[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 7 : Chapter6 : บทเรียนสำหรับแมว (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

 





            แสงแดดยามเช้าที่สดใสส่องผ่านประตูเลื่อนเข้ามาเล็กน้อย

 

            ซื่อซุนลืมตาตื่นรู้สึกเมื่อยตัวเล็กน้อยเพราะต้องนอนอยู่ท่าเดิมตลอดทั้งคืน นับจากตอนนั้นเด็กน้อยก็นอนนิ่งสนิทไม่มีอาการผวาขึ้นมาอีก
 

            ซื่อซุนมองลู่หานที่ยังคงกำเสื้อเขาไว้เช่นเดิม บริเวณดวงตาอีกฝ่ายดูบวมเล็กน้อย..เมื่อวานร้องไห้เกือบทั้งวัน
 

            "อือออ..."

 

 

            เด็กน้อยขยี้ตาตนเอง ทำปากบึ้งเล็กน้อยและพึมพำขึ้นมา

 

 

            "อืออ..พี่ซื่อซุน..ผมปวดตาอ่าาา"

 

 

            "อย่าขยี้ตาสิ...ยิ่งขยี้ยิ่งเจ็บนะ"

 

 

 

            ซื่อซุนดึงมือเล็กที่ขยี้ตาออก

 

 

 

            เด็กน้อยลืมตาขึ้นมา แต่ก็เพียงแปบเดียวก็หลับตาลง

 

 

 

            "ผมปวดตาคับ.."

 

 

 

            "....รู้สึกว่าในสวนจะมีสมุนไพรอยู่นะเดี๋ยวฉันออกไปหาให้อยู่แค่นี้เองแปบเดียว"

 

 

 

            ซื่อซุนลุกขึ้นจากฟูกนอน เดินไปเลื่อนประตูออกเพื่อเดินออกไปในสวน เดินไปยังส่วนของสวนสมุนไพรที่มีปลูกไว้

 

 

 

            เพียงไม่นานซื่อซุนก็กลับมาพร้อมกับสมุนไพรสองสามต้น เขานั่งลงข้างๆลู่หานที่นอนหลับตาอยู่

 

 

 

            "เดี๋ยวฉันจะเอาสมุนไพรวางไว้บนตานายนะอย่าขยับล่ะ"

 

 

 

            ลู่หานพยักหน้า ซื่อซุนจึงวางใบสมุนไพรลงบนตาของเด็กน้อย

 

 

 

            "วางไว้แบบนี้ซักพักเดี๋ยวก็หายแล้ว อดทนหน่อยล่ะ"

 

 

 

            "คับ"

 

 

 

            ซื่อซุนยื่นมือไปลูบหัวของลู่หานเบาๆ และลุกออกไปในส่วนของสวนอีกครั้งเพื่อเด็ดผลไม้ที่สุกเมื่อเช้าลงมา

 

 

 

            เมื่อวานช่วงที่เขากลับมาหลังจากหาผลไม้ได้ก็ใส่เมล็ดของผลไม้นั้นลงในดินที่อยู่ในสวนอาณาเขตคฤหาสน์ของเขา และก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะใช้พลังของเขาทำให้ต้นไม้โตและให้ผลได้ภายในคืนเดียว

 

 

 

            ซื่อซุนเดินไปยังส่วนของห้องครัวโดยถือแอปเปิ้ลมาด้วยสามลูก และเดินไปหยิบจานเดินกลับเข้าห้องที่ลู่หานนอนอยู่

 

 

 

            "หายปวดหรือยัง"

 

 

 

            "หายไปเยอะเลยคับ แต่มันปวดอีกนิดหน่อย"

 

 

 

            ซื่อซุนเดินมานั่งตรงริมระเบียงทางเดินที่ติดกับสวนด้านนอกโดยเปิดประตูเลื่อนไว้ให้อากาศถ่ายเทบ้าง และเริ่มปอกแอปเปิ้ลที่ละลูก

 

 

 

            เมื่อเขาก็ปอกผลไม้เสร็จจึงหันไปมองเด็กน้อยที่นอนมีสมุนไพรปิดตาอยู่

 

 

 

            "น่าจะหายปวดแล้วละนะผ่านมานานแล้วนิ"

 

 

 

            "..อ่า....หายปวดแล้วคับคิๆๆๆ"

 

 

 

            เห็นลู่หานกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมก็ดีแล้ว ซื่อซุนเดินไปนั่งข้างๆและหยิบใบสมุนไพรออกจากตาของลู่หาน เด็กน้อยลืมตาขึ้นมา

 

 

 

            "หายแล้วเย่ๆๆ"

 

 

 

            "เอ้ากินอาหารเช้าก่อนฉันเพิ่งปอกเสร็จเนี่ย"

 

 

 

            ซื่อซุนยื่นจานผลไม้ให้ ลู่หานจึงหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากินทีละชิ้น และก็เห็นว่าซื่อซุนมองตนเองกินอย่างเดียว

 

 

 

            "พี่ซื่อซุนไม่กินด้วยหรอคับ"

 

 

 

            "ฉันกินแล้วเมื่อกี้เอง นายกินไปเหอะ"

 

 

 

            ความจริงเขายังไม่ได้กินแต่ถ้าเผลอบอกไปเด็กน้อยคงไม่ยอมกินเองฝ่ายเดียวแน่ ซึ่งแน่นอนว่าลู่หานจะกินไม่อิ่มเพราะจะมัวแต่ป้อนให้เขาอยู่นั่นแหละ

 

 

 

            "งั้นหรอคับ...."

 

 

 

            ลู่หานทำหน้าเศร้าเล็กน้อย...ไม่น่าปวดตาเลยอย่างนี้ก็ได้กินกับพี่ซื่อซุนแล้ว

 

 

 

            ซื่อซุนสังเกตใบหน้าเด็กน้อยก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่เขายื่นมือไปลูกหัวอีกฝ่าย

 

 

 

            "หึๆ...อย่าทำหน้าเหมือนมื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายสิ อย่าลืมนะว่านายต้องอยู่กับฉันต่อในฐานะอะไร"

 

 

 

            "เจ้าสาว!"

 

 

 

            ลู่หานตอบอย่างร่าเริงและยิ้มออกมา

 

 

 

            "งั้นเริ่มทำหน้าที่รองๆของเจ้าสาวก่อนเลยไหม"

 

 

 

            ซื่อซุนกล่าวขึ้นกลังจากเห็นลู่หานยิ้มได้แล้ว

 

 

 

            "ทำอะไรอ่ะคับ"

 

 

 

            "อาบน้ำด้วยตัวเอง"

 

 

 

            .

 

            .

            .

            .

 

 

            "อ่าา..พี่ซื่อซุนนน ฟองเต็มไปหมดเลย"

 

 

 

            "พี่ซื่อซุนนน ผมถูหลังไม่ถึงอ่าาาาาา"

 

 

 

            "งืออออ ฟองมันเข้าตาอ่า พี่ซื่อซุนนน"

 

 

 

            และอีกหลากหลายประโยคหลังจากที่ซื่อซุนให้ลู่หานเข้ามาอาบน้ำเองโดยมีเขายืนเฝ้าอยู่ข้างประตู

 

 

 

            ซื่อซุนเพิ่งได้รับรู้ว่าการสอนแมวอาบน้ำเองมันช่างเป็นเรื่องยากกว่าการออกงานสังคมของจิ้งจอกเสียอีก

 

 

 

            "ฟองเยอะก็แสดงว่าใช้สบู่มากไป ที่ถูหลังก็แขวนอยู่ข้างๆนั่นไง ฟองเข้าตาก็ล้างออกซะ"

 

 

 

            ซื่อซุนพยายามใจแข็งไม่เข้าไปช่วยอีกฝ่าย แต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นเมื่อเห็นลู่หานกำลังจะลื่นล้ม

 

 

 

            "เหวออออออ"

 

 

 

            ฟึบบบ

 

 

 

            โชคดีที่รับไว้ได้ทันก่อนที่เจ้าแมวนี่หัวจะฟาดพื้น

 

 

 

            สุดท้ายเขาก็ต้องอาบน้ำให้ทั้งตนเองที่เปียกโชกและเลอะสบู่จากเจ้าแมวตัวแสบ พร้อมกับอาบน้ำให้อีกฝ่ายไปพร้อมกัน

 

 

 

            ....ภารกิจสอนแมวอาบน้ำวันนี้...ล้มเหลว

 

 

 

            หลังจากจัดการแต่งตัวให้ตนเองเสร็จ ซื่อซุนก็จัดการแต่งตัวให้ลู่หานต่อทั้งสองออกมานั่งห้องโล่งสำหรับรับแขก

 

 

 

            ลู่หานนั่งอยู่หว่างขาของซื่อซุนที่กำลังเช็ดหัวให้อยู่ เด็กน้อยพูดขึ้นมา

 

 

 

            "พี่ซื่อซุนคับ..เมื่อเช้าผมลืมมม"

 

 

 

            "ลืมอะไรหรอ"

 

 

 

            "โปะโปะ คับ..."

 

 

 

            [โปะโปะ- เทียบกับภาษาไทยคือจุ๊บจุ๊บ]

 

 

 

            "ทำไมล่ะ"ซื่อซุนเลิกคิ้วถาม ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองซื่อซุนและพูดตอบ

 

 

 

            "แม่เคยบอกว่าตอนเช้าถ้าใครตื่นก่อนจะต้องโปะโปะอีกคน แล้วตอนก่อนนอนก็ต้องโปะโปะกันด้วย"

 

 

 

            อาจจะเป็นนิสัยแมวอย่างหนึ่งในการทักทายกันก็เป็นได้ถ้าเด็กน้อยพูดแบบนั้น

 

 

 

            "หึๆๆๆๆๆ"

 

 

 

            ซื่อซุนหัวเราะในลำคอ เอนหลังของเด็กน้อยให้พิงกับอกตนเองจับใบหน้าของอีกฝ่ายให้หงายขึ้น โน้มหน้าลงเพื่อโปะโปะแบบที่เด็กน้อยต้องการ

 

 

 

            จุ๊บ

 

 

 

            "คิกๆๆๆๆๆ"

 

 

 

            ลู่หานยิ้มหัวเราะอย่างชอบใจ

 

 

 

            "หัวเรอะอะไรหืมตัวแสบ..นี่แนะๆๆ"

 

 

 

            ซื่อซุนพูดแกล้งขึ้นและใช้มือจี้เอวเด็กน้อย ลู่หานหัวเราะเพราะความจักจี้

 

 

 

            "ฮาๆๆๆๆ พี่ซื่อซุน ฮาๆๆๆๆๆ พอแล้ววววฮาๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

 

 

            "นี่แนะๆๆๆๆๆ"

 

 

 

            ซื่อซุนยังไม่หยุดแกล้งลู่หานที่หัวเราะจนน้ำตาเล็ด

 

 

 

            "อยากให้หยุดไหม"

 

 

 

            ซื่อซุนถามขึ้นเด็กน้อยที่หัวเราะอยู่ก็พยักหน้ารัวๆ ซื่อซุนจึงยื่นข้อเสนอ

 

 

 

            "โปะโปะ ฉันก่อนสิ"

 

 

 

            "บู่..."

 

 

 

            ลู่หานทำปากจู๋และส่ายหน้า ทำเอาซื่อซุนอดที่จะเผลอหัวเราะกับใบหน้าน่ารักๆนั่นไม่ได้

 

 

 

            "ฮาๆๆๆๆ เอาสิไม่ใครปฏิเสธฉันได้หรอนะ..นี่แนะๆๆๆ"

 

 

 

            เมื่อไม่เห็นเด็กน้อยโปะโปะเขา ซื่อซุนก็จี้เอวลู่หานต่อไป

 

 

 

            "อ๊าาาา..ฮาๆๆๆๆๆพี่ซื่อซุนนนฮาๆๆๆๆ ยอมแล้ววว"

 

 

 

            เมื่อได้ยินลู่หานพูดดังนั้นซื่อซุนก็หยุดแล้วจ้องไปที่อีกฝ่าย

 

 

 

            มือเล็กป้อมๆของลู่หานเลื่อนไปวางบนไหล่ของซื่อซุนทั้งสองข้าง เด็กน้อยเลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายและจุ๊บที่ริมฝีปากของซื่อซุน

 

 

 

            จุ๊บ

 

 

 

            ทันที่ที่ทำเสร็จลู่หานก็เอนตัวลงน้ำหนักไปที่ซื่อซุน

 

 

 

            "โปะโปะคับคิกๆๆๆๆ"

 

 

 

            ลู่หานหัวเราะอย่างร่าเริงและกอดซื่อซุนเอาไว้

 

 

 

            "เด็กอย่างนายนี่มัน..."

 

 

 

            ฟึบ

 

 

 

            "หวาาาาา"

 

 

 

            ลู่หานร้องเสียงหลงเมื่อซื่อซุนจับทั้งร่างของเด็กน้อยนอนอยู่บนตักของเขาและใช้ใบหน้าถูกไถไปกับท้องของลู่หาน

 

 

 

            "ฮาๆๆๆๆๆพี่ซื่อซุนนน มันจักจี้ฮาๆๆๆๆ"

 

 

 

            "ต้องโดนแบบนี้นี่แนะๆๆ"

 

 

 

            ซื่อซุนยังคงใช้ใบหน้าฟัดลงไปบนหน้าท้องของเด็กน้อยไม่หยุด จึงทำให้ลู่หานหัวเราะไม่หยุดเช่นกัน

 

 

 

            "ผมโปะโปะพี่ซื่อซุนไปแล้วนะฮาๆๆๆ อย่าแกล้งผมสิฮาๆๆๆๆ"

 

 

 

            ได้ยินลู่หานพูดดังนั้นซื่อซุนจึงหยุดและจุ๊บเบาๆที่หน้าท้องเด็กน้อย

 

 

 

            "โทษทีฉันลืมไปนะ หึๆๆๆ"

 

 

 

            "พี่ซื่อซุนอ่าาาาาา"

 

 

 

            ลู่หานทำแก้มป่อง ซื่อซุนจึงใช้มือบีบแก้มของเด็กน้อยเบาๆ ลมที่เด็กน้อยเก็บไว้ตรงแก้มจึงออกมาอย่างง่ายดาย

 

 

 

            "อย่าทำหน้าแบบนี้สิเด็ยวฉันก็อดใจไม่ไหวหรอนะ จุ๊บ"

 

 

 

            ซื่อซุนพูดและแถมจุ๊บเบาๆเป็นการส่งท้าย ลู่หานจึงยิ้มออกมา

 

 

 

            "เพราะผมน่ารักไงคับคิกๆๆๆๆๆ"

 

 

 

            "ใครสอนนายพูดแบบนี้เนี่ย"

 

 

 

            "ไม่มีใครสอนแต่มีแต่คนพูดกับผมแบบนี้..ทำไมอ่ะลู่หานไม่น่ารักหรอ"

 

 

 

            ลู่หานถามเสียงใสปนเศร้าเล็กน้อย...พี่ซื่อซุนไม่เห็นลู่หานน่ารักเลยหรอ...

 

 

 

            "ใครว่า..นายมันน่ารักจนอยากฟัดจริงๆ"

 

 

 

            ซื่อซุนหอมแก้มเด็กน้อย ทำเอาลู่หานยิ้มแก้มปริแต่ก็ทำหน้าสงสัย

 

 

 

            "ฟัด...มันคืออะไรหรอคับ"

 

 

 

            "หึๆๆๆ โตไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

 

 

 

            "แล้วเมื่อไรผมจะโตล่ะ"

 

 

 

            ลู่หานถามขึ้นซื่อซุนไม่ตอบแต่หัวเราะในลำคอทิ้งความสงสัยให้ลู่หานต่อไปซื่อซุนใช้เวลาเช็ดหัวของลู่หานไม่นานก็เสร็จ

 

 

 

            บทเรียนต่อไปที่เขาจะสอนเจ้าแมวจอมซนก็คือ..การหากิน

 

 

 

            "ฉันคงจะอยู่กับนายตลอดเวลาไม่ได้บางวันฉันก็ต้องออกไปข้างนอกนายก็จำเป็นต้องหากินเองเข้าใจนะ"

 

 

 

            ซื่อซุนพูดขึ้น เด็กน้อยพยักหน้าเป็นการตอบรับ

 

 

 

            "ตามฉันมา"

 

 

 

            เขาเดินไปยังส่วนที่เขาปลูกผลไม้สำหรับแมวเด็กไว้จะได้ไม่ต้องออกไปหาข้างนอกคฤหาสน์ เมื่อเดินมาถึงซื่อซุนสั่งลู่หานที่เดินตามมา

 

 

 

            "ไหนนายลองเก็บแอปเปิ้ลมาให้ฉันหน่อยสิ"

 

 

 

            "ได้ฮะ"

 

 

 

            ลู่หานรับคำและวิ่งไปที่ต้นแอปเปิ้ลที่ออกลูกอยู่

 

 

 

            'สูงจังทำไงดี...'

 

 

 

            ลู่หานคิดในใจและมองไปยังผลแอปเปิ้ลที่เด็กน้อยหมายตาไว้

 

 

 

            ลู่หานค่อยๆเกาะต้นไม้และปีนขึ้นไปทีละนิด ซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของซื่อซุนตลอดเวลา

 

 

 

            "ฮึบ.."

 

 

 

            ลู่หานสามารถปีนขึ้นมาจนถึงจุดที่ต้องค่อยๆเดินไปเก็บลูกแอปเปิ้ลแล้ว

 

 

 

            เด็กน้อยค่อยๆเดินไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ ลู่หานหวาดเสียวกับกิ้งของต้นแอปเปิ้ลที่ค่อยๆงอ

 

 

 

            'อีกนิดเดียว'

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            ก่อนที่ลู่หานจะจับผลได้กิ่งไม้ที่รับน้ำหนักไม่ไหวก็หักลงมาทำให้เด็กน้อยร่วงลงมาจากกิ่งไม้สูง

 

 

 

            ฟึบ

 

 

 

            "หวาาาา!!!"

 

 

 

            ก่อนที่ลู่หานจะตกถึงพื้นซื่อซุนรีบวิ่งเขาไปรับได้ทันทีก่อนที่เด็กน้อยจะเจ็บตัว

 

 

 

            เกือบไปแล้ว....

 

 

 

            "เฮ้อ....นายไปเก็บสตอเบอรี่เหอะเดี๋ยวฉันจัดการตรงนี้เอง"

 

 

 

            "ขอบคุณคับ...."

 

 

 

            ซื่อซุนปล่อยอีกฝ่ายลง ลู่หานจึงเดินไปยังส่วนที่ปลูกสตอเบอรี่ไว้

 

 

 

            "เฮ้อ..."

 

 

 

            ซื่อซุนถอนหายใจเมื่อเห็นว่าบทเรียนที่สอนเด็กน้อยนั้นล้มเหลวอีกครั้ง

 

 

 

            ...โดยไม่ได้สังเกตสายตาเศร้าสร้อยของลู่หานที่มองมา

 

 

 

            'ถ้าผมเก็บผลไม้เองได้พี่ซื่อซุนคงจะไม่ลำบากสินะ...'

 


____________________________________________________________________________

ในที่สุดทุกคนก็รู้ว่าโปะโปะคืออะไร> <

ยังอยากให้น้องหานไปโปะโปะอยู่ไหมจ๊ะตัววว

ข่าวร้ายสำหรับคนรักเด็ก...น้องหานจะโตแล้วนะ

ทั้งๆที่อยากแต่โชตะต่อแท้ๆ...ก็ช่วยไม่ได้ค่ะเพราะเรื่องนี้ไม่ใช่โชตะT_T

ตอนแรกกะจะให้โตตั้งแต่ตอนที่แล้วล่ะแต่เนื่องจากความรักเด็กจึงแต่งเวอร์ชั่นเด็กต่อนะค่ะ

แต่ถ้าน้องหานยังเป็นแบบนี้เฮียฮุนคงทำอะไรบางอย่างลำบากหน่อย...ทำอะไรหรอ/////

ก็ไม่รู้สินะ เรื่องนี้ใสใสนะค่ะ...ใสใส...หึๆๆๆๆ

สำหรับตอนนี้ก็ขอลงไว้เพียงเท่านี้แล้วเจอกันตอนหน้านะค่ะ โปะโปะ


 

---ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3---

 

 

{ Winter Dark Theme }

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #500 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:18
    โตขึ้นไปจะได้เป็นเจ้าสาวเต็มตัวแล้ว หึๆ
    #500
    0
  2. #424 Yellow (@netty25) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 15:38
    ไม่คิดมากสิลูเหมียว หนูตัวเล็กอยู่ไง เดี๋ยวก็ทำได้น่า ส่วนไอ่เรื่องจุ้บๆนี่ หนูเอ้ย เข้าทางพี่มันเลยลูก
    #424
    0
  3. #374 ♔S⊙ul◈◆ (@cielcheng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:12
    โปะโปะ 555+
    #374
    0
  4. #301 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 03:32
    อย่าคิดมากนะลู่ เพราะฮุนเป็นคนที่หนูแคร์เลยทำให้หนูคิดมากแต่อย่าไปปีนจนได้เรื่องนะลูก! ฉากฟัดกันคือแบบจิกหมอนมากกกกกกกกคือน่ารักอ่ะ เหมือนพ่อเล่นกับลูก
    #301
    0
  5. #283 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 23:00
    ยัยจู๋น่ารึก โพดโพ อยาได้มาเป็นเจ้าสาวบ้าง
    #283
    0
  6. #267 BBelliZ (@bubblebelliz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:32
    โอ๋น่าสงสารรร
    ไม่ ไม่เป็นไรนะคะ 
    #267
    0
  7. #193 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 16:36
    สงสารแมวน้อย ค่อยๆเรียนรุ้ไปนะ 
    ฮุน สอน ภรรยาดีๆ  อย่ามัวแต่โป๊ะๆ น้องนะ 55555 
    #193
    0
  8. #183 Always.HunHan (@alway-hunhan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 18:18
    โถ่วววว ลูลู่ ไม่เป็นไรน้าาาา ไม่ต้องเสียใจหรอกกกก
    #183
    0
  9. #151 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 12:05
    คุณพ่อลูกอ่อนมากค่ะ รีบโตเถอะลู่ ไม่งั้นซื่อชุนได้มีพรากผู้เยาว์บ้างหละ 555555
    #151
    0
  10. #142 hpyfriday (@hpyfriday) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    น้องลู่ไม่ต้องคิดมาก พี่ฮุนเขาพร้อมเลี้ยงน้องลู่ไปตลอดชีวิตละ
    #142
    0
  11. #39 -ซันชาย- (@-luhan-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 11:38
    โปะๆตอนเช้าน่ารักดีแมวเดกอาบน้ำล้มเหลว
    #39
    0
  12. #25 Tao EXO Overdose (@bam42-_-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 16:09
    ฮุนฮานโปะๆกันบ่อยๆนะ ลีดชอบ # ไม่ใช่ล่ะ 55
    #25
    0