Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,708 Views

  • 991 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    31,708

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 21 : โบราณสถานแห่งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 เม.ย. 60



     //ไนต์// 





     เพราะฉะนั้น.. ผมจะยังบอกเรื่องความจริงที่ผ่านมากับเธอตอนนี้ไม่ได้ แต่นั่น..ไม่ได้หมายถึงผมจะไม่บอก ผมจะบอกก็เมื่อเธอต้องการและหลังจากที่เคลียร์โบราณสถานแห่งแรกไปได้ก่อนเท่านั้น เหตุผลน่ะ มันก็มีอยู่.. ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะทำยังไงต่อไปหลังจากที่รู้ความจริง เธอจะเกลียดอะไรระหว่างผู้มีพระคุณ อาณาจักร หรือทั้งสองอย่าง... และถ้าหากเธอได้เดินมาตามเส้นทางเดียวกับผม มีความเป็นไปได้อยู่ไม่มากก็น้อยที่เธอจะ "ล้างแค้น" .

     ทวงสิทธิ์ทุกอย่างที่เธอควรจะได้มาคืน.. เพราะงั้น ตอนนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ผมจึงต้องรอแบบนี้ไปก่อน อย่างน้อยก็ให้เธอป้องกันตัวได้ นั่นจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า อีกอย่าง.. หลังจากที่เคลียร์เรื่องโบราณสถานแห่งแรกไปแล้ว ผมเองก็จะพาเธอไปที่บ้านหลังนั้นเพื่อให้เคลียร์เรื่องทุกอย่างไปเลย จัดการปัญหาทุกอย่างกับลุง.. และเช่นกัน ถ้าผมไม่พอใจหรืออยู่ๆของขึ้น ถ้าอลิสไม่ส่งสัญญาณประมาณห้าม ผมนี่แหละจะยิงมันทิ้งเอง... สาเหตุคือถ้าผมรำคาญ

     " ..... " และผม..ก็ได้แต่นั่งรอต่อไปเรื่อยๆค่อยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลังจากปล่อยให้เธอได้อยู่กับตัวเองมากว่าสิบนาที อาการของเธอดีขึ้นแล้ว ใกล้กลับมาเป็นปกติ แม้ผมจะไม่ได้มองโดยตรงก็เถอะ ผมเพียงแค่เหลือบตามองไปนิดๆในขณะที่เช่นเดียวกัน ผมก็คอยใช้ [นัยน์ตาปีศาจ] ในการมองทะลุพื้น คอยเช็คจำนวนมหารและสิ่งที่พวกเขาทำ นี่ก็เริ่มมากันและผลัดเวรกันไปเรื่อยๆ ด้านล่างรวมมี 16 คน.. 5 คนอยู่ห้องโถง ที่เหลืออยู่รอบๆ 

     " เธอพร้อมจะเดินทางต่อรึยัง.. " ผมพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ มองไปหาอีกฝ่ายทสภาพดีแล้วหันกลับมาตอบ..

     " อืม.. ขอโทษสำหรับพฤติกรรมเมื่อกี้ด้วย ตอนนี้ก็พร้อมแล้วล่ะ " 

     " อา.. งั้นก็ไปกันเถอะ " ผมพูดขึ้นและลุกขึ้นยืน เดินไปที่เก้าอี้เก้าและสวมดาบทั้งสองไว้ที่หลังเหมือนเดิม ดาบผมไม่ต้องทำความสะอาด ผมเชื่อมั่นในความคมอยู่แล้ว.. เลือดจะไม่ทำให้มันถื่อหรือติดคราบเพราะปลอกดาบที่ทำมาอย่างดี มันมีระบบกันกระแทกในตัว อย่างน้อยมันก็มีเวทย์บรรจุอยู่ คอยทำความสะอาดของที่อยู่ด้านใน ชาร์จด้วยพลังงานแสงอาทิตย์เหมือนเดิม.. ผมยังไม่มีมุกอะไรใหม่ๆในตอนนี้ อย่างน้อยที่ผ่านๆมาผมก็ใช้พลังเวทย์จากชุดหมดเลย มันใช้ชาร์จพลังงานได้... 

     นับว่าประสบความสำเร็จเรื่อง 'อุปกรณ์แปลงแสง' แสดงว่าแบบนี้..มอเตอร์ไซต์ของผมจะใช้งานได้ ผมไม่เคยทดลองการใช้งานมันมาก่อนก็เพราะในดันเจี้ยนมันไม่มีแสงเข้าถึง แสงจากโกลว์สโตนก็เป็นเพียงเวทย์ คุณสมบัติจึงต่างกัน.. ผมเลยไม่มีโอกาสได้รู้ว่ามันต้องดัดแปลงหรือแก้ยังไงต่อ.. แต่แค่นี้ ผมเองก็สบายใจมากแล้ว ไม่มีปัญหาเรื่องการขับเคลื่อนหรือเดินทางระยะไกล... แม้จุดอ่อนของมันคือผมต้องเอามาตากแดดไว้บ้างก็เถอะ..

     " .... " ผมกับอลิสเดินออกมาจากห้องพัก เธอสวมฮู้ดขึ้นตามปกติและเดินตามมา ผมเดินลงบันไดมาเรื่อยๆก่อนจะลงไปถึงล๊อบบี้ มีทหารคนนึงดักรอที่หน้าบันได ผมทำตัวไม่สนใจและเดินผ่านหน้าเขามาอย่างไม่มีอะไร แต่ทว่าแทนที่เรื่องมันจะปกติ ทหารนายนั้นกลับพูดขึ้นมาและเรียกความสนใจจากทุกคน..

     " นายคนนั้นน่ะ ช่วยเปิดหน้าด้วย ทางรัฐช่วงนี้ต้องการตรวจสอบทุกคนในเมืองเพื่อหาคนร้ายและแม่มดที่หลบหนีไป " 

     " ขอปฏิเสธ " ผมตอบกลับไปเสียงเย็นแทนอลิสที่เดินตามมา ถ้าหากเป็นผ้าล่ะก็เรียกความสนใจมากกว่านี้อีก จริงอยู่ที่ผมสามารถใช้ [ภาพลวงตา] หรือ [หลอนประสาท] ให้พวกเขาไม่สนได้ นี่เองก็เป็นแค่การทดสอบ 'ความแสเรื่องชาวบ้าน' แค่นั้น.. ทหารรายนั้นได้แต่หน้าเหวอไปเล็กน้อยและย้อนคำสั่งอีกรอบ ผมเพียงแค่เงียบตอบไป เขาจึงได้แค่หน้าเสีย ทหารทุกนายที่อยู่ในล็อบบี้ก็กรูกันเข้ามาล้อมผมกับอลิสไว้... 

     " ในเมื่อทางเราพูดดีๆด้วยแล้ว.. ตอนนี้คงต้องมีการใช้กำลังกันหน่อย.. " ทหารนายหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินไปหาอลิส เดินผ่านผมไปโดยไม่มีอะไร ราวกับผมไม่มีตัวตนอยู่... ซึ่งนั่น.. นั่นทำให้ผมหัวเสีย

     ปั่กกกกก!!!!!!!! " อาาาาา!!!!!! " ทหารคนนั้นทรุดตัวลงไปกับพื้น นอนกุมท้องด้วยความเจ็บปวด ผมที่เห็นมันคว่ำลงไป..ด้วยคติที่บอกว่า 'คนล้มต้องซ้ำ' ผมจึงไม่ทำอย่างอื่นไม่ได้นอกซะจากการกระทืบซ้ำลงไปเบาๆ ร่างของเขาก็ฝังลงกับพื้น พื้นยุบลงไปเล็กน้อยพร้อมๆกับเสียงกระดูกมากมายที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆไม่เหลือชิ้นดี ทุกคนในห้องโถงที่นั่งชิลๆกันอยู่ก็ลุกขึ้นด้วยความตกใจ... 

     " แก! แกทำอะไร?! แล้วอาวุธนั่นมันอะไร?!!!... " ทหารอีกคนชี้มาที่ผม เล็งนิ้วมาตรงๆโดยเฉพาะที่อาวุธที่ผมกำลังถืออยู่ในทั้งสองมือ รอบนี้ผมใช้ 'ทอนฟา' ความแข็งของมันอย่างน้อยก็ระดับ 9 แถมมันไม่ธรรมดาตรงที่นี่เองก็เป็น 'ปืน' ของผมด้วย... ยิงได้ทั้งเวทย์และกระสุนจริง.. ผมไม่สนใจคำพูดของคนพวกนั้นและพุ่งเข้าไปหา พวกเขาเริ่มชักดาบออกและฟันผม ผมยกมันขึ้นมากำบังด้วยความง่ายดาย...

     เคร้งงงงง!!!!!! วื้ดดด!!! วืด ครืดด!//วื้ออ.... " แก!!! แกทำอะไร?! มันคืออะไร! ทำไมมันถึงขยับ!!!! " ผมแสยะยิ้มกลับไปเล็กน้อย ทอนฟาของผมขยับไปมาอย่างรวดเร็ว เปลือกนอกของมันค่อยๆแยกตัวออกจากท่อน มันกำลังปรับเปลี่ยนโครงสร้าง.. ความยาวของทอนฟาในมือขวาของผมเริ่มค่อยๆยืดตัวเองออก ความหนาของมันจึงลดลง... ส่วนปลายที่เป็นแท่งเหลี่ยมก็เริ่มมีหนามแหลมออก 

     " .... " ผมสะบัดแขนขึ้น ดันดาบทื่อๆห่วยๆเล่มนั้นออกและใช้ปลายแทงมันไป ร่างของชายคนนั้นก็กระเด็นออกไปกระแทกผนังอีกฝั่ง เส้นสายฟ้าสีแดงโผล่ออกมาให้เห็นน้อยๆบริเวณปลายทอนฟาและช่วงอกของเขา ส่งเสียงดัง *เปรี้ยะๆ!!* มันเป็นเรื่องปกติของทอนฟาโหมดนี้เพราะผมปรับเป็นโหมดช๊อตไฟฟ้า.. ใช้พลังเวทย์ในตัวมันเอง.. เปลี่ยนไปตามอุปกรณ์ที่ผมใส่ลงไปเท่านั้น.. 

     " ปะปะปะปะ!.. ปีศาจจ!!!!! " ผมไม่สนใจเสียงโหวกเหวกโวยวาย ผมพึ่งเข้าไปช๊อตพวกมันคนละทีสองทีจนมันลอยหายไปหมด ขโมยค่าสถานะทุกอย่างมาตามปกติและค่อยๆเดินไปที่เค้าท์เตอร์เพื่อจ่ายเงินค่าห้องพัก สรุปได้แล้ว..ทุกที่ที่ผมไปจะมีปัญหาจริงๆ อย่างน้อยมันก็ต้องมีคนตาย.. ถ้าจะให้ละไว้ก็คงเป็นร้านเสื้อผ้า ที่นั่นเป็นที่เดียวที่ผมไม่อยากทำอะไร.. ถ้าหากยายคนนั้นโดนผมจัดการ ผมกลัวว่าเธอจะอาฆาตจนเป็นผีมาหลอก... นั่นมันคงจะหลอนน่าดู... 

     " อลิส... จากนี้ไป ถ้าหากมีใครคนไหนที่คิดจะมาทำร้ายหรือทหารหน้าไหนก็ตามบุกเข้า คำสั่งคือ ฆ่า " ผมพูดกับเธอและเดินไปหาพนักงานหญิงคนเดิมที่รับแขกผมในวันก่อนๆ เดินไปหาเธอคนนั้นที่ยังกลัวอยู่และเริ่มเคลียร์เรื่องการเงิน ผมเริ่มจัดการจ่ายเงินจนสรรพเสร็จ ย้ำเธอด้วยว่าอย่าเอาเรื่องชื่อของผมไปเผยแพร่ที่ไหน หางตาของผมเองก็กำลังเหลือบมองไปที่อลิสที่ตั้งธนูรออยู่ เล็งไปที่หน้าประตู... 

     โฮ้ย! ข้างในเกิดอะไรขึ้น! เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงโหวกเหวก! 

     " ..... " เสียงของทหารนายหนึ่งดังขึ้นด้านนอก พวกทหารมากกว่าห้านายกำลังกรูกันเข้ามา ผมเหลือบตาไปมองอลิสที่อยู่ๆก็หยิบลูกธนูมาเพิ่มอีกสี่ดอกจากซองธนู ง้างลูกศรทั้งห้าออกมาพร้อมกัน จนกระทั่ง..จังหวะที่พวกทหารกรอกันเข้ามา พวกเขาเข้ามาถึงเกือบกลางล็อบบี้ กระสุนซักดอกก็ยังไม่ถูกยิงออก.. พวกทหารกำลังเดินมาหาผมที่กำลังได้แต่แอบยิ้มเล็กๆ... 

     " เห้ย! แก---- " ฉึก! ฉึก! ฉึก!!//ฉึก! ฉึก!!! คำพูดที่กำลังจะออกมาจากปากก็จำต้องกลืนกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ ลูกธนูเหล่านั้นพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วและปักเข้าไปที่กลางอก ยิงทะลุเกราะจนปักเข้าเนื้อ.. เศษชุดเกราะแตกออกและตกลงไปที่พื้น ตามมาด้วยร่างของเจ้าของพวกมันที่ล้มตึงกันมาอย่างระเนระนาด เป็นอันจบกับชีวิตของทหารเหล่านั้น ผมยังไม่ได้ขโมยทักษะเลย... 

     " ดีมาก งั้นเราก็ไปกันต่อเถอะ " ผมเอ่ยปากชมและพูดขึ้น เธอที่อยู่ในมุมมืดของห้องลดธนูลงและเดินออกมาหา เมื่อกี้นับว่าเป็นการกระทำที่ฉลาดมาก ไม่ลังเลที่จะยิงแต่เป็นการรอให้เป้าหมายเข้ามากลางห้อง มาให้ถึงจุดชุลมุน ลดความเสี่ยงเรื่องที่จะมีคนมาเจอศพเพิ่ม เพราะถ้ายิงหน้าประตู มีโอกาสที่คนด้านนอกจะเห็นมากกว่า นั่นคือเหตุผลที่ผมภูมิใจ... 

     " อื้ม... " 

     " เราจะฝ่าออกไปจากที่นี่ " ผมพูดขึ้นและควงทอนฟาไปมาด้วยความคล่อง อลิสพยักหน้ากลับมาหาผมและยกธนูขึ้น มืออีกข้างก็หยิบลูกศรออกมาขึงไว้รอ สมแล้วที่ใช้ธนูเป็น ด้วยการเลเวลอัพอย่างรัวๆเมื่อคืนทำให้ความสามารถของเธอเพิ่มขึ้นมาอีก เลเวลตอนนี้ก็ขึ้นเป็น 13 แล้ว.. ด้วยทักษะ [แม่นยำ] และ [เชี่ยวชาญธนู] ระดับ 3 ของเธอทำให้ยิงแม่นขึ้น... พอแล้วกับการอธิบายคร่าวๆ ผมค่อยๆเดินออกไปนอกประตู เอามือบังแสงเล็กน้อยเพราะแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามบ่าย... กระพริบตาไปมาพอประมาณและโฟกัสไปที่ภาพด้านหน้า

     ทหารเกือบสิบนายกำลังวิ่งแจ้นเข้ามา ผู้คนเองก็กำลังมองมาทางนี้และชี้ไม้ชี้มือกันยกใหญ่ ช่วยไม่ได้อย่างนึงตรงที่ห้องรับรองมันก็ต้องมีกระจกบ้าง คนด้านนอกเลยเห็นและแจ้งความกันใหญ่ ไหนจะเสียงเอะอ่ะโวยวายอีก.. พวกทหารไม่มากันก็แปลก 

     " จัดการเลย.. " 

     " อื้ม... " เธอตอบกลับมาและเริ่มยิงธนูไปที่ทหารที่กำลังจะวิ่งเข้ามา เริ่มยิงไปทีละคนสองคนโดยไม่พลาดเป้าหมาย บางนัดก็ยิงที่หลายๆลูกพร้อมกัน แต่ละนัดล้วนปักเข้าไปในช่วงอกอย่างไม่พลาดเป้า ทักษะ [รูปแบบกระจาย] เธอคอยทำหน้าที่จัดการทหารเหล่านั้นไปเรื่อยๆในขณะที่ผมก็คอยช๊อตคนที่กำลังเข้าประชิดมาจนปลิวหายไป ผู้คนรอบๆเองก็เริ่มมุงกันมากขึ้นและโหวกเหวกโวยวายตามประสามนุษย์ นี่เองก็คงถึงเวลาแล้วเหมือนกันที่ผมจะต้องออกไปจากที่นี่ซักที ผมไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่แล้ว... เพราะฉะนั้น..

     " อลิส แค่นี้ก็พอแล้ว.. ตอนนี้เราไปจากที่นี่กันเถอะ " ผมพูดขึ้น มองไปที่อีกฝ่ายที่เพิ่งปล่อยลูกศรออกจากนิ้ว ลูกศรนัดนั้นพุ่งตรงไปปักเต็มอกของทหารคนสุดท้ายในละแวกนี้ในพริบตา ร่างของชายคนนั้นก็ล้มลงไปกับพื้น ค่อยๆจมไปในกองเลือดสีแดงข้นที่กลายเป็นแอ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน..ผมก็เก็บทอนฟาลงไปแหวนมิติและเรียกพาหนะหนึ่งเดียวของผมออกมา... 'ดูลาฮาน' 

     " ขึ้นมาบนนี้ซะ " ผมออกคำสั่งฝนขณะที่ตัวเองขึ้นไปนั่งด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว อลิสเก็บธนูไปไว้ที่หลังและเดินมาหาผมด้วยความงุนงง นั่นทำให้ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแม้จะรู้เรื่องอยู่แล้วก็ตามว่าในยุคนี้มันมีของแบบนี้ที่ไหน ผมได้แต่แอบมองภาพที่เธอมองมันด้วยความแปลกตาและเตรียมที่จะถามผมว่าต้องทำยังไงกับมัน... 

     " ไนต์ ฉันต้อง--- ว้าย! " ปึก!.. ร่างบางของอีกฝ่ายลอยขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วและตกลงมาบนเบาะหลังในทันที เรื่องนั้นเกิดมาจากการที่ผมใช้ [เทเลคิเนซิส] ยกร่างของเธอขึ้นและเอามาวางบนเบาะ นั่นทำให้สิ่งที่เธอจะพูดอยู่ถูกขัดโดยเสียงร้องเล็กๆแทน..

     " ตอนนี้ยังไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น.. เพราะงั้นจับแน่นๆ... " ผมพูดขึ้นในขณะที่กำลังเตรียมการ หยิบเข็มทิศเทวาออกมาจากแหวนและสั่งให้มันชี้ไปที่โบราณสถานที่อยู่ในอาณาจักรนี้ เข็มทิศส่องแสงสว่างวาบและเริ่มขยับ ตัวเลขค่อยๆปรากฏขึ้น ผมนำมันไปไว้ในช่องๆหนึ่งตรงบริเวณหน้าปัดของมอเตอร์ไซต์ มันคือช่องที่ใช้วางเข็มทิศโดยเฉพาะ... หน้าปัตรส่วนอื่นๆก็จะเป็นแผงบอกค่าความเสียหาย ความเร็วหรือพลังเวทย์อะไรก็ช่าง ตอนนี้ออกตัวก่อนจะดีที่สุด... 

     " จะไปล่ะนะ... " ผมบิดแฮนด์เล็กน้อย ในไม่ถึงชั่วอึดใจมันก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

     " ...!!!!! " 

     " หึ.. " ผมได้แต่แอบเค่นเสียงออกมาเล็กน้อยกับปฏิกิริยาตอบสนองของเธอที่อยู่ๆก็โถมร่างเข้าในทันทีด้วยความตกใจ นอกจากจะใช้พาหนะแบบนี้ครั้งแรกแล้วไม่พอ นี่ยังมาเจอความเร็วที่ผมเริ่มบิดถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง... ผมขับผ่านตลอดตามถนนเมืองไปเรื่อยๆด้วยใบหน้าที่ยังคงประดับยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวอยู่ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือนที่ผมได้มาขับ... เป็นครั้งแรกของโลกนี้ที่ผมได้ขับแหวกว่ายผ่านลมเย็นๆ....

     " ถ้าไม่อยากตกก็จับแน่นๆล่ะ... " 

     " อื้ม!.. " อลิสตอบกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงที่ยังแฝงไปด้วยความกลัวอยู่ ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงตัวของอีกฝ่ายที่เริ่มบดเบียดเข้ามาที่หลังอย่างช่วยไม่ได้ ผมได้แต่ลอบถอนหายใจน้อยๆออกมาและมองไปที่หน้าปัตรเข็มทิศ มองไปที่ตัวเลขที่กำลังลดลงทีละนิดๆ ระยะทางจากตำแหน่งที่ผมอยู่คือประมาณเกือบพันห้าร้อยกิโลเมตร ไกลโข... และนั่น.. ทำให้ผมถอนหายใจออกมาอีก..

     " ไนต์!... มีคนกำลังตามมา " เสียงเล็กดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำลายความสิ้นหวังของผมลงไปชั่วคราว ผมเหลือบตาไปมองกระจกหลังก่อนจะเห็นอัศวินในเกราะสีเงินสามสี่คนกำลังขี่มังกรดินตามมา ผมได้แต่ลอบยิ้มขึ้นในความพยายามของพวกมัน ผมเริ่มขับออกไปตามถนนใหญ่เพื่อหาทางออกจากเมือง ผู้คนมากมายหลีกทางให้อย่างไม่ต้องสงสัยและกรี้ดกร๊าดกันน่ารำคาญ... ผมขับต่อไปเรื่อยๆ เข้าไปยังถนนกว้างสำหรับพาหนะ ขับหลบพวกรถม้าและรถลากอย่างคล่องตัว ตรงไปที่ประตูขนาดใหญ่ที่เป็นขอบเมือง... 

     " ด้านข้าง!.. " 

     ตู้มมมมมม!!!!!!! 

     เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับควันไฟขนาดใหญ่ ผมหลบหอกเพลิงเล่มหนึ่งมาได้อย่างหวุดหวิด ผมเริ่มมองไปรอบๆผ่านสายตาและกระจกหลัง ด้านหลังมีกองทัพมังกรดินประมาณสามสี่ตัวที่อยู่ห่างออกไป หลังจากสามสี่ตัวนี้ก็มีเกลื่อนไปหมดที่กำลังไล่ตามผม พวกมันแค่อยู่ไกลออกไปเพราะตามมาไม่ทันจนโดนทิ้งห่างเรื่อยๆ.. ห่างออกไป ด้านข้างประตูสองฝั่งมีหอคอย ตรงนั้นคือที่ๆหอกเพลิงพุ่งออกมา ด้านข้างประตูเองก็มีหอคอยตั้งห่างออกไปเป็นแนว... พวกมันกำลังสร้างหอกเพลิงและเล็งมาที่ผม..

     " ให้มันได้อย่างนี้สิ... " ผมพูดกับตัวเองเบาๆ เงยหน้าขึ้นไปเล็กน้อยและมองไปที่หอกเพลิงกว่าสิบเล่มที่กำลังตรงเข้ามา ผมยืดแขนไปด้านหน้าและสะบัดมันหนึ่งที เวทย์ที่ร้อนแรงเหล่านั้นก็แตกสลายไปราวกับแก้วแตก ส่งเสียงออกมาดัง *เพล้ง! เพล้ง!* และสลายหายไป.. ผมกลับมาขับต่อ ตรงไปที่ประตูด้าหน้าและคอยขับหลบเวทย์บางส่วนที่คอยไล่ล่ามาจากด้านหลัง 

     ตู้มมม!!!! ตู้มมม!! ตู้มมมๆ!!! ตู้ม ตู้ม!!

     " .... อลิส! จัดการทหารสองคนด้านหน้า! " ผมขึ้นเสียงและสั่งการอลิสเล็กน้อยเพราะผมต้องตะโกนฝ่าลมบวกกับอลิสอยู่ด้านหลัง นี่ก็ทำเพื่อคุณภาพเสียง.. ตาของผมยังไม่ละออกจากถนนที่ทางเคลียร์เรียบร้อยแล้ว เหล่าพ่อค้าหรือผู้เดินทางเริ่มเอาพาหนะของตนหลบไปข้างทางจนหมด เว้นซะแต่อัศวินสองคนที่กำลังขี่มังกรดินที่พุ่งตรงมาทางนี้ ในมือพวกเขามีหอกยาวกันมาคนละเล่ม... หวังที่จะเข้ามาโจมตี

     " แต่! แต่ว่า!---- " อลิสประท้วงขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากพยายามที่จะทำอะไรซักอย่างแล้วตกกลับใาที่เบาะเหมือนเดิม จบลงด้วยการที่มาเกาะผมแน่นจนถึงขั้น 'กอด' ตอนนี้ผมขับเร็วเกินจนมือใหม่รักษาสมดุลไม่ได้... 

     " ไม่ต้องห่วง! เธอจะไม่ตก! " ผมตะโกนกลับไปพร้อมกับใช้ [ยกเลิกเวทย์มนตร์] เพื่อทำลายเวทย์มนตร์ต่างๆนานาอีกระลอกที่กำลังพุ่งเข้ามา จุดปล่อยของพวกมันคือที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง.. มาจากหอคอยเกือบ 5 ที่ ด้านหลังผมเองก็ทิ้งห่างกับศัตรูจนตามมาไม่ทันและหมดระยะโจมตี เหลือก็แต่สองคนตรงหน้าที่จะเข้ามาปะทะ

     " อื้มม!! เข้าใจแล้ว! " อลิสตอบออกมาอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงประท้วงเล็กน้อยตามประสาคนถูกบังคับ ยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและยิงลูกธนูออกไปสองนัด ตัวเธอตกลงไปที่เบาะอย่างแรงก่อนจะมาเกาะหลังผม... ลูกธนูแต่ละนัดพุ่งไปด้วยความเร็วเกือบ 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง ตรงเข้าไปที่อัศวินแต่ละคนโดยไม่พลาดเป้า พวกมันคว่ำลงไป.. เหลือเพียงก็แต่หอกเล่มหนึ่งที่กำลังลอยขว้างกลางอากาศและชี้ปลายแหลมมาทางนี้ ผมขับเอียงกับพื้น 45° ...หลบมันอย่างฉิวเฉียดและกลับมาขับตามปกติเหมือนเดิม แถมจังหวะนั้นผมแอบได้ยินเสียงกรี้ดเล็กๆของอลิสด้วย..

     " ...... " ผมขับตามปกติไปเรื่อยๆ กลับมาขับแปดสิบอีกครั้งและพุ่งผ่านประตูทางเข้าออกยักษ์ ออกไปนอกเขตเมืองอย่างรวดเร็ว...

     " เราพ้นแล้วใช่มั้ย? " 

     " อา.... " ผมตอบเธอกลับไปหลังจากที่ได้ยินเธอหายใจออกอย่างโล่งอก.. เอาจริงๆถ้าให้ผมพูดตรงๆ ผมต้องบอกว่าเธอกำลังหายใจรดแผ่นหลังอยู่เพราะสถานะตอนนี้คือแนบชิดมาก... ผมละความสนใจจากเรื่องนี้อย่างรวดเร็วก่อนจะพูดต่อ " แต่ว่ามันยังไม่จบ... " 

     ฟุ่มม!!! ฟรุ่ม! ฟรุ่มมมม!!! ฟรุม! ฟรุ่ม! 

     " ...!!! " หอกสีแดงเพลิงที่เคลือบไปด้วยเปลวไฟร้อนระอุปรากฏขึ้นท่ามกลางอากาศและเคลื่อนที่ตามรถผมมาเรื่อยๆ จากตอนแรกที่พวกมันชี้ไปทางด้านหน้ารถ มันค่อยๆหมุนไปด้านหลังอย่างรวดเร็วและพุ่งออกไปบนฟ้า และเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น พวกมันก็พุ่งตกลงไปปะทะเข้ากับหอคอยแต่ละจุดที่อย่างจังจนผมได้ยินเสียงระเบิดตามหลังมาอย่างไม่ขาดสาย และนั่นมันคือ [ลูกศรเพลิง] มันเป็นแค่ลูกศรจริงๆ ไม่ใช่หอกแต่อย่างใด ผมเพียงแค่เข้าใจและแปรสภาพควบคุมเวทย์ไฟได้อย่างถ่องแท้ มันจึงรุนแรงกว่าท่าปกติหลายสิบเท่า.... 

     " ...แล้วก็ " การเอาคืนยังไม่จบ... ผมละมือขวาออกจากแฮนด์ หยิบ 'เอ็กซ์ติงชั่น' ปืนพกคู่กับอีนิคม่าที่เก็บอยู่ในซองปืนเหน็บเอวข้างขวาออกมา ง้างมือไปด้านหลัง ปลายกระบอกปืนจ่อไปที่เมืองที่เริ่มที่ห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้เกือบห้ากิโล... ผมเพ่งสมาธิ ใส่พลังเวทย์ผ่านแขนเข้าไปในปืน... แล้วก็ลั่นไกออกไป... 

     วิ้ง!! วิ้ง!!! วิ้ง!!! วิ้งง!!!! วิ้งง!!!!! 

     " ..... " เสียงแหลมสูงของปืนที่ยิงกระสุนเวทย์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว กระสุนทั้งหมด 57 นัดถูกส่งออกไปจากปากกระบอกปืน กระสุนสีขาวใสมากมายพุ่งออกไปจนทิ้งแสงสว่างไว้เป็นเส้นตรง พุ่งไปที่ผนังกำแพงเมืองด้วยความเร็วกว่าห้ามัค พุ่งทะลุไปอย่างไม่มีอะไร...และนั่น.. กระสุนพวกนั้นก็พุ่งผ่านสิ่งของที่ไม่เกี่ยวข้องจนกว่ามันจะปะทะเข้ากับเป้าหมายของมันเท่านั้น นี่หมายความว่าผมเพิ่งพรากชีวิตอัศวินและทหารทั้งหมดที่พยายามจะเข้ามาทำร้ายผมรวม 57 นายด้วยกระสุนเหล่านั้น... ยิงออกไปโดยไม่ต้องมอง

     " นายทำอะไรน่ะ?! " เสียงของอลิสดังขึ้นแข่งกับเสียงลมที่พัดบรื๋อมาเรื่อยๆและปะทะเข้าหน้าอย่างรุนแรงเพราะผมขับเร็ว.. ผมตัดสินใจที่จะลดความเร็วมาจนเหลือประมาณสามสิบนิดๆเพื่อที่จะได้คุยกันได้สะดวก หันหลังกลับมาคุยเล็กน้อยเพราะข้างหน้าเป็นทางดินโล่งๆยาวๆ...

     " ..ฆ่าพวกมันให้หมด ในเมื่อมันเป็นศัตรูกับฉัน.. ฉันก็แค่เก็บพวกมันไปตามระเบียบ " อีกอย่างพวกนั้นมันก็มาหาเรื่องผมก่อนเองซะด้วย.. ช่วยไม่ได้ สรุปแล้วผมก็ต้องคอยดูอีกครั้งว่าเรื่องนี้จะแดงออกไปมั้ย จะมีคนได้ยินเรื่องข่าวแปลกของผมรึเปล่า ถ้าหากที่เมืองหลวงรู้เข้าหรือไม่ก็พวกเพื่อนร่วมห้อง มีความเป็นไปได้สูงอยู่ระดับนึงที่พวกมันจะรู้ว่าผมยังมีชีวิตอยู่.. 

     " นี่มันคืออะไรหรอ? แล้วอาวุธแปลกๆของนายด้วย.. " อลิสถามเสียงใสด้วยความสนใจ ซึ่งนั่นเองก็ทำให้ผมแอบหายใจออกลึกๆเพราะการอธิบาย.. มันเป็นสิ่งที่ผมค่อนข้างขี้เกียจ แล้วนี่ผมต้องเล่าให้กับคนที่ไม่มีความรู้อะไรแบบนี้เลยด้วย.. เพราะงั้น ผมจะไปกับแบบที่สั้นและกระชับที่สุด..

     " ที่พวกเรากำลังขี่อยู่เรียกว่า 'อีนิคม่า' เป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทย์ ส่วนที่ใช้เมื่อกี้เรียกว่า 'ปืน' มันคือธนูแบบเล็กๆที่ยิงพลังเวทย์ออกไป.. " ผมตอบไปแบบง่ายๆและให้พอได้ใจความ ป้องกันไม่ให้เธอสงสัยไปมากกว่านี้.. 

     " แล้วใครเป็นคนสร้าง?? ของแบบนี้น่ะ.. " 

     " คนสร้างที่ว่านั่นก็ฉันนี่แหละ.... " ผมตอบกลับไปแต่กลับแลกมาด้วยความเงียบที่เป็นคำตอบ.. ไม่รู้ว่าด้านหลังเป็นยังไง มีความเป็นไปได้ที่เธอนิ่งไปเพราะตกใจที่ผมสร้างของแบบนี้ออกมา ผมเข้าใจความรู้สึกนั่นดี... ตอนที่ผมสร้างสองอย่างนี่ได้ ผมเองก็ช็อคไปเหมือนกันโดยเฉพาะเจ้า 'ดูลาฮาน' นี่.. นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเอามาขับจริง ที่ผ่านมาก็ขับในดันเจี้ยน..ขับในห้องกว้างที่ทำเองมาตลอด ไม่นึกเลยว่าจะใช้ได้ขนาดนี้..

     " อย่าเอาไปบอกใครล่ะ.. ทั้งสองเรื่องเลย " ผมย้ำขึ้นหลังจากที่นึกได้..

     " ฉันไม่บอกใครหรอก ฉันไม่เอาความลับของเจ้านายไปขาย.. อีกอย่างนอกจากไนต์ ฉันก็ไม่มีใครให้บอกอยู่แล้ว.. " อลิสตอบกลับมาซึ่งนั่นเองก็ทำให้ผมแปลงอารมณ์ต่อไม่ถูก จะรู้สึกดีใจดีมั้ยที่อย่างน้อยเธอก็ไม่คิดทรยศ เสียใจที่เธอพูดแบบนั้นในท่อนสุดท้าย.. หรือจะรู้สึกตลกนิดๆเพราะการพูดของเธอที่บางครั้งจะเรียกชื่อผมมาเป็นสรรพนามใช้ ซึ่งนั่นมันก็ไม่ได้แย่.. เพราะงั้น ไม่ว่ากัน... 

     " ขอบคุณ... แล้วเธอน่ะ ทำใจได้แล้วรึไงเรื่องฆ่าคนน่ะ " 

     " อืม.. เริ่มจะชินแล้วน่ะ ถ้าเพื่อป้องกันตัวเองน่ะ มันก็..ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรขนาดนั้น.. " อืม.. นับว่าเป็นการพัฒนาที่ดี แม้ว่าจะยังไม่สามารถตัดใจฆ่าแบบเลือดเย็นแบบผมก็เถอะ แต่นี่มันเป็นคำพูดของคนที่ฆ่าทหารไปเกือบสามสิบคนในวันนี้เนี่ยนะ.. ผมใช้ [วิเคราะห์] ดูค่าสถานะของเธอ เลเวลขึ้นมาเป็น 14 แล้วค่าสถานะแต่ละอย่างในตอนนี้คือสี่พันนิดๆแล้ว ยกเว้นเวทย์ที่ขึ้นไปห้าพัน.... เดี๋ยวก่อน.. นี่มันเริ่มแปลกๆแล้ว

     " นี่อลิส.. เธอเลเวลอัพเป็นเลเวล 14 แล้ว " 

     " ขอบคุณที่บอกนะ... " 

     " แล้วเธอรู้มั้ยว่าค่าสถานะของเธอขึ้นมาประมาณเลเวลละ 300 แล้วในตอนนี้... " ผมหันกลับไปตอบเสียงเรียบ.. เอาจริงๆมันก็ไม่เรียบสนิทขนาดนั้น ในน้ำเสียงนั่นมีความตกใจของผมปนอยู่ด้วย.. 

     " ....แล้วทำไม-- งั้นหรอ? " เธอตอบออกมาด้วยใบหน้าสงสัยงุนงง เอียงคอเล็กน้อยขอคำอธิบาย..แสดงว่าเธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องค่าสถานะและความสามารถตามนั้นงั้นเลยสินะ... เธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองแปลกและเก่งขึ้นแค่ไหน.. 

     " งั้นเธอตอบคำถามของฉันมาก่อน.. เธอรู้สึกแปลกๆเกี่ยวกับตัวเองมั้ย อะไรก็ได้ที่เธอคิดว่ามันไม่เหมือนคนอื่นน่ะ.. " 

     " ...อืม .....ถ้าจะให้แปลกจากคนอื่น ฉันก็คง-- เป็นพวกเรียนรู้เร็วละมั้ง.. " เธอตอบกลับมาซึ่งนั่นเป็นคำตอบที่คล้องจองกับที่ผมคิดมาก... ไม่แปลกใจสำหรับคนที่ค่าสถานะเติบโตเร็ว แต่แบบนี้ก็แสดงว่าที่เธอเก่งขนาดนี้ก็ไม่ได้มาแค่จากค่าสถานะ มันอาจจะมาจากตัวเธอเองด้วย

     " นี่ เธอรู้มั้ยว่าค่าสถานะปกติเขาขึ้นไปทีละเท่าไหร่.. " 

     " ขอโทษนะ.. ฉันไม่รู้ " 

     " คนปกติ ค่าสถานะของพวกเขาจะขึ้นไปทีละ 10-20 แต่พวกผู้กล้าน่ะ พวกนั้นมันจะขึ้นทีอย่างมากก็ 100 " 

     " ...??? " 

     " แต่ของเธอน่ะ เทียบตามเลเวลตอนนี้มันขึ้นมาระดับละเกือบ 300... มากกว่าพวกผู้กล้าถึงสามเท่า " ผมพูดออกไปในขณะที่กำลังลอบมองใบหน้าของเธอที่ตาโตขึ้นมาเล็กน้อยเพราะรู้ว่าตัวเองแปลก ผมพูดต่อออกไปเพื่อไม่ให้ทิ้งช่วง.. " เพราะฉะนั้น... ค่าสถานะอย่างมากสุดของเธอจะขึ้นไปได้ถึง 30000 ยกเว้นเรื่องพลังเวทย์เพราะมันอาจจะล้น.. นี่หมายถึงเธอจะแข็งแกร่งกว่าผู้กล้าสามเท่าในระดับเดียวกัน.. " 

     " ....!! " 

     " แล้วเธอจะเอายังไงต่อกันล่ะ.. จะแยกตัวออกไปอีกครั้งก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จากที่ดูนี่มันก็เหลือแหล่ที่จะป้องกันตัวแล้ว เธอในตอนนี้จัดการทุกคนได้สบายเลยยกเว้นเจ้าพระราชากับองครักษ์คนนึง... " 

     " ไม่ล่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่มีที่ไปอื่นอยู่แล้ว ฉันเองก็ยังไม่ได้ตอบแทนไนต์เลยด้วย ฉันตกลงที่จะตามนายตราบใดที่นายต้องการ " เธอตอบกลับมาหลังจากผมพูดจบอย่างฉับไวและมั่นใจ ไม่มีความลังเลและไม่ใช้เวลาคิดเลยซักนิด คำตอบนี้เองก็ทำให้ผมกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย.. ต่อให้ผมในตอนนี้แข็งแกร่งจนเธอไม่จำเป็นต้องช่วยก็เถอะ แต่ยังไง..ยิ่งประหยัดแรงผมได้ก็ยิ่งดี ถ้าหากมีสงครามหรืออะไร..ถ้าหากต้องสู้กับกองทัพ.. เธอจะเบาแรงผมได้

     สาเหตุจริงๆก็เพราะไม่ว่ายังไง.. ผมก็ยังมีนิสัยขี้เกียจอยู่.. ต่อให้ต้องสู้กันทีเยอะมากๆ ยังไงผมก็ไม่สามารถช่วงชิงค่าสถานะมาได้ทั้งหมดอยู่แล้ว ให้เธอแบ่งไปจัดการทิ้งมันจะดีกว่าเยอะ แถมการได้ดูการเติบโตของเธอตามไปด้วย.. นี่เองก็น่าสนใจไม่น้อย.. 

     " งั้นก็เป็นอันตกลง.. เธอก็คอยมากับฉันเรื่อยๆก่อน.. " 

     " ขอฉันถามบ้างได้รึเปล่า??? " 

     " ว่ามา.. " 

     " นายเป็นผู้กล้ารึเปล่า? " อลิสถามคำถามแปลกๆขึ้น ผมได้แต่กระตุกไปเล็กน้อยและถอนหายใจออกมา ตามด้วยคำถามสวนกลับไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

     " ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นกัน... " ผมถามกลับพร้อมกับเอามือไปลูบผมสีดำของตัวเองนิดๆ.. มีความเป็นไปได้อยู่ที่เธอจะคิดว่าผมเป็นผู้กล้าเพราะผมสีดำ นี่เองก็เป็นหัวข้อที่ผมกับเธอยังไม่เคยคุยกัน เพราะงั้นถ้าผมเคลียร์เรื่องเบื้องต้นไปให้หมด มันก็ไม่น่าจะมีปัญหา ส่วนเรื่องรายละเอียดยิบๆย่อยๆกับเรื่องส่วนตัว ผมขอเวลาปรับสภาพให้คุ้นชินกับเธอก่อนแล้วพูดถึงมันน่าจะดีกว่า..

     " ก็นายแข็งแกร่งกว่าพวกคนทั่วไปเยอะเลย อีกอย่าง [วิเคราะห์] ของฉันก็เห็นแค่เลเวลของนายด้วย.. ฉันมองไม่เห็นค่าสถานะ.. " 

     " อา.. ฉันเพิ่งเลเวลแค่ 31 นั่นแหละ.. แต่ค่าสถานะในพวกบัตรนักผจญภัยฉันก็ปลอมมา.. นั่นไม่ใช่เลขจริงๆ  อีกอย่าง--- ฉันไม่ใช่ผู้กล้า " ผมตอบกลับไป ทันมีที่ผมเห็นว่าเธอเตรียมจะพูดอะไรด้วยหางตา ผมก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน.. 

     " ฉันไม่ใช่ผู้กล้า ถ้าจะให้อธิบาย ฉันรู้จักกับพวกนั้นแต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันซักนิดเดียว.. ส่วนเรื่องค่าสถานะของฉันมันจะค่อนข้างพิเศษกว่าปกตินิดหน่อย ซึ่งเรื่องนี้เธอจะรู้เองทีหลัง.. ฉันจะอธิบายให้ ซักวันนึง.. " 

     " อื้ม เข้าใจแล้วล่ะ... ขอบคุณนะ " 

     " อา.. จากนี้ไปจะขับเร็วเหมือนเดิมแล้ว เพราะงั้นถ้ากลัวตก.. เธอก็จับแน่นๆ.. " ผมพูดเตือนขึ้นพร้อมกับหันหลังกลับไปเพื่อเตรียมบิด ทันทีที่เตือนเสร็จ..ผมก็โดนรัดแน่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอตอบกลับมาแล้วผมจึงเร่งเครื่องขับออกไป ความเร็วของดูลาฮานพุ่งขึ้นไปถึง 80 กิโลเมตร/ชั่วโมงและหลังจากนั้น มันก็พุ่งขึ้นไปเรื่อยๆจนไปถึงประมาณ 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง... ผมโดนรัดแน่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ลมที่ซัดเข้ามาก็ค่อนข้างแรง.. เพราะงั้นผมคงจะปล่อยให้เธอเกาะไป.. เลือกที่จะไม่ตะโกน...

     ผมมองลงไปที่หน้าปัตร ระยะที่เหลือเองก็มากโขอยู่ เหลือระยะทางอีกอีกตั้งเกือบพันสามสี่ร้อยกิโล แถมนั่นก็เป็นระยะกระจัด ไม่ใช่ระยะทางทั้งหมด.. กว่าผมจะไปถึงก็คงอีกซักหกเจ็ดชั่วโมง ตอนนี่เองก็บ่ายๆ เพราะงั้นผมคงต้องหยุดพักตอนกลางคืนน่าจะดีกว่า พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ... ตัดสินใจได้แบบนั้น ผมสลัดความคิดไม่จำเป็นอื่นๆออกทั้งหมด สนใจไปตามถนนหนทางข้างหน้าที่เป็นทุ่งโล่ง.. ขับมันต่อไปเรื่อยๆ..

     ..
     ..
     ..


     และแล้ว.. จนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ขับมาอย่างต่อเนื่องถึงเกือบสามชั่วโมง ตอนนี้ก็ปาเข้าไปประมาณครึ่งทางจากระยะทั้งหมดแล้ว ผมเลือกที่จะค่อยๆขับช้าลงไปเรื่อยๆและหยุด ตอนนี้ที่ๆผมอยู่มันไม่ใช่ทุ่งโล่ง แต่มันเป็นป่าที่ไม่ทึบมากไป.. ผมเข้ามาในพื้นป่ามาได้เกือบครึ่งชั่วโมงแถมขับแบบใช้สมาธิเพื่อจะได้ถึงไวๆ มันลำบากผมมาก็ตอนที่ผมขับหลบต้นไม้นั่นแหละ จังหวะแบบนั้นต้องทำให้ผมใช้ทริกเกอร์ไปเกือบสิบครั้ง มันไม่ได้เหนื่อยอะำรเท่าไหร่.. แต่ผมอนั่นแหละที่อยากพัก 

     " เราจะพักกันที่นี่งั้นหรอ??? " อลิสพูดขึ้นพร้อมกับคลายแขนทั้งสองข้างออกจากเอว เธอค่อยๆมองไปรอบๆ สำรวจพื้นที่...

     " อา.. เราจะพักกันที่นี่นี่แหละ ตอนนี้เราก็มาได้ครึ่งทางแล้ว.. พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ " ผมตอบกลับไปและลงมาจากรถ อลิสเองก็ก้าวลงมาตาม ผมก็เก็บมันลงไปตามระเบียบ ยัดมันลงไปในแหวนมิติและหยิบเตียงออกมาสองเตียง ใช่.. มันคือเตียงจริงๆ มันสร้างมันเผื่อไว้แล้วตอนว่างๆจากอุปกรณ์ที่ร่างแยกผมซื้อๆมา และนั่นทำให้ผมได้เป็นเตียงควีนไซส์สองเตียงเพราะของหมด.. ไม่อยากใช้ของดร็อปเพราะกลัวให้ความรู้สึกแปลกๆ แค่นี้มันก็พอแล้วที่จะนอน... เหลือแหล่เลยแหละ...

     " เราจะ... นอนกันแบบนี้หรอ? " อลิสถามขึ้นด้วยความสงสัยในขณะที่ผมวางเตียงเปล่าๆสองเตียงไปที่พื้นท่ามกลางดินและป่าเขา ถึงแม้ว่ามันเป็นเตียงก็เถอะ แต่นี่ก็เป็นเตียงแบบดีๆมีขาเลย.. ผมหยิบหมินหนุนออกมาสองใบ โยนมันไปที่แต่ละเตียงก่อนจะเลือกตอบคำถาม..

     " ไม่หรอก... เดี๋ยวฉันจะทำหลังคาให้.. " ผมพูดและใส่พลังเวทย์ลงไปที่พื้นดินผ่านขาทั้งสอง ผมแสกนลงไปเพื่อหาหินใกล้ๆและแปรรูปมาขึ้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่ถึงห้าวินาทีหลังจากที่ตอบออกไป กำแพงหินสูงสี่ด้านก็โผล่ขึ้น ส่วนบนของด้านสองด้านค่อยๆยืดขึ้น สูงกว่าอีกฝั่งและเอนมาประกบกันเป็นรูปหลังคาสามเหลี่ยม พื้นที่ตรงที่ว่างระหว่างหลักคาก็ถูกแทนที่ด้วยกระจกจากการหลอมทรายและแปรสภาพไปเรื่อยๆ... เป็นอันสิ้นสุดกับการสร้างที่พัก..

     " นอนได้รึยัง... " ผมถามอลิสเล่นๆพร้อมกับยิ้มมุมปากกลับไป แสงสว่างค่อยๆถูกจุดขึ้นผ่านโกลว์สโตนที่ปะปนมา ตอนนี้มันก็เหมือนกับบ้านเล็กๆหลังนึงที่ยังไม่มีของตกแต่งยกเว้นเตียงล่ะนะ ยกเว้น.. 

     " อลิส.. ห้องน้ำอยู่ข้างบ้าน มีอ่างน้ำอาบน้ำอะไรให้แล้ว.. จะใช้เลยก็เชิญ " ผมพูดขึ้นในขณะที่ลอบมองอีกฝ่ายที่กำลังตกใจอยู่และก้มหัวขอบคุณ วิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็วและหายไปเลย.. เมื่อกี้ผมเองก็สร้างห้องน้ำเล็กๆขึ้นมาด้วยนั่นแหละ มันแค่อยู่นอกบ้านเพื่อจะได้ไม่อึดอัดเพราะบ้านนี้มีห้องเดียว ตอนนี่ก็หมดหน้าที่ของผมในวันนี้ซักที... 

     ปุกกก... ร่างของผมทิ้งตัวลงไปที่เตียงนุ่ม ผมนอนพักไปเรื่อยๆในขณะที่เสียงน้ำจากไม่ใกล้ไม่ไกลก็ดังเข้ามา ผมได้แต่ถอนหายใจออกมานิดๆก่อนจะถอดพวกอุปกรณ์ไม่จำเป็นออกและเอาไปวางข้างๆเตียง.. หยิบลูกดอกออกมาจากแหวนมิติมากำมือนึงและเอาไปใส่ในซองธนูของอลิส.... โปรโมชั่นเดิม ลูกธนูธรรมดาๆไม่มีอะไรพิเศษ... รอเธอใช้ได้คล่องๆจน [เชี่ยวชาญธนู] ไปถึงซัก 5 ก่อน.. ผมจะอัพเกรดของให้.

     " ..... " ผมนั่งหัวเตียงไปเรื่อยๆ ทำการสร้างของมารอเล่นๆแก้เบื่อ มือของผมก็กำลังเติมพลังเวทย์เข้าไปในดูลาฮาน อีกข้างกำลังเช็คใบแสดงค่าสถานะที่มีความสามารถเพิ่มมาจากเดิมนิดหน่อย.. แต่เอารวมๆมันก็ไม่ได้มากและใช้ไม่ค่อยได้ พวกผู้คนมันอ่อนแอเกินไป.. นั่นทำให้ผมไม่รู้จะผิดหวังหรือดีใจดี สกิลบางอย่างก็อัพความสามารถขึ้นไปเองอย่างเช่น [นัยน์ตาปีศาจ] ปกติมันจะมองทะลุสิ่งของจนเห็นเป็นร่างกลมๆแบบไม่ชัด ตอนนี้ผมเรียกว่าแสกนเลยก็ได้ ถ้าหากผมใช้ ผมก็จะเหตุรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายเลย จะเปลี่ยนรูปแบบไปมองเส้นเวทย์เหมือนปกติก็ได้...

     นั่นไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ... 

     " ..... " จะอาบน้ำ.. หรือจะนอนเลยดี.. เสื้อผมมันก็ทำความสะอาดในตัวเองได้อยู่แล้ว กันฝุ่น กันน้ำ... คิดไปคิดมาก็เปล่าประโยชน์เปล่าๆ ในที่สุดผมก็ตกลงปลงใจที่จะนอน จังหวะที่ผมกำลังจะทิ้งตัวลงไป ผมก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทย์จุดนึงที่กำลังค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามาหา มันน่าจะเป็นปีศาจธรรมดาๆนั่นแหละ แถมรอบๆนี้ดูๆไปก็ไม่มีตัวอื่นเลย มีแค่ตัวเดียว... ผมคงต้องจัดการอีกจนได้..

     " เฮ้อ.... อยู่ตรงนะ---- " ผมขัดคำพูดพึมพำของตัวเองด้ววความช็อคก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ ทิศที่มันอยู่มันตรงกับอลิสที่ใช้ห้องน้ำอยู่พอดีเนี่ยสิ... แค่คนละระยะเฉยๆ ผมค่อยๆยกอีนิคม่าขึ้น เล็งไปที่ผนังตรงนั้น...แล้วก็ยิง..

     วิ้งง!!!!.... 

     ตู้มมมม!!!!!........ 

     " ...เฮ้อ จะขอโทษพรุ่งนี้เช้าละกัน " ผมบ่นขึ้นมากับตัวเองและล้มตัวลงไปที่เตียง จัดท่านอนเพื่อหลับ.. เมื่อกี้เสียงตู้มมันไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจากเสียงน้ำกระจายอย่างรุนแรง เอาจริงๆผมแอบได้ยินเสียงตกใจเล็กๆลอดมาด้วย... กระสุนที่ผมยิงไปคือมันผ่านผนังและผ่านอลิสไป ทะลุกำแพงอีกรอบแล้วยิงโดนปีศาจ ทำให้มันสลายหายไป.. แตกไปเป็นเหมือนแก้วแค่นั้น..

     งั้นก็จบแล้วล่ะ สำหรับผม.... ผมค่อยๆหลับตาลงแต่ทันใดนั้น ความคิดอย่างนึงก็พุ่งเข้ามาในหัว.. นี่มันก็แค่ประมาณทุ่มนึงเอง และที่สำคัญ ผมยังไม่ได้กินอะไร.. ใช่ อาหารเย็นตอนนี้ยังว่างเปล่าอยู่ ผมน่ะไม่กินไม่มีปัญหา อลิสอดไปซักมื้อก็คงไม่ยากอะไรแค่จะขาดประสิทธิภาพ เดี๋ยวทำงานไม่เต็มที่... ผมถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่ร้อยของมัน ดันตัวเองขึ้นมาจากเตียงและค่อยๆหยิบอุปกรณ์ทำครัวออกมา...

     ' ทำกับข้าวก็ได้ฟะ.... ' 

     ....

     ....

     ....


     " ที่นี่งั้นหรอ? " 

     " อา.. ที่นี่แหละ " ผมพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆจดมอเตอร์ไซต์ ตอนนี้คืออีกวันนึงหลังจากเรื่องเมื่อวาน มันจบลงด้วยการที่ผมทำกับข้าวแล้วกินอะไรกันสนเสร็จ ผมก็เลือกที้จะอาบน้ำเพื่อที่จะได้ให้มันย่อยแล้วนอนหลับ... เป็นอันจบกับเรื่องเมื่อคืน พอมาตอนเช้า มันก็ไม่มีอะไรมากนอกซะจากเคลียร์อะไรกันเสร็จจนออกเดินทางมาต่อ ปรากฏว่าทางโล่ง.. มันเป็นเพียงแค่ทุ่งหญ้าเพราะพ้นเขตป่าออกมา นั่นก็ทำให้ผมบึ่งเครื่อง มาถึงในประมาณสองชั่วโมง.. พูดให้ถูกคือชั่วโมงครึ่ง ตอนนี้ก็เช้าอยู่..คงเกือบสายๆแล้ว..

     " ...... " ผมมองไปด้านหน้าที่เป็นอะไรคล้ายๆวัดที่ซ่อนเนียนๆอยู่ในป่าลึกที่ผมต้องฝ่าฝูงปีศาจเข้ามาเล็กน้อยถึงเข้ามาได้ นั่นก็ไม่มีปัญหาอะไร.. ชิลๆไป ผมบอกดูมันดีๆอย่างสังเกตุการณ์ เดินดูมันไปรอบๆเพื่อหาทางเข้าแต่ก็ไม่พบ.. มองไปมองมามันก็ไม่ใช่วัด มันออกแนว..คล้ายๆกับพวก--- ช่างมัน วัดก็วัด.. แค่มันมีอะไรคล้ายๆเจดีย์หลายองค์ประดับอยู่รอบๆ ตอนนี้ผมอยู่ที่เจดีย์หลักที่ใหญ่ที่สุด...

     " มันไม่มีทางเข้า.. " ผมบ่นพึมพำออกมาเล็กน้อยและใช้ [นัยน์ตาปีศาจ] มองไปรอบๆ แถวๆนี้มีวงเวทย์เต็มไปหมดโดยเฉพาะใต้ดิน ด้านล่างเองก็มีอสูรมากมายแต่ที่สำคัญ.. ณ ใจกลางลึกสุดผมก็เห็นห้องสีขาวๆเงินๆ นั่นแหละคือของรางวัล ห้องสมบัติแบบดันเจี้ยนที่ผมไปมาตอนแรก... 

     " ตรงนี้.. มีเสียงแปลกๆดังออกมาจากตรงนี้ " อลิสพูดขึ้นแล้วชี้ไปผนังด้านหนึ่งของมันที่สกปรกและเต็มไปด้วยคราบรวมกับพวกพืชเขียวๆ... เธอหูค่อนข้างดีเพราะมีทักษะ [ลอบฟัง] ที่ผมยังไม่มี..ผมค่อยๆเดินไปหาก่อนจะเอามือไปลูบๆดูเพื่อหาความแตกต่าง...

     " ตรงนี้มีเสียงลมวิ่งเข้าไปผ่านซอก... " 

     " อา เข้าใจแล้ว " ผมตอบกลับไปและเอามือทุบผนังไปหนึ่งที กำแพงตรงนั่นทลายลงไปไม่เหลือชิ้นดีจนกลายเป็นทางเข้า ด้านในมืดสนิท..แต่พอผมก้าวเท้าเข้าไป โคมไฟที่เป็นตะเกียงเพลิงมากมายก็ถูกจุดขึ้น มันเป็นบันใดกลมลงไปด้านล่างเรื่อยๆ จุดที่ผมยืนอยู่เป็นฐานสี่เหลี่ยมเรียบ ตรงอื่นไม่มีฐานรองรับเพราะเป็นบันไดหมุนๆวนๆลงไป ตรงนี้ที่ผมเข้ามาคือทางเข้าที่แท้จริง... 

     " ไปกันเถอะ " ผมพูดขึ้นก่อนจะเริ่มเดินลงไปตามบันไดนั้น อลิสเดินตามท้ายมา....


     และแล้ว..การพิชิตโบราณสถานแห่งแรกเพื่อชิงเวทย์จากยุคสมัยแห่งพระเจ้า.. 

     ก็เริ่มขึ้นแล้ว... 



=================================================================================



     จบไปอีกตอนนึงแล้วนะครับบบ^^ สนุกกันบ้างมั้ยเนี่ย อาจจะเซ็งๆกันไปยาวๆมากๆนะครับถ้าคิดว่าเฉยๆเพราะเรื่องนี้มันเครียดไปแล้วตอนแรก ตอนนี้มันก็ถึงเนื้อเรื่องช่วงธรรมดาๆบ้างละ ทำใจกันนิดนึงนะครับ=) ส่วนเรื่องอลิสโหดไม่โหดนี่พอรู้กันแล้วนะ... ค่าสถานะมากกว่าผู้กล้าสามเท่าเลยนา.. แค่นี้ก็เก่งเหลือแหล่ละ พร้อมไปตบเกรียนเป็นเพื่อนไอ้ไนต์..

     อย่าลืมเม้นกันนะครับบ ต้องการกำลังใจ5555 ช่วยเม้นด้วยนะ^^
______________________________________________________________________________________________________
     
     ปล.ไอ้ท่าที่ยิงไปนั่นของเทพทัตนะครับ หลายๆคนคงรู้ดี คนอ่าน AlterR จะไม่งงว่ามันใช้ได้ไงเพราะจริงๆแล้วไอ้นี่แหละ ไอ้ไนต์เนี่ย ตัวดีเลย อวยเทพทัตแถมมีลัทธิบูชาเทพของมันด้วย.. (เอาภาพมาให้ดูพระเอกที่อยู่อีกโลกนึงว่าชีวิตเป็นไง..)


_______________________________________________________________________________________________________




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #852 NaPeejung (@NaPeejung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:41
    ไม่ว่าจะโลกไหนแม่x ก็บ้ามอไซต์ จริงๆเลย ไนต์
    #852
    1
  2. #624 027e788829rhu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 08:28
    ถ้าจะโหดขนาดนี้..
    #624
    0
  3. #623 วศินทร์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 18:31
    ขอบคุณครับ สงสารอลิสง่ะ หัวใจน่าจะวายตายไปบ้างแล้วตั้งแต่ขึ้นมอไซต์ ขนาดตอนอาบน้ำยังโดนเล่น55555
    #623
    0
  4. #622 D4Rk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 18:30
    อลิสช็อคหลายรอบ555
    #622
    0
  5. #621 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:39
    ทำดีมากครับไรท์ ฮาปล.นิดๆ ไนต์จริงๆมีลัทธิใช่มะ alter ยังไม่บอกเฉยๆ5555
    #621
    1
  6. #620 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:38
    ไนต์สายแว๊น.. มีความเทพทัตมาก555
    #620
    0
  7. #619 5432112345 (@5432112345) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:36
    ขี้เกียจ ?? อยากให้อลิสอยู่ด้วย อยากอยู่ใกล้อลิส ผมชอบอลิส คุณ-ก็ว่าไปสิ ข้ออ้างเยอะจังนะคุณซึน


    555555555
    #619
    1
  8. #618 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 15:03
    คิดถูกด้วยล่ะ ว่าเป็นท่าของเทพทัต >[]<
    เรื่องนี้ไนต์มีแววจะเป็นพ่อบ้านใจกล้ามั้ยคะเนี่ย? 5555
    ปล.ตรงรูป....ไรท์ทำซะเสียเลย แว่นดำ... สร้อยทอง.. บุหรี่ ... =_=^
    #618
    2
  9. #617 KnightN00 (@KnightN00) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 14:12
    บรรยากาศมุ้งมิ้งดีมาก
    #617
    1
  10. #616 Material4ExtendingKing'sAge (@MoneyEarnKillAnt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 14:05
    ในวัดมีธรรมชโยมั๊ย ๊
    #616
    1
  11. #614 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 13:19
    ไนต์ค่าสถานะสามแสน ยังไม่คูณหาค่าจริง..
    #614
    1
  12. #613 วาฬหัวทุย (@Ozaz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 13:10
    ขอบคุณครับ
    #613
    1
    • #613-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 22)
      17 เมษายน 2560 / 13:37
      ขอบคุณที่ติดตามครับ^^
      #613-1
  13. #612 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 12:35
    สงสารอลิส... เกือบตกมอไซต์ไปหลายครั้ง
    #612
    1
    • #612-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 22)
      17 เมษายน 2560 / 13:38
      ประสบการณ์ชีวิตครับ555
      #612-1
  14. #611 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 12:35
    มีการเอาไนต์อีกโลกนู้นมาเยี่ยม555
    #611
    0
  15. #610 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 12:30
    อลิสจะตกใจขนาดไหนนะ ถ้ารู้ว่าไนต์มีค่าสถานะเป็นแสน...คิดแล้วก็ตลกดี...
    #610
    1
    • #610-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 22)
      17 เมษายน 2560 / 13:40
      อาจจะตกใจกว่าตอนไนต์บึ่งมอไซต์555
      #610-1
  16. #609 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 11:56
    ขอบคุณค่ะ
    #609
    0
  17. #608 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 11:56
    ถ้าจะสบายขนาดนี้.. สร้างบ้าน มีเตียงนอน เลือกถูกแล้วที่ไปกับไนต์
    #608
    1
  18. #607 Xenon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 11:44
    แว่น... สร้อยคอ กัญชา ครบ.. ไม่อยากนึกว่าไนต์อีกจักรวาลเป็นยังไง..
    #607
    0
  19. #605 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 11:16
    อลิสมีแววโหดกว่าไนต์อยู่
    #605
    1
  20. #604 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 11:14
    ขอบคุณครับ สนุก
    #604
    0
  21. #603 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:59
    ตอนนี้ถ้ามันเป็นไนต์อีกจักรวาลมันคงกรี้ดกราดอยู่ กำลังบูชาเทพทัต555
    #603
    1
  22. #602 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:59
    เห็นแววโหดอลิส.. อนาคตไกลระดับเหนือผู้กล้า แถมมากับไนต์อีก สบายเลย..
    #602
    0
  23. #601 ...... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:50
    นึกว่า fast
    #601
    0