ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,646 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,320 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    387

    Overall
    406,646

ตอนที่ 147 : ภาค 5 บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    7 ส.ค. 60



หนีหวงคอยหยิบกิ่งไม้โยนลงบนกองไฟที่อยู่ด้านหน้าของนาง เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟดับ ส่วนบริเวณหน้าถ้ำนั้นหนีหวงได้ใช้ลมปราณกางอาณาเขตตรวจสอบเอาไว้ หากมีอะไรล่วงล้ำเข้ามาจะได้เตรียมรับมือถูก หนีหวงหันไปมองเฟยหลงที่นอนหลับสนิทอยู่ที่ก้อนหินข้างๆตัวนาง

“ขอบคุณนะเฟยหลง”หนีหวงพึมพำออกมาขณะจ้องมองเฟยหลง นางรู้ว่าทำไมเฟยหลงถึงได้คิดออกไปหาผู้ติดตามของท่านหญิงในวันพรุ่งนี้ เฟยหลงไม่ต้องการให้การเดินทางครั้งนี้ของพวกนางมีคนอื่นเข้ามาร่วมด้วย

และเหตุผลที่สำคัญคือ เฟยหลงไม่ต้องการให้การเดินทางครั้งนี้มีคนจดจำได้ว่าแท้ที่จริงนั้นตัวนางเป็นใคร  แม้เฟยหลงจะไม่พูดออกมาแต่หนีหวงก็รับรู้ถึงความห่วงใยที่เฟยหลงมีต่อตัวนางได้ เฟยหลงไม่ชอบพูดแต่เฟยหลงมักใช้การกระทำเป็นการบ่งบอกว่าเขารู้สึกยังไง

หนีหวงไม่ได้หวาดกลัวเลยว่าอนาคตวันข้างหน้าของพวกนางสองคนจะเป็นยังไง แค่ขอเพียงแค่วันนี้พวกนางทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้ว หนีหวงพยายามคิดว่าความรู้สึกของพวกนางสองคนที่พัฒนามาไกลขนาดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่สุดท้ายหนีหวงกลับคิดไม่ออก เพราะทุกเวลาที่ผ่านมาไม่ว่านางจะสุขหรือทุกข์ข้างกายของนาง ก็มีเฟยหลงอยู่ข้างๆเสมอ ทำให้หนีหวงไม่คิดจะมองหาผู้ใดอีก

ตอนที่เกิดเรื่องท่านอ๋องฟงนั้น หนีหวงกลุ้มใจที่จะต้องปล่อยมือคู่นี้ของเฟยหลง แต่เพราะคำสั่งที่ได้รับมาทำให้หนีหวงต้องตัดใจ หน้าที่ต้องมาก่อนเสมอนั้นคือสิ่งที่บิดามักสอนนาง แต่สุดท้ายนางก็ได้ทิ้งคำว่าหน้าที่นั้นไป เพื่อมาอยู่ข้างกายเฟยหลง

วันนั้นที่ได้พบท่านเจ้าสำนักกระบี่เทียนจงและได้ฟังข้อเสนอของท่านแล้ว หนีหวงรู้ทันทีว่านางมีทางออกจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น และต่อให้ท่านเจ้าสำนักกระบี่เทียนจงผู้นั้นจะหลอกลวงนางก็ตาม แต่หากหนทางนั้นทำให้นางได้เดินข้างกายเฟยหลงอีกครั้ง หนีหวงคนนี้ยินดียอมแลกเพื่อให้ได้กลับมาอยู่ข้างกายเฟยหลงอีกครั้งหนึ่ง และท่านเจ้าสำนักกระบี่เทียนจงก็ทำตามที่ท่านพูดไว้จริงๆ เพราะเวลานี้นางได้มาอยู่ข้างกายเฟยหลงแล้ว

หนีหวงยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงถ้อยคำที่เฟยหลงเอ่ยขอให้แต่งงานกับเขา ค่ำคืนนั้นหนีหวงรู้สึกราวกับว่าฝันไป นางไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินเฟยหลงเอ่ยคำนั้นออกมา คำพูดของเฟยหลงในวันนั้นทำให้นางมีความสุข และคิดว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดแล้วที่เลือกเส้นทางนี้

“ข้ารักเจ้านะเฟยหลง”หนีหวงโน้มตัวลงไปใกล้หูของเฟยหลง พร้อมเอ่ยกระซิบบอกรักเฟยหลงเบาๆ

“ข้าก็รักเจ้าเหมือนกันหนีหวง”เฟยหลงพึมพำออกมาให้หนีหวงได้ยิน เขารู้สึกตัวตอนที่หนีหวงเอนกายโน้มตัวเข้ามาใกล้ แต่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาเขาอยากรู้ว่าหนีหวงคิดจะทำอะไร และเมื่อได้ยินในสิ่งที่หนีหวงบอกแล้ว เฟยหลงจึงบอกสิ่งที่เขาคิดอยู่ให้นางได้รู้

“เจ้า.....”หนีหวงหน้าแดงกล่ำจ้องมองเฟยหลงที่ลืมตาตื่นขึ้นมา แถมยังเอนตัวลงนอนหนุนตักนางอีก

“ข้าคิดไว้ไม่ผิด ว่าตักของเจ้าจะต้องดีกว่าก้อนหินที่ข้าพิงอยู่”เฟยหลงส่งยิ้มให้กับหนีหวง ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อน เมื่อตอนนี้มองดูที่ด้านหน้าถ้ำแล้ว ยังมืดมิดอยู่นั้นเท่ากับว่าเขายังมีเวลาให้นอนพักบนตักของหนีหวงอยู่

“เจ้าเงียบไปเลย นอนได้แล้ว”แม้จะหลับตาแต่เฟยหลงก็มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ซึ่งนั้นทำให้หนีหวงที่ก้มมองอยู่ยิ้มออกมาเหมือนกัน

 

“เจ้ามาหาข้าทำไมแต่เช้าขนาดนี้หยวนกง ถามจริงเถอะแม่ทัพอย่างเจ้าไม่มีการมีงานทำเหมือนคนอื่นเขาหรือยังไง”จางหู่หันไปมองสหายของเขาที่เข้ามารบกวนช่วงเวลาทานอาหารเช้ากับครอบครัว แถมยังลากตัวเขาออกจากห้องโถงมานั่งอยู่ที่ศาลากลางน้ำอีก

“ก็ข้าอยากรู้ว่าคนของเจ้าสืบเรื่องไปถึงไหนแล้ว”หยวนกงรู้ดีว่าเมื่อครู่นี้ตัวเขาทำไม่ถูก แต่ว่าเรื่องเกี่ยวกับท่านอ๋องฟงนั้นตอนนี้กำลังถูกลือไปทั่วเมืองหลวงแล้ว ทำให้วันนี้เขาต้องรีบทานอาหารเช้าและมาหาจางหู่เพื่อสอบถามว่าสามารถสืบข่าวอะไรมาได้บ้าง

“เอาหูเจ้ามานี้”จางหู่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับนิสัยที่แก้ไม่หาย ของสหายคนนี้ของเขา ก่อนจะกวักมือเรียกให้หยวนกงเอาหูเข้ามาใกล้ๆเข้าเพื่อกระซิบบอกข่าวที่ถูกส่งมาเมื่อคืน

หยวนกงที่ตอนแรกยังลังเลอยู่ว่าจะเข้าไปใกล้จางหู่ดีหรือไม่ แต่พอเห็นร่องรอยไม่พอใจบนดวงตาทั้งสองคู่ของจางหู่แล้ว เขาได้แต่ค่อยๆขยับตัวเอียงหูเข้าไปใกล้ๆอีกคนเพื่อฟังเรื่องราว

“อ๊ะ..... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง งั้นข้ากลับไปทำงานต่อก่อนนะ”เมื่อรู้ว่าสาเหตุของข่าวลือนั้นผู้ใดเป็นคนปล่อยออกมา และใครที่ทำให้เกิดข่าวลือแล้ว หยวนกงก็ตบมือตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นยืน เตรียมตัวกลับไปที่ค่ายทหารของตัวเอง ที่วันนี้ต้องดูการฝึกประลองยุทธวิธีการต่อสู้ของเหล่าแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของตัวเอง

จางหู่มองตามหยวนกงที่เดินออกไปแล้วได้แต่กุมขมับของตัวเอง พร้อมกับคิดถึงสหายอีกคนของเขาอย่างจูหลินที่อาศัยอยู่ที่เมืองเยี่ยน เขาอยากให้นางมาอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวงจริงๆ อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องรับมือกับหยวนกงเพียงลำพังแบบนี้

 

“เจ้าตื่นแล้ว”หนีหวงก้มมองเฟยหลงที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่นอนหลับไปได้เกือบสองชั่วยาม ตอนนี้ด้านนอกถ้ำเริ่มมีแสงสว่างบ้างแล้ว ทำให้มองเห็นหมอกที่ลอยปกคลุมอยู่ด้านหน้า อากาศที่หนาวเย็นทำให้หนีหวงกระชับเสื้อที่เฟยหลงให้นางสวมไว้แน่นเพื่อให้หายหนาว

“เจ้าหนาวมากหรือเปล่า”เฟยหลงยกหัวของเขาออกจากตักของหนีหวง พร้อมกับมองดูว่าไฟตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เมื่อตอนนี้อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นมามากกว่าก่อนพร้อมกับคิดว่าจะเขากิ่งไม้ที่อยู่ในแหวนออกมาก่อนดีหรือไม่

“ข้าไม่เป็นไร แต่ว่าไม้ใกล้จะหมดแล้วสิ”หนีหวงมองดูไม้ที่เหลือไม่มาก ก่อนจะหันหลังไปมองหญิงสาวอีกคนที่นอนอยู่ข้างในนั้นพร้อมกับใกล้ๆตัวของท่านหญิงนั้นเฟยหลงได้ก่อกองไฟเอาไว้ ซึ่งตอนนี้ไม้ที่ใช้เป็นฟืนนั้นเริ่มเหลือน้อยลงไปทุกที

“เดี๋ยวข้าไปหาไม้มาเพิ่ม ระหว่างนี้เจ้าก็เตรียมทำอาหารเช้า แล้วก็อย่าลืมต้มยาในหม้อนั้นไว้ด้วย”เฟยหลงหันมาบอกหนีหวงพร้อมกับเอ่ยเตือนให้หนีหวงต้มยาในหม้ออีกครั้งหนึ่งเพื่อให้ร้อน เตรียมเอาไว้ให้ท่านหญิงฟางหรู่ได้ทานหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ

“ข้าเข้าใจล่ะ เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ”เฟยหลงพยักหน้าให้กับหนีหวงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินไปถือเอากระบี่ที่วางไว้อยู่ใกล้ๆกับตะกร้าสมุนไพรมาถือเอาไว้ เพื่อเอาไว้ป้องกันตัวหากพบเจออันตราย

“เจ้าก็เหมือนกัน แล้วข้าจะรีบกลับ”หนีหวงโบกมือบอกเฟยหลงไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนที่ตัวนางจะหยิบเอาไม้ที่เฟยหลงได้ตัดเอาไว้แล้ว ถือเข้าไปข้างในบริเวณที่มีร่างของท่านหญิงฟางหรู่นอนหลับพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้าอยู่

หนีหวงขยับเขี่ยไฟในกองเล็กน้อย ก่อนที่จะนำไม้ที่ถือมาด้วยใส่ลงไป พร้อมกับลุกเข้าไปตรวจดูว่าตรงที่ท่านหญิงฟางหรู่นอนหลับอยู่นั้น ไม่ได้ถูกอากาศหนาวเย็นเหมือนอย่างกับตรงที่นางกับเฟยหลงนั่งอยู่เมื่อครู่ หนีหวงดึงผ้าห่มร่างกายให้ท่านหญิงฟางหรู่เล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปยังด้านหน้าเพื่อเตรียมทำอาหารไว้รอเฟยหลง และไม่ลืมที่จะต้มยาเตรียมไว้ให้ท่านหญิงฟางหรู่ได้ทานด้วย

 


..................................................................................................................................................................


คืนนี้ฝันดีนะคะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #1911 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 147)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:43
    สนุกดีครับ
    #1911
    0
  2. #1910 แว่นใส (จากตอนที่ 147)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:14
    เขาบอกรักกันแล้ว อิอิ
    #1910
    0
  3. #1909 สนุกมาก (จากตอนที่ 147)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 07:12
    สนุกมาก
    #1909
    0