คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 48 กูขอแล้วนะ


     อัพเดท 7 มิ.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,270 Overall : 3,845,790
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39692 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 51 : ตอนที่ 48 กูขอแล้วนะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 64249 , โพส : 442 , Rating : 45% / 308 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 48 กูขอแล้วนะ

 

 

 

            ชินกำลังนึกถึงเรื่องเมื่อวาน คิดแล้วก็คิดจนแทบไม่ได้นอน ไม่ใช่ว่าไปเผลอหลงเสน่ห์อะไรไอ้รุ่นพี่บ้าระห่ำนั่น แต่เขากำลังคิดถึงคำพูดที่เอ่ยใส่หน้าพี่โอ๊ตต่างหาก

 

          พี่นี่มันน่าสมเพชกว่าที่ผมคิดอีกนะ

 

            คำที่เขาเอ่ยใส่หน้าพี่โอ๊ต แต่มันทำให้เขาเอากลับมาคิด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เคยหัวเราะใส่หน้ารุ่นพี่เลือนหายไปหมดแล้ว และไม่ใช่เพราะเขารู้สึกผิดที่ดูถูกออกไป แต่เพราะกำลังเอาคำๆ นี้กลับมาถามตัวเองต่างหาก

 

          พี่โอ๊ตน่าสมเพช หรือมึงต่างหากที่น่าสมเพชห้ะ ไอ้ชิน

 

            ชินยอมรับว่าตั้งแต่แฟนเก่าไปยุ่งกับอดีตเพื่อนสนิทเขา เขาก็ไม่เชื่อเรื่องความรัก ไม่เชื่อเรื่องความเชื่อใจ ไม่เชื่อว่าคนสองคนจะรักจะชอบกันได้เพียงแค่แอบมองอยู่ห่างๆ แล้วพอสารภาพรัก คบกัน รักกัน แล้วแฮปปี้เอนดิ้ง เรื่องพวกนั้นเขาปัดมันทิ้งไปจากหัวตั้งแต่เกิดเรื่อง

 

            แต่พอได้ฟังสิ่งที่พี่โอ๊ตพูดกับเขาเมื่อวาน มันกำลังทำให้เขาเกิดความคิดใหม่

 

          คนเราจะมั่นคงกับใครอีกคน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีความหวังได้งั้นหรือ

 

            ในเมื่อทันทีที่ไอ้ชินคนนี้รู้ว่าแฟนเก่าหมดรัก รู้ว่านอกใจ เขาไปเคลียร์ แล้วก็จบ ทั้งที่หัวใจก็ยังลืมภาพเจ้าเด็กตัวเล็กที่เอ่ยปากบอกชอบเขาไม่ได้ แต่เขาก็เลือกจะหาทางออกให้ตัวเองด้วยการนอนกับใครก็ได้ นอนทั้งที่รู้ว่าตอนแรกมันคือภาพตัวแทน...ตัวแทนของโฟกัสทั้งหมด

 

            ที่เขาทำตัวร้ายกาจใส่บางคนก็เพื่อจะทดแทนสิ่งที่เขาพูดใส่หน้าแฟนเก่าไม่ได้ ขณะที่พี่โอ๊ตต่างออกไป

 

          เพราะสถานการณ์ของมึงกับเขาต่างกันไงไอ้โง่ชิน พี่โอ๊ตแม่งก็แค่คนน่าสมเพชที่แอบชอบแฟนคนอื่น

 

            หมับ

 

            ชินกำมือแน่นขึ้นอีกนิด แม้อะไรบางอย่างจะต่างกัน แต่ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เหมือนกัน และสิ่งที่ทำให้เขาสนใจจนปัดเรื่องนี้ออกจากหัวไม่ได้คือ...ความมั่นคง

 

            แววตาและน้ำเสียงของรุ่นพี่ที่เอ่ยกับเขามันบอกว่าผู้ชายคนนี้มั่นคงมากแค่ไหน

 

            แม้จะรู้ว่าไม่สมหวัง แม้จะรู้ว่าอกหักไปแล้ว แต่จะไม่ยอมยุ่งเกี่ยวกับใคร จนกว่าจะตัดใจได้จริงๆ และนั่นกำลังทำให้เขานับถือ

 

          พี่โอ๊ตเป็นคนจริง...หรือแค่คนโง่ที่พยายามทำตัวเป็นคนดี

 

            นั่นล่ะประเด็นที่เขาสนใจรุ่นพี่คนนี้

 

            ถ้า...ชินกำลังถามตัวเองว่า...ถ้าเขาอยากลองพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองคิด...ก็คงไม่ผิดเท่าไหร่

 

            แกรก

 

            “ไอ้ชินจัง กินป่ะมึง ช่วยกูหน่อย” แต่แล้วเสียงใสๆ ของใครคนหนึ่งก็ดึงคนที่ตกอยู่ในความคิดตัวเองให้เงยหน้าขึ้น แล้วพบว่าตอนนี้เขาอยู่ร้านอาหารแถวมหาลัยที่ลากกันออกมาหาอะไรแดกก่อนกลับไปเรียนช่วงบ่าย และแน่นอนสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ...รอยยิ้มสว่างไสวและจริงใจของไอ้เพื่อนที่เป็นประเด็น

 

            ชินมองหน้าไอ้เดียร์นิ่งๆ มองหมดตั้งแต่คิ้ว ตา จมูก ปาก ยอมรับล่ะว่าหน้าขาวๆ ปากแดงๆ ของมันน่ารัก อีกทั้งไอ้ดวงตาจริงใจไร้พิษภัยขนาดกลัวว่าจะมีใครหลอกมันไปขายนั่นก็ทำให้เขาถูกใจมาแล้ว

 

          ไม่แปลกหรอกที่คนแบบนี้จะดึงดูดผู้ชายแบบนั้นได้

 

            “มองหน้ากูทำไมวะ” ไอ้เดียร์เริ่มทำหน้าระแวง เมื่อเขาจ้องมันนิ่งๆ

 

            “มึงนี่หน้าตาน่ารักนะ” สิ้นคำชม ไอ้คนหน้าตาน่ารักก็ทำตาโต ก่อนจะทำหน้าสยอง จากนั้นก็ขยับออกห่างเขาทันที ดวงตาบอกชัดเจนว่ามึงอย่ามาเล่นแบบนี้กับกูนะ กูมีพี่พอร์ชคนเดียว แม้มึงจะเป็นเกย์ และแม้กูจะชอบผู้ชายก็อย่าคิดมายุ่งกับกูเด็ดขาดเลยนะ

 

          เห็นมั้ย ไอ้เดียร์มันซื่อขนาดที่แค่มองท่าทาง สีหน้า และแววตา เขายังรู้เลยว่ามันคิดอะไรอยู่

 

          “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่พอร์ชทิ้งรอยไว้เต็มคอ”

 

            หมับ

 

            “เชี่ย!” ไอ้เดียร์สบถเบาๆ สองมือปิดคอตัวเองที่เสื้อนักศึกษาแบะออกทันที แก้มเริ่มแดง หลบตาหลุกหลิกไปมา แล้วหันขวับไปมองเพื่อนสนิทอีกคนที่กินข้าวไป นั่งหัวเราะกับมือถือไป

 

            “ไอ้ซันๆ จริงหรือวะ” ไอ้เพื่อนเตี้ยกระซิบเบาๆ แล้วแง้มคอเสื้อให้เพื่อนอีกคนดู ซึ่งไอ้เดือนคณะก็ยอมหันมามอง แล้ววกกลับมาสบตาเขา จากนั้นก็หันไปมองไอ้เดียร์ใหม่

 

            “เออ เมื่อคืนหนักอ่ะดิ...แต่ก็น่าจะหนักนะ พี่พอร์ชตัวใหญ่ขนาดนั้น คงนาบกันทั้งคืน”

 

            “ไอ้ตับห่าน!” ไอ้คนด่าน่ารักงึมงำเบาๆ สองมือกลับไปรวบคอเสื้อนักศึกษาเอาไว้อีกแล้ว ทำท่าจะติดกระดุมเม็ดบนด้วย ถ้าไม่ติดว่ามันไม่ได้เอาเนกไทมาด้วย ติดไปได้เอ๋อตาย

 

            จากนั้นไอ้เพื่อนเตี้ยยังฉลาดพอเอามือถือขึ้นมาเปิดกล้อง ทำท่าจะส่องคอตัวเอง ให้ไอ้ซันหันมาสบตากับเขา จากนั้น

 

            แปะ

 

            ต่างฝ่ายต่างยกกำปั้นมาชกกันเบาๆ พร้อมกับ...

 

            “หลอกควายสบายดีจัง หลอกกี่ครั้งแม่งก็ยังเป็น...ควาย~” คำสุดท้าย ไอ้ซันมีการโน้มหน้าไปกระแทกใส่หูรูไอ้คนที่ยกกล้องขึ้นทันที ให้ไอ้เดียร์อ้าปากค้าง มือที่ถือโทรศัพท์ตกฮวบลงข้างตัว ทำตาโต แล้วหันขวับมามองเขาที่ยักไหล่ใส่

 

            “พวกมึงหลอกกู!!!

 

            “เออ ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าพูดจริง มึงร้อนตัวของมึงเอง” ชินว่าง่ายๆ ให้ไอ้เพื่อนตัวเล็กกระฟัดกระเฟียด แล้วพาลตบหัวไอ้ซันอีกที แต่คนโดนโบกก็เพียงหัวเราะอย่างชอบใจ มีการส่งมือไปขยี้หัวไอ้เดียร์กลับอีกแน่ะ

 

            “พวกมึงสนุกมากมั้ยที่แกล้งกูเนี่ย!

 

            “สนุก!!!” แน่นอน ทั้งเขาทั้งไอ้ซันตอบเป็นเสียงเดียวกัน บอกตรงๆ ตั้งแต่เกิดมาชาตินี้แกล้งใครไม่มันเท่าไอ้เดียร์จริงๆ คนห่าอะไร เต้นตามได้ทุกเรื่อง เก็บอารมณ์ก็ไม่เป็น รู้สึกยังไงแสดงออกตามนั้น และมันคงน่าเอ็นดูขนาดที่มีหลายคนมาชอบมันนั่นแหละ

 

          อืม กูคิดเรื่องนี้อีกแล้ว

 

            หมับ

 

            “ไม่ต้องแดกแล้ว กูแดกเองก็ได้!!” แล้วคนเกิดมาให้เขาแกล้งก็ดึงจานที่ชินเพิ่งเห็นว่าคือเกี๊ยวซ่ากลับเข้าหาตัว จนมีสีหน้าครุ่นคิดนิด

 

            ฟึ่บ

 

            ทว่า ในจังหวะที่เพื่อนเตี้ยเกิดงกกะทันหัน ชินก็ยกส้อมจิ้มลงกลางตัวเกี๊ยวซ่าแล้วยกขึ้นมามอง จากนั้นก็หันไปสบตาเคืองๆ ของเพื่อนตัวเล็ก

 

            “มึง...ถ้ากูจะเอาของที่เพื่อนกูไม่เอาแล้ว นี่กูไม่ผิดใช่มั้ย”

 

            “มึงหมายถึงเกี๊ยวซ่า? งั้นผิด! เพราะกูไม่ให้มึงแดกแล้ว พวกมึงแกล้งกู!” ว่าแล้ว เดียร์ก็ดึงจานกลับ แต่ไอ้ลูกครึ่งกลับจับขอบจานเอาไว้มั่น แล้วถามด้วยเสียงจริงจังขึ้นนิด

 

            “กูถามจริง...ถ้ามึงไม่เอา กูขอนะ” ท่าทางอยากแดกจัดของไอ้คนมีเชื้อครึ่งหนึ่งเป็นสายเลือดซามูไรที่เห็นอาหารบ้านเกิดเป็นไม่ได้ (เดี๋ยวนะ ซามูไรกับเกี๊ยวซ่าเกี่ยวห่าอะไรวะ) นั่นแหละ ทำให้เดียร์ยอมปล่อยจาน เพราะเอาจริงๆ ก็ยัดไม่ลงแล้ว

 

            “เออ มึงเอาไปเหอะ แต่เดี๋ยวตอนจ่ายตังค์ หารกับกูด้วย”

 

            “กูเลี้ยงมึงยังได้เลย”

 

            “พูดแล้วนะไอ้ลูกครึ่ง”

 

            “เออ มึงไม่ต้องมาย้ำคิดย้ำทำ” ชินว่าอย่างตัดรำคาญ แต่ทำให้คนที่ไม่ต้องเสียตังค์ค่าข้าวกลางวันยิ้มร่า เลื่อนจานไปตรงหน้าคนที่เริ่มยัดของกินเข้าปากอีกครั้ง ให้ไอ้ซันโน้มหน้ามาด้วย แล้วผลักจานข้าวที่เหลือแต่ผักอยู่สองกอง

 

            “อ้ะ เพื่อนฝูงช่วยกูด้วย แล้วเลี้ยงกูด้วยนะ”

 

            “มึงเคยแดกรองเท้าเบอร์ 42 เป็นมื้อเที่ยงมั้ยล่ะ” ชินว่าด้วยรอยยิ้ม แต่เหมือนรอยยิ้มนั่นจะทำให้ซันดึงจานกลับทันควัน หัวเราะลั่น แล้วลดเสียงมากระซิบด้วยท่าทางเหมือนขอความเห็นใจ

 

            “มึงต้องเข้าใจนะ ตอนนี้กูมีเมียอีกหนึ่งต้องเลี้ยงดู กูประหยัดได้ต้องประหยัด”

 

            “ถ้ามึงเลิกแดกเหล้า มึงคงมีเงินเหลือเก็บเลี้ยงเมียมึงอะ” แล้วไอ้เดียร์ที่ดูดน้ำอึกๆ ก็แทรกขึ้นมาให้ไอ้คนแดกเหล้าเป็นงานอดิเรกแยกเขี้ยวใส่ ยกมือเกาหัวแกรกๆ สงสัยคงเห็นด้วยกับคำเพื่อนอยู่ไม่น้อย แต่ไม่วายมีเถียงตามประสาคนชอบสังสรรค์

 

            “กูต้องสร้างคอนเนกชั่นไงมึง ต้องตีซี้ชาวบ้านเข้าไว้ จบไปจะได้มีงานดีๆ เงินดีๆ เลี้ยงดูเมียกูได้”

 

            “ไอ้สลัด! มึงเพิ่งเรียนปีหนึ่งเทอมหนึ่ง เหตุผลโคตรบัดซบ!

 

            ท่าทางถกเถียงกันของเพื่อนทั้งสอง ทำให้ชินเพียงหัวเราะไปเรื่อย มือก็ยังจิ้มเกี๊ยวซ่าที่เหลือของเพื่อนเข้าปากอย่างไม่คิดรังเกียจ ทั้งยังมองไอ้เพื่อนตัวเล็กยิ้มๆ ทั้งที่บอกตัวเองในใจ

 

          กูถือว่ากูขอมึงแล้วนะไอ้เดียร์

 

....................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ไอ้โอ๊ตตตตตตตต เป็นไงบ้างวะ ตายยัง”

 

            “มึงห่วงกูหรือมึงแช่งกู เอาแน่ๆ”

 

            โอ๊ตที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลตอนเช้าว่าเสียงเนือยๆ แล้วก็ทรุดนั่งในห้องภาคที่พวกเพื่อนผู้หญิงรีบหาที่นั่งให้ แต่ละคนเดินมารุมถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นสภาพเดินกะเผลกเล็กๆ ของเขา อีกทั้งข้างขมับยังแปะผ้าก๊อซแผ่นใหญ่ ยังไม่นับรวมแผลสดทั้งแขนที่โผล่พ้นเสื้อช๊อปและถูกผ้าพันแผลพันเอาไว้

 

            สภาพแบบนี้มันก็น่าห่วงอยู่หรอก

 

            “เป็นไงบ้างวะมึง กูรู้เรื่องจากไอ้สายฟ้า โคตรเป็นห่วงมึงเลย”

 

            “กูไม่เป็นไรเข็ม แค่รถล้มนิดหน่อย”

 

            “เฮ๊าะ รถล้ม” ไอ้สายฟ้าทำเสียงขึ้นจมูก ท่าทางมันเดือดดาลน่าดูให้เขาต้องส่งสายตาปราม แล้วหันมาตอบทำเพื่อนทั้งหญิงทั้งชายที่พากันมามุงดูเขาเหมือนของแปลก

 

            “ทำไมมึงไม่เข้าเฝือกวะ นี่กูเตรียมปากกาเมจิกมาเขียนเฝือกมึงเลยนะ”

 

            “กูไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้น”

 

            “ก็ไอ้สายฟ้าอะดิ มันบอกว่ามึงรถล้ม หัวกระแทก ขาหัก แขนเดาะ ต้องนอนโรงบาล นี่ตั้งใจจะแห่ไปเยี่ยมมึงกันแล้วนะ แต่มึงมานี่ก่อน” คำที่โอ๊ตหันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาคาดโทษ ซึ่งมันก็ยิ้มแห้ง ยกมือขึ้นเสมอไหล่กับการโม้ไม่คิดของตัวเอง

 

          ก็ห่วงไงมึง เลยต้องทำให้เพื่อนเป็นห่วงด้วยมากๆ

 

            “เออ แล้วเป็นไง ไปหาหมอ หมอว่าไง”

 

            “ทุกอย่างปกติดี มีแค่แผลฟกช้ำ เดี๋ยวก็หาย” อดีตเฮกว้ากยืนยันอีกที ให้เหล่าเพื่อนฝูงรวมทั้งรุ่นน้องหลายคนที่มาสุมหัวอยู่ด้วยคลายใจ แล้วก็แยกย้ายกันไปจัดการไอ้ที่ทำค้างก่อนเขาเข้ามาต่อ มีแค่ไอ้สายฟ้าที่ขยับมายืนข้างๆ แล้วบอกเสียงเข้ม

 

            “ไอ้เหี้ยแม็กซ์ใช่มั้ย”

 

            “เออ” โอ๊ตว่าเสียงเข้ม เบาเสียงลงอย่างไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีงานอดิเรกเป็นการแข่งรถ และเหมือนคำตอบนั่นจะทำให้คนฟังกำหมัดแน่น

 

            “ที่มึงโทรมาบอกกูเมื่อเช้า ไอ้พายุโกรธจัดเลยว่ะ มันบอกว่ามันจะตามไปเอาเรื่องไอ้ห่านั่น แล้วจะไม่ให้มันมาที่สนามอีกแล้ว รวมทั้งเพื่อนพวกมันด้วย...”

 

            “บอกไอ้พายุว่าไม่ต้อง”

 

            กึก

 

            “มันเล่นหมาๆ กับมึงขนาดนี้ มึงยังใจดีกับมันอีกหรือวะ!” สายฟ้าโวยวายเสียงกระซิบ ทำท่าไม่เห็นด้วย ให้คนฟังเพียงส่ายหน้า ก้มมองแผลตัวเอง ก่อนที่จะยกยิ้มมุมปาก หากแต่แววตาฉายชัดถึงความโกรธไม่แพ้กัน แต่เขาไม่คิดอย่างเพื่อน

 

            “ถ้าไอ้พายุทำอย่างนั้น มันจะเอาพวกมึงไปด่าว่าหมาหมู่ เข้าข้างพวกเดียวกันเอง แล้วมันก็จะเอากูไปด่าด้วยว่าไม่กล้า เผลอๆ คงบอกว่ากูพลาดท่าเองแล้วไปหาเรื่องใส่ความพวกมัน” โอ๊ตว่าตามที่ตัวเองคิด และนั่นก็ทำให้คนฟังเย็นลงอีกนิด ใจจริงอยากจะยกพวกไปกระทืบไอ้พวกนั้นด้วยซ้ำ

 

            แต่เล่นนอกกติกาไม่อยู่ในสาระบบของไอ้โอ๊ต

 

            “แล้วมึงจะเอายังไง” คำถามที่คนฟังนิ่งไปนิด มองแผลตัวเองอย่างประเมิน แล้วบอกเรียบๆ

 

            “อาทิตย์หน้า...บอกมันว่ากูท้ามันที่สนาม ถ้ากูแพ้...กูจะไม่โผล่หัวไปที่สนามตามที่มันต้องการ” สายฟ้าอยากจะด่าให้ แต่มองจากสายตาเพื่อน เขาเลยถามกลับ

 

            “แล้วถ้ามันแพ้...”

 

            “กูต้องการคำขอโทษ”

 

            “แค่นั้นหรือวะ!” คนฟังโวยขึ้นมาหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนเลื่อนมาสบตา แล้วว่าเสียงหนัก

 

            “ต่อหน้าทุกคน!” เท่านั้นก็ทำให้คนฟังยิ้มได้ ขอโทษต่อหน้าทุกคนก็เหมือนเอาศักดิ์ศรีที่มันถือเอาไว้นักหนามาวางแทบเท้าไอ้โอ๊ต ดังนั้นสายฟ้าเลยพยักหน้า แล้วบอกง่ายๆ

 

            “เดี๋ยวกูบอกไอ้พายุเอง...หึๆ น่าสนุกว่ะ มือหนึ่งอย่างมึงยอมแข่งกับหมาลอบกัดอย่างมัน มันคงได้แพ้สมใจล่ะงานนี้” คนฟังว่าง่ายๆ ซึ่งโอ๊ตไม่ได้ประมาทที่คิดว่ายังไงตัวเองต้องชนะ เขาแค่เดิมพัน และพร้อมทำตามที่พูด แต่ทุกอย่างต้องอยู่ในสนาม ไม่ใช่เหมือนเมื่อวาน

 

            เมื่อวานที่เขาก็รู้ว่าวู่วามเกินไปที่ตกลงแข่งกับมัน

 

            กึก

 

            “เออ ไอ้สายฟ้า”

 

            “ว่า?” คนที่จะกดโทรศัพท์หาพี่ชายฝาแฝดรับคำในลำคอ ซึ่งคนเรียกก็ตีหน้านิ่งนิด ก่อนจะถามเสียงหนัก

 

            “เคยคุยกับเด็กปีหนึ่งที่ชื่อชนนนมั้ย”

 

            “ใครวะ คุ้นๆ”

 

            “เด็กลูกครึ่งหัวแดงที่ชื่อชินไง” เมื่อเพื่อนขยายความอีกหน่อย คนฟังก็ร้องอ๋อ พยักหน้าหงึกๆ แล้วหันมามองทำนองว่าทำไม

 

            “เด็กนั่นเป็นคนยังไง” โอ๊ตยอมรับว่าติดใจสิ่งที่รุ่นน้องคนนั้นทำเมื่อวาน ไม่ใช่เสียดายที่เขาปฏิเสธไป เขาแค่ไม่เข้าใจตั้งแต่เรื่องที่เด็กนั่นทำในห้องน้ำกลางคณะ ทั้งยังด่าเขาว่าโง่ วันนั้นเขาคิดว่ามันคงปกป้องเดียร์ แม้คำพูดเมื่อวานจะยังดูถูก แถมพูดให้ตัดใจ แต่ในน้ำเสียง...แฝงความท้าทาย

 

            อาจจะเป็นนิสัยเสียๆ อย่างหนึ่งของเขา...เขาดันชอบเรื่องท้าทาย

 

            โอ๊ตอาจจะอยู่ในระเบียบ มีกฎของตัวเอง แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบกีฬาเอ็กซ์ตรีมแทบทุกประเภท และอะไรก็ตามที่เสี่ยงอันตราย พอมีอะไรลองได้ก็อยากลอง แล้วเด็กที่ชื่อชนนนนั่นก็อันตราย...จนเกิดสะกิดใจขึ้นมา

 

            “ไม่รู้ว่ะ คิดว่าน่าจะเป็นคนกล้าไม่ก็บ้าบิ่น ดูจากที่มันท้าทายมึงกลางห้องเชียร์...เออ ดอกเข็ม ดอกเข็มคนสวยครับ” แล้วสายฟ้าก็หันไปเรียกเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่หันมามอง ทำหน้าแปลกๆ กับสรรพนาม แต่เพียงพักเดียวก็แย้มยิ้มหวาน

 

            “จ๋าาา พ่อปลาดุกชนเขื่อน เรียกคนสวยทำไมจ๊ะ”

 

            “ถุย มึงเป็นคนสวย แต่กูเป็นปลาดุกชนเขื่อนเนี่ยนะ!” สายฟ้าโวยวายขำๆ ก่อนที่จะกวักมือเรียกเพื่อนสาวให้ก้าวเข้ามา

 

            “ฮ่าๆๆๆ กูล้อเล่น มึงออกจะหล่อล้ำไม่มีใครมองเห็นขนาดนี้ ทำไม เรียกกูทำไม”

 

            “เออ มึงสวยตายล่ะ...จะถามเรื่องเด็กปีหนึ่งที่ชื่อชินน่ะ...”

 

            “ทำไม น้องชินจังของกูไปเกี่ยวอะไรกับมึง” พอเอ่ยชื่อรุ่นน้องเท่านั้นแหละ คนฟังก็ตาลุกวาว ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ไม่มีมาดกุลสตรีเหลืออยู่เลยสักนิด ให้สายฟ้าหัวเราะหึๆ แล้วชี้มาทางโอ๊ตที่นั่งนิ่งๆ

 

            “ไอ้โอ๊ตกำลังสนใจ”

 

            “สนใจ? อย่าบอกนะโอ๊ต มึงแบบ...”

 

            “ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่สนใจว่ามันเป็นคนยังไง พอดีได้คุยกันนิดหน่อย” โอ๊ตบอกปัดทันควันให้คนฟังพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ทำหน้าเพ้อ นึกถึงรุ่นน้องหัวแดงแสนเท่ที่ชื่อเสีย (เสียน่ะถูกแล้ว) ขจรขจายไปทั่วคณะ ขนาดที่รู้จักไปถึงพวกเกษตรฯ เลยด้วย

 

            “หล่อมาก โคตรดูดีเลยอะมึง ยิ่งน้องเขาทำผมสีแดงนะโคตรขึ้นเลย กูเห็นครั้งแรกแทบจะไปกรี๊ดใส่หน้า หน้าตาบอกยี่ห้อเลยว่าลูกคนมีเงิน สูง หุ่นดี เจาะหูด้วยนะ ใส่จิวหูอันเล็กๆ โอ๊ย น่ารักอะมึง...” เพียงเพื่อนเพ้อ ไอ้สายฟ้าก็มองมาด้วยแววตาเห็นใจ ทำท่าจะยกมืออังหน้าผาก

 

            “มึงนี่เป็นเอามากเนอะ”

 

            “ไม่ใช่แค่กูย่ะ นั่น ไอ้นั่นก็ด้วย ไอ้นี่ก็ใช่...แม้กระทั่งไอ้พวกที่โดนด่าว่าครึ่งผีครึ่งคนแม่งยังกรี๊ดเลยเถอะ น้องเขาปากเสียไปนิด แต่ลุคแบบนี้ล่ะสาวๆ ชอบ ดูหล่อเลวดี แต่เสียดายอย่างหนึ่ง...” แล้วคนพูดก็ถอนหายใจอีกเฮือก เมื่อดันไปรู้ข่าววงในมา

 

            “อะไร” โอ๊ตถามอย่างสนใจ ให้คนเล่ามองซ้ายมองขวา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้

 

            “เหมือนน้องเขาไม่สนใจผู้หญิงอะ นี่ได้ข่าวว่ามีคนไปบอกชอบหลายคนนะ แต่ปฏิเสธทุกคนเลย มีกระทั่งพูดดีด้วย ไปจนถึงบอกว่าให้คบคงไม่ แต่ถ้าเซ็กส์คืนเดียวก็ตกลง...” คนเล่ายังเล่าอย่างสนุกปาก ผิดกับโอ๊ตที่นิ่วหน้า ไม่ชอบใจสิ่งที่ได้ยินทันที

 

          มึงเป็นพวกติดสัตว์หรือไงวะ ถามแต่เรื่องอย่างว่า

 

            “พวกกูเลยสรุปกันว่า น้องเขาน่าจะเป็นเกย์”

 

          สรุปกันถูกด้วย

 

            โอ๊ตคิดในใจ ฟังเพื่อนว่าต่อ

 

            “แต่รู้มั้ย ทั้งที่หลายคนก็รู้แต่ความนิยมไม่ได้น้อยลงเลยสักนิดนะ ตรงกันข้าม เหมือนจะดังกว่าเดิมด้วยซ้ำ พวกผู้หญิงพากันเดากันไปทั่วเลยว่าจะมีใครเป็นตัวจริงน้องเขา เชื่อเลยว่าถ้าเป็นผู้ชายต้องประเภทตัวเล็กๆ หน้าขาวๆ ปากแดงๆ เออ มีคนเดาด้วยว่าอาจจะเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ น้องชินไปชอบน้องเดียร์อะไรทำนองนั้นล่ะ” คนเล่าเล่าอย่างสนุกปาก แต่ทำให้โอ๊ตนิ่งไปทันที มือที่กำหลวมๆ กำแน่นขึ้น

 

            “ไม่ใช่หรอก”

 

            “ใช่มั้ย! มึงคิดแบบกูเลยโอ๊ต กูว่านะถ้าน้องชินชอบน้องเดียร์ ป่านนี้จับปล้ำทำเมียแล้ว...แต่ก็ไม่แน่นะ” ดอกเข็มว่าอย่างชอบใจ สนุกขึ้นมากับการเม้าเรื่องนี้ และนั่นก็ทำให้สายฟ้าหัวเราะเสียงดัง

 

            “มึงอ่านนิยายเยอะไปป่ะ ประเภทเกย์หล่อๆ ต้องคู่กับเกย์น่ารักๆ น่ะ ชีวิตจริงแม่งก็ผู้ชายถึกสองคนฟันดาบกันทั้งนั้นแหละ”

 

            “อย่ามาดับฝันกู ไอ้หน้าปลาดุก!” หญิงสาวว่าเสียงแหลม ทำท่าจะตบตีไอ้สายฟ้าให้คนฟังหัวเราะลั่น แล้วยักไหล่ จากนั้นก็หันมามองเพื่อนสนิทที่นิ่งไปแล้ว

 

            “แล้วมึงว่าไงวะโอ๊ต”

 

            “กูไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ...กูไปห้องน้ำก่อนนะ” ว่าจบ โอ๊ตก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องทันที ปล่อยให้ทั้งสองหันมามองหน้ากัน ก่อนที่สายฟ้าจะถามขำๆ

 

            “ถามจริง มึงเรียกกูปลาดุก แล้วมึงเรียกพี่ชายฝาแฝดกูว่าไง”

 

            “พายุอ่ะนะ พ่อเทพบุตรสุดหล่อประจำถาปัตย์ไงมึง”

 

            “มึงลำเอียง!!

 

            “เออ! รำตรงๆ ก็ไม่สวยสิจ๊ะ พ่อปลาดุก” ว่าแล้ว หญิงสาวก็ลุกไปทำสิ่งที่ทำค้างเอาไว้ต่อ ซึ่งสายฟ้าก็มองตาม ก่อนที่จะถอนหายใจนิด หันไปมองเพื่อนซี้ที่หายไปอีกทาง

 

          ไอ้โอ๊ตแปลกไป ไม่ใช่เรื่องของรุ่นน้องชื่อเดียร์ก็ไอ้เด็กลูกครึ่งล่ะวะ

 

            คนที่พอจะมองออกว่าเพื่อนดันไปแอบชอบเด็กปีหนึ่งคิดในใจ แล้วถอนหายใจอีกเฮือก ถ้ามันไม่คิดบอก เขาก็ไม่คิดถามเหมือนกัน ไอ้โอ๊ตแม่งดื้อเงียบยิ่งกว่าใครที่เขาเคยรู้จักซะอีก

 

..........................................................

 

          

         ต่อค่ะ

 

            แม้พูรินจะบอกเดียร์เสียงเข้มว่าไม่ต้องไปใส่ใจแพตตี้ แต่เอาเข้าจริง เขาก็ยังแอบระแวงว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรหรือเปล่า เพราะประสบการณ์ช่วงที่คบหากันบอกเขาว่า...แพตตี้เป็นผู้หญิงที่กัดไม่ปล่อย

 

            “เฮ้อ ไม่น่าใจอ่อนเลย ไอ้พอร์ชเอ๊ย!” ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังภายในห้องทำงานบนอาคารสำนักงานใหญ่ แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นนวดขมับ นึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน

 

          ไมได้หรือคะพี่พอร์ช แค่ลองคบกันก็ได้ แพตตี้ชอบพี่พอร์ชจริงๆ นะคะ ถ้าพี่พอร์ชลองคบกับแพตตี้แล้วไม่ชอบ แพตตี้จะไม่เรียกร้องอะไรเลย ขอแค่โอกาส...ให้เราลองคบกันเท่านั้นก็พอ

 

            “หลงเชื่อไปได้ยังไงวะ” พูรินพึมพำกับตัวเอง ก็ไอ้ที่บอกว่าจะไม่เรียกร้องอะไรนั่น กลายเป็นเรื่องวุ่นวายในวันนี้ยังไงล่ะ แต่คิดอีกที มันก็ไม่แปลก เพราะตอนนั้นเขาขอแค่ผู้หญิงสักคนที่อาจจะทำให้เขาเลิกคิดถึงดรีมก็พอ ใครก็ได้...แต่ไม่น่ายอมเลยจริงๆ

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            เฮือก

 

            “ไงไอ้ลูกชาย” คนที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองสะดุ้งนิด เมื่อประตูห้องทำงานเปิดกว้างออกแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่บิดาจะก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ให้ต้องขยับมานั่งตัวตรง ส่งยิ้มให้ ศักดา อัครเมธากร ประมุขใหญ่ของอาณาจักรแห่งนี้

 

            “พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ซ่อนแววหนักใจเอาไว้ภายใน อดจะคิดไม่ได้ว่าแพตตี้อาจจะนำเรื่องนี้มาบอกพ่อเขา

 

            พูรินไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำตัวกับที่บ้าน แต่เขาคิดว่าแพตตี้ต้องมีวิธีที่จะติดต่อคนที่บ้านเขาได้

 

            “ไม่มีอะไร จะถามว่าแกเตรียมตัวพร้อมหรือยัง” ชายวัยกลางคนถามอย่างอารมณ์ดี ทั้งที่พอจะรู้ล่ะว่าลูกชายคนโตมีความรับผิดชอบแค่ไหน ไอ้การประชุมผู้ถือหุ้นในอีกครึ่งชั่วโมงครั้งหน้าคงไม่ครณามือเจ้าลูกชายไฟแรงคนนี้ไปได้

 

            “พร้อมแล้ว ผมว่าพ่อไม่น่ามาถามผมแค่เรื่องนี้”

 

            “เออ จริงๆ แม่แกฝากถามน่ะสิว่าอาทิตย์นี้จะกลับบ้านหรือเปล่า ตอนนี้นะแม่แกกับหนูดรีมสนิทกันยิ่งกว่าอะไร อาจจะเพราะเจ้าเดียร์อยู่กับแกล่ะมั้ง แล้วแกก็ไม่ค่อยพูด แม่แกเลยไปถามเอากับหนูดรีมแทน” ศักดาว่าอย่างขำๆ แต่ทำให้คนฟังนิ่งไปนิด ดวงตาคู่คมเกือบจะหรี่ลง

 

            ทุกทีพ่อไม่เคยพูดถึงเดียร์หรือดรีม แล้วทำไมวันนี้วกมาเรื่องนี้

 

          คิดมากน่าไอ้พอร์ช

 

            “กลับครับ อาทิตย์ที่แล้วเดียร์ไม่ได้กลับ อาทิตย์นี้ผมเลยกะจะกลับพร้อมน้อง”

 

            “หึๆ อย่าทำตัวเป็นพี่ชายเจ้าเดียร์นักล่ะ เดี๋ยวก็เหมือนเจ้าเล็กซ์หรอกที่บ่นว่าพี่ชายตามห่วงอยู่นั่น”

 

            กึก

 

            พูรินนิ่งไปทันทีกับคำว่าพี่ชาย มองบิดาที่กำลังจะก้าวออกจากห้องทำงานเขา จนต้องเอ่ยเรียก

 

            “พ่อครับ”

 

            “ว่าไง” คนเป็นพ่อหันมามอง และนั่นก็ทำให้พูรินที่จะเอ่ยอะไรมานิ่งไปนิด

 

          ยัง...ยังไม่ถึงเวลา

 

            “ผมจะบอกว่าเจอกันในห้องประชุม แล้วถ้าผมแย้งอะไรพ่อก็อย่าโกรธกันล่ะ”

 

            “ดูถูกนะไอ้พอร์ช พ่อแกมันหัวสมัยใหม่ยอมรับฟังความคิดต่าง...หึๆ แต่อยู่ที่ว่าเหตุผลแกฟังขึ้นหรือเปล่า” ว่าแล้ว บิดาก็ก้าวออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี ไม่มีท่าทางสงสัยอะไรทั้งนั้น ให้คนเป็นลูกเพียงยิ้มเครียด เพราะเมื่อกี้...เขาเกือบจะบอกแล้ว

 

            เขาเกือบบอกว่าเดียร์ไม่ใช่แค่คนที่เขาเห็นเป็นน้องอีกต่อไป แต่ยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่เหมาะที่จะพูดเรื่องสำคัญเลยสักนิด

 

            ครืด ครืด

 

            แต่แล้ว โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นแรงๆ ให้ต้องคว้ามันขึ้นมา เบอร์แปลกแต่จำได้ขึ้นใจก็ปรากฏอยู่บนหน้าจอให้ชายหนุ่มยกยิ้มเครียด นิ่งคิดเพียงนิด แล้วตัดสินใจรับสาย

 

            อย่างน้อยเขาจะได้รู้ว่าแพตตี้ต้องการอะไร

 

            “สวัสดีครับ”

 

            [พี่พอร์ช แพตตี้เองนะคะ]

 

            “ครับ” ชายหนุ่มรับคำเรียบๆ ไม่ยินดียินร้ายให้ปลายสายนิ่ง

 

            [แพตตี้ต้องการคุยกับพี่พอร์ช...ตามลำพัง]

 

            “ไม่จำเป็นครับ” แล้วพูรินก็โต้กลับทันควัน บอกชัดเจนว่าเขาไม่คิดเจอกับหญิงสาวอีกแน่ ให้ปลายสายเม้มปากแน่น ก่อนที่จะตั้งสติแล้วว่าต่อด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า

 

            [เอางั้นหรือคะ พี่พอร์ชอย่าลืมสิคะว่าแพตตี้รู้อะไรมา...คงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่ออกไปหรอกนะคะ]

 

            “พี่ไม่แคร์”

 

            [แต่พ่อแม่พี่น้องพี่พอร์ชต้องแคร์ พี่พอร์ชอยากให้แพตตี้ลองบอกคนใกล้ตัวมั้ยคะ อืม อย่างเจ้านายแพตตี้ไง พี่ดลคงแปลกใจนะคะที่เพื่อนสมัยม.ปลายหันมาชอบพอเด็กหนุ่มแทนหญิงสาวซะแล้ว]

 

            “นี่แพตตี้กำลังขู่พี่หรือครับ” ชายหนุ่มกำหมัดแน่นขึ้น ข่มความรู้สึกที่จะตวาดใส่หน้าผู้หญิงคนนี้ เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยของเขา สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็วว่าจะแก้ไขมันยังไง ใช่ แม้เขาจะเตรียมยอมรับผลของการกระทำตัวเอง ยอมรับสายตาคนรอบข้างที่มองมา แต่สิ่งเหล่านี้ต้องออกจากปากของเขา ไม่ใช่คนนอก

 

            และแน่นอน เดียร์ต้องเห็นด้วยไม่ใช่ถูกข่มขู่แบบนี้

 

            [จะบอกแบบนั้นก็ได้ค่ะ ใช่ค่ะ แพตตี้ขู่ และแพตตี้ทำได้จริง]

 

            “งั้นแพตตี้ต้องการอะไร”

 

            [เจอพี่พอร์ชตามลำพังไงคะ] คนฟังนิ่งคิดเพียงนิด ก่อนที่จะบอกเสียงเรียบ

 

            “ตกลง แพตตี้จะให้พี่ไปเจอที่ไหน” ทว่า คนที่พร้อมจะเจรจาก็ต้องนิ่ง เมื่อปลายสายหัวเราะเสียงใส

 

            [ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ เอาไว้แพตตี้อยากคุยเมื่อไหร่แพตตี้จะโทรไปบอกเวลาและสถานที่นะคะ...สวัสดีค่ะ]

 

            ปลายสายวางไปแล้ว แต่พูรินยังคงถือสายค้างไว้ท่าเดิม คิ้วเข้มขมวดมุ่น โมโหที่ถูกข่มขู่ เพราะนี่มันหมายความว่าแพตตี้กำลังเหนือกว่าเขา และคนอย่างเขาเกลียดสถานการณ์ที่ตกเป็นรอง

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            แต่แล้ว เสียงเคาะประตูก็ดังเบาๆ เรียกคนที่ใช้ความคิดอย่างหนักให้รู้สึกตัว หันไปมองเลขาฯ สาวที่ก้าวเข้ามาพร้อมทั้งเอ่ยเตือน

 

            “คุณพูรินคะ ใกล้ได้เวลาแล้วค่ะ”

 

            “ผมขอห้านาที เดี๋ยวผมตามไป” ชายหนุ่มว่าเสียงเข้มให้อีกฝ่ายถอยออกไปก่อน ขณะที่เจ้าตัวก็ลุกขึ้น เตรียมพร้อมเข้าประชุม ทั้งที่เรื่องนี้ยังอัดแน่นอยู่เต็มหัว

 

            เขาควรจะจัดการยังไงที่ไม่ต้องดึงเดียร์เข้ามาเกี่ยวด้วย

 

................................................

 

            ครบค่ะ ไม่อยากจะบอกเลยว่าพิมพ์ทอร์กไม่ไหวแล้ว ตาปรือ หัวตกแล้วอ่ะ จะหลับแล้ว T^T

            กลับมาที่เนื้อหาก่อนจ้า คนมากมายสามารถแก้ปัญหาใหญ่แค่ไหนก็ได้ แต่ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหน คนๆ นั้นก็ต้องมีสะกดคำว่าพลาดเป็นบ้างเป็นครั้งคราว และในเรื่องความรัก เมย์ว่าคนเรามักจะพลาดกันบ่อยๆ นะคะ เมื่อคิกว่าจะไม่ดึงอีกฝ่ายมาเกี่ยว หรือจะไม่ทำให้เดือดร้อน เป็นก้าวแรกที่ก้าวพลาดไปแล้ว เรื่องบางเรื่อง การให้คนที่เรารักรู้จากปากเรา ยังดีกว่าปากคนอื่นนะเออ (ถ้างงอย่าแปลกใจ อย่างที่ว่า จะหลับแล้วอ่ะ งื้อ) พิมพ์ไม่ออกแล้ว งั้นไว้เจอกันจ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 51 : ตอนที่ 48 กูขอแล้วนะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 64249 , โพส : 442 , Rating : 45% / 308 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
# 442 : ความคิดเห็นที่ 63139
เกียด-อีแพนตี้.กางเกงในไช้แล้ว
Name : mint_1828 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mint_1828 [ IP : 125.254.54.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:51
# 441 : ความคิดเห็นที่ 62998
นังมารเอ้ยยย
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 223.24.165.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2561 / 14:40
# 440 : ความคิดเห็นที่ 62971
พูรินกับภาคินนี่พี่น้องกันป่ะคะ 



Name : noon28nittaya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noon28nittaya [ IP : 103.26.23.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2561 / 10:14
# 439 : ความคิดเห็นที่ 62915
มาแล้วสินะของจริงที่ว่า...
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 1.47.65.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2561 / 13:11
# 438 : ความคิดเห็นที่ 62794
กลัวใจดราม่ามากเว่อ
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 171.5.237.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2561 / 23:27
# 437 : ความคิดเห็นที่ 62487
บอกความจริงกับทุกคนไปเลย
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.183.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2560 / 15:05
# 436 : ความคิดเห็นที่ 62395
ตุนมาม่ารอ
Name : Pornlapat_mook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornlapat_mook [ IP : 182.232.51.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2560 / 13:24
# 435 : ความคิดเห็นที่ 61883
มีอะไรก็ไปคุยกันก่อนสิ อย่าทำอะไรลับหลังกัน
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.225.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
# 434 : ความคิดเห็นที่ 61784
งืออออ. ไม่น้าาาา
Name : sirintip phetnongchum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sirintip phetnongchum [ IP : 124.120.194.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2559 / 11:34
# 433 : ความคิดเห็นที่ 61647
พอร์ชลังเลอยู่อย่างงี้เดะก็พลาดเข้าสักวัน
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.242.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 13:32
# 432 : ความคิดเห็นที่ 61536
ใช่เราว่าพอร์ชจะพลาดตรงที่ไม่อยากให้เดียร์มาเกี่ยวนี่แหละ มันก็เหมือนทำอะไรลับหลังยิ่งกับคนที่เขากำลังระแวงด้วยนะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2559 / 20:55
# 431 : ความคิดเห็นที่ 61391
นางแพนตี้เลิกยุงกับพี่พอร์ช์สักทีเถอะ รำๆๆๆๆๆมาก ฆ่าหมกป่าแน่อีเห็ดสด
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.67.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2559 / 18:49
# 430 : ความคิดเห็นที่ 61245
ง่ายๆค่ะพี่พอร์ช จับชะนีเกงในฆ่าหมกส้วม!!!! หรือส่งมาให้คนอ่านก็ได้คะ ลับมีดพร้อม ตะไบเล็บพร้อม คมกริ๊บ
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 21:24
# 429 : ความคิดเห็นที่ 61198
ยัยแพนตี้นี่ตามไม่ปล่อยจริงๆยิ่งกว่าเห็บหมัดซะอีก
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 182.232.72.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 14:48
# 428 : ความคิดเห็นที่ 61067
รักษาสุขภาพนะคะพี่เมย์ อย่าพึ่งป่วยน้าาา

คือแบบ คุณกางเกงในคะ เป็นเห็บหรือคะถึงได้กัดไม่ปล่อยแบบนี้ เริ่มรู้สึกลากยัยแพนตี้มาตบจริงๆแล้ว<<เป็นเอามาก เฮ่อออ ถ้าเม้นยาวกว่านี้เชื่อว่าเราคงหลุดคำหยาบสิงสาราสัตว์มาหลายตัว เอาเป็นว่ารอคู่ชินจังโอ๊ตนะค้าาา
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2559 / 15:15
# 427 : ความคิดเห็นที่ 60944
อห แพตตี้-_-
PS.  มิโดริมัจจี้~
Name : rude9irl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rude9irl [ IP : 182.52.141.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2559 / 23:31
# 426 : ความคิดเห็นที่ 60821
ชินโอ๊ต เปิดเรื่องๆๆๆ รักร้ายๆไอ้รุ่นน้องตัวแสบ อรั้ยๆชอบๆ
PS.  
Name : okkookkai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ okkookkai [ IP : 27.55.215.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2558 / 19:58
# 425 : ความคิดเห็นที่ 60738
ยัย กกน.นิสัยไม่ดี????
Name : Maneenoppharat Watcharayothin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Maneenoppharat Watcharayothin [ IP : 1.46.174.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2558 / 13:58
# 424 : ความคิดเห็นที่ 60693
พี่โอ๊ตเตะชัวร์//อีแพนตี้ยังไม่หยุดหนอ😩
Name : สาววายผู้เสพ&#12420;&#12362;&#12356; [ IP : 171.98.253.31 ]

วันที่: 21 ตุลาคม 2558 / 17:49
# 423 : ความคิดเห็นที่ 60665
ยันกางเกงในยังไม่เลิกราวี--
Name : Susu [ IP : 171.96.244.155 ]

วันที่: 19 ตุลาคม 2558 / 20:20
# 422 : ความคิดเห็นที่ 60541
นั่นคิดแล้วเชียว ยัย กกน. เน่า
Name : phakh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phakh [ IP : 223.206.248.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2558 / 18:49
# 421 : ความคิดเห็นที่ 60434
แพตตี้รู้ตัวมั้ย ว่าเป็นผู้หญิงที่น่าขยะแขยงมาก ผู้ชายไม่เอาแล้ว ยังหน้าด้านไปเทียบของแน่นๆอย่างเดียร์อีก (?) #โทดทีงับ อินไปหน่อย -3-
Name : Ccccho < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ccccho [ IP : 49.48.222.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2558 / 19:35
# 420 : ความคิดเห็นที่ 60166
อะไรนักหนาเนี่ย...
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 49.237.47.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2558 / 17:14
# 419 : ความคิดเห็นที่ 60044
ยมบารเจ้าขาาา จับนังคุณแพนตี้ไปที เบื่อนางมากกกกกกก // โอ๊ตชินหรือชินโอ๊ตอ่าาาาา ตื่นเต้นๆ
Name : littlekoni < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ littlekoni [ IP : 27.55.230.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2558 / 12:38
# 418 : ความคิดเห็นที่ 58960
อิแพนตี้น่าจับตบมาก
Name : MoMaE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoMaE [ IP : 171.5.237.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2558 / 23:50
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android