คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 56 : เปลี่ยนร่างอำพรางหนี (ตอนที่ ๕๕/๑๐๕ บทที่ ๑๕)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 56 : เปลี่ยนร่างอำพรางหนี (ตอนที่ ๕๕/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 25 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  เปลี่ยนร่างอำพรางหนี

สังข์ ถูกพวกมนุษย์ป่ากินคน ขังอยู่ในห้องแคบๆ ต่ออีกหนึ่งวัน ค่ำคืนนี้ ข้างนอก คงมีพิธีกรรมใหญ่ เพราะมีการตกแต่งกองไฟให้ดูเป็นพิเศษมากกว่าวันอื่นๆ พวกมันคงยกมากันทั้งหมู่บ้าน เพราะมีจำนวนผู้มาชุมนุมเต็มลานหน้าบ้านของหัวหน้าเผ่า

สักครู่ หัวหน้าเผ่าพร้อมผู้พิทักษ์หัวหน้าเผ่า ๒ คน เดินถือโถใบหนึ่งตามหลังเข้ามา เมื่อมาถึงหน้าประตู เขากระแทกไม้เท้า สั่งให้ผู้คุมเปิดประตู เขาเข้ามาพร้อมด้วยผู้พิทักษ์ อุ้มโถเข้ามาด้วย เขาสั่งให้ สังข์ ถอดเสื้อออก แล้วเอาผ้าที่พวกเขาทำขึ้นจากหนังสัตว์สวมทับกางเกงของสังข์ จากนั้น หัวหน้าเผ่าล้วงมือเข้าไปในโถ จุ่มลงไปในของเหลวที่อยู่ในนั้น มันคือเลือดสดๆ แล้วเอามาป้ายที่หน้าผาก และตามลำตัวของสังข์ ทำเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง แล้วก็ออกไป และสั่งให้ปิดประตู

สังข์คิดในใจว่า มันคงเป็นลางบอกเหตุที่ไม่ดี ถ้าอยู่ในนี้ต่อไปคงไม่รอดในคืนนี้แน่ มีวิทยุสื่อสารแต่ก็ติดต่อกับใครไม่ได้ ไม่มีสารสเปรย์ล่องหน เหลืออยู่สิ่งเดียวที่เขาเก็บซ่อนไว้ไม่ให้พวกคนป่ารู้ คือ กระบอกไซลิงค์บรรจุเมือกสีเขียวๆ นี่ ถ้าฉีดมันเข้าไป

ร่างที่เปลี่ยนไป จะกลับคืนร่างเดิมได้อย่างไร?”

ไม่ได้ครับ เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเลยตลอดชีวิต นอกเสียจากว่าจะดูดหรือผ่า เอาแคปซูลนั่นออกไป

ภาพเสียงการสนทนาของนายหญิง กับดร.วีรพล วันนั้น เขายังจำได้ดี แต่ถึงคราวต้องเสี่ยง เพราะมันคือวิธีสุดท้าย แม้ไม่รู้ว่าผลมันจะออกมาเป็นอย่างไร แต่ก็ยังดีกว่านั่งรอวันตายโดยไม่ทำอะไรเลย

มันก็ตลกดีนะ ชีวิตของเขานี่! เมื่อสองวันก่อน ยังมีชีวิตที่สุขสบายดี สบายยิ่งกว่าใครเสียอีก ได้รับการเลี้ยงดูเหมือนเจ้าชายองค์น้อย แต่วันนี้กลายเป็นเชลยรอวันประหาร จะออกไปจากที่นี่ได้คงมีทางเดียวคือ ยอมเป็นพวกเดียวกันมัน

สังข์ตัดสินใจ หยิบกระบอกไซลิงค์ หันปลายเข็มจี้ที่ลำคอ แล้วกดปุ่ม

ฟืด!  ฟืด!

มันช่างเจ็บปวดอะไรเช่นนี้ ปวดเหมือนกระดูกถูกบิด ความเจ็บปวดมันค่อยๆ รุนแรงขึ้น ร้อนมากที่บริเวณผิวหนัง ใบหน้า เหมือนถูกอังด้วยไอน้ำ สังข์ดิ้นทุรนทุราย ร้องด้วยความเจ็บปวด จนยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูถึงกับแปลกใจ สังข์ นอนขดด้วยอาการทุรนทุรายอยู่นานราว ๓ นาที แล้วเขาก็เงียบเสียงไป

จังหวะนั้น มีการผลัดเปลี่ยนเวรยามเฝ้าประตู สังข์ได้สติลุกขึ้นยืน ยามคนหนึ่งเห็นเข้าก็ตกใจ ชี้ไปที่เชลย บอกให้อีกคนดู มันก็ทำหน้าประหลาดใจไปด้วย สังข์มองตัวเอง รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ที่ผิวหนังของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นผิวคล้ำสีน้ำตาลไหม้ เขาเอามือลูบใบหน้า มันมีรอยเหี่ยวย่นสากๆ ลูบผมผมก็หยิก เขาเป็นอะไรไปนี่

สังข์ เดาเอาว่าร่างของเขาเปลี่ยนไปนี่เอง ทำให้พวกมันถึงกับประหลาดใจ เขาจึงยืนขึ้นแสดงท่าทางเลียนแบบหัวหน้าเผ่าของพวกมัน โดยทำตาถมึงทึง เขย่ากำปั้นเหมือนจับไม้เท้ากระแทกพื้น พวกมันถึงกับผงะ เขาออกคำสั่งให้เปิดประตู แต่กลายเป็นเสียงคำราม พวกมันตกใจรีบเปิดประตูอ้าออก

พวกมันคิดว่าเขาคือหัวหน้าเผ่า แต่มันคงสงสัยว่า หัวหน้าไปทำอะไรในนั้น สังข์คว้ากระเป๋าเสื้อผ้าถือติดมือออกมาจากห้องขัง แล้วทำหน้าถมึงทึงใส่มันอีกครั้ง มันรีบปิดประตูงับไว้เหมือนเดิม แล้วยืนงง สังข์ ค่อยๆ เดินหายไปในความมืด เมื่อพ้นเขตอันตราย สิ่งที่เขาเห็นข้างหน้าคือ พวกมันกำลังทำพิธี สังข์แอบไปที่ประตูบ้านของหัวหน้าเผ่า คว้าเอาปืนไปด้วย โชคดีที่ยังมีกระสุนเหลืออยู่ แล้วหนีไปตามทางเดิน

เมื่อเดินมาถึงกลางสะพาน บรรยากาศค่อนข้างมืด ได้ยินเสียงเอะอะ โห่ร้องตะโกน พวกมันคงรู้แล้วว่าเชลยหนีไปได้ พวกมันก็พากันคว้าคบเพลิง วิ่งกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ สังข์คิดว่า ถ้าเดินไปตามทางเดินบนดิน อาจถูกพวกมันจับได้ ก่อนที่จะออกไปพ้นเขตหมู่บ้านของพวกมัน เพราะคนพวกนี้จมูกดี มันคงตามกลิ่นคาวเลือดบนตัวเขาได้แน่

สังข์ตัดสินใจ ลงไปลอยคอในลำธารน้ำข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วปล่อยให้ไหลลอยเลาะไปตามชายฝั่ง

พวกคนป่ามนุษย์เผ่ากินคน ถือคบเพลิง วิ่งไปตามทางเดิน สังข์ค่อยๆ ลอยคออย่างเงียบกริบไหลไปตามกระแสน้ำ นานราว ๒ ชั่วโมง รู้สึกหนาว จึงขึ้นจากฝั่งทั้งๆ ที่ยังมืด และไม่แน่ใจว่าพ้นเขตหมู่บ้านเผ่ามนุษย์กินคนหรือยัง อยู่ในป่าคนเดียวมันก็น่ากลัวไม่น้อย สังข์ตัดสินใจก่อกองไฟขึ้นเพื่อป้องกันสัตว์ร้าย และทำให้ร่างกายอบอุ่น เอาเสื้อผ้ามาผึ่งไฟให้แห้ง เขาคว้าเอาปืนกลมาสำรวจดู ยังมีกระสุนอยู่ครึ่งแม็ก เขารู้สึกอุ่นใจขึ้น ที่ยังมีอาวุธไว้ป้องกันตัว เผื่อพวกมนุษย์กินคนโผล่มาตอนนี้ คงได้เห็นดีกัน

รุ่งเช้า หูแว่วๆ เหมือนเสียงคนเดินเหยียบใบไม้แกร่กๆ เขารีบคว้าปืน กระเป๋า ไว้ติดตัวพร้อมเสมอถ้าถูกจู่โจม โชคดีมากๆ ที่กองไฟมันมอดไปแล้ว สังข์ค่อยๆ คลานหนีออกไปจากที่นั่น เสียงคนพูดกันด้วยภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง ทำให้สังข์ต้องแอบอยู่ที่โคนต้นไม้ แล้วค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมาดู

ตายโหง! นี่มันยังไม่พ้นเขตหมู่บ้านมนุษย์กินคนอีกรึนี่ ทำไงดี!” สังข์ ถามตัวเองในใจ พวกมันมากันเป็นฝูง คงจะราวๆ ๕๐ คน คำนวณกระสุนที่มีอยู่ กับระยะห่างที่จะไม่ให้พวกมันประชิดตัว กับทุ่งโล่งที่อยู่ไม่ไกล มันก็น่าเสี่ยง

สังข์ตัดสินใจ ออกวิ่งไปให้เร็วที่สุด และให้มีระยะห่างพวกมันมากที่สุด

คนป่าพวกนั้น ต่างให้สัญญาณเสียงโห่ร้อง วิ่งถือหอกไล่ตามเชลยไปทั้งฝูง สังข์วิ่งไปได้สักพัก เห็นว่าตนเองพ้นป่าออกมาแล้ว จึงหยุด หันปลายกระบอกปืน กดไกปืนยิงกราดใส่พวกมัน พวกคนป่าล้มตายไปกว่าครึ่ง พวกที่เหลือจึงวิ่งหนีเข้าป่าไป

สังข์ มาทบทวนกลยุทธ์สู้กับคนป่าพวกนี้ เหตุที่ชายชุดทหารสู้คนป่าไม่ได้ เพราะหนึ่ง เขาคงตกใจ เลยยิงปืนมั่ว สอง เพราะมีต้นไม้เยอะ พวกคนป่าจึงใช้เป็นที่กำบังตัวได้ สาม พวกมันมีจำนวนมากเกินไป แต่ตอนนี้ สงครามจบแล้ว สังข์ เดินพ้นเขตหมู่บ้านเผ่ามนุษย์กินคนแล้ว เขาทิ้งปืนไปเพราะไม่มีกระสุนเหลืออยู่เลย เขาเดินตัวเปล่าพร้อมด้วยกระเป๋า มาถึงลำธารน้ำแห่งหนึ่งที่ขวางหน้า

สังข์ เริ่มจำทิศทางได้ ลำธารนี่คงเป็นลำธารที่เขาเจอครั้งแรก เขานั่งพักเหนื่อยข้างลำธาร มองตัวเองไปที่ผิวน้ำ อะไรกันนี่! เขาเปลี่ยนไปมากมายขนาดนี้เชียวหรือ สังข์รู้สึกเสียใจมาก ร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นสารรูปของตัวเอง เขาพยายามจะพูดกับตัวเอง แต่กลับฟังเสียงของตัวเองไม่รู้เรื่อง เหมือนมีก้อนเนื้อจุกในลำคอ มันเป็นบ้าอะไรกันใหญ่เล่านี่ เขาจะอธิบายกับเพื่อนๆ ได้อย่างไร จะมีใครจดจำเขาได้

สังข์สงบสติอารมณ์ ลุกขึ้นยืน มองกระแสน้ำที่ไหลทอดเอื่อยๆ ไปตามลำธาร สวรรค์อาจเลือกวิถีทางให้เขาแล้วก็ได้ ชีวิตไม่มีอะไรสมบูรณ์ ตราบเท่าที่คนเรายังมีความปรารถนาต้องการ และเพื่อให้ความปรารถนาเหล่านั้นบรรลุผล เขาจะต้องรักษาชีวิตให้รอด ครั้งนี้เขาต้องยอมสูญเสียอะไรบางอย่างไป เพื่อแลกกับชีวิตและความหวัง เพื่อตามหาแม่ให้พบ

กระแสน้ำไหลทอดยาวไปอีกไกล ป่านนี้ เอื้อยกับโสนน้อย คงไปรอดปลอดภัยดีแล้ว แต่สินสมุทรกับสุดสาคร ยังติดอยู่ในเมืองนรกนั่น สังข์รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาทันที เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เมื่อเพื่อนลำบากคับขัน เขาต้องกลับไปช่วยเหลือ แม้ว่าการย้อนเข้าไปในนรกนั่น โอกาสที่จะกลับออกมาได้อีกครั้ง มีเพียงน้อยนิด แต่เขาก็เลือกที่จะไป

สังข์ กลับเข้าไปเป็นทาสในเมืองนครพันธุรัฐอีกครั้ง ในร่างของคนป่ามนุษย์เผ่ากินคน ไร้ร่องรอยและไร้หลักฐาน ที่จะยืนยันระบุตัวตนว่าเขาเป็นใคร



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 56 : เปลี่ยนร่างอำพรางหนี (ตอนที่ ๕๕/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 25 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android