คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 52 : หนี (ตอนที่ ๕๑/๑๐๕ บทที่ ๑๔)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 52 : หนี (ตอนที่ ๕๑/๑๐๕ บทที่ ๑๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  หนี

มีเสียงรถยนต์ดังขึ้นไกลๆ เหมือนกำลังลากจูงอะไรอยู่ แล้วก็มีเสียงเอะอะสั่งการ แต่ฟังไม่ชัดว่าพูดอะไร สังข์รู้ดีว่า นั่นคือเสียงที่เคียดแค้นของธนญชัย เขาคงโมโหอย่างหนักแน่ๆ ที่ถูกหลอก เอื้อย สังเกตเห็นต้นไม้เคลื่อนไหวไปมา สักครู่ก็ปรากฏคนที่ข้างพุ่มไม้

สินสมุทร เหรอ?” โสนน้อย ถาม

ชู๊!!!” สินสมุทร ชี้นิ้วทำปากจู่

เป็นอันว่าภารกิจของพวกเด็กๆ ทั้ง ๕ คน สำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว ทุกคนออกมาจากประตูรั้วคุกนรกนั่นได้แล้ว เหลือแต่หนีออกไปให้ห่างจากการตามล่า

 เราจะแยกกันหนี เพื่อให้พวกมันสับสน สินสมุทร ออกแบบแผนการหลบหนีกันใหม่

เราจะไปกับพี่สมุทรสุดสาคร เลือก

เราไม่มีเวลาแล้ว ไปจากนรกนี่กันเถอะ สินสมุทร ตบไหล่เพื่อนเบาๆ สังข์ เมื่อภารกิจเสร็จ ติดต่อกันที่คลื่นรหัส ๒๑๓

สังข์ กับ สินสมุทร ชูกำปั้นทำสัญลักษณ์นิ้วมือแสดงรหัสพร้อมกัน จากนั้น สินสมุทรวางปืนลงกับพื้น คว้าแต่ของสำคัญติดตัวไป

ปืนไม่มีกระสุนน่ะ

ทำไมยังไม่ใช้สเปรย์นั่นล่ะ?” สังข์ ถาม

ให้มันจำเป็นกว่านี้ก่อน

สังข์รอให้สองพี่น้อง สินสมุทรกับสุดสาคร พากันวิ่งหายไปจนลับตาเสียก่อน จากนั้นเขากับเอื้อย และโสนน้อย ก็ไปอีกทางหนึ่ง แต่ทันใดนั้น! สุดสาคร วิ่งย้อนกลับมาเอาปืน

มาทำไม? สังข์ ถาม

ขอปืนนั่นหน่อย สุดสาคร บอก เอาไปล่อให้พวกนั้นไปผิดทาง

ประตูเปิดกว้างออกจนสุด มีชายชุดทหาร ถือปืนวิ่งกรูกันมาที่ประตู ราว ๒๐ คน ตามด้วยรถบรรทุก ๒ คัน ในนั้นบรรจุดชายชุดทหารอยู่เต็ม สังข์หยิบถังสเปรย์ พ่นไปทั่วร่างของเอื้อยกับโสนน้อย รวมทั้งกระเป๋า สร้างความพิศวงงงวยให้แก่เธอทั้งสองคนเป็นอย่างมาก

ว้าว! อะไรกันนี่ โสนน้อย ตัวเธอเหมือนแก้วใสๆ เลยเอื้อย บอกเพื่อน

เธอก็เหมือนกัน ไหนขอจับมือเธอหน่อยซิ

เอื้อยกับโสนน้อย ตื่นเต้นกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงพวกชายชุดทหารเดินมาทางพวกเขา สังข์รีบพ่นสเปรย์ใส่ตัวเอง เพื่ออำพรางตัว

พวกเราเกาะมือกันไว้นะเขากระซิบ อยู่นิ่งๆ

ชายชุดทหารสองคน เดินถือปืนไปตามฐานกำแพงประตู จ้องหาเชลยโดยไม่ละสายตา พวกเขาเดินมาหยุดที่ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่ฐานกำแพง ตอนนี้ สังข์ เอื้อย โสนน้อย แทบจะกลั้นหายใจ หมอบนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างก้อนหินนั่น ชายชุดทหารทั้งสองคน มองไปรอบๆ ทั้งด้านซ้าย ด้านขวา ข้างบนกำแพง ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดสังเกต ชายคนแรกที่เดินนำหน้า กวักมือให้เพื่อนอีกคน รีบเดินเลาะตามกำแพงไป

นาทีระทึกยังไม่จบ เสียงดังตื๊ดๆ ของวิทยุสื่อสารดังขึ้น สังข์รีบกดปุ่มปิดเสียงทันที ชายคนที่อยู่หลังสุด หยุด! หันหน้ามามองด้านหลังเพื่อหาที่มาของเสียง แต่ไม่มีอะไร พวกเขาจึงไปต่อ

เมื่อคนพวกนั้นไปจนลับตา เขาจึงเปิดเสียงฟังจากลำโพง ให้เอื้อยและโสนน้อย ได้ยินพร้อมๆ กัน

พวกแกไม่ทำตามแผนเองนี่หว่า ถ้าพวกแกปล่อย เด็กเอื้อยนั่นไว้เสียตั้งแต่แรก พวกแกก็รอดแล้ว

นั่นเป็นเสียงของ ธนญชัยนี่สังข์ อุทาน

นายจะทำอะไรกับเอื้อย ห๊าไอ้เลว!” เสียง สินสมุทรโกรธ

ก็จะเอาทำเมียซิวะ เสียงนั่น ทำให้เอี้อยกำมือแน่น ด้วยความโกรธ

สินสมุทรกับสุดสาคร ถูกจับได้และถูกพามาสอบสวนบนถนน ข้างๆ รถยนต์ที่พวกเขาใช้เป็นพาหนะออกไล่ล่าติดตาม ร่างของสองพี่น้อง ถูกจับมัดมือไขว้หลัง มีชายชุดทหาร ๓ คน ยืนถือปืนคุมอยู่ข้างๆ ส่วนอีกข้าง ธนญชัยกำลังยืนถามเค้นเอาความลับจากเชลย โดยที่พวกมัน ๒ คน ไม่รู้เลยว่า สินสมุทร แอบเปิดสัญญาณวิทยุสื่อสารทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไร

เพื่อนแกอีก ๓ คน ไปทางไหน บอกมา? … ตุ๊บ พลั่ก!” สังข์ เอื้อย โสนน้อย ถึงกับสะดุ้งตามเสียงนั่น

ป่านนี้ พวกเขาไปไกลแล้ว

ปึ๊ก! …

ไปไกลเหรอธนญชัย ใช้เท้าแตะเข้าที่ท้องของสินสมุทร จนตัวงอด้วยความเจ็บปวด

พวกเขา จะไม่มีวันกลับมา ให้พวกแกจับทรมานเล่นอย่างนี้หรอกสินสมุทร ยังคงพูดต่อ ทั้งๆ ที่ใบหน้าบวมช้ำ มีเลือดไหละเลอะที่บริเวณปาก และทรงกายไว้ไม่อยู่

พวกแก อย่าทำเค้านะ สุดสาคร ตะโกน ผู้ใหญ่อย่ารังแกเด็กซี่

สังข์ ยังรีรอ ฟังเสียงจากวิทยุ ด้วยอาการสั่นสะท้านเพราะสงสารเพื่อน แต่เวลาไม่มีมากพอที่จะให้เขาคร่ำครวญนานนัก เพราะเสียงรถของพวกชายชุดทหาร กำลังออกไล่ล่าพวกเขาอยู่ เอื้อยร้องเตือนให้เขารีบตัดสินใจ

สังข์ รีบไปเถอะ พวกมันมากันใหญ่แล้ว

ไปเถอะนะสังข์ เราหลบเอาตัวรอดไปก่อน เรายังมีโอกาสจะกลับมาช่วยพวกเขาได้อีก แต่ถ้าเราไม่ไปตอนนี้ เราจะไม่เหลืออะไรเลย เราจะตายกันหมด

เสียงโสนน้อยเตือนซ้ำ สังข์ใคร่ครวญประเมินสถานการณ์อีกครั้ง

พวกเขาจะยังไม่ฆ่า สองพี่น้องนั่นหรอก เพราะเขาจะต้องเก็บไว้เพื่อเค้นเอาความลับว่า เราอยู่ที่ไหนสังข์ พูดกับตัวเอง

สองเสียงย่อมดีกว่าเสียงเดียว สังข์ตัดสินใจ พาเพื่อนสาวสองคนวิ่งเข้าป่าไป โชคดีที่พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว จึงทำให้การเดินทางในป่าไม่ยากลำบากนัก ที่ลำบากกว่านี้ พวกเขาก็ผ่านมาแล้ว

ร่างของสินสมุทรกับสุดสาคร ยังคงถูกมัดมือไขว้หลัง ชายชุดทหารที่ถือปืนคุมอยู่ข้างๆ ถามว่า

จะให้ทำไงกับเด็กสองคนนี่? ฆ่าทิ้งเลยไหม๊

เอาไปขังไว้ก่อน มันยังมีประโยชน์ธนญชัยสั่ง ที่เหลือขึ้นรถ ออกไปตามล่าเหยื่อกันเถอะ

ธนญชัย พร้อมด้วยชายชุดทหารที่มีอยู่ ๒ คน กับคนขับรถอีกคนหนึ่ง ขึ้นรถแล้วขับเลี้ยวหายเข้าไปในป่าข้างถนนใหญ่ ส่วนอีกคน นั่งคุมเชลยไว้ รอรถอีกคันมารับตัวไป

สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย เดินหลบหนีอย่างไร้จุดหมาย นานจนกระทั่งสารเคมีจากถังสเปรย์หมดฤทธิ์ แต่สังข์ยังเก็บถังนั้นไว้อยู่ พวกเขารู้สึกเป็นกังวลอีกครั้งหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ที่ออกไล่ล่าพวกเขา เสียงดังขึ้น ๆ มันใกล้เข้ามา สังข์จึงพาเพื่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จนกระทั่งมาพบลำธารน้ำแห่งหนึ่ง แต่ก็ยังมีเสียงคนเดินไล่หลัง สังข์หยุดซ่อนตัวที่หลังต้นไม้ใหญ่ แล้วบอกกับเอื้อย โสนน้อยว่า

เราจะแยกกันไปคนละทาง เพื่อให้พวกมันสับสน จับทางหนีของเราไม่ได้ เอื้อย โสนน้อย เธอสองคนไปด้วยกัน เดินตามลำธารน้ำไป

เอื้อย เกาะแขนสังข์ จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา เธอไม่อยากให้สังข์ทำอย่างนี้เลย

เราแยกกันตรงนี้แหละนะสังข์ พูดอย่างกล้ำกลืน

แล้วเราจะเจอกันอีกไหม๊ สังข์?” เอื้อยถามด้วยเสียงกระเส่า ก่อนอำลา

โชคชะตา จะไม่โหดร้ายอย่างที่คิดหรอก สักวันเราจะต้องเจอกันอีก จำไว้ ยังไงเราต้องได้เจอกันอีก สังข์ บอก อย่าร้องไห้ เก็บน้ำตาไว้ในยามจำเป็น

พวกเขาไม่เคยเลยสักครั้ง ที่จะแยกพรากจากกัน ตลอดเวลาที่ร่วมฝ่าอุปสรรคมาด้วยกัน พวกเขาไม่รู้สึกกลัวเท่ากับเวลานี้เลย ไม่รู้ว่าอนาคตจะได้เจอกันอีกหรือไม่ ทุกคนต้องพึ่งตัวเองและพึ่งโชคชะตา ไม่มีเครื่องนำทาง ไม่มีเครื่องนำโชค ไม่มีเคนหรือเฒ่าทะเล คอยอยู่อุ้มชูช่วยเหลือ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับพวกชายชุดทหาร ที่ออกตามล่าพวกเธอ พวกเธอจะสู้กับพวกนั้นได้อย่างไร แต่เมื่อนึกถึงพ่อกับแม่ที่ยังรออยู่ที่บ้าน ก็ทำให้มีกำลังใจขึ้นมา โชคดีที่เอื้อยยังมีอาวุธหน้าไม้อยู่ในมือ และโสนน้อยก็มีมีดพกประจำตัว พอจะป้องกันศัตรูได้บ้าง กับมีเสื้อผ้าและของติดตัวที่จำเป็นเล็กๆ น้อยๆ ตอนนี้มีกำลังใจและโชคชะตาเท่านั้น ที่เธอสองคนจะพึ่งได้

ลาก่อน สังข์

โชคดีนะ เอื้อย โสนน้อย

สังข์ มองเอื้อยกับโสนน้อย เดินหายเข้าไปในป่าจนลับสายตา จากนั้น เขาก็ซ่อนตัวเดินทวนน้ำขึ้นไปในป่าลึกไปเรื่อยๆ แต่ชายชุดทหารสองคนกับธนญชัย ก็ตามมาอย่างไม่ลดละ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 52 : หนี (ตอนที่ ๕๑/๑๐๕ บทที่ ๑๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android