The Secret of heart ความลับหัวใจของยัยจอมมาร

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 : สงครามนางฟ้า(กับจอมมาร)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ก.ค. 57

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดจากหน้าต่างที่ลืมเอาม่านลงไว้ตั้งแต่เมื่อคืน สายลมแผ่วๆพัดเอากลิ่นของทะเลเข้ามาในห้อง กลิ่นเค็มๆของทะเลผสมกับอากาศปลอดโปร่งทำให้ฉันละความคิดที่จะนอนต่อก่อนจะพลิกตัวไปด้านข้างเพื่อบิดขี้เกียจน้อยๆ...

โซลนอนอยู่ข้างๆ กำลังหลับตาพริ้ม...เสียงหายใจแผ่วๆอย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าเขากำลังหลับสนิท...

เวลาที่นอนหลับ เหมือนเด็กจังเลยแฮะ

อ้าว...ริช...ตื่นแล้วเหรอ

อืม...สักพักแล้วล่ะ

คนถามหลับตาหันหน้าหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามาก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วหันมาส่งยิ้มให้ฉัน

ฉันจะออกไปเดินเล่น นายจะนอนต่อก็ได้นะ เดี๋ยวสายๆฝากนายปลุกคนอื่นๆด้วยแล้วกัน

ฉันพยักหน้าไปทางคนอีกสองคนที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง คนหนึ่งคือเทียนหอมที่นอนข้างๆกันกับฉัน นางฟ้าหลับตาพริ้มให้ความรู้สึกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางซะเหลือเกิน...

... อีกคนคือโซล ที่นอนอยู่บนโซฟาตัวกว้าง(จนฉันคิดว่ามันเป็นเตียงขนาดเล็ก ไม่น่าจะสัญชาติโซฟาเลยด้วยซ้ำ) ผ้าห่มที่คาดว่าจะโดนถีบตั้งแต่เมื่อคืนตกลงไปกองอยู่ที่พื้น เซโร่มองตามก่อนจะส่ายหน้าช้าๆแล้วหัวเราะเบาๆ

ไอ้บ้านี่...หมดมาดดีไซเนอร์ชื่อดังเลยให้ตาย

ก็คงจะเหนื่อย ไม่มีเวลานอนนานๆแบบนี้บ่อยๆละมั้ง อย่าพึ่งปลุกเลยนะ นายเองก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะ

ไม่เอาล่ะ ฉันอยากไปเดินเล่นกับเธอนี่

แต่ฉันอยากเดินคนเดียว

ฉันตัดบทก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงนอนโดยระวังไม่ให้ปลุกเทียนหอมที่นอนอยูข้างๆ ก่อนจะเดินผ่านเซโร่ที่มองตามมาด้วยสายตาผิดหวัง...

...สายตาคู่นั้นทำให้ฉันหวั่นใจ กลัวที่จะใจอ่อนอีกครั้ง...นั่นทำฉันต้องรีบออกไปจากตรงนี้

...ทำไมกันนะ...

 

กลิ่นเค็มๆของทะเลผสมกับเสียงคลื่นทำให้ใจของฉันสงบ...เกลียวคลื่นที่พัดผ่านเท้าทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลายจากความสับสนที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไร

...เรื่องเมื่อวาน...การกระทำจากความไร้สติที่เกิดขึ้นในห้อง...

จนถึงเดี๋ยวนี้ฉันก็ยังหาเหตุผลให้กับตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมฉันต้องทำแบบนั้น ทำไมฉันถึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความรู้สึกแบบนั้น...

ความรู้สึกที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

หรือบางทีฉันอาจจะรู้...แค่ไม่อยากจะยอมรับ

แต่ผู้หญิงที่ใจเต้นเพราะผู้ชายสองคน...เลวที่สุด...แต่ฉันก็ยังทำ

ทำไมหนีมานั่งคนเดียวละคะ

“...”

ฉันเมินหน้าหนีคนที่เดินมานั่งข้างๆ เจ้าของรอยยิ้มหวานๆที่ฉันไม่เคยมี...รอยยิ้มที่ทำให้ฉันเคยเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้เห็น แต่ในตอนนี้ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกรำคาญ...รอยยิ้มเดิมที่ไม่เหมือนเดิม...

เทียนหอมหลับตาพลางสูดอากาศของทะเลเข้าเต็มปอดแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปไกล มองจากแววตาที่กำลังครุ่นคิด...ฉันรู้ว่ายัยนี่กำลังคิดอะไรอยู่...แต่ที่ยังไม่รู้คือ ยัยนางฟ้านี่จะมาไม้ไหน

เธอตามฉันออกมาทำไม

ไม่รู้เหมือนกันสิคะ...

วันนี้ดูเธอสดชื่นเป็นพิเศษนะ มีอะไรอยากพูดกับฉันรึไง

ฉันพูดเสียงเรียบ ตามปกติฉันกับเทียนหอมก็ไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกันอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะไปไหนมาไหนด้วยกันตอนอยู่ในโรงเรียนเป็นส่วนใหญ่ก็เถอะ แต่ก็แค่เพราะยัยนี่เป็นนางฟ้าของเซโร่

และจอมมารกับนางฟ้า ไม่มีทางที่จะสนิทกันถึงขั้นนั้นได้หรอก...

ยิ่งเธอเป็นนางฟ้าของคนที่ฉันมีใจ...ฉันยิ่งอยากอยู่ให้ห่าง

แล้ววันนี้ ยัยนี่เป็นฝ่ายมาหาฉันก่อนทั้งๆที่ปกติเป็นฝ่ายหนีตลอด แถมยังมาด้วยสีหน้าแบบนี้ จะให้ฉันเข้าใจว่ายังไงกันล่ะ

ริชคะ...

ว่าไง

คุณคิดยังไง...กับ...โซล

ผิดคาดที่คำถามที่ฉันคิดว่าจะถามถึงความรู้สึกที่ฉันมีให้กับเซโร่ กลับกลายเป็นผู้ชายอีกคนที่ทำให้ฉันสับสนอยู่จนถึงเดี๋ยวนี้

เหมือนวีดิโอที่กรอกลับอย่างรวดเร็ว ภาพหลายอย่างโลดแล่นอยู่ในความคิด เทียนหอมจ้องหน้าฉันเหมือนกับกำลังรอลุ้นผลสอบ แม้ว่าใบหน้านั้นจะยังคงยิ้มสวยส่งมาให้ แต่ฉันก็มองเห็นได้ถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น

หลายสิ่งที่ฉันมองข้ามไปเพราะไม่คิดว่ามันจะมีโอกาสได้เกิดขึ้น

บางสิ่งที่ฉันไม่ทันระวังเพราะมัวแต่ไปใส่ใจกับสิ่งอื่น

ทำไมคนอย่างฉันถึงได้พลาดท่าและโง่ขนาดนี้...

น่าแปลกนะ ฉันนึกว่าเธอจะถามเรื่องของเซโร่ซะอีก

“กับเขาคนนั้น ฉันไม่มีอะไรจะต้องถามนี่คะ ก็เลยไม่รู้ว่าจะถามอะไร”

“แล้วมาอยากรู้เรื่องอะไรระหว่างฉันกับโซลล่ะ”

“ก็แค่เรื่องทั่วไปน่ะค่ะ”

“แล้วมาอยากรู้เรื่องทั่วไปอะไรของคนอื่นเขาล่ะ คนที่เธอควรสนใจมันน่าจะเป็นเซโร่ไม่ใช่เหรอ”

ฉันปรายสายตามองหน้าเทียนหอมอย่างเย็นชา ใบหน้าสวยๆหันมายิ้มให้อย่างที่ดูก็รู้ว่าไม่เสแสร้งที่จะเก็บอาการอีกต่อไป เธอขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพร้อมเสียงกระซิบที่ทำให้ใบหน้าสวยๆนั้นร้ายขึ้นมาในทันที

ก็ตั้งแต่คุณทำให้ใจของเขาเปลี่ยนไป ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องสนใจอะไรอีกรึเปล่า”

น้ำเสียงเยียบเย็นที่ปลายเสียงติดจะสั่นน้อยๆ บอกอะไรได้หลายอย่างและ...ทำให้ฉันคาดไม่ถึงอีกด้วย คงเพราะประโยคนั้นมันหมายถึงเซโร่ฉันถึงได้รวนขึ้นมาซะเฉยๆ

เธอรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เปลี่ยนคือใจของเซโร่ ไม่ใช่ใจของเธอ

“...”

หรือที่จริงแล้ว ใจเธอไม่เคยเปลี่ยน...

“...”

แต่มันไม่เคยมีเซโร่อยู่ในนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้วกันแน่

เทียนหอมเบิกตากว้าง แต่เพียงครู่เดียว เธอก็ทำสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว สีหน้าที่มองมาที่ฉันไม่มีความหวาดหวั่นเหมือนเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอเก็บไว้มานาน...

ฉันไม่เข้าใจเธอเลยสักนิดเดียว!! ริชแบรนน์!!!

ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาเข้าใจนี่

เธอมีโซลอยู่ข้างๆ แล้วก็ยังพยายามที่จะเรียกร้องความสนใจจากเซโร่!! เธอต้องการอะไรกันแน่  เซโร่ไม่เคยให้ความสำคัญกับใครมากเท่ากับเธอ แม้แต่กับฉัน!! ฉันคนนี้ที่เป็นแฟนของเขาก็ยังสำคัญน้อยกว่าเธอ!

เทียนหอมระเบิดโพล่งออกมารวดเดียวจนหายใจไม่ทัน  สีหน้าที่เจือความหงุดหงิดพร้อมกับอาการหอบน้อยๆช่างดูน่าขันเมื่อนึกถึงคำพูดที่เธอเพิ่งจะพูดออกมา

มีอะไรที่อยากจะพูดอีกมั้ย

กับโซลก็เหมือนกัน...เทียนหอมสูดลมหายใจช้าๆอย่างคนที่พยายามจะระงับอารมณ์โกรธเอาไว้ในใจเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่า อาการวีนของตัวเองไม่ได้ช่วยให้ฉันเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยสักนิดเดียว

ในเมื่อเธอไม่เคยมีใจกับใคร ทำไมถึงได้จับผู้ชายไว้ทั้งสองมือ ทำไมถึงไม่ปล่อยให้เขาไปหาคนที่รักเค้า ทำไมยังรั้งเขาเอาไว้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เคยมีใจให้

“...”

ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียวว่าทำไมผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอถึงได้โชคดีมีคนมารักตั้งมากมาย ไม่ใช่แค่โซลกับเซโร่เท่านั้นนะ  กับซีซาร์ เธอก็ยังไปหว่านเสน่ห์ไว้จนทำให้ใครต่อใครต้องเสียใจ

สายตาที่จ้องมองมาของเทียนหอมเต็มไปด้วยความโกรธเคือง มันฉายชัดซะจนปฏิเสธไม่ได้ว่าที่ผ่านมาเธออาจจะเก็บกดมันเอาไว้...

เธอรู้มั้ยว่าแค่เธอไม่มาโรงเรียน เซโร่ก็ลืมทุกอย่าง...แม้กระทั่งฉัน!

...ก็คงจะเป็นวันที่ไข้ขึ้นนั่นละมั้ง

โซลที่ปกติก็แทบจะไม่มาเรียน กลับยอมโดดงานชิ้นสำคัญเพื่อให้ได้เจอกับเธอ

แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเธอตรงไหนไม่ทราบ

 “แค่เธอเอ่ยปากไม่ว่าเรื่องไหนๆสองคนนั่นก็พร้อมจะทำให้ไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นจะถูกหรือผิด

แล้วคิดว่าคนอย่างฉันสนรึไงว่ามันจะถูกหรือผิด

 “ทั้งๆที่เธอร้ายกาจมากขนาดนี้ แต่ทำไมกันนะ ริชแบรนน์...ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมทั้งโซลทั้งเซโร่กลับยังคบเธอเป็นเพื่อน

ความผูกพันของพวกเราน่ะ...เธอไม่เข้าใจหรอก

เธอมันคนไร้หัวใจ และคงจะไม่ใช่แค่ไร้หัวใจด้วยเพราะขนาดฉันพูดตั้งมากมายขนาดนี้เธอก็ยังคงเฉย ต้องเพิ่มเติมคำว่าไร้ความรู้สึก...

จะด่าว่าหน้าด้านหน้าทนเลยก็ได้นะ ไม่ต้องฝืนใจเปลี่ยนเป็นคำอื่นหรอก ไหนๆก็ร่ายยาวมาเป็นชุดแล้วนี่

น้ำเสียงกึ่งสะอื้นที่เริ่มแผ่วลง ฉันได้แต่รับฟังอยู่เงียบๆทั้งๆที่ในใจกำลังหงุดหงิดกับสิ่งที่ได้ยิน...

ใครบอกว่านางฟ้านั้นแสนดี...เวลาได้ทีละด่าเป็นชุดชนิดคิดไม่ถึงเลยก็แล้วกัน!

พูดจบหรือยัง

“....ฮึก..

เทียนหอมที่ดูท่าว่าจะโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ปล่อยโฮออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ น้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่โต...แลดูทั้งเศร้าทั้งสวยในเวลาเดียวกัน

ถ้าพูดจบแล้ว ถึงคราวที่ฉันจะพูดบ้างแล้วนะ

“...”

ฉันจะพูดให้เธอฟังแค่ครั้งเดียว เพราะงั้นเลิกสะอื้นอย่างน่ารำคาญแล้วตั้งใจฟังให้ดี

“...”

ข้อแรก เรื่องเซโร่กับฉันมันก็เป็นเรื่องของฉันกับเขา

เธอ!!..

ข้อสอง!..ฉันขัดเสียงประท้วงของเทียนหอมพร้อมปรายสายตาเย็นชา เรื่องของโซลกับฉันก็เป็นเรื่องของฉันกับโซล

นี่เธอจะกวนประสาทฉันรึไง!!

เปล่านี่”

ฉันตอบหน้าตาย ดูเหมือนว่านั่นจะยิ่งทำให้เธอโมโห ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเลยนะ มาโมโหอะไรกัน - -

“เธอไม่คิดจะตอบอะไรฉันหน่อยรึไง”

“มีเรื่องอะไรที่ฉันต้องตอบอีกเหรอ ก็ตอบไปหมดแล้วนี่นา”

“ยัยบ้า!!จะกวนฉันไปถึงไหน!เธอยังไม่ได้ตอบอะไรกับฉันสักคำถามเดียวเลยนะ!!

เสียงปรี๊ดแตกของเทียนหอมทำให้ฉันอดนึกสนุกขึ้นมาไม่ได้ นิสัยเสียเริ่มกลับมาอีกแล้วสิ ว้า แย่จัง J

“ฉันตอบคำถามเธอแล้วนะ และในคำตอบของฉันก็ไม่มีคำว่าเทียนหอมเลยสักคำ แล้วทีนี้เธอจะอยากรู้เรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของเธอไปทำไมกันล่ะ”

L

“คนอื่นเขาจะพูดได้นะว่าเธอน่ะ ชอบแส่”

สีหน้าของเทียนหอมเปลี่ยนจากแบบนี้ L กลายเป็นแบบนี้ O[_]O!! หึหึ เธอควรจะรู้อะไรเอาไว้สักอย่างนะ นางฟ้า...เรื่องความปากร้ายมีจอมมารที่ไหนเลยแพ้นางฟ้ากัน ยิ่งเป็นนางฟ้าหัดร้ายอย่างเธอ...ไม่มีทาง!!

“ปากเธอนี่มัน!

“น่าจูบใช่มั้ยล่ะ แต่ฉันไม่มีรสนิยมชอบผู้หญิงอะนะ เพราะงั้นคงให้เธอจูบไม่ได้ - -

ดูหน้าของนางฟ้าที่เหมือนอยากจะวิ่งเข้ามาจิกตีฉันนั่นสิ>< ฮ่าๆๆ

 “หยุดกวนประสาทฉันซะเธอ มันไม่ได้ผลหรอก!แล้วตอบคำถามฉันมา...

ฉันไม่มีความจำเป็นต้องตอบในเรื่องที่ฉันไม่อยากจะตอบ”

ฉันหยุดความรู้สึกสนุกของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่จะหลงสนุกมากไปกว่านี้แล้วมันจะเสียโอกาสดีๆนี้ไป

“ คราวนี้...มาถึงเรื่องที่ฉันต้องการจะรู้บ้างดีกว่า...

ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องตอบในเรื่องที่ฉันไม่อยากจะตอบเหมือนกัน

เทียนหอมเชิดหน้าอย่างถือดี สายตาบ่งบอกว่าขัดใจที่ฉันไม่ยอมเดินไปบนเงื่อนไขที่เธอกำหนด แล้วไอ้การก็อปประโยคของฉันมาใช้ประชดประชันฉันนี่มันอะไร - -

บางทีเธอก็ควรจะรู้ได้ตั้งนานแล้วนะเทียนหอม...

เป็นอีกหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ฉันเรียกชื่อจริงๆของยัยนี่ไม่ใช่การเรียนนางฟ้าเหมือนที่ผ่านๆมา...

ว่าถ้าคนอย่างฉันอยากจะรู้อะไรก็ต้องรู้ อยากได้อะไรก็ต้องได้ และคนอย่างเธอก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะปฏิเสธฉัน...

สายตาแข็งกร้าวของเทียนหอมเปลี่ยนไปเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นๆของฉัน...

เลือกเอา จะตอบฉันหรือจะให้ฉันหาคำตอบเอง

เธอมัน...

ไม่ต้องชมหรอกว่าฉันมันร้าย J

“ยัยจอมมาร!

“โว้!นั่นล่ะงานถนัดเลย”

ระหว่างเรามีเพียงความเงียบ ผิดกันตรงที่เทียนหอมเงียบเพราะความกดดัน ในขณะที่ฉันเงียบอย่างคนกำลังนึกสนุก

...ไม่ฉลาดเอาซะเลยนะ จะหัดร้ายทั้งทีดันมาอวดดีกับจอมมาร...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

11 ความคิดเห็น