ข้าพเจ้าลืมแม่ แต่ไม่ลืมคุณท่านนะ ผิดพลาดอีกแล้วเรา><

เกือบ ๆ สองอาทิตย์แล้วที่ข้าพเจ้าต้องจากสู่บ้านหลังน้อย
ออกมาเพื่อไปศึกษาต่อ จากที่กล่าวมาในได้อารี่ก่อนหน้านี้
ก็เห็นได้ถึงความยุ่งเหยิง  แต่การมาอยู่คนเดียว
สำหรับคน ๆ หนึ่งที่ต้องพึ่งพิงพ่อกับแม่อยู่ตลอดมันก็ไม่ได้ง่ายเลย
สำหรับตรงจุดนี้ แต่ข้าพเจ้าก็ทำได้ ทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้โดยไม่ต้อง
พึ่งพ่อแม่ ซึ่งก็รู้สึกภูมิใจในตัวเองนิด ๆ



และแล้ววันปฐมนิเทศของทางมหาลัยก็มาถึง ข้าพเจ้าดีใจ
ที่จะได้เจอแม่อีก เพราะแม่ต้องมาประชุมด้วย วันนั้นเลยดีใจเป็นพิเศษ
ข้าพเจ้าก็เลยนัดแนะกับแม่ว่าให้ขึ้นรถมาลงที่สายใต้แล้วข้าพเจ้าจะไปรับ
แต่แม่ก็บอกว่าไม่ต้อง ไปหาเองได้ ขึ้นรถถูก !
ไอ้เราก็เป็นห่วงเพราะรถจะมาถึงรุ่งเช้า และอยากไปรับด้วยตัวเอง
เลยต้องเจรจากับท่าน ท่านถึงจะยอม และตกลงว่าข้าพเจ้าจะไปรับ



คืนนั้นข้าพเจ้าชะล่าใจเล็กน้อยเฮฮาเพราะแม่จะมาเลยนอนดึก(เกี่ยวกันมั้ย)
เล่นคอมต๊อกแต๊กไปเรื่อย ๆ จนประมาณตี 1 จึงจะนอน
ก่อนนอนก็ไม่ลืมที่จะไหว้พระแล้วจึงนอน แต่นอน ๆ เหมือนคิดอะไรได้
เลยลุกขึ้นมา อ้อ ! ลืมตั้งนาฬิกาปลุกนี่เอง ไม่ได้ ๆ เดี๋ยวไปรับแม่ไม่ทัน
พอหมดสิ่งที่ทำเสร็จก็จัดการนอน แถมตืนนั้นยังนอนหลับฝันดีซะด้วย!
แต่อาจเป็นเพราะฝันดีมากเกินไปเลยตกใจตื่นขึ้นมากระทันหัน !
นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จนใจหายวูบ "แม่ ! "
ตอนที่ตกใจตื่นขึ้นมาไม่ใช่เพราะมีเรื่องน่าขนลุกอะไรทั้งสิ้น
แต่ตกใจแสงแดด !   ทำไมน่ะเหรอ ?
ก็เพราะข้าพเจ้าบอกว่าจะไปรับแม่ตอนรุ่งเช้านี่ !
โอ้พระเจ้าจอร์ด!!!! อยากจะเอาตัวเองทิ้งลงมาบนห้องจากชั้นสิบเอ็ด
นี่ข้าพเจ้าลืมแม่ทิ้งไว้ให้รอที่สายใต้งั้นเหรอ !
ดูนาฬิกาแล้ว 6 โมงกว่า ๆ แล้ว ทำไมนาฬิกาถึงไม่ปลุก
ให้ตายเถอะตั้งปลุกแต่ลืมบันทึกไว้
ที่นี้เลยรีบโทรหาแม่ด่วน ปรากฏว่าแม่บอกว่าเพิ่งถึงไม่นานนี้นี่เอง
ช่วงตี 5 ที่ กทม. curfew อยู่รถเลยต้องเข้ามาสาย
ครั้งนี้เลยทำให้รู้ว่า โล่งใจเป็นปริดทิ้งมันคือยังไง
แม่เลยบอกว่าไม่ต้องมารับแล้ว เดี๋ยวมาเองแค่รอรับที่ข้างล่างตึกก็พอ
แง่ ๆ อยากบอกแม่ว่ารู้สึกผิดมาก ๆ ที่ลืมท่านไว้
นอนเพลินไปและนาฬิกาไม่ยอมปลุก

แต่เมื่อแม่มาถึงแล้วความรู้สึกผิดเพิ่มฮวบยกกำลังสองมาก!!!
เพราะท่านถือของมาหนักมาก ๆ ไอ้ที่หนัก ๆ คือของฝากที่ท่านเอามาให้เรา
ทั้งนั้น เพราะท่านเป็นห่วงเรา คิดถึงเรา กลัวเราอด กลัวเราไม่รู้จะกินอะไร
อาหารจะถูกปากรึเปล่า แพ้อะไรบ้างมั้ย และเหตุผลต่าง ๆ มากมายของท่าน
ที่หวังดีต่อเรา อยากจะร้องไห้มาก ๆ
จะมีใครในโลกนี้ดีเท่ากับคน ๆ นี้ไม่มีอีกแล้ว....
อยากบอกว่า "รักแม่ที่สุดในโลกนี้เลย"

ปล.แล้วทุกท่านก็อย่าลืมรักท่านให้มาก ๆ เหมือนกันนะ
แล้วอย่าลืมท่านเหมือนข้าพเจ้าล่ะ ><