[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,326,291 Views

  • 14,664 Comments

  • 25,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15,128

    Overall
    1,326,291

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 ความอดทนขาดสะบั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 427 ครั้ง
    19 ก.ค. 60



“สำหรับฉัน...ผู้ชายก็แค่เซ็กส์ทอยที่มีแขนขาให้ฉันขยับเล่น”

 

+++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 9 ความอดทนขาดสะบั้น

 

 

 

            ภวิศยังคงนอนหงายมองเพดาน หากแต่ดวงตาไม่รับรู้ว่ากำลังเห็นอะไรอยู่ รู้เพียงว่าลำคอกำลังร้อนผ่าว ปลายเล็บสั้นกำลังจิกลงบนผิวเนื้อแรงจนรู้สึกได้ ขณะที่ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำรุนแรงจนหายใจแทบไม่ออก

 

            วินาทีแรกที่ร่างกายเกิดการต่อต้าน เขาดีใจที่ร่องรอยนี้มาจากคนที่ให้ใจ แต่อีกวินาทีต่อมา ความหวาดหวั่นก็ตีกะหนาบหัวใจ กดดันจนเจ็บร้าว เมื่ออิสระเดียวที่มีมาตลอดหลายปีกำลังจะหมดลงเพียงเพราะสัมผัสเดียวของคนที่ไม่มีใจมอบคืน

 

            เขาควรทำอย่างไรดี

 

            “วิน! เป็นบ้าอะไรของคุณ”

 

            นายแบบหนุ่มกะพริบตา สติที่หายไปในห้วงคำนึงถูกดึงกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่พอใจของคนที่ล้มกลิ้งลงข้างโซฟา ดวงตาคมก็หันไปมอง ก่อนที่จะเบิกกว้างขึ้นนิดเมื่อรับรู้ว่าเพิ่งลงมือทำร้ายตากล้องคนสำคัญไปเสียแล้ว

 

            จากนั้น เสียงสบถภาษาเกาหลีก็ดังรัวเร็ว จนร่างเพรียวลุกขึ้นมานั่ง สูดหายใจลึกๆ เพื่อตั้งสติ ทั้งที่หยดเหงื่อกำลังไหลซึมลงมาข้างขมับ แผ่นหลังเย็นเยียบจากสิ่งที่เพิ่งตระหนัก

 

            “ขอโทษ”

 

            คำขอโทษที่แทรังหันมามองอย่างหัวเสีย หนุ่มเซอร์ก็ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว อารมณ์ที่ควรจะร้อนกรุ่นด้วยเหตุผลอื่น ตอนนี้ร้อนจัดด้วยความไม่พอใจ จ้องหนุ่มหน้าสวยที่ยังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทางนิ่งสงบบนโซฟา จนดวงตาแสนมีเสน่ห์ก็เบือนมาสบ

 

            “แต่ผมก็เตือนคุณแล้ว”

 

            คนอารมณ์ร้อนชะงัก จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตา พบเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้ขนลุกเกรียว

 

            “ผมขอเตือนว่าอย่าทำแบบนี้อีก”

 

            ถ้อยคำเย็นชาออกมาจากปากของคนที่มีฐานะเป็นแค่นายแบบที่จะหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่กลับทำให้ความโกรธที่ทวีขึ้นในตอนแรกดับลงจนน่าอัศจรรย์ใจ ขณะที่แทรังก็จ้องดวงตาแสนน่าขนลุกนั้นนิ่ง

 

            ไม่ มันไม่ใช่ความน่ากลัว ไม่ใช่สิ่งที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นแววตาทรงพลังที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์ไม่รู้ลืม!

 

            แววตาแบบเดียวกับที่เขาเห็นในตัวภวิศตอนอายุสิบเก้า ดวงตาที่ว่างเปล่า ดวงตาที่ไม่สนใจสิ่งใด หากแต่เมื่อมองลึกลงไปกลับพบกระแสอารมณ์ลึกล้ำรุนแรงที่กำลังสาดกระทบกันชนิดที่หากดวงตาคู่นี้คือผืนผ้าใบ อารมณ์รุนแรงก็ไม่ต่างจากสีที่กำลังสาดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อเกิดภาพที่แสนดึงดูด

 

            และตอนนี้แววตานั้นกำลังจ้องมองมาที่เขาจนแทรังรู้สึกร้อนผ่าวในอก

 

            เขาอยากมีกล้องอยู่ในมือตอนนี้ อยากจับภาพที่เอื้อมมือสัมผัสไม่ได้ลงในกล้องตัวโปรด

 

            “วิน”

 

            แทรังเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เข้มข้นล้ำลึกผิดกับผู้ชายที่โกรธแทบบ้าเมื่อครู่ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าภวิศ สูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อลดอารมณ์รุนแรงที่ปะทุขึ้นมาเสียยิ่งกว่าตอนแรก ใบหน้าเข้มฉายแววปรารถนาที่แสนอันตราย

 

            ยิ่งวินทำตัวแบบนี้เขายิ่ง...อยาก

 

            ท่าทางของช่างกล้องที่กำลังจ้องมาตาวาว ขยับร่างกายเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาโดนผิวเนื้อ ทำให้ภวิศเผลอบีบต้นคอตัวเองแน่นราวกับหวงแหนอย่างไม่รู้ตัว แต่แทรังไม่ใส่ใจท่าทีเหล่านั้น ชายหนุ่มยังโน้มตัวเข้ามาใกล้

 

            “ผมบอกแล้วว่าไม่” วินว่าเสียงเย็นซึ่งไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ฟัง และนั่นก็ทำให้คนถือดีเมื่อครู่กระซิบขอเสียงอ้อนวอน

 

            “ผมขอไม่ได้หรือวิน” หนุ่มอารมณ์ร้อนร้องขอเสียงพร่า

 

            “ผมยังไม่หายป่วยดี”

 

            หากว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เจ้าของงานที่เพิ่งรับงานไป วินก็คงไม่ลังเลที่จะสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดีเหมือนกัน เพราะเขากำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจจะไม่ต่อสัญญาเอเจนซี่ ในเมื่อจะเลิกเป็นนายแบบก็คงตัดสัมพันธ์เก่าๆ ทิ้งทั้งหมด หากแต่งานที่รับเอาไว้ก็ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด

 

            ตอนนี้เขาไม่อยากเสียเวลามาต่อรอง เขาต้องการพิจารณาความรู้สึกต่อต้านของร่างกายให้มากกว่านี้

 

            “วิน แต่ผมไม่ไหว” ทว่าคนตื๊อขอยังไม่ยอมแพ้ สองมือเอื้อมเข้ามาเหมือนจะสัมผัสผิวแก้ม แต่ติดที่ดวงตาวาววับคู่นั้นมองมาราวกับบอกว่าหากไม่อนุญาต ใครก็แตะต้องคนอย่างภวิศไม่ได้ จนแทรังสูดหายใจลึกยาว ร่างกายร้อนระอุ จนหยดเหงื่อเริ่มซึมตามขมับ

 

            “คุณกลับไปได้แล้ว” นายแบบหนุ่มเบือนหน้าหลบ ปัดแขนทิ้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนตัวตรงหมายจะเรียกคนมาส่งแขก

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น คนที่นั่งบนพื้นก็ยื่นมือมาจับ จนต้องกดตากลับไปมอง

 

            “อย่างน้อยก็ช่วยผมก่อน”

 

            เจ้าของบ้านเห็นตั้งแต่เมื่อครู่แล้วว่าอะไรบางอย่างกำลังเด่นนูนขึ้นมาเหนือกางเกง มันแสดงออกพร้อมกับดวงตาใคร่ปรารถนาที่ส่งตรงมาที่เขาไม่หยุดหย่อน พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่กระซิบบอก

 

            “ไม่งั้นผมไม่กลับ”

 

            ภวิศกระตุกแขนแล้วพบว่าอีกฝ่ายกำข้อมือแน่นราวกับคีบเหล็ก ดวงตาดื้อดึงที่รู้จักดีกำลังบอกว่าหากไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็จะไม่ยอมไปเช่นเดียวกัน และนั่นก็ทำให้วินนิ่งคิดเพียงนิด ทรุดตัวลงนั่งตามเดิม จากนั้น...

 

            ฟึ่บ

 

            “อึ้ก”

 

            ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าขยี้ลงบนเป้ากางเกง แต่แค่นั้นก็ทำให้แทรังครางในคอ เงยหน้าขึ้นมองราวกับทาสผู้ซื่อสัตย์ และวินก็โน้มตัวไปกระซิบริมหู

 

            “รักษาคำพูดก็แล้วกัน”

 

            แม้จะไม่มีอารมณ์ แต่ถ้ามันไล่อีกฝ่ายไปได้ เขาจะสงเคราะห์ให้

 

            อย่างน้อยมันก็ยืดเวลาคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นออกไปได้บ้าง

 

.....................................

 

            นับตั้งแต่วันที่วินตกลงรับงานของอึนแทรัง ผู้ชายคนนี้ก็อยู่ในลิสต์ที่ต้องจับตาดูเป็นพิเศษ ดังนั้น ตั้งแต่หนุ่มลูกครึ่งเหยียบย่างลงบนแผ่นดินไทยเมื่อสองวันก่อน บอดี้การ์ดร่างใหญ่ก็รับรู้การเคลื่อนไหวของทางนั้นตลอดเวลา หากแต่ปณชัยก็คาดไม่ถึงเช่นเดียวกัน ยามที่ลูกน้องโทรมาบอกว่าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน

 

            บ้านของคุณวิน

 

            สถานที่ที่เขาเองก็แทบไม่ได้เหยียบย่างเข้าไป

 

            แม้ว่าภวิศจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับภาคิน แต่ครอบครัวฝั่งพ่อเป็นเพียงนักธุรกิจธรรมดา เช่นเดียวกับฝ่ายมารดาที่ไม่เคยชื่นชอบธุรกิจใต้ดินของพี่ชาย ดังนั้นแม้ภาคินหรือภานุพงษ์ผู้เป็นลุงแท้ๆ จะสามารถเข้าไปในบ้านหลังนั้นได้ทุกเมื่อ แต่ก็รู้กันเองว่าทางนั้นไม่ต้องการให้ลูกน้องถือปืนเดินไปเดินมาในบ้านที่สงบสุข...เขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

            ข้อห้ามนี้เองที่ชายหนุ่มควรจะหยุดอยู่แค่นั้นและรอฟังข่าวจากลูกน้องที่ตามสอดส่อง แต่ทันทีที่ได้ยินข่าว...เขากลับตรงดิ่งมายังบ้านหลังนี้อย่างรวดเร็ว

 

            มันคือหน้าที่ ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าตากล้องต่างชาติจะไม่ได้ร่วมมือกับคนอื่นลอบทำร้ายเจ้านาย

 

            ความคิดแบบนี้นี่เองที่ทำให้ปณชัยยืนอยู่กลางบ้านหลังงามท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของคนงาน

 

            “ตอนนี้คุณวินมีแขกค่ะ”

 

            “ผมรู้ ผมขอรออยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน”

 

            “แต่ว่า...”

 

            สาวใช้พากันมองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เพราะจะปล่อยแขกเจ้านาย ซึ่งเป็นคนสนิทของหลานชายเจ้าของบ้านอยู่ตรงหน้าบ้านก็ไม่ดี แต่ถ้าจะให้เข้าบ้านก็ไม่รู้ว่าจะถูกว่าอะไรหรือเปล่า แต่ในจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างกระอักกระอ่วน ต้นเหตุที่ทำให้ชัยมาถึงที่นี่ก็ปรากฏตัวขึ้น...แทรัง

 

            คนที่กำลังก้าวออกมาจากบ้านด้วยรอยยิ้มสมใจ ใบหน้าแดงก่ำราวกับผ่านเรื่องตื่นเต้นที่สุดในชีวิต

 

            “มึง” ทว่า รอยยิ้มนั้นก็หุบลงไปนิดเมื่อเห็นหน้าบอดี้การ์ดหนุ่ม

 

            “ช่างเถอะ วันนี้ฉันได้อย่างที่ฉันต้องการแล้ว” แทรังกระหยิ่มยิ้มย่องอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าปณชัยไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ จากนั้นก็ขับออกไปอย่างไม่เหลียวหลังกลับมามอง ราวกับว่าสิ่งที่ต้องการอยู่ในกำมือ

 

            “มาที่นี่ทำไม” ชัยละความสนใจจากตากล้องมายังเจ้าของเสียง และภาพที่เขาเห็นก็ทำให้...กำหมัดแน่น

 

            ภาพของนายแบบร่างเพรียวที่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ยับยุ่งเหยิง ผมกระเซิงน้อยๆ ผิวแก้มแดงเรื่อ ถามเสียงแหบแห้งจนต้องข่มอารมณ์ปั่นป่วนในกาย ก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้า

 

            “คุณภาคินให้ผมแวะมาเยี่ยมคุณวินว่าเป็นยังไงบ้าง...” ท้ายประโยคกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคนพูดเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้ร่างกายนิ่งงัน

 

            รอยสีแดงจัดที่ล้อมรอบรอยจางที่เขาเคยทิ้งเอาไว้

 

            มันเด่น มันชัด มัน...ทำลายกำแพงความอดทน

 

ต่อค่ะ

 

            “ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้มั้ยครับ”

 

            วินมองสีหน้าที่แปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบจนน่ากลัวเช่นเดียวกับน้ำเสียง ทั้งที่ยังไม่อยากเผชิญหน้า แต่เขาไม่อาจจะปิดกั้นความสงสัยในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ดวงตาคมหันไปมองคนงานในบ้านนิด แล้วหมุนตัวหันหลังกลับ

 

            “ตามมาสิ”

 

          อย่าสั่นวิน...อย่าสั่น

 

            เขาเพิ่งหายป่วย ร่างกายและจิตใจยังไม่เข้มแข็งพอแต่ดันต้องมารับรู้เรื่องอาการต่อต้านที่เกิดขึ้นจากผู้ชายคนอื่น ยังไม่ทันจะได้คิดให้แน่ใจ ตัวต้นเหตุก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ดังนั้น เขายังไม่สามารถดึงความแข็งแกร่งออกมาปกปิดความอ่อนแอได้เต็มร้อย

 

          ขอแค่อย่าคาดหวัง แล้วมึงจะไม่เจ็บตัว

 

            นั่นคือสิ่งที่ภวิศย้ำกับตัวเองให้แน่ใจ

 

            ร่างเพรียวเดินนำกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นเดิมอีกครั้ง ได้ยินอีกฝ่ายก้าวตามมา และในขณะที่กำลังตั้งสติเพื่อหมุนตัวไปเผชิญหน้า

 

            “คุณวินไม่ควรทำแบบนั้นกับใครในบ้านหลังนี้นะครับ”

 

            กึก

 

          หมายความว่า...ยังไง

 

            วินนิ่งงัน ถามตัวเอง ขณะที่คนด้านหลังยังคงเอ่ยต่อ

 

            “ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์พูด เพราะเป็นชีวิตส่วนตัวของคุณวิน แต่การทำแบบนี้รังแต่จะทำให้ทุกฝ่ายเสียชื่อเสียง...”

 

            “ใครล่ะที่เสียชื่อ!” ทันใดนั้น วินก็ตวาดขึ้นมาเสียงดังด้วยความโกรธ หันขวับกลับมาจ้องเขม็งที่คนพูด ทั้งที่เตือนตัวเองแล้ว ทั้งที่พยายามจะใจเย็นแล้ว แต่คำพูดพวกนี้ไม่ใช่หรือที่ทำร้ายกันจนต้องวิ่งตากฝนให้ตัวเองป่วย

 

          เสียชื่อบ้าบอคอแตกอะไรวะ!

 

            “ใครจะเสียชื่อ คินน่ะหรือ ฉันน่ะหรือ ลืมไปหรือเปล่าว่าชื่อเสียงของนายหรือเจ้านายนายมันก็เสียตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว อย่ามาพูดว่าฉันควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไร ฮึ เจ้านายนายสำส่อนกว่าที่ฉันทำไม่รู้ตั้งกี่เท่า ทำไมไม่ไปเตือน” เขาเบื่อที่จะฟังแล้วว่าใครจะเสียชื่อเสียง ข้ออ้างที่รู้กันทั้งประเทศว่ามันฟังไม่ขึ้น

 

            คนอย่างนายภาคินเคยมีชื่อเสียงกับเขาหรือไง กับอีแค่ญาติคนนึงเล่นสนุก มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นหรือเลวลงหรอก

 

            “แล้วนายเองก็เถอะ ฮึ...ผ่านมากี่ร้อยแล้วล่ะ”

 

            “มันไม่เหมือนกันครับคุณวิน”

 

            “ไม่เหมือนยังไง” วินถามตาวาวราวกับเสือที่จ้องตะครุบเหยื่อไม่ต่างจากญาติผู้พี่

 

            “ผมเป็นคนที่ไม่มีอะไรต้องเสีย แต่คุณวินต่างกัน...”

 

            “ฉันถึงถามว่าต่างกันยังไง!! ฉันก็ผู้ชาย นายก็ผู้ชาย ฉันก็เป็นคนมีเลือดมีเนื้อ นายคิดว่าหลังจากที่ฉันถูกสลัดทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่งแล้วจะบูชาความรักที่มีต่อนายจนโงหัวไม่ขึ้นมามองความจริงเลยหรือไง! คิดว่าฉันจะจมปลักรอนายอยู่หรือไง!” ภวิศเสียงดังขึ้น ตัวสั่นไปด้วยความโกรธ และความโกรธนั้นกำลังดึงความทรงจำเลวร้ายของทั้งคู่ขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “ผมไม่ได้คิดแบบนั้น” ปณชัยเองก็กำหมัดแน่นกว่าเดิม แม้น้ำเสียงจะยังสุขุมไม่ต่างจากเดิม ตาคมจ้องนิ่งไปยังรอยแดงบนต้นคอที่ยิ่งเห็นชัดเจนเมื่อเสื้อเชิ้ตตัวนั้นตกห้อยไปที่หัวไหล่ตามแรงสะบัด

 

            “คุณวินไม่เหมือนกับคุณภาคินครับ คุณวินไม่ควรมาเดินบนเส้นทางนี้”

 

            “ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันไม่ใช่เด็กที่ทำตามที่นายบอกทุกอย่างแล้ว ฉันจะเดินไปทางไหนก็เรื่องของฉัน”

 

            “แม้ว่ามันจะทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวคุณวินต้องเสียหายน่ะหรือครับ”

 

            กึก

 

            ใบหน้าสวยเกินชายนิ่งงันอย่างตกตะลึง มองใบหน้าคมเรียบนิ่งที่ไม่เคยสนใจใยดีว่าเขาจะทำอะไร แล้วจู่ๆ ก็คิดจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่แสนดีสั่งสอน แถมครั้งนี้ยังยกครอบครัวที่ไม่เกี่ยวข้องกับการกระทำของเขาขึ้นมาพัวพันด้วย

 

            “อย่าดึงครอบครัวฉันมาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฉันทำ” วินกัดฟันแน่น

 

            “แต่ผมไม่พูดไม่ได้” ชัยเองก็สบตาลึก แล้วเอ่ยต่อ

 

            “คุณวินที่ผมรู้จักคือคนที่ไม่แสวงหาความสุขจอมปลอมพวกนี้” คนฟังโกรธจนพูดไม่ออก เพราะอีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าอะไรคือความสุขของเขา ไม่ว่าความสุขของเขาจะแท้จริงหรือจอมปลอม วินก็ขอตัดสินด้วยตัวเอง

 

            ทว่า การเงียบไปอึดใจทำให้ปณชัยยังคงพูดต่อ

 

            “ผมไม่เคยมองว่าสิ่งที่คุณวินทำมันผิด มันเป็นสิทธิ์ของคุณวินที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ผมแค่ไม่อยากให้คุณวินทำเหมือนผมหรือคุณภาคิน ในฐานะที่ผมเห็นคุณวินมาตั้งแต่เด็ก ผมหวังว่าคุณวินจะมีความสุขกับใครสักคนมากกว่าจะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์กับคนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป”

 

            “...”

 

            ทุกอย่างในห้องเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงทำงานของเครื่องปรับอากาศ ยามนี้ มีเพียงดวงตาสองคู่ที่กำลังประสานกันแน่นิ่งอย่างที่ไม่มีใครละไปทางไหน ไม่ แม้แต่การกะพริบตา ก่อนที่วินจะเป็นฝ่ายก้าวตรงมาหา...จนหยุดอยู่ตรงหน้า

 

            “นายคิดว่าฉันยังเป็นแค่คนโง่งมที่ต้องการใครสักคนเหมือนคนบ้างั้นสิ”

 

            “ผมไม่เคยมองว่านั่นคือการกระทำของคนบ้า”

 

            ภวิศยิ้ม แล้ว...

 

            หมับ

 

            นายแบบหนุ่มกระชากเนกไทอีกฝ่ายให้ก้มลงมาใกล้

 

            “งั้นจำเอาไว้ว่าภวิศที่นายเชื่อแบบนั้นตายไปจากโลกใบนี้แล้ว” จากนั้น วินเป็นฝ่ายขยับหน้าเข้ามา จนปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ ทั้งอึดอัด ทั้งกดดัน ทั้งเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกที่อยากหนีห่าง

 

            ความเย็นชาที่ร่างเพรียวกำลังมอบให้กับคนของพี่ชาย

 

            ดวงตาคมสวยกวาดมองไปทั่วใบหน้าคม จากนั้น

 

            “ฉันจะบอกอะไรให้นายรู้ไว้นะ สำหรับฉัน...ผู้ชายก็แค่เซ็กส์ทอยที่มีแขนขาให้ฉันขยับเล่น”

 

            วินยกยิ้มมุมปาก แล้วปล่อยจากเนกไทเส้นสวย เลื่อนปลายนิ้วไปขยับให้มันเข้าที่เข้าทาง ตบเบาๆ ลงบนอกของบอดี้การ์ดหนุ่ม

 

            “และฉันจะไม่หยุดจนกว่าจะเจอของเล่นที่ถูกใจ”

 

            ว่าจบก็ผละถอยหลังอีกหลายก้าว ก่อนที่จะหมุนตัวตรงไปยังบานประตู โดยไม่รู้เลยว่าผู้ชายด้านหลังมีแววตาแบบไหน ทำสีหน้ายังไง ยามมองตามแผ่นหลังที่เคยอ่อนแอ คนที่ไม่เคยแม้แต่จะมีจูบสักครั้ง หรือสัมผัสทางกายสักหน แต่ตอนนี้กลับพูดเต็มปากว่าผู้ชายก็แค่ของเล่น

 

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปซะ” ภวิศเปิดประตูกว้าง เอ่ยไล่ไม่อ้อมค้อม เลิกคิ้วมองผู้ชายที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นกลางห้องนั่งเล่น

 

          เคยคิดว่าความหวังยังมี แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันจบไปตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

 

            ความคิดของคนที่นึกสมเพชตัวเองว่ายังมีหวัง ตราบใดที่ได้ใกล้ชิดกันจนกว่าจะจบงาน แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดทั้งหมด ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน ปณชัยก็มองเขาไม่ต่างจากเดิม แต่เป็นคนเดิมที่อีกฝ่ายหวังจะให้มีความสุขกับใครสักคน

 

            รู้สึกเหมือนถูกตบให้ตื่นจากฝันกลางวัน

 

            ไม่เพียงแต่ไม่คิดอะไรด้วย แต่ยังต้องการให้ได้กับใครสักคนจนไปพ้นๆ เสียที

 

          ท่าทางเรื่องของพี่จะจบไม่สวยเหมือนกราฟแล้วล่ะ

 

            เขามีหวังอีกครั้งเพราะเห็นสิ่งที่กราฟพยายามแล้วบรรลุผลที่ต้องการ แต่อย่างที่ว่า นิยายแต่ละเรื่องยังไม่เหมือนกัน แล้วความรักของคนที่ต่างกันจะจบลงเอยเหมือนกันได้ยังไง

 

            “...เป็นผมล่ะ”

 

            วินเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังเค้นเสียงพูด จนพบกับดวงตาวาวโรจน์

 

          “งั้นถ้าผมยอมเป็นของเล่นของคุณวินล่ะ”

 

ต่อค่ะ

 

            “!!!

 

            ถ้อยคำไม่น่าเชื่อหลุดออกมาจากปากของปณชัย จนคนที่ยืนค้างอยู่ตรงบานประตูสะดุดกึกไปหนึ่งจังหวะหายใจ

 

          เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ

 

            “ถ้าผมยอมเป็นของเล่นของคุณ คุณจะว่ายังไง” และอีกครั้งที่ชัยย้ำออกมา ให้ได้ฟังข้อเสนอชัดๆ จนภวิศเองก็คาดไม่ถึง มองเข้าไปในดวงตาเงียบขรึมที่มักจะปกปิดทุกความรู้สึกเอาไว้ภายในนั้น แต่ครั้งนี้เขากลับพบความแปรปรวนอันบ้าคลั่งจนต้องรีบตั้งสติ

 

            “ห่วงชื่อเสียงของเจ้านายจนเพี้ยนหรือไง”

 

            “ผมไม่ได้ล้อเล่น” ชายหนุ่มมองไปยังรอยบนซอกคอของอีกฝ่าย กำหมัดแน่น แวบเดียวก็วกมาสบตา

 

            “ถ้าคุณวินต้องการแค่ของเล่น งั้นมาเล่นกับผมสิ”

 

            “นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสิบขวบที่อยากเล่นขี่ม้าส่งเมืองหรือไง” วินย้อนกลับ มองตานิ่ง แต่มือขาวก็กำลังดันประตูห้องนั่งเล่นให้ปิดลงตามเดิม จากนั้นก็เดินกลับมาหยุดตรงหน้าผู้ชายที่ไม่เคยอ่านสิ่งที่อยู่ในใจได้เลยสักครั้ง

 

            ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

            “นายคิดหรือว่าถ้านายมาเป็นของเล่นของฉันแล้วฉันจะหยุด คิดหรือว่านายจะปกป้องชื่อเสียงที่สนใจนักหนาพวกนั้นได้เพราะยอมให้ฉันทำตามอำเภอใจ ฮึ ฉันไม่รู้เลยนะว่าคนสนิทของคินจะคิดอะไรโง่ๆ เป็นเหมือนกัน” คนพูดหัวเราะในคอ ทั้งที่ดวงตาไม่ขำไปด้วยเลยสักนิด

 

            ผู้ชายตรงหน้าก็แค่ต้องการทำหน้าที่บ้าบอที่เขาไม่เคยแคร์ ด้วยการเป็นของเล่นใกล้มือที่เขาหยิบจับเมื่อไหร่ก็ได้

 

            “มั่นใจไปหรือเปล่าว่าฉันจะยอมหยุดเล่นกับนายแค่คนเดียว” วินแค่นยิ้ม สวมหน้ากากของนายแบบนามภวิศที่ไม่เคยยอมลงให้ใครง่ายๆ แววตาฉายแววเย้ยหยันผสมท้าทายว่าคนแบบนี้น่ะหรือจะทำให้เขาหยุดได้ เขาที่ผ่านความสุขทางกายมาแล้วแทบทุกรูปแบบน่ะนะ

 

            และอีกฝ่ายก็เอ่ยแค่สามคำ

 

            “ผมมั่นใจ”

 

            “...”

 

            จากนั้นวินก็เกือบจะห้ามอาการสะดุ้งไม่ได้ เมื่อฝ่ามือใหญ่เอื้อมเข้ามาหา แล้วสัมผัสเข้าที่ผิวแก้มอย่างเบามือ แต่เพียงพักเดียว สองมือก็ยกขึ้นกอดอกด้วยท่าทางไม่แยแส แม้ว่าสัมผัสจะกำลังเลื่อนลูบมายังกลีบปากสีสดแล้วก็ตาม

 

            “ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ฉันมาตรฐานสูงกว่าพวกที่นายเคยคั่วด้วย...”

 

            ปลายนิ้วแตะลงกึ่งกลางของริมฝีปากจนวินหยุดพูด มองตาเจ้าของสัมผัสที่กำลังเอ่ยช้าและชัดเจน

 

          “งั้นคุณวินก็ต้องลองดู”

 

            ดวงตาที่เคยสงบนิ่งไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นแปรเปลี่ยนเป็นพายุบ้าคลั่งที่มีสัตว์ร้ายซึ่งพร้อมจะกระโจนออกมาขย้ำเหยื่อให้ตายคาเขี้ยว และมันกำลังจ้องมายังผู้เป็นนายไม่ละสายตา มากพอที่จะให้วินตระหนักได้ถึงความต้องการอันป่าเถื่อนที่แฝงลึกอยู่ในกายของผู้ชายคนนี้

 

            เขาไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ ไม่...แม้แต่ในตัวของพี่ซีน

 

            ภวิศรู้แล้วว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่น

 

            “ทั้งหมดนี่เป็นแค่หน้าที่สินะ” แต่เขาก็มีคำตอบที่ชัดเจนให้ตัวเอง ซึ่งปณชัยก็ตอบกลับ

 

            “ครับ”

 

            ความเงียบเกิดขึ้นอึดใจ จากนั้น...

 

            “งั้นก็อย่าทำให้ฉันเบื่อเร็วก็แล้วกัน”

 

            ในเมื่อคนหนึ่งต้องการของเล่นที่เล่นได้ไม่รู้เบื่อ อีกคนต้องการปกป้องชื่อเสียงของเจ้านายตามหน้าที่ที่ได้รับ ข้อตกลงระหว่างทั้งคู่จึงเริ่มต้นขึ้น

 

            มันเป็นแค่ผลประโยชน์ร่วมกัน

 

            หมับ

 

            ทันใดนั้น วินก็เป็นฝ่ายดันร่างเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง สองมือยกขึ้นโอบรอบไหล่กว้างอย่างไม่ขัดเขิน บดเบียดร่างกายที่มีเสน่ห์มากกว่าสตรีเพศ ริมฝีปากคลอเคลียเข้าที่ซอกคอของบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ ปลายจมูกลูบไล้ที่ต้นคอขึ้นมาตามแนวหู แล้ว...งับเบาๆ

 

            ท่าทางที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะทานทน แต่ไม่ใช่กับหนุ่มร่างใหญ่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

 

            ตอนนี้ใบหน้าสวยเกินชายวกกลับมาสบตาคู่คมอีกครั้งเพื่อพบเพียงใบหน้าคมเข้มที่นิ่งเฉย

 

            “น่าเบื่อ”

 

            ทันใดนั้นวินก็ผละออก

 

            “ไม่เห็นเหมือนที่โฆษณา...”

 

            หมับ

 

            คนที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นไล่กาคว้าเข้าที่เอวแล้วกระชากกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดเข้าหากัน ลมหายใจปะทะเข้าที่แก้มของกันและกัน จากนั้น ชายหนุ่มก็เผยแววตาป่าเถื่อนที่กำลังจะแยกเขี้ยวคมเข้างับเหยื่อตรงหน้า

 

            ฟึ่บ

 

            แค่ปณชัยกระชากทีเดียว คอเสื้อเชิ้ตใส่สบายของวินก็เลื่อนหลุดลงมาที่ต้นแขน แล้วคนน่าเบื่อที่ถูกปรามาสเมื่อครู่ก็ฝังใบหน้าลงบนต้นคอราวกับผีดูดเลือดที่กำลังจะลิ้มรสความหวานของโลหิตที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดใหญ่

 

            และใช่ ชัยกำลังอ้าปากเพื่อขบลงบนรอยแดงนั้น ซ้ำเข้าไปบนรอยเดิมที่จางหายไป

 

            “ค่อยน่าสนใจหน่อย”

 

            สัมผัสรุนแรงที่วินว่าอย่างขบขันราวกับเริ่มถูกใจของเล่นชิ้นใหม่ และนั่นก็ทำให้คนฟังกระชากอีกฝ่ายจนล้มลงบนโซฟาตัวยาวด้วยกัน

 

            โซฟาที่เมื่อครู่ภวิศคงเพิ่งทำแบบนี้กับหนุ่มลูกครึ่ง

 

            ชัยทิ้งร่างกายส่วนบนลงทาบอีกฝ่าย ขณะที่เข่าข้างหนึ่งยันขึ้นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงไป ใบหน้าคมยังฝังอยู่ที่ซอกคอ ดูดคลึงอย่างรุนแรง จมูกสูดกลิ่นกายหอมจัดที่ช่วยปลุกเร้าอารมณ์หวาม รับรู้ถึงอุณหภูมิของร่างกายที่ร้อนขึ้นในทุกวินาที

 

            ฝ่ามือใหญ่ล้วงลึกเข้าไปในชายเสื้อเชิ้ต ลูบคลำมาตามแผ่นท้องแบนราบ ลูบไล้ด้วยปลายนิ้วหยาบกร้านที่สร้างความเสียวกระสันให้กับคู่นอนมาแล้วนับไม่ถ้วน และมันกำลังลากลงบนผิวขาวบริสุทธิ์ของผู้เป็นนายที่บิดกายน้อยๆ อย่างรัญจวนใจ

 

นี่เป็นแค่การเริ่มต้นการพิสูจน์ตามโฆษณาของปณชัยเท่านั้น แต่...วินไม่ต้องการ

 

            ฟึ่บ

 

            “หืม”

 

            ทันใดนั้น นายแบบที่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงกลับเป็นฝ่ายพลิกขึ้นไปอยู่ด้านบน ดันผู้ชายตัวโตให้ทิ้งตัวลงนอนราบ สองขาคร่อมทับหน้าตัก ใบหน้าสวยเกินชายก้มลงมามองอย่างคนที่เหนือกว่า หากแต่มันกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ภวิศไปอีกหลายเท่าตัว...ใครก็ย่อมอยากปราบพยศของราชินีคนนี้จนอ่อนระทวยคาอ้อมกอด

 

            หมับ

 

            ก่อนที่ชัยจะเอื้อมมือไปกระชับร่างเจ้านายอีกครั้ง วินกลับไวกว่าที่จะดันมือข้างนั้นไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงง่ายๆ ที่คนฟังเย็นเยียบ

 

            “ก่อนอื่นนายควรจะรู้นะว่าของเล่นควรทำตัวยังไง”

 

            จากนั้น ภวิศก็เคลื่อนตัวลงมาที่หน้าขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมสวยเป็นประกายวาว สองมือก็เคลื่อนไปยังเข็มขัดกางเกงที่ทำให้คนข้างใต้ถามเสียงเข้มกว่าเดิม

 

            “คุณวินจะทำอะไร”

 

            แม้ชัยจะรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายกำลังปลดกางเกงของเขา แต่การที่ต้องนอนเฉยๆ ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาปรารถนาแน่ แต่ชายหนุ่มก็รู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ได้ล้อเล่น...ห้ามขยับก็คือห้ามขยับ

 

            คำถามที่วินปรายตามอง จากนั้นริมฝีปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหนือกว่า พร้อมกับน้ำเสียงน่าฟังที่ทำให้คนฟังเบิกตากว้าง

 

          “ทดลองสินค้าไงล่ะ”

 

..................................

 

            ครบค่ะ มีใครรู้มั้ยว่าพี่ชัยกำลังโกรธมากเลยนะคะตอนนี้ เขาอาจจะนิ่ง แต่มันนิ่งแค่ภายนอกค่ะ ที่เขาเอ่ยปากเป็นของเล่นเองเพราะตอนนี้ความโกรธกำลังครอบงำชนิดที่หูอื้อตาลาย และทันทีที่แตะได้ เขาก็เลือกที่จะลบรอยผู้ชายคนอื่นทันที (นางมโนไปเองไง แบบโกรธจัดจนดูไม่ออกว่านั่นรอยเล็บพี่วิน) ดังนั้น ไม่หักมุมนะคะ เห็นมั้ย เห็นหลายคนกลัวหักมุมแล้วยิ้มเลย โอกาสมาตรงหน้า พี่วินจะไม่คว้าไว้ก็ยังไงอยู่ เพียงแค่ข้อตกลงที่เหมือนจะดี อาจจะนำไปสู่ความบรรลัยก็ได้นะคะ XD ก็เอาเรื่องเซ็กส์มาบังหน้าเรื่องรัก อูย คิดดูสิว่าจะเจ็บปางตายกันอีกแคไหน

            ส่วนพี่วิน ควีนป่ะล่ะ...จะขายน่ะ ขอทดลองก่อนนะคะ ไม่ถูกใจก็ไม่เอานะเออ แฮ่

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 427 ครั้ง

741 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 13:30
    อื้อหือ!! ความทดลองสินค้านี้..... แซ่บเวอร์!!
    #14564
    0
  2. #14283 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 14:20
    หือ เผ็ชมากพี่วินน 555555
    #14283
    0
  3. #14202 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:46
    ความอดทนสิ้นสุดลงแล้วสินะ หึหึ
    #14202
    0
  4. #13793 annnadada (@annnadada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 02:00
    ไม่ค่อยถูกชะตากับเคะเลยอ่ะะ รู้สึกเคะคลายคนเกินน. เก๊าไม่โอเคเลยยยย😂😂
    #13793
    0
  5. #12922 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 22:52
    พี่วินแซ่บมากกว่าล่ะงานนี้ ส่วนลุงชัยคือแบบ โอ๊ยยย กรี๊ดดด ไปเสนอตัวแบบนั้นทำไมคะพี่ หึงหวงออกอาการขนาดนี้เลยหรอคะ หืดหาด โดนยัยพยศเล่นงานแน่นอนเลยจ้า กรี๊ดดดดด
    #12922
    0
  6. วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:09

    เคะราชินีก็คือเคะราชินี -,,,-

    #12874
    0
  7. #12867 ตัวตลกน้อย (@bad-girl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 12:39
    อื้ออออฮืออออ !!! เม้นไม่ถูก
    #12867
    0
  8. #12847 Namfon_Pk0 (@NamfonPk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 22:26
    อื้อหืออออ พี่วินตอนนี้คือบั่บไฟลุก
    #12847
    0
  9. #12751 emptyq_ (@emptyq_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:40
    เป็นฉากวาบหวิวที่เจ็บปวดมาก อึดอัด ฮือ
    #12751
    0
  10. #12732 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 11:40
    ไฟลุกโอ้โหหหห
    #12732
    0
  11. #12663 yghchb (@yinggyty) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 04:19
    โซฮ็อททททททท
    #12663
    0
  12. #12641 Naughtya-girl (@Naughtya-girl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:19
    hot มาค่ะวิน โอ๊ยยย
    #12641
    0
  13. #11609 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 14:01
    นี่เค้าเรียกว่าเสนอตัวรึเปล่าคะคุณชัย
    #11609
    0
  14. #11240 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:53
    นั่นสิ ข้อตกลงแบบนี้กลัวสุดท้ายพี่วินจะเสียใจอีกอ่ะ แง ยิ่งลึกซึ้งก็ก็ยิ่งเจ็บ
    #11240
    0
  15. #11080 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:19
    พี่ชัยยอมทุ่มสุดตัวจริงๆ ทำไมต้องอ้างแต่คำว่าหน้าที่ตลอดเลย จะบอกว่าหัวใจสั่งหน่อยก็ไม่ได้
    #11080
    0
  16. #10491 Nitchanan Munlamat (@nicha_107) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 00:03
    แซ่บมั้ย แซ่บบบบบบบบบบบบบบบบหวกวกหวกว เซ็กซี่จนไม่รู้จะเอาคำไหนมาบรรยายดี
    #10491
    0
  17. #10043 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 13:00
    ทดลองสินค้าจ้าาา พี่วินนี่โคดพี่วิน
    #10043
    0
  18. #8974 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:02
    ร้อนเเรงมาก
    #8974
    0
  19. #8816 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:04
    โอ้ยยยยยยย พี่วินนนน จัดการเลยจ้าาาา เอาให้เด็ดนะพี่! หึๆๆๆๆๆ
    #8816
    0
  20. #6858 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:17
    เขาจะได้กันเเล้ว*ร้องไห้*
    #6858
    1
    • #6858-1 artitaya122 (@artitaya122) (จากตอนที่ 10)
      4 ตุลาคม 2560 / 23:04
      กำลังจะเขียนแต่เจอโพสนี้ก่อน อยากกดไลค์ให้มักๆ เขาจะได้กันล้าวววววว
      #6858-1
  21. #6248 tamamonomaai - 13 (@tamamonomaai-13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 18:11
    หลุดคราวนี้นี่ นรก สำหรับลุงเลยนะ 55555  ดูท่างานนี้จะเข้าทางพี่วินแล้วล่ะ ได้เวลาเอาคืน
    #6248
    0
  22. #6054 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 17:44
    อิลุงหลุดทีนี่อย่างกับสัตว์ร้ายเลย กระโจนเข้าขย้ำแบบไม่คิดหยุดอารมณ์ซักนิด แต่ขอโทษค่ะ ราชินีคนสวยของเรายังเอาอยู่ 5555 ขอทดลองสินค้าก่อนแบบนี้ ใครจะวินหนอ
    #6054
    0
  23. #5438 Asuno (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 07:06
    จะได้กันแล้วสินะ 555
    #5438
    0
  24. วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 12:30
    สงสารพี่วิน
    #5334
    0
  25. วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 03:18
    หวงหนักมากจ้าาาาา
    #5038
    0