ประสบ+ประสบการณ์-_-;;

วันแห่งการรอคอยที่น่าเวทนาตัวเองก็มาถึง เมื่อต้องทำหน้าที่อนาคตของชาติอีกครั้งหนึ่ง
นี่ไม่ใช่การไปรบ หรือไปประท้วงเพราะความไม่พอใจใครฝ่ายใด
แต่เป็นการเปิดภาคเรียนของข้าพเจ้านั่นเอง รวมถึงหลาย ๆ คนด้วย
วันแรกของการขัดเขินที่จะใส่ชุดที่ไม่คุ้นชิน และรองเท้าสุดโหดดดดดด!
แค่กระโปรงที่เลยเข่าขึ้นไปนิดนึงก็จะเป็นจะตายเพราะไม่กล้สใส่อยู่แล้ว
บวกกับรองเท้าคัชชู(ชั่ว!) ที่บังอาจทรยศเจ้าของ

ข้าพเจ้าเคยฟังใครสักคนมาบ้างว่า หากจะใส่รองเท้าไม่ให้มันกัด
เราต้องชิงกัดมันซะก่อน...นั่นจึงทำให้ข้าพเจ้าแอบกัดรองเท้าตัวเองก่อนใส่ทั้งคู่
รสชาติมันออกจะเฝื่อน ๆ สักหน่อยแต่ก็ไม่มีปัญหาเพราะไม่ได้กัดทุกวันก่อนใส่
แต่ปรากฏว่า สิ่งที่ทำมันไม่ช่วยอะไรเลย ! แค่ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงกับการใส่มัน
ทำให้เท้าของข้าพเจ้าโดนมันกัดตอบอย่างสาสม ! จนต้องวิ่งวุ่นหาพลาสเตอร์
เพราะมันคือสิ่งที่ชวยได้ในตอนนั้น  สุดท้ายกลับมาถึงที่พักแผลตรงหลังส้นเท้า
ก็ปรากฏออกมาเหมือนแผลถลอกที่เกิดการเสียดสี แสบไปถึงทรวงทุกครั้งที่ย่างท้าวเดิน
เป็นการทรมาณที่หาที่เปรียบมิได้เลย จนตอนนี้....แผลมันเริ่มช้ำแดงเข้ม
และเห็นชั้นเนื้อใต้หนังกำพร้าเลย แสบมาก ๆ 
จนเวลาไปเรียนเสริมตอนเช้าต้องเอาร้องเท้าแตะใส่ถุงไปด้วย
แต่เค้าบอกไว้ว่า ใส่ใหม่ ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ! และข้าพเจ้าสงสัยว่า....
มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเมื่อไหร่กัน


ส่วนกระโปรงที่แทบจะใส่กางเกงวอมทับเพราะรู้สึกหนาว ๆ ช่วงล่าง
ก็พาข้าพเจ้าลำบากไม่แพ้กัน เพราะปกติการเดินของข้าพเจ้าแล้วมันจะใช้การก้าวขาที่
ยาวและฉับไว้เป็นปกตินิสัย แต่พอมาใส่อะไรที่หญิงโคตรมันเลยแสนสาหัส -*-
ข้าพเจ้าใช่ว่าจะทำตัวมากเรื่องหรือดัดจริตตามภาษาบ้าน ๆ อะไรทั้งสิ้น
แต่สิ่งที่ไม่เคยทำมันก็ต้องมีส่วนทำให้การดำเนินชีวิตยุ่งเหยิงไปบ้างธรรมดา
ด้วยเหตุนี้ข้าพเจ้าเลยทำกระโปรงใหม่เอี่ยมที่ใส่ใช้งานเป็นครั้งแรกขาด !
ด้วยเหตุแค่การก้าวขาขึ้นฟุตบาต  มันทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ว่า
การใส่พระโปรงที่แคบ ๆ เดินมันคือศิลปะชั้นสูง ที่ใคร ๆ ไม่สามารถทำได้ง่าย ๆ
นอกเสียจากได้รับการเซี่ยมสอนหรือบอกกล่าวมาก่อน


เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ประสบการ์ต้องได้จากการเรียนรู้ด้วยตัวเองถึงจะซาบซึ้ง!