คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 34 : เกาะร้าง (ตอนที่ ๓๓/๑๐๕ บทที่ ๑๐)


     อัพเดท 14 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 34 : เกาะร้าง (ตอนที่ ๓๓/๑๐๕ บทที่ ๑๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


(๔) เกาะร้าง

เรือสำเภาของพวกเด็กๆ แล่นฉิวด้วยกำลังลม สุดสาคร เอื้อย และ โสนน้อย ช่วยกันดูแลใบเรือให้รับลมมากที่สุด สินสมุทร ยืนบังคับเรืออยู่ข้างหน้า เคียงคู่กับสังข์ ซึ่งกำลังส่องกล้องทางไกล เขามองเห็นฝั่งของเกาะแห่งหนึ่ง

สมุทร เกาะนั่น มีอยู่ในแผนที่รึเปล่า?” สังข์ ถาม

สินสมุทร เอาแผนที่ขึ้นมาดู ทำหน้างงๆ

ตอนนี้ มันดูไม่ออกหรอกว่า เราอยู่ที่จุดไหนบนแผนที่ ต้องรอกลางคืน ดูตำแหน่งดาวเอา

ใกล้ฝั่งเข้าไปทุกที เรือแล่นไปด้วยกำลังลมได้สักครู่ ก็ไปสะดุดเข้ากับสิ่งหนึ่งดัง ครึ่ก!ๆ แล้วก็หยุดกึกอยู่กับที่ พวกเด็กๆ พากันเดินไปสำรวจดูรอบๆ เรือ ก้มลงดูที่กาบเรือ

ไม่เห็นมีอะไรเอื้อย พูด

สงสัย เรือจะโดนหินโสโครกสินสมุทร สรุปตามประสบการณ์ แล้วลงไปดูข้างล่าง โอ๊ะโอ! เรื่องใหญ่แล้ว! ท้องเรือมีรอยปริแตกเป็นทางยาว น้ำทะเลกำลังไหลทะลักเข้ามา

มีอะไรเหรอ?” เสียงสุดสาคร ตะโกนถามลงมา สินสมุทรรีบขึ้นมาข้างบน แล้วสั่ง

เราจะสละเรือ เราอยู่บนนี้ได้อีกไม่นาน เตรียมข้าวของที่จำเป็น เร็วเถอะ

พอจะซ่อมมันได้ไหม๊?” สุดสาครถาม สินสมุทรส่ายหัว

แล้วเราจะปล่อยให้มันจมอยู่อย่างนี้เหรอ?” โสนน้อย ถามอีก

ตอนนี้ เราเอาตัวรอดกันก่อน วันหลังเราค่อยกลับมากู้คืนสินสมุทรบอก พร้อมกับชี้ไปที่เกาะซึ่งอยู่ไม่ไกล โน่นไงฝั่งอยู่อีกไม่ไกล

พวกเด็กๆ พากันขนของที่จำเป็นขึ้นเรือเล็กที่อยู่ท้ายเรือสำเภา แล้วพากันพายเรือเล็กเข้าหาฝั่ง ทิ้งเรือสำเภายนต์ของพวกเขาให้มันจมอยู่ในน้ำอย่างนั้นไปก่อน

ด้านนี้ของเกาะช่างดูสวยงามไม่น้อย เพราะเต็มไปด้วยหาดทรายสีขาวสะอาดตา พวกเขาลากเรือให้เกยตื้น ขนสัมภาระขึ้นฝั่ง จากนั้นช่วยกันลากเรือขึ้นมาไว้บนบก กันน้ำทะเลซัดพาไป เพราะมันเป็นอุปกรณ์เดินเรือชิ้นสุดท้าย ที่พวกเขาจะพึ่งพามันได้

สินสมุทร นั่งมองผ่านเรือเล็ก ไปยังจุดที่เรืออัปปางอยู่กลางทะเล คิดว่า เรือเล็กนี่มันอาจจะช่วยให้พวกเขากลับไปกู้เรือสำเภายนต์อีกก็ได้

ก่อนจะมืดค่ำ พวกเด็กๆ จะต้องพึ่งพาตัวเองกันแล้ว ไม่มีผู้ใหญ่มาคอยปกป้องคุ้มภัยให้ แต่พวกเขาก็ผ่านอะไรมามากมาย แม้จวนเจียนจะเอาชีวิตไม่รอด แต่นั่นคือบททดสอบความแข็งแกร่งของพวกเขามิใช่หรือ โจทย์ยิ่งยาก ก็ยิ่งทำให้พวกเขาแกร่งขึ้น ฉลาดขึ้น ความรัก ความห่วงใย ความเสียสละ ความสามัคคี และความกตัญญู มันเป็นภูมิคุ้มกันชีวิตของพวกเขาได้เป็นอย่างดี ที่จะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ให้รอดพ้นไปได้

พวกเขาเลือกสถานที่ตั้งแคมป์ไฟ เป็นเนินทรายสะอาดแห่งหนึ่ง อยู่ระหว่างก้อนหินใหญ่สองก้อน อย่างน้อยมันก็เป็นที่กำบัง และเป็นเกราะป้องกันศัตรูได้บ้าง ทุกคนแบ่งงานกันทำโดยอัตโนมัติ สังข์ สินสมุทร ออกไปหาอาหาร และน้ำจืด เอื้อย โสนน้อย จัดที่พักและหาฟืน สุดสาคร ทำเขตป้องกันภัยและกับดักสัตว์

ผักป่าและผลไม้บนเกาะนี้ ก็ไม่เลว มีกล้วยสุกให้เก็บกินอย่างเหลือเฟือ นั่น! บ่อน้ำข้างหน้านั่น คงเป็นน้ำจืด ขณะที่ สังข์กับสินสมุทร กำลังตักน้ำใส่ภาชนะ พวกเขารู้สึกว่ามีสัตว์พวกหนึ่ง กำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบๆ จึงถืออาวุธไว้ในมือ ปรากฏมีเศษผลไม้บางอย่างหล่นใส่หัวของพวกเขา

เจี๊ยก ๆ ๆ ๆ

ฝูงลิงป่านั่นเอง

ที่เกาะนี่ มีลิงป่าเต็มไปหมดสินสมุทร พูด มิน่าล่ะ อาหารจึงหาง่าย และไม่ต้องกลัวมีพิษด้วย

สังข์ กับ สินสมุทร เดินหิ้วเครือกล้วยสุก กับ ทะลายมะพร้าว ออกจากแนวป่ามาที่เนินทรายที่พัก เมื่อมาถึง ก็เห็นกองไฟก่อไว้เรียบร้อยแล้ว มีเอื้อยกับโสนน้อย กำลังเอาผ้าออกมาตาก สุดสาคร อุ้มฟืนมาสมทบ ทุกคนนั่งลงล้อมรอบกองไฟ กินอาหารค่ำกันอย่างเอร็ดอร่อย

สาคร เธอจะกินมัน เพื่อแก้แค้นใช่ไหม๊?” สังข์ ถามกระเซ้าเล่น ขณะมองไปที่หมึกตัวใหญ่ที่เสียบไม้ และปลาทะเลอีกสองสามตัว ถูกย่างกลิ่นหอมฉุย

นี่คงเป็น ลูกมันสุดสาคร รับคำ ขณะเคี้ยวอาหารในปาก

ระวังแม่มัน จะตามมาเอาลูกในท้องเธอนะเอื้อย กระเซ้าเสริมอีกคน สุดสาคร แกล้งทำเป็นตัวงอล้มกลิ้งไปบนพื้น ร้องอ๊าก! แลบลิ้นปลิ้นตา เหมือนมีสัตว์ประหลาดกำลังพุ่งแหวะออกมาจากท้อง พวกเด็กๆ พากันหัวเราะ ลืมการผจญภัยกับหมึกยักษ์เมื่อวานนี้ไปหมดสิ้น

รุ่งเช้า พวกเด็กๆ พากันเดินสำรวจเกาะ มันเป็นเกาะที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหน้าเป็นหาดทรายสีขาว ส่วนด้านหลังเป็นโขดหินเสียมากกว่า พวกเขาเดินวนกลับมาที่เดิมก็เกือบเที่ยงวันพอดี

พักกินอาหารแล้ว ยังพอมีเวลาสำรวจภายในตัวเกาะ ข้างในเป็นเนินโขดหินสูงต่ำลดหลั่นกันไป ต้นไม้ก็ไม่ใหญ่นัก มีน้ำตกอยู่แห่งหนึ่งสวยงามมาก จนพวกเด็กๆ อดใจไม่ไหว ลงเล่นน้ำกันคนละหน่อย บ่ายจัดๆ พบถ้ำแห่งหนึ่ง สังข์อาสาเข้าไปสำรวจ เอื้อยและโสนน้อย ขอติดตามไปด้วย ส่วนสินสมุทรกับสุดสาคร ขอเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำ

สังข์ ถือคบไฟนำหน้าเข้าไปในถ้ำ ตามด้วย โสนน้อย เอื้อย ผ่านช่องทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิท สักครู่ ก็พบอุโมงค์ถ้ำขนาดใหญ่มหึมา ข้างบนเป็นช่องโหว่ทางยาว สามารถหย่อนลูกของไดโนเสาร์ ผ่านเข้ามาได้สบายๆ แสงอาทิตย์ ส่องตรงลงมายังพื้นและผนังถ้ำ สังข์สอดส่ายสายตาไปรอบๆ

สุดผนังถ้ำข้างหน้า มีช่องมืดกลมๆ อยู่ช่องหนึ่ง ข้างหน้าช่องมืด น่าจะเป็นหลุมหรือโพลงอะไรสักอย่าง ส่วนด้านขวาที่ติดกับหลุม มีเนินหินนูนขึ้นมา เหมือนหลังเต่ายักษ์เกยผนัง สังข์ โสนน้อย และ เอื้อย เดินเข้าไปให้ใกล้อีก

พวกเขาปืนขึ้นไปบนเนินหินนูนรูปหลังเต่า ที่เอียงกระเท่เร่ พวกเขาคิดว่าที่นี่มันก็เหมือน อุโมงค์ถ้ำทั่วไปนั่นแหละ มีหินงอก หินย้อย มีแอ่งน้ำ และอาจเป็นที่อยู่ของค้างคาว หรือไม่ก็สัตว์จำพวกงู แต่สังข์ กลับรู้สึกว่า ที่นี่อาจมีสิ่งลึกลับซ่อนอยู่ เพราะมีเสียงดัง ตี๊ดๆ ไม่รู้ว่ามันดังมาจากที่ไหน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเด็กๆ รู้สึกผิดสังเกตแต่อย่างใด

พวกเขายืนมองลงไปที่โพลงข้างล่าง ที่จริงน่าจะเรียกว่าร่องเหวมากกว่า เพราะมันมีลักษณะเป็นร่องลึก ยาวไปจนสุดผนังถ้ำอีกด้านหนึ่ง เหนือปากร่องเหว มีพื้นที่เป็นทางเดินแคบๆ และอยู่ติดกับผนังถ้ำ ถัดไปก็เป็นโพลงหรือช่องมืดๆ ที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ส่วนร่องเหว มันมีขนาดใหญ่พอที่ช้างทั้งตัวหล่นลงไปได้

ถัดจากช่องมืด ไปทางซ้ายอีกสี่ห้าก้าว ที่พื้นใกล้ปากร่องเหว มีแสงสะท้อนวับวาว ประกายสดใส ส่องออกมาจากที่นั่น คล้ายกับมีคนเอากระจกเงาไปวางไว้ ถ้าสังเกตดูดีๆ เหมือนมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ แต่ไกลเกินกว่าจะมองเห็นรายละเอียด มันอาจเป็นเครื่องหมายอะไรสักอย่างก็ได้ หรือไม่ก็เป็นเครื่องประดับอัญมณีมีค่า หรือไม่ก็เป็นอาวุธทำจากผลึกแท่งแก้ว ปลายสามแฉก

อะไรน่ะ?” เอื้อย ถามสังข์

ไม่รู้

เพื่อให้แน่ใจว่า มันคืออะไร จะต้องเข้าไปให้ใกล้กว่านี้

ใครจะเป็นคนไปเอา?” โสนน้อย ถามขึ้นอีก

สังข์คาดคะเนด้วยสายตา ถ้าไต่ลงไปจากเนินหินหลังเต่ายักษ์นี่ แล้วค่อยๆ เดินเลาะริมร่องเหวไปจนสุดผนังถ้ำ แล้วหยิบเอามา ก็ไม่เห็นจะยาก คงเป็นไปตามแผนนี้

สังข์พยายามเดินอย่างระมัดระวัง เกาะผนังถ้ำไปตามทางเดินแคบๆ รู้สึกน่ากลัวกว่าทุกครั้ง เพราะนี่มันไม่ใช่การเล่นเกมซ่อนหา เมื่อเข้าไปใกล้ช่องแคบมืดๆ เขามองเห็นวัตถุผลึกแก้วนั่นอยู่ไม่ไกลแล้ว ทำให้มีกำลังใจที่จะก้าวผ่านร่องเหวอันน่าหวาดเสียวนี้ไป เพียงแต่ต้องระวังมากๆ เพราะถ้าหล่นลงไปข้างล่าง ทุกอย่างก็จบกันพอดี

สังข์มัวพะวงเรื่องทางเดินและระวังร่องเหว ลืมสังเกตไปว่า มีสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวในช่องแคบมืด เสียงดังแก่กๆ ครืดๆ ทำให้เขาสะดุดนิ่งอยู่กับที่ เอื้อยกับโสนน้อย เกาะมือกันแน่นคอยลุ้นว่า สังข์จะเจออะไร

ระวัง!” โสนน้อย ร้องเตือน และกล่าวโทษตัวเอง โธ่! ไม่น่าเลยเรา ไม่น่าให้สังข์ไปเอาเลย

พลัน! อสูรร้าย ก็ค่อยๆ โผล่โฉมหน้าออกมาจากช่องแคบมืด มันแลบลิ้นสองแฉกออกมาก่อน เพื่อหยั่งดูว่าเหยื่อของมัน อยู่ใกล้แค่ไหน ดูเหมือนว่ามันกำลังรอจังหวะเหยื่อเผลอ นี่ไม่ใช่ลิงที่มันเคยจับกินเป็นประจำ มันไม่ง่ายอย่างนั้นแน่

มันคงรออยู่นาน ไม่เห็นเหยื่อขยับ มันจึงเป็นฝ่ายขยับเปิดเผยตัวตนออกมา เอื้อยกับโสนน้อย ถึงกับตกตลึง ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งสบตากัน สัตว์ร้ายที่น่ากลัวกว่านี้ ก็เผชิญหน้ามาแล้ว อันตรายกว่านี้ก็เคยผ่านมาแล้ว แค่งูตัวเดียวกับคน ๓ คน คงสู้ไหวน่า พวกเธอบรรจงหยิบหน้าไม้ใส่ลูกดอกอย่างเงียบๆ พร้อมกับทำสัญญาณมือ ให้สังข์ยืนเอาลำตัวแนบผนังถ้ำ และอยู่นิ่งๆ อย่าขยับ

สังข์ เห็นมันแล้ว อสรพิษร้าย มันค่อยๆ เลื้อยโผล่หน้าออกจากมุมมืด ลิ้นสองแฉกยังคงแลบออกมาเป็นระยะ พอมันโผล่พ้นช่องมืดออกมา ก็ส่ายหัวไปมาเพื่อค้นหาเหยื่อ ตัวมันใหญ่ไม่เบา สามารถกลืนคนเป็นๆ ได้สบายๆ มันเห็นสังข์แล้ว และเลื้อยออกมา ชูคอแผ่พังพาน เตรียมจู่โจม แต่สังข์ ก็ยืนถือดาบรอมันอยู่แล้ว ทันทีที่มันฉก สังข์ยื่นดาบสวนออกไป

ฉึก!

ได้ผล! มีดดาบเสียบปากทะลุไปข้างหลัง เขี้ยวงอโง้ง ยังคงส่องประกายให้เห็นอย่างน่าสะพรึงกลัว มันดิ้นเพื่อให้มีดหลุดจากคอของมัน แรงยื้อดึงมีดของสังข์ กับแรงกระชากของมัน ส่งผลให้สังข์กระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ มีดหลุดจากมือหล่นบนทางเดิน สังข์ เกือบตกลงไปข้างล่าง แต่เขาคว้าแง่งหินไว้ได้ทัน ตัวห้อยต่องแต่ง เจ้าอสรพิษร้ายยังไม่สิ้นฤทธิ์ มันพยายามจะฉกเหยื่อซ้ำอีกครั้ง

ขณะที่สังข์ พยายามจะปีนขึ้นมาบนทางเดินให้ได้ โสนน้อยขัดขวางมันด้วยลูกดอกเท่าที่มี สองสามดอก ปักคาที่คอของมัน เมื่อสังข์ปีนขึ้นมาได้ พยายามจะคว้ามีดที่วางนอนอยู่ แต่ยังรอจังหวะ เพราะมันใกล้กับคมเขี้ยวของอสรพิษเกินไป หากเข้าไปผิดจังหวะ อาจตกเป็นเหยื่อของมันก็ได้ มันถูกยิงเข้าที่ลำตัวไปหลายดอก ทำให้มันเคลื่อนไหวลำบากขึ้น

เอื้อย ได้จังหวะ ในความเชื่องช้าของมัน จึงส่งมันไปลงนรกด้วยลูกดอกอาบยาพิษ

ฉึก!”

คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่ลูกดอกพุ่งไปเสียบลูกนัยน์ตาของมันเข้าพอดี มันจึงล่าถอยเลื้อยหายเข้าไปในช่องแคบมืด

มันไปแล้ว แต่สังข์ยังเหนื่อยหอบ เอื้อยกับโสนน้อย ยังรู้สึกหวาดเสียวไม่หาย แต่ก็ดีใจที่สังข์ยังปลอดภัยดี นับว่าเกมนี้สู้กันด้วยใจและฝีมือ สุดท้ายอสูรเป็นฝ่ายพ่ายไป ถ้ามันทนพิษบาดแผลได้ มันก็คงเป็นงูตาบอดข้างหนึ่งไปตลอดชีวิต

ภายนอกถ้ำ ใกล้ค่ำแล้ว ปรากฏการณ์บนท้องฟ้าวันนี้ดูแปลกๆ ซีกด้านทิศเหนือ เมฆฝนเริ่มก่อตัว ส่วนซีกด้านทิศใต้ ท้องฟ้ากลับสดใสมองเห็นดาวเต็มไปหมด สินสมุทร สุดสาคร ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใดในปรากฏการณ์เหล่านั้น แต่พวกเขากลับรู้สึกกระวนกระวายใจ เป็นห่วงเพื่อนที่ยังอยู่ในถ้ำมากกว่า ครั้นจะตามเข้าไปก็เกรงว่าจะพลัดหลงกัน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 34 : เกาะร้าง (ตอนที่ ๓๓/๑๐๕ บทที่ ๑๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android