[SJ] I Will Protect You ชีวิตนี้เพื่อนาย [KiHae HanHyuk]

  • 98% Rating

  • 15 Vote(s)

  • 672,435 Views

  • 9,514 Comments

  • 4,981 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,456

    Overall
    672,435

ตอนที่ 54 : ตอนที่ 49 คนสำคัญของเจ้านาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    22 ต.ค. 59


ตอนที่ 49 คนสำคัญของเจ้านาย

 

 

 

            บรรยากาศภายในห้องของนายใหญ่แห่งตระกูลคิมมีเพียงความอึดอัดที่โอบล้อมคนทั้งคู่ ขณะที่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทราก็ราวกับเป็นอสูรร้ายที่เข้ามาฉีกทึ้งหัวใจของนักฆ่าเลือดเย็นที่พยายามข่มกลั้นน้ำตา หากแต่เจ้าน้ำใสๆ ยังคงหยาดรินลงมาเมื่อรับรู้ว่าคนสำคัญกลับมาแล้ว

 

            ดงแฮยังไม่หลับ ไม่สิ เขาหลับไม่ลงหรอก เมื่อสมองยังเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งได้ยินมา

 

            การคิดที่ยิ่งทำให้ก้อนเนื้อในอกเจ็บ และเมื่อมันเจ็บ มันก็ปล่อยออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่เลอะเปรอะเปื้อนแก้ม เขาเช็ดแล้วก็เช็ด หากแต่ไม่ช่วยอะไร เมื่อน้ำใสที่ไม่มีที่มาที่ไปก็ยังไหลลงมาจนนึกสมเพชตัวเอง

 

            ร่างเพรียวที่สมเพชทั้งความอ่อนแอ และความทะนงตนที่เคยคิดว่าไม่มี หากแต่แท้จริงแล้วมันมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมหัวใจดวงน้อยว่าเขา...มีความสำคัญกับนายไม่มากก็น้อย

 

            หากแต่วันนี้ เวลานี้ ตอนนี้ เขารู้แล้วว่าไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

 

            เจ้านายมีคนที่คู่ควร และเจ้านายเองก็กำลังมือแย่งชิงกลับคืนมา

 

            คนที่กำลังจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาเอาไว้มั่น แล้วถามด้วยน้ำเสียงเข้มจัดจนน่ากลัว

 

            “เป็นอะไรดงแฮ”

 

            “...”

 

            คำถามที่คนสนิทไม่มีคำตอบให้ เพราะเขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไร พูดได้หรือเปล่า จนได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ อย่างจนปัญญา พยายามจะหลบเลี่ยงสายตา แต่...

 

            หมับ

 

            มือใหญ่ยกขึ้นมาจับเข้าที่ปลายคางเพื่อบังคับให้สบประสานสายตากัน มืออีกข้างเลื่อนมาจับเข้าที่ข้อมือเพื่อยึดเอาไว้ จากนั้นคิบอมก็ถามด้วยเสียงที่เข้มกว่าเดิม

 

            “ร้องไห้ทำไมดงแฮ!

 

            “ผม...ผม...ไม่รู้...ครับ”

 

            แม้จะอยากถาม อยากจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เขาก็ไม่ควรสอดมือไปยุ่งเรื่องของเจ้านาย หากไม่บอกก็ห้ามถาม มันคือกฎที่ลูกน้องทุกคนรู้ดี จนได้แต่เอ่ยเสียงเบาแสนเบา แล้วส่ายหน้าอีกครั้ง แต่คนฟังไม่ยอมแค่นั้น

 

            “ฉันกำลังถามว่าใครทำนายร้องไห้ดงแฮ!

 

            “...”

 

            เขาจะตอบได้ยังไง จะบอกได้ยังไงว่าคือ...เจ้านายเอง

 

            ความเงียบที่ทำให้คนที่มีอำนาจมากกว่าใครยิ่งร้อนใจ ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องสนใจกับแค่น้ำตาไม่กี่หยด แต่มันกลับทนไม่ได้ คิบอมอาจจะเห็นน้ำตาของคนสนิทมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนแล้วแต่ทำให้เขายกยิ้มอย่างเอ็นดู ไม่ก็สงสารจับใจ ไม่ใช่ร้อนรนเหมือนว่าเพิ่งจะไปทำอะไรผิดมา!

 

            สัญชาตญาณกำลังบอกว่าคนคนเดียวที่ทำให้ลูกน้องคนนี้ร้องไห้มีแค่...เขาเอง

 

            “ดงแฮ!

 

            “ผม...ไม่รู้ครับ”

 

          “ฉันสั่งให้นายตอบฉันว่านายร้องไห้ทำไมดงแฮ!

 

            สุดท้าย คนที่พยายามใช้ไม้อ่อนก็ถามด้วยเสียงที่เข้มขึ้น ดวงตาวาววับบ่งบอกว่าถ้าไม่ตอบ เขาเองก็จะไม่ใจดี และนั่นก็ทำให้คนฟังมองด้วยดวงตาที่หยาดคลอด้วยหยดน้ำใส สองมือกำเข้าหากันแน่น เพราะรู้...รู้ดีว่าคำสั่งของนายคือที่สุด

 

            “ผม...ได้ยินมาครับ...”

 

            “ได้ยินว่าอะไร!

 

            คนพูดรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นแค่เรื่องไร้สาระของเจ้านายจนไม่อยากพูดต่อ นายใหญ่จะแต่งกับใคร จะปกป้องใคร จะให้ใครมาอยู่เคียงข้าง เขามีหน้าที่แค่ต้องทำตามคำสั่ง ไม่ใช่เกิดความสงสัยแบบนี้ จนอยากจะเงียบ แต่กลับเงียบไม่ได้ เพราะ...ดวงตาที่บอกว่าพูดซะ

 

            “ผมรู้ข่าวมาจากที่คลับว่าเจ้านาย...” ใบหน้าติดหวานเศร้าลงราวกับไม่ใช่คนที่มือเปื้อนเลือด

 

            คนที่กำลังปล่อยน้ำตาอีกหยดลงมาจากดวงตา ยามที่จับจ้องดวงตาคู่คมที่..รัก

 

            รักจนเสียงที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงสะอื้น

 

          “เจ้านาย...จะแต่งงานกับคุณฮยอกแจ”

 

            เผลาะ

 

            น้ำหยดใสไหลลงกระทบแก้มเนียนขาวจัด สะท้อนกับแสงจันทร์ภายนอกจนเป็นประกายวาววับ หัวใจคนพูดก็ราวกับสลายไปกับสิ่งที่เอ่ยออกมา ขณะที่หัวใจคนฟัง...หล่นหายไปตั้งแต่ได้ยินเสียงที่ราวกับจะตัดพ้อ

 

          ดงแฮรู้เรื่องแล้วสินะ...มันไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ไอ้คิบอม

 

            คิบอมรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ปิดได้อีกไม่นาน ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะรับข้อเสนอของฮยอกแจ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมีคนคาบข่าวไปบอกอีกฝ่ายอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะไวขนาดนี้ และไม่คิดเลยว่าจะทำให้คนเย็นชาร้องไห้หนักขนาดนี้

 

            น้ำตาที่...สะท้อนในหัวใจ

 

            ดวงตาวาวรื้นยังคงมองเขาอยู่ ราวกับอยากให้ปฏิเสธ แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนแบบนั้น จน...พยักหน้า

 

            “ใช่ ฉันจะแต่งงานกับฮยอกแจ”

 

            นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิตที่คิบอมอยากจะหันหน้าหนีจากสิ่งที่เห็น ทั้งที่เขาฆ่าคนมามาก เห็นเลือดที่เจิ่งนองพื้น เห็นหัวสมองที่ระเบิดต่อหน้า เห็นศพที่หนอนชอนไช แต่มันกลับสู้ไม่ได้เลยกับภาพของคนสนิทที่กำลังปิดตาลงเพื่อร้องไห้

 

            คนที่ตอบรับเสียงเบา

 

            “ยินดีด้วยนะครับนาย”

 

            “ฉันก็แค่แต่งกับฮยอกแจในนาม” น่าแปลก คนอย่างคิมคิบอมที่พยายามเอ่ยอธิบาย ทั้งที่ไม่จำเป็น และนั่นก็ทำให้คนฟังถามเสียงเบา

 

            “งั้นคุณฮยอกแจก็จะมาเป็นเจ้านายของผมใช่มั้ยครับ”

 

            คำถามที่อยากจะตอบว่าไม่ หากแต่สิ่งที่ฝ่ายนั้นเสนอมาก็ชัดเจน...ขอเป็นใหญ่เหนือคนของเขา จนต้องตอบว่า...

 

            “ใช่”

 

            ดงแฮไม่คิดเลยว่ามันจะเจ็บได้ขนาดนี้ ทั้งที่เขาเริ่มต้นจากลูกน้องหางแถวด้วยซ้ำ เคยทำมาแล้วแทบทุกอย่าง แม้กระทั่งวัยเด็กที่เคยวิ่งส่งยาให้พ่อ ถูกซ้อมราวกับหมูกับหมา แต่ไม่เคยเลยสักครั้ง ไม่เคยเลยที่จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจได้ขนาดนี้

 

          ทำไมกันครับ ทำไมแค่ได้ยินว่าต้องรับใช้คนที่จะอยู่เคียงข้างนาย ทำไม...เจ็บหัวใจ

 

            พรึ่บ

 

            ความคิดของคนที่ใช้อีกมือพลิกผ้านวมที่ห่มช่วงเอวออก ดึงมือจากการเกาะกุมของนายใหญ่ แล้วกระซิบ

 

            “งั้นผม...ขอตัวกลับไปที่ห้องนะครับ”

 

            หมดเวลาของเขาแล้ว หมดเวลาร่วมเตียงเคียงหมอนกับเจ้านายแล้ว

 

            หมับ

 

            “ใครให้นายกลับห้อง!

 

            ทันใดนั้น มือใหญ่ก็กระชากเข้าที่ข้อมือ แล้วดึงเต็มแรง จนคนที่กำลังจะก้าวลงจากเตียงหันกลับมาสบประสานสายตา ดวงตากะพริบช้าๆ เพื่อไล่ภาพพร่ามัวออกไป จนพบกับดวงตาวาวโรจน์ของคนที่กำลังไม่พอใจ

 

            “แต่คุณฮยอกแจต้องไม่พอใจแน่ที่ผม...”

 

            “ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันจะแต่งแค่ในนาม!

 

            คิบอมว่าคล้ายเสียงคำราม ทั้งที่ในอกกำลังลุกเป็นไฟกับเพียงท่าทีของคนสนิทที่ทำในสิ่งที่ควรทำ

 

            ถ้าเขาจะแต่งกับน้องชายคนนั้นจริงๆ ดงแฮเองก็คงไม่มีสิทธิ์มาอยู่ห้องใหญ่ อย่างน้อยก็ดีต่อตำแหน่งของว่าที่เจ้าสาว แล้วหากเขาต้องการก็แค่ตามไปหาอีกห้อง แต่ในใจกลับไม่ต้องการแบบนั้น คิบอมไม่ต้องการปล่อยให้อีกฝ่ายกลับห้องตัวเอง ไม่ปรารถนาที่จะทำให้ทุกอย่างถูกต้องตามครรลอง

 

            “แต่ผมไม่ควรอยู่ที่นี่...”

 

            หมับ

 

            แทนคำตอบที่ยังพูดไม่จบ คนตัวโตก็รวบร่างเพรียวมากอดเอาไว้ในอ้อมอก ยามที่ดันร่างคนสนิทให้ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาราวกับมีไฟลุกโชนในนั้นก็จ้องนิ่งที่ดวงตากลมโต แล้วตวาดเสียงดัง

 

          “ฉันบอกแล้วว่านายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!!!

 

 

ต่อค่ะ

 

            “...”

 

            คิบอมรู้ว่าเขาควรจะใจเย็นกว่านี้ ควรจะนิ่งกว่านี้ ควรจะอธิบายให้อีกฝ่ายคลายใจ แต่ความคิดที่ว่าแยกห้องกันอยู่ ทั้งที่เขาดั้นด้นกลับบ้านมานอนทุกคืนทำให้ส่วนลึกในใจกำลังโกรธ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ...รู้สึกผิด

 

            เขาเป็นคนทำให้เด็กคนนี้เสียน้ำตา

 

            คนที่เงียบไปราวกับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร จนเสียงทุ้มว่าอีกครั้ง

 

            “ฉันไม่อนุญาตให้นายไปจากข้างตัวฉัน ดงแฮ ที่ของนายคือที่นี่ ตรงนี้ ข้างฉันแบบนี้” เขายึดติดกับเด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เท่าที่รู้คือเขาคิดมากเรื่องของดงแฮจนไม่อยากตอบรับข้อเสนอดีๆ ที่ได้รับมาด้วยซ้ำ และยิ่งอยากจะยกเลิกทุกอย่างเมื่อเห็นแววตาน้อยเนื้อต่ำใจของคนตรงหน้า

 

            ทุกทีดงแฮแทบไม่แสดงความรู้สึก แต่พอทำ...กลับเป็นสีหน้าแบบนี้

 

            ชายหนุ่มอยากเห็นสีหน้าหลากหลาย แต่ต้องไม่ใช่สีหน้าแบบนี้!!!

 

            “สิ่งที่ได้จากการแต่งงานมันมากเกินกว่าที่จะปฏิเสธ...เข้าใจฉันใช่มั้ย”

 

            เขาทำลังทำบ้าอะไร กำลังทำให้คนที่นอนอยู่ด้วยกันเข้าใจเนี่ยนะว่าเขาต้องแต่งงานกับคนอื่น

 

            คิบอมรู้ว่ามันไร้สาระสิ้นดีที่มาแก้ตัวเอาแบบนี้ แต่เขาต้องการให้เด็กคนนี้เข้าใจว่ายังมีอะไรอีกมากมายที่เขาต้องคำนึงถึง แม้ใจไม่อยากทำ แต่หน้าที่มันก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง จนอยากให้เข้าใจ แต่พอได้ยินคำตอบแบบนี้

 

            “ครับนาย”

 

            เขากลับโกรธ โกรธอย่างบอกไม่ถูกกับการยอมรับโดยดุษฎีของดงแฮ จนมือที่จับข้อมืออีกฝ่ายบีบแน่นกว่าเดิม ขณะที่ถามตัวเองว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ การที่ดงแฮหึงหวงเขางั้นหรือ แสดงออกว่าไม่ต้องการให้เขาไปยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นงั้นหรือ

 

            คิบอมเองก็ยังไม่เข้าใจความคิดตัวเองด้วยซ้ำว่าต้องการอะไรกันแน่!

 

            เขาอยากให้ดงแฮถามมากกว่านี้ อยากรู้มากกว่านี้ สงสัยมากกว่านี้ และ...แสดงออกมากกว่านี้

 

            ความคิดที่ทำให้นายใหญ่ปล่อยมือออกทันที ผละออกจากเตียง ยกมือขึ้นเสยผมจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงราวกับระบายความหงุดหงิด เพราะใช่ เขาหงุดหงิดแทบบ้าตายไปจริงๆ

 

            “ฉันจะไปอาบน้ำ และถ้านายหายไป ฉันจะลงโทษนาย”

 

            คิบอมต้องการสงบสติอารมณ์  เสียงทุ้มจึงบอกเรียบนิ่ง ยามที่หมุนตัว แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพราะหากยังคงอยู่ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะควบคุมอารมณ์แปลกๆ ได้หรือเปล่า เพราะตอนนี้นายใหญ่เองก็กำลังสับสนว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

 

            ทั้งชีวิตไม่เคยอยากให้ใครแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ครั้งนี้พอได้ดังใจ เจอคนยอมตามเขาทุกอย่างกลับ...ไม่พอใจ

 

            “ให้ตายเถอะ” สุดท้ายก็ได้แต่คำรามในคอ ยามที่ปิดประตูห้องน้ำเสียงดังปังใหญ่ ปล่อยให้คนที่กำลังเสียใจได้แต่ลุกขึ้นมามองตามหลัง จากนั้นก็ก้มหน้าลง

 

            “นายอยากให้ผมอยู่นี่เพื่ออะไรหรือครับ มันจะยังมีประโยชน์อะไรอีก”

 

            คำถามที่นักฆ่าเลือดเย็นที่ไม่อาจจะฉายานั้นได้อีกแล้วกระซิบถามตัวเอง พลางก้มลงมองเตียงที่เขาอาศัยนอนมาหลายเดือน

 

          ตรงนี้ อีกไม่นาน...จะมีคนอื่นมาทับรอย

 

            ความคิดที่ทำให้ยิ้มไม่ออก น้ำตาไม่ไหล แต่...เจ็บจนจุก

 

...................................................

 

            ยวบ

 

            ดงแฮยังคงนอนไม่หลับ เมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ลอยมาแตะปลายจมูก ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่ทิ้งตัวลงนั่งบนฟูก แต่เขาก็ไม่ขยับตัว แค่หลับตา แล้วนอนนิ่งราวกับคนตายตามคำสั่งของเจ้านายก่อนไปอาบน้ำ

 

            นายสั่งว่าต้องอยู่ ถึงไม่อยากก็ต้องอยู่

 

            เจ้านายขยับลงมานอนข้างกันแล้ว อาศัยไออุ่นใต้ผ้านวมผืนเดียวกันจนคนสนิททำได้แค่นอนนิ่งตัวแข็ง ก่อนที่จะกลั้นอาการสะดุ้งแทบไม่อยู่ เพราะ...

 

            หมับ

 

            สองมือใหญ่สอดเข้ามาที่เอวแล้วกระชับร่างของเขาเอาไว้ ดึงรั้งเข้าไป จนแผ่นหลังแนบกับอกอุ่นจนสัมผัสไออุ่นของกันและกัน อย่างที่อยากจะผละออก อยากจะขอร้องว่าอย่าทำแบบนี้ อย่าทำให้เขารู้สึกคาดหวัง อย่าทำให้เขาคิดว่าเป็นคนสำคัญ ทั้งที่ความจริง...ไม่ใช่เลย

 

            “ฉันขอโทษ”

 

            ทันใดนั้น เสียงทุ้มก็กระซิบข้างหูจนแทบจะหันไปมอง แต่ดงแฮก็ยังคงนอนหลับตานิ่ง รับรู้ได้ถึงแรงกระชับช่วงเอว กับศีรษะหนักๆ ที่ทิ้งลงบนหัวไหล่ของเขา

 

            “ไม่ใช่ฉันไม่อยากบอก ฉันแค่...เฮ้อ ช่างเถอะ” คนพูดเงียบเสียงลง ส่ายหัวหนักๆ ราวกับพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาตัดสินใจแล้ว แม้กระทั่งคนที่เหมือนพ่อของคนในอ้อมกอดก็ยังไม่คัดค้าน เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ได้มามันมากมายแค่ไหน เพราะฉะนั้น เขาคงพูดอะไรไม่ได้มากกว่านี้ นอกจากรับรู้ว่าตัวเอง...เลวร้าย

 

          แต่มึงก็ไม่เคยเป็นคนดีนี่คิบอม

 

            แม้ไม่เคยเป็นคนดี แต่ก็ไม่อยากทำร้ายหัวใจบริสุทธิ์สะอาดของใครอีกคน จนต้องกระชับสองมือแน่นขึ้น รับรู้ว่าสถานะต่อจากนี้ของดงแฮต้องมีการเปลี่ยนแปลง ใช่ ดงแฮยังคงทำงานเคียงกายเขาได้ หากแต่เคียงใจแล้ว...

 

            ชายหนุ่มส่ายหัวหนักๆ อยู่บนบ่า สูดกลิ่นกายหอมๆ เข้าเต็มจมูก ก่อนที่จะทิ้งหัวลงบนหมอน บอกได้เพียงคำเดียว

 

            “ขอโทษ”

 

            ตอนนี้คงมีเพียงคำเดียวที่เขาจะบอกกับคนสนิทที่จงรักภักดีมากกว่าใคร...ขอโทษที่ทำให้เสียใจ

 

            ในเวลารุ่งสางที่พระอาทิตย์ใกล้ขึ้น ในห้องนอนที่บรรยากาศอบอุ่นขึ้นทุกวันกลับกลายเป็นว่าอึดอัดชวนใจหาย แม้สองมือจะยังคงกอดรัดร่างของอีกฝ่าย แต่กลับไม่รับรู้ถึงความอุ่นใจ มีเพียงความดำมืดของความรู้สึกเลวร้ายที่กำลังกัดกินใจของทั้งคู่ โดยเฉพาะ...คนที่ใจบริสุทธิ์กว่าใคร

 

            รักแรก รักเดียว และเป็นรักสุดท้ายของดงแฮคือเจ้านายคิมคิบอม หากแต่เจ้านาย...ไม่อาจจะเป็นของเขาได้เลย

 

..............................................

 

            ดงแฮได้เข้ามาสู่ความฝันหลายต่อหลายครั้ง ดังนั้น เขาจึงไม่แปลกใจยามที่กำลังเดินอยู่ภายในทางเดินที่มืดมิด หากแต่ครั้งนี้หัวใจกลับไม่หวาดกลัวเช่นทุกครั้ง ไม่ใช่ว่าเพราะเจ้านายกำลังมีใครคนอื่น หากแต่เป็นเพราะครั้งล่าสุดเขาเห็นตัวเองต้องตาย แล้วกับความรู้สึกหนักอึ้งในอกเช่นนี้

 

          ความตายก็คงไม่น่ากลัว

 

            ความคิดของคนที่อยู่ท่ามกลางเมฆหมอกของความฝัน มองฝ่าความมืดไปเห็นภาพที่เห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน กระสุนสามนัดเจาะเข้ากลางอก ร่างที่ล้มลงพร้อมเลือดที่เจิ่งนอง หากแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปอีกแล้ว เขาได้เห็นคนที่ไม่คาดว่าจะเห็นในฝัน

 

            อย่านะ อย่า!!!!!!’

 

            เสียงกรีดร้องดังก้องในหัวของเขา พร้อมกับใครคนหนึ่งที่กำลังร้องห้ามเสียงดังสนั่น มือยื่นออกมาหมายจะไขว่คว้าหาเจ้าของกระบอกปืน อ้อนวอนให้หยุดกระสุนที่ราวกับฝันร้ายไม่รู้จบของเขา หากแต่มัน...ก็ยังดังสามนัด

 

            กระสุนที่เจาะทะลุร่างของเขา พร้อมกับ...การตื่นจากโลกของความฝัน

 

            การตื่นนอนที่ดงแฮไม่ได้ตกใจกลัว เขาหวาดกลัวมากกว่าเมื่อพบว่าแม้แสงแดดจะส่องลอดเข้ามาแล้ว แต่อ้อมกอดของใครคนหนึ่งยังคงกระชับเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าจะหาย จนหัวใจแอบหวัง แต่สมองก็ปัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว

 

          อย่าทำให้ตัวเองเจ็บกว่านี้เลย

 

            ความคิดของคนที่เหลียวกลับมามองเสี้ยวหน้าของนาย ยามที่ภาพของใครคนหนึ่งแวบเข้ามาในหัว คนที่เขาไมได้เห็นมานาน หากแต่จำได้ขึ้นใจ ทั้งวงหน้าเรียว ทั้งดวงตาเรียวสวย ทั้งร่างเล็กบางที่เขาไม่มี คนที่กำลังร้องห้ามเจ้าของปืน...คุณฮยอกแจ

 

            คนที่กำลังจะมาเป็นเจ้านายอีกคนของเขา

 

            และนั่นก็ทำให้ดงแฮกระซิบเบาๆ ราวกับบอกคนที่อยู่ในห้วงนิทรา

 

            “นายไม่ต้องห่วงนะครับ คนสำคัญของนายก็เหมือนคนสำคัญของผม...ผมจะปกป้องเขาให้เจ้านายเอง” การทำงานถวายหัวที่ดงแฮไมได้คิดเลยว่าคนที่ตอนนี้คิมคิบอมห่วงใยที่สุดคือ...ตัวเขาเอง

 

            ความคิดที่ตอกย้ำให้ขึ้นใจว่าต้องปกป้องเจ้านายให้ได้ และหมายรวม...คนที่เจ้านายได้เลือกแล้ว

 

          คนคนนั้นที่ไม่ใช่เขา

 

......................................................

 

ต่อค่ะ

 

            “วันนี้ฉันจะไปหาฮยอกแจ”

 

            “ครับนาย”

 

            บรรยากาศภายในห้องอาหารอึมครึมจนใครๆ ก็แทบไม่กล้ากระดิกตัว เมื่อเจ้านายใหญ่ที่ช่วงหลังมานี้มักจะยิ้มแย้มในมื้อเช้ากำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หัวโต๊ะ พร้อมกับกาแฟหนึ่งแก้ว ไม่คิดแลอาหารเช้าหน้าตาน่าทาน ดวงตาคู่คมก็มองเพียงเอกสารมากมายที่ยังอ่านไม่จบ และเพียงเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา สาวใช้ก็พากันก้มหน้างุดอย่างหวาดหวั่น

 

            ไม่ใช่เสียงทุ้มเข้มน่ากลัว หากแต่เป็นการตอบรับของคุณดงแฮต่างหากที่ทำให้บรรยากาศยิ่งย่ำแย่ไปไม่รู้กี่เท่าตัว

 

            ทันทีที่ได้ยินคำตอบ คิบอมก็ขมวดคิ้วฉับ ดวงตาคู่คมวาววับ จนใครๆ ก็สัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ซึมบริเวณฝ่ามือ รับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายจากผู้ชายคนนี้ จนต้องเหลียวไปมองใครอีกคน

 

            ใครอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่รับรู้สัญญาณนั้นเลยสักนิด

 

            “วันนี้นายไม่ต้องไปคุมที่คลับ”

 

            “ครับนาย”

 

            ดงแฮยังคงตอบรับด้วยคำสั้นๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนเป็นเจ้านายพอใจ ตรงกันข้าม...คิบอมยิ่งเดือดดาล

 

            ใช่ เขาสั่งให้ดงแฮอยู่ข้างกายไม่ไปไหน แต่ปฏิกิริยาหลังตื่นนอนที่ราวกับหุ่นยนต์ตัวเก่า ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

 

            “วันนี้นายต้องไปกับฉัน”

 

            “รับทราบครับ”

 

            หมับ

 

            ไม่ว่าใครต่างก็เห็นว่ามือใหญ่ที่ถือเอกสารกำแน่นกว่าเดิม จนขอบกระดาษยับยู่ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่ดวงตายังคงมองไปข้างหน้า ราวกับไม่รับรู้กระแสอารมณ์รุนแรงที่ราวกับจะโหมเป็นคลื่นยักษ์ซัดสาดไปทั่วทุกที่

 

            “ในเมื่อนายก็รู้เรื่องแล้ว รู้ใช่มั้ยว่าวันนี้ฉันจะไปทำไม”

 

            “ผมไม่ทราบครับ”

 

            ดงแฮต้องไม่รู้เกินกว่าที่เจ้านายบอก แม้ว่าในใจจะคาดเดาได้แล้วว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทว่าเขาแสดงออกได้เพียงเท่านี้

 

            คำตอบที่นายใหญ่ก็รวบเอกสารเข้าแฟ้ม ยกกาแฟขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้าย ก่อนที่จะลุกขึ้นอย่างว่องไว

 

            “ฉันจะไปตกลงเรื่องหมั้นหมายกับฮยอกแจอย่างเป็นทางการ”

 

            “...”

 

            คนพูดหมุนตัวกลับมามองหน้าคนฟัง ดวงตาคู่คมประสานเข้ากับดวงตาติดหวาน หวังจะได้เห็นอะไรบางอย่างในนั้น อาจจะเป็นโกรธ...น้อยใจ...แค้นเคือง หรือ...หึงหวง

 

            ทว่า...ไม่มีเลย

 

            ภายในดวงตาติดหวานนิ่งเรียบไร้ความรู้สึก หากแต่ลึกลงไปในนั้นมีเพียงความเคารพนบนอบที่ไม่เคยจางหายไปไหน ก่อนที่ดงแฮจะโค้งรับคำตอบ

 

            “ครับนาย”

 

            เท่านี้ มีเพียงเท่านี้จริงๆ ที่ดงแฮจะแสดงออกไปได้ แต่กลับทำให้คิมคิบอมยิ่งตาวาวโรจน์ อยากจะกระชากร่างเพรียวเข้ามาในอ้อมกอด แล้วตะโกนใส่หน้าให้แสดงอารมณ์ออกมาบ้าง จะอะไรก็ได้ สักนิดก็ได้ที่ทำให้เขาต้องพูดคำว่าขอโทษ หรืออธิบายมากกว่าแค่คำสั่ง

 

          บ้าชะมัด ไอ้คิบอม บ้าไปแล้วหรือไง คิดบ้าอะไรอยู่!

 

            นายใหญ่ผู้ใจเย็นตะโกนถามตัวเอง ยามที่สงบสติอารมณ์ แล้วก้าวผ่านหน้าลูกน้องผู้ภักดีไปยังรถที่คนรถจอดรอไว้อยู่แล้ว แต่...

 

            หมับ

 

            “ขึ้นรถ ดงแฮ”

 

            ชายหนุ่มกลับคว้ากุญแจรถ แล้วพุ่งขึ้นรถอย่างว่องไว สั่งเสียงเข้มกับลูกน้องที่ก้าวตาม จนดงแฮทำได้เพียงกระโจนไปนั่งข้างคนขับ ทันฉิวเฉียดก่อนที่รถหรูจะแล่นฉิวออกไปตามทาง จนได้แต่เหลียวกลับมามองหน้าเจ้านาย

 

            “เจ้านายไม่ควร...”

 

            “ฉันไม่ควรออกมาคนเดียวโดยไม่มีผู้ติดตามสินะ...นายไม่คิดจะห้ามฉันเรื่องอื่นเลยหรือไง!” คิบอมว่าเขาจะเย็นแล้วนะ แต่เขากลับโพล่งขึ้นมาเสียงเข้ม กำพวงมาลัยแน่น อย่างหวังจะได้ยินอะไรสักอย่างจากคนนั่งข้างกัน ทว่า ดงแฮกลับส่ายหัว

 

            “ผมไม่มีสิทธิ์ห้ามหรือไม่ห้ามอะไรนายหรอกครับ”

 

            “ดงแฮ!!!

 

            ร่างสูงตวาดขึ้นมาเสียงดัง ขาที่เหยียบคันเร่ง เกือบจะกระทืบเบรก เพื่อหันกลับมาคุยกับคนข้างตัว แต่...

 

            “ผมมีเรื่องจะขอครับ”

 

            คิบอมยอมชะลอความเร็วลงอีกนิด เหลือบมองคนข้างตัวที่ก้มหน้าลงหน่อย พร้อมกับใจที่เย็นลงกว่าเดิม เพราะเขากำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง

 

            บางทีนายใหญ่แห่งตระกูลคิมอาจจะต้องการเพียงเสียงห้ามของคนเพียงคนเดียว หรือคำขอร้องจากคนเพียงคนเดียวก็ได้...คำเดียวที่จะหยุดทุกอย่างลง

 

            “อะไร”

 

            คำถามที่นักฆ่าเลือดเย็นกำมือแน่นขึ้นอีกนิด และเพียงเงยหน้าขึ้นมองท้องถนน ดวงตาที่เคยฉายแววลังเลก็แน่วแน่อย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว หันมามองเสี้ยวหน้าคมคายของคนขับ จากนั้นก็บอกด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด

 

            “ผม...ขอเป็นคนปกป้องคนสำคัญของนายด้วยตัวเองครับ”

 

            “หมายความว่ายังไง!

 

            คนสำคัญของฉันจะมีใครถ้าไม่ใช่นาย!!!

 

            กึก

 

            แม้แต่คิบอมเองยังชะงักกับความคิดที่แล่นวาบเข้ามาในหัวอย่างตั้งตัวไม่ทัน แต่ยังไม่ทันจะได้คิดพิจารณาความรู้สึกเหล่านั้นให้ถี่ถ้วน คนข้างกายก็ว่าต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “ผมขอเป็นคนปกป้องคุณฮยอกแจเพื่อนายครับ”

 

            คนพูดบอกอย่างมุ่งมั่น โดยไม่รู้เลยว่าคนสำคัญที่เจ้านายกำลังตระหนักถึงไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวที่เป็นดั่งกุญแจสู่อำนาจที่ครอบครองทั้งประเทศ หากแต่เป็นนักฆ่าที่แฝงเร้นกายอยู่ในเงามืด แต่บัดนี้ หัวใจกำลังส่องนำทางไปยังที่ซุกซ่อนของนักฆ่าคนนั้น

 

            คนที่...เข้าใจผิดไปไกลโขว่าใครกันแน่ที่สำคัญ

 

......................................

 

            ครบค่ะ ตามนั้นล่ะฮ้าบบบบ คนสำคัญไม่ใช่ฮยอกหรอกค่ะ แต่เป็นคนที่ร่วมเตียงเคียงหมอนกันมาต่างหาก คนที่มุ่งมั่นจะทำเพื่อเจ้านายคนเดียว แต่เมย์ว่าตอนนี้แสดงให้เห็นมุมเด็กๆ ของบอมเนอะ คนที่ควบคุมทุกอย่างได้ จนปากหนักที่จะพูดว่าแท้จริงแล้วรู้สึกยังไงกันแน่ คนที่อยากได้ยินเสียงห้าม อยากได้ยินคำขอร้อง อยากให้เฮพูดว่าหยุดได้มั้ยครับนาย ซึ่งถ้าพูดออกมา เขาก็คงทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่เฮกลับไม่พูด สิ่งสำคัญสำหรับมือขวาคนนี้คือการตัดสินใจของเจ้านาย...เนอะ

            เอาล่ะ เมื่อตัวละครสี่คนพันเข้าหากัน ตัวร้ายก็จะมาแน่นอนค่า อ้อ เรื่องนี้มีคนตายมั้ย มีค่า มีคนตายแน่นอน แต่ใคร เราจะไม่บอกแล้วกันเนอะ แฮ่

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

146 ความคิดเห็น

  1. #7867 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    สงสารใจฉันบ้างงงงงงง สงสารหมวยอ่ะ เฮ้อ เป็นลูกน้องที่จงรักภักดีมากเลย แกแหละผิดคิบอม แค่หายใจก็ผิดแล้ว!
    #7867
    0
  2. #7666 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:52
    เฮช่างเป็นคนดีเกินไปแล้ววววว
    #7666
    0
  3. #7287 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:13
    อึดอัดๆๆๆๆ เป็นวินาทีแรกที่อยากกระโดดกัดหูบอม ทำไมทำเฮร้องไห้ ฮือออ....สงสารเฮ หน่วงไปไหนคะไรท์
    #7287
    0
  4. #7015 e_MAPIs (@mapiiky) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:42
    ฮื่ออออออออออออ สงสารเฮอ่าาาาาา
    #7015
    0
  5. #6967 B Specail YKR (@sweet-bb) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:03
    จะขาดใจแล้วว อยากได้เล่มอ่าพี่เมย์ เปิดจองเร้ววว ยิ่งอ่านยิ่งเห็นความน่ารักในความดราม่า ฮือออ
    #6967
    0
  6. #6966 pla sj (@p_lovehae) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:14
    ฮึก...เจ็บแทนคุณลูกน้อง หมั่นไส้คุณเจ้านาย ทำเค้าปวดใจแล้วยังจะอยากให้เค้าห่วงตะเองอีก โอ้ยปวดใจไม่รู้จะสงสารใครดี ฮึก เมเม่ คิดถึงแล้ว มาต่อไวๆนะจะได้คลายความหน่วงได้บ้าง อิอิ
    #6966
    0
  7. #6961 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 17:53
    ดงแฮรักคิมบอมมาก มากจนเราหวั่นใจเลยนะเนี้ย5555 คงไม่จบแบบดราม่าหรอกนะ????????????????????????????
    #6961
    0
  8. #6959 gpkann (@gpkann) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 19:08
    โหยยยย เฮนี่ทุ่มทุกอย่างเพื่อบอมจริงๆ ไรต์จ๋ากลับมาอัพต่อเถอะนะคะ อยากเห็นบอมเสียใจ แต่อย่าดราม่าเยอะนะคะ สงสารเฮ
    #6959
    0
  9. #6951 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 12:41
    ห้ามดราม่าไปมากกว่านี้เลยนะไรท์ ขอให้ไม่มีใครตาย????????????????????
    #6951
    0
  10. #6950 adilahc (@adilahc) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 10:02
    กลับมานั่งรอไรเตอร์อยู่ที่ท่าน้ำ~ 55555 คืออ่านวนหลายรอบมาก ไม่รุจะพยายามหาความจริงอะไรขนาดนั้น แอบขำตัวเอง คิดว่าตอนหน้าถ้าบอมไปหาฮยอก 4 คนคงรวมอยุในฉากเดียวกันเป็นครั้งแรก แค่คิดก็ตื่นเต้น ส่งนเรื่องคนตายนี่ก็วกวนอยุในใจมาก ไรเตอร์เล่นก่อนหน้านี้ทอล์กว่าเจ้านายจะเสียเฮไป ถัดมาบอกจะมีคนตาย.. อืมมม เราจะไม่โยงงง เรากลัวโดนหลอกกก แงงงงง รอนะคะ~
    #6950
    0
  11. #6944 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:47
    เฮอ่าา บอมอธิบายที แงงงง TT
    #6944
    0
  12. #6943 Tanxiiz (@talkwunjira) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:49
    ไม่ให่แฮตายนะบอมก็ห้ามตายคู่นี้ห้ามตายนะฮันกับฮยอกด้วยห้ามตายยยห้ามมมมโอ้ยยบกลัววว
    #6943
    0
  13. #6942 boombim (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 15:59
    สงสารเฮ อึดอัดแทนทั้งสองคน มีอะไรก็ระเบิดไปอย่างใจ แต่หน้าที่มันค้ำคอ
    #6942
    0
  14. #6941 Tanxiiz (@talkwunjira) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:51
    ห้ามสี่คนนี้ตายนะะะ
    #6941
    0
  15. #6940 narekae (@narekae) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:51
    สงสารแฮอ่ะ...ฮือออออออ....ฮือออออ....
    #6940
    0
  16. #6938 Bingbing_GR (@Binggo_25) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 22:50
    สงสารเฮแรงมากกกกกก จะมีคนตายหร๊อไม่น๊าาาาา ขออย่าเป็น1ใน4แล้วกัน555ไม่งั้นคงมีแต่คนบ่อน้ำตาแตก
    #6938
    0
  17. #6937 น้ำ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 19:09
    อยากร้องไห้ สงสารเฮ T^T
    #6937
    0
  18. #6936 คิ้วท์ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 18:42
    บางทีก้แอบสะใจเจ้านายนะ
    #6936
    0
  19. #6935 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 18:24
    พี่เมมมมมมมมมม มันเศร้าเกินไปปปปปปปปปปปปปป หน่วงมากกกกกกกกกกกก
    #6935
    0
  20. #6932 unchana (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 11:53
    จะมีการแต่งงานเกิดขึ้นจริงๆเหรอ
    #6932
    0
  21. #6931 unchana (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 11:52
    จะมีการแต่งงานเกิดขึ้นจริงๆเหรอ
    #6931
    0
  22. #6930 PPMMARK (@Sasikan112) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 11:05
    อ่านแล้วหน่วงอ่ะ แบบไม่อยากอ่านบรรทัดต่อไปเลย เจ็บแทนเฮอ่ะ
    #6930
    0
  23. #6927 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 04:42
    ยิ่งไม่พูดก็จะยิ่งอึดอัดแบบนี้นี่แหละค่ะเจ้านาย ช่วยไม่ได้นะที่หนูเฮจะคิดแบบนี้ เพราะจากนิสัยหนูเฮแล้วไม่แปลกเลยที่หนูเฮจะคิดแบบนี้ เจ้านายนั่นล่ะไม่รู้นิสัยลูกน้องตัวเองหรือไงล่ะ เช้อะ
    #6927
    0
  24. #6926 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:57
    เจ้านายมาดดุหายไปไหนเหลือแค่เด็กชายคิบอมผู้เอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้ว่าคนไหนสำคัญแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังปากหนักอยู่ได้นะคนเรา......
    #6926
    0
  25. #6925 phonpath (@phonpath) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:13
    ภายนอกเฮกลับไปเป็คนเก่าแล้ว แต่ข้างในคงร้องไห้อยู่เเน่ๆ
    #6925
    0