ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,609 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    350

    Overall
    406,609

ตอนที่ 127 : ภาค 4 บทที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ก.ค. 60




ด้านนอกเมืองชิงอันตอนนี้ถูกล้อมลอบไปด้วยทหารกองกำลังของแม่ทัพใหญ่อย่างหยวงกง และแม่ทัพประจำเมืองชิงอันอย่างแม่ทัพเซี่ย ตอนนี้พวกเขากำลังรอสัญญาณจากหนีหวง เพี่อเข้าไปจับกุม แต่ทุกคนต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงระเบิดที่ดังมาจากค่ายทหารที่เวลานี้มีตัวการสำคัญอีกคนถูกคุมขังเอาไว้

“ท่านใหญ่เราจะทำยังไงดีขอรับ”แม่ทัพเซี่ยควบม้าเข้าไปใกล้ๆชายผู้เป็นใหญ่ที่สุดในที่แห่งนี้ เพื่อปรึกษาว่าจะเอายังไงต่อดี

“ไม่ต้องทำอะไร ข้าเชื่อว่าพวกมันไม่มีทางหนีรอดเอื้อมมือของพวกเราที่ล้อมปิดทางเข้าออกของเมืองนี้ได้หรอก”หยวนกงไม่หวั่นวิตกว่าสองพี่น้องตระกูลอู๋ จะหนีรอดออกไปจากกองกำลังของตนได้

“แล้วพวกเราจะต้องรออีกนานเท่าไหร่ขอรับท่านแม่ทัพใหญ่”ยังไม่ทันที่หยวนกงจะพูดอะไรออกมา สัญญาณพลุไฟจากหนีหวงก็ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

“บุก”

หยวนกงยกมือข้างขวาของเขาขึ้นมาให้ทุกคนได้เห็น ก่อนที่เขาจะสะบัดมือเป็นคำสั่งเพื่อให้ทุกคนบุกเข้าไปข้างในเมือง

เพียงแค่ประโยคเดียวที่เอ่ยออกมาของชายชราที่ควบม้าอยู่เบื้องหน้า ก็ทำเอาทหารทุกคนที่อยู่ข้างหลังชักดาบ กระบี่ ออกมาจากฝัก พร้อมกับเสียงควบม้าเสียงดังตรงเข้าไปข้างในเมือง เพื่อที่จะจัดการเป้าหมายของพวกเขา ที่แอบกระทำการชั่วช้า ใช้ชีวิตผู้คนเป็นเครื่องมือในการก้าวขึ้นสู่อำนาจ

เสียงร้องและเสียงฝีเท้าของม้าที่กระทบกับพื้นดิน สั่นสะเทือนทำให้ผู้คนที่กำลังต่อสู้อยู่ในเมืองนั้น ต่างหันมองหน้ากันไปมา ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“พวกเราต้องรีบหนีออกจากนอกเมืองแล้วขอรับท่านเจ้าสำนัก”กั๋วกงที่ตอนนี้ได้กลับเข้ามาในค่ายรักษาสำนักแพทย์หลวง รีบบอกให้น้องชายของนายท่านของตนรีบหนีออกไป

“แล้วท่านพี่ของข้าล่ะ อยู่ไหนทำไมเจ้ากลับมาที่นี้เพียงลำพัง”อู๋หยาที่เห็นกั๋วกงเข้ามาในกระโจมที่พักของตน รีบเอ่ยถามหาพี่ชายของตนที่กั๋วกงเป็นขออาสาเป็นคนเข้าไปช่วยเหลือออกมา

“นายท่านตอนนี้รออยู่ที่หน้าผา ทางลงกลับไปหมู่บ้านของพวกเราแล้วขอรับ ตอนนี้ท่านเจ้าสำนักต้องรีบหนีออกไปแล้ว เพราะเมื่อครู่ตอนที่ข้าเข้ามา ข้าเห็นว่าทหารได้บุกเข้ามาโจมตีคนของเรา ซึ่งข้าคิดว่าคนของพวกเราคงจะต้านไว้ได้อีกไม่นาน”กั๋วกงรีบรายงานสถานการณ์ตอนนี้ให้กับชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้ารับรู้

“งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ”อู๋หยาเมื่อได้ฟังคำรายงานของพ่อบ้านของพี่ชายของตนแล้ว ก็ตัดสินใจที่จะหนีออกไปจากนอกเมืองให้ได้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องถูกจับกุมตัว

“เชิญขอรับ”กั๋วกงรีบเปิดกระโจมที่พักออกไปก่อน เพื่อตรวจดูว่าไม่มีอันตราย ก่อนที่จะหันไปเรียกให้อู๋หยาตามออกมา

“นายกองหยู่ เจ้าจงใช้คนของพวกเราคอยต้านไม่ให้พวกมันติดตามข้ากับท่านเจ้าสำนักไปได้”กั๋วกงหันมาสั่งทหารที่อยู่ภายใต้การปกครองของนายท่านตน ให้คอยต้านไม่ให้ทหารที่กำลังบุกเข้ามา สามารถจับกุมเจ้าสำนักผู้เป็นน้องชายของนายท่านได้

“เข้าใจขอรับ ท่านพ่อบ้านรีบหนีไปเถอะ ที่นี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าน้อยกับทุกคนเอง”นายกองหยู่รีบบอกให้พ่อบ้านรีบพาตัวเจ้าสำนักแพทย์หลวงหนีออกไปได้เลย ปล่อยให้ที่นี้พวกเขาจัดการเอง

พ่อบ้านกั๋วกงแม้ว่าจะใช้วิชาตัวเบานำทางอู๋หยาอยู่ แต่เขาก็หันกลับมามองเหล่าผู้คนที่เขาถือว่าเป็นพี่น้องที่กำลังคอยต้านกองทัพที่บุกเข้ามา เขารู้ดีว่าครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาอาจได้เจอบุคคลเหล่านั้นอีก เพราะพวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าหากถูกจับกุมตัวนั้นหมายถึงชีวิตที่จบสิ้นแล้ว

 

ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามความวุ่นวายต่างๆก็ถูกทหารเข้าควบคุมความสงบ รอบลานกลางมือที่เป็นที่ตั้งของทั้งสองค่ายนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ และลูกศิษย์ของสำนักแพทย์หลวงที่ถูกควบคุมตัวอย่างใกล้ชิด แต่ก็มีหลายคนที่ไม่อาจทนพิษบาดแผลจากการต่อสู้

ตอนนี้ทหารทุกคนต่างเร่งหาตัวเจ้าสำนักแพทย์หลวงและพ่อบ้าน เมื่อหลังจากเข้ามาในเมืองแล้ว พวกเขากลับหาสองคนนั้นไม่เจอ ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่

“หาคนทั้งคู่ไม่เจอเลยขอรับท่านแม่ทัพใหญ่”แม่ทัพเซี่ยเป็นผู้ที่เข้ามารายงานกับหยวนกงที่ยืนมองดูการเก็บกวาดของทหาร ภายหลังเสร็จสิ้นการต่อสู้

“แล้วที่ค่ายทหารล่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”หยวนกงรีบถามถึงเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นในค่ายทหาร เขากลัวว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่อู๋หยาเท่านั้นที่หนีรอดออกไป

“รองเจ้าสำนักแพทย์หลวงถูกช่วยออกไปแล้วขอรับท่านแม่ทัพใหญ่”หยวนกงถอนหายใจออกมา เมื่อตอนนี้ทุกอย่างเป็นอย่างที่เขากลัวจริงๆ

“แล้วคนของเราที่เฝ้าอยู่ลอบๆเมืองล่ะ หาตัวคนพวกนั้นเจอหรือไม่”

“ไม่เจอเลยขอรับ ข้าเชื่อว่าพวกนั้นน่าจะยังหลบซ่อนอยู่ในเมือง”แม่ทัพเซี่ยคิดว่าตอนนี้กลุ่มคนเหล่านั้น น่าจะไม่สามารถหนีรอดออกจากเมืองไปได้ เมื่อตอนนี้ทุกทางเข้าออก ต่างถูกปิดไปจนหมดสิ้นแล้ว

“สั่งทหารของเราให้ค้นหาในเมืองให้ละเอียดอีกรอบ ต้องหาพวกนั้นให้เจอเข้าใจที่ข้าบอกใช่ไหม”

“ขอรับท่านแม่ทัพ”

 

เฟยหลงมองดูหน้าผาที่ครั้งหนึ่งเขาได้เคยมาเก็บสมุนไพรที่นี้ ตอนนี้ได้มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งได้จับจองพื้นที่นั่งพักอยู่ เขาเห็นว่าตรงกลางนั้นได้มีชายชราคนหนึ่งนอนหลับใหลอยู่ เฟยหลงหันไปกระซิบกับคนที่ติดตามเข้ามาให้รีบไปรายงานเรื่องการพบเห็นกลุ่มคนนี้ให้ฟางเซียนรับรู้

เฟยหลงหันไปมองทางด้านขวามือที่เขาเห็นว่าตรงนั้น มีลมปราณสองสายกำลังตามเข้ามาสมทบ เมื่อเขามองเห็นว่าคนที่เข้ามาคือผู้ใด เฟยหลงก็แน่ใจแล้วว่าชายที่กลังนอนหลับอยู่นั้นคือใคร

“เจ้ารีบไปหาหนีหวง บอกให้นางรู้ว่าตอนนี้ที่หน้าผาข้าพบเจอผู้ใด บอกให้นางรีบมาตรงนี้เร็วๆ”เฟยหลงหันไปกระซิบสั่งอีกคนที่อยู่ทางด้านซ้ายมือของเขา ให้รีบไปบอกเรื่องนี้กับหนีหวงอีกหนึ่งคน

ชายที่ยืนอยู่ด้ายซ้ายมือของเฟยหลง รีบหลบออกไปอย่าช้าๆเพื่อไม่ให้กลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้ารับรู้ว่า มีพวกเขาแอบหลบซ่อนอยู่ตรงนี้

“ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่ของข้ากั๋วกง”

อู๋หยาที่เห็นพี่ชายของตนนอนนิ่งอยู่หันมาถามพ่อบ้านของพี่ชายทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ชายของเขาถึงเป็นแบบนี้ ไหนจะชีพจรที่เขาจับได้อีก แถมยังลมปราณที่เมื่อครู่นั้นที่เขาตรวจดูอีก ราวกับว่าร่างกายของพี่ชายของเขานั้นมีพายุหมุนวนอยู่รอบๆ ไม่มีระเบียบอย่างเช่นเคย

“ข้าไม่ทราบขอรับ ตอนที่พวกข้าเข้าไปช่วยเหลือนายท่านนั้น นายท่านกำลังอาละวาด พวกข้าทำได้เพียงทำให้นายท่านสลบเพื่อพาตัวออกมา”กั๋วกงคุกเข้าบอกให้อู๋หยาได้รู้ว่าตอนแรกที่เขาได้พบนายท่านนั้น นายท่านมีอาการเป็นยังไง

“พวกมันทำอะไรกับพี่ชายของข้ากันแน่”อู๋หยากำหมัดทั้งสองข้างของตนแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดออกมา เมื่อเห็นสภาพตอนนี้ของพี่ชายที่หากว่าฟื้นขึ้นมาไม่รู้ว่าพี่ชายของเขาจะหายดีหรือไม่

“ตอนนี้พวกเรารีบหนีก่อนเถอะขอรับ หากชักช้าพวกมันอาจหาพวกเราเจอได้”กั๋วกงรีบเตือนให้อู๋หยาคุมสติเอาไว้ก่อน ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องรีบทำคือหนีออกจากเมืองนี้ไปให้ได้

“พวกท่านจะรีบหนีไปไหนล่ะ ไม่อยากพบข้าแล้วหรือยังไง”

เฟยหลงเดินออกมาจากหลังต้นไม้ เมื่อเขาได้ยินว่ากลุ่มคนเหล่านี้กำลังจะหลบหนี แม้ว่าเมื่อครู่นั้นคนที่ติดตามเขามาจะพยายามห้ามปรามก็ตามที แต่เฟยหลงก็ยังเดินออกมา เพื่อถ่วงเวลารอหนีหวงและฟางเซียน

 

 

 

 

 ....................................................................................................................................................................

อีกสองบทก็จะจบเรื่องราวที่เมืองชิงอันแล้ว และเฟยหลงก็จะได้ออกเดินทางต่อไป

มารอลุ้นกันนะคะ ว่าเฟยหลงจะจัดการเรื่องนี้ยังไงต่อ

แล้วพบกันใหม่บทต่อไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #1780 JomMuD (@JomMuD) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 10:57
    ขอบคุณครับ
    #1780
    0
  2. #1779 piggy (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    คนแต่งระวังสุขภาพด้วยนะ หน้าฝนแล้วตุนส้มสักหน่อยนะครับ เดี่ยวจะไม่สบายอีก
    #1779
    1
    • #1779-1 matsuiakira41 (@matsuiakira41) (จากตอนที่ 127)
      13 กรกฎาคม 2560 / 13:33
      ขอบคุณค่ะ คุณก็เหมือนกันนะคะ ดูแลตัวเองด้วย ช่วงนี้ฝนยิ่งตกบ่อยๆระวังจะป่วยเอาได้
      #1779-1
  3. #1778 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:26
    เผชิญหน้าแล้ววว
    #1778
    0
  4. #1777 freesiaomi (@freesiaomi) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    ปูเสื่อรอคะ
    #1777
    0
  5. #1776 แว่นใส (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 20:20
    รอตอนต่อไปจ้า
    #1776
    0
  6. #1775 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 17:14
    ขอบคุณครับ
    #1775
    0
  7. #1774 สนุกมาก (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 16:22
    สนุกมาก
    #1774
    0
  8. #1773 Gardena (@Gardena) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 16:09
    ขอบคุณค่ะ
    #1773
    0
  9. #1772 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 16:03
    สนุกดีครับ
    #1772
    0
  10. #1771 makone (@makone) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 16:02
    รอติดหน้าจอเลยค่ะ
    #1771
    0
  11. #1770 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 15:16
    หมอพเนจร
    #1770
    0