นี่คงเป็นการบันทึกไดอารี่ของตัวเองในรอบเดือนรอบปีก็ว่าได้
มีหลาย ๆ เรื่องที่ในบางครั้งก็พูดกับใครไม่ได้
เพราะบางครั้งเราก็ไม่รู้จะไปป่าวประกาศกู่ก้องให้ใครได้รู้นั่นน่ะสิ
แต่ส่วนมากก็คงพูดอยู่ในหัวตัวเองซะส่วนใหญ่ เสมือนมีกล่องข้อความอยู่ในหัวตลอดเวลา
คิดโน่นคิดนี่อยู่เงียบ ๆ ในหัว....ยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว หรือมาโหมดดราม่าขึ้นมาซะงั้น =_=;
แต่บางครั้งมันก็กลัวบางสิ่งบางอย่างที่เราคิดหล่นหายไปเงียบ ๆ
โดยที่เราไม่รู้ตัว พอจะนึกถึงมันขึ้นมา....กลับลืมหรือเลือนลางจนน่าใจหาย
แล้วคงจะโทษตัวเองอยู่ไม่น้อยว่าลืมมันไปได้ยังไงกัน...นั่นสำคัญนะ !
แล้ววันนี้ข้าพเจ้าก็คงจะมีอะไรดี ๆ มิใช่น้อยถึงได้อัพไดอารี่ได้....
หลายคนคงเคยได้ยินที่เค้าพูดกันว่า “ผู้ให้ความสุขยอมได้รับความสุขตอบแทน”
แล้ววันนี้เหมือนข้าพเจ้าได้พิสูจน์ทฤษฏีบทเรื่องนี้อีกครั้ง และมันก็เป็นจริงเสมอ
อย่างเหตุการณ์วันนี้...ข้าพเจ้าได้สัญญากับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่สมัยมัธยม
ที่คบกันมาหลายปีมาก ๆ และปัจจุบันนี้ถึงจะโตกันมากแล้วและต่างคนต่างแยกที่เรียนกัน
ว่าวันเกิดจะเอาเค้กที่เคยซื้อไปฝากให้ลองกินแล้วชมว่าอร่อยไปให้ ข้าพเจ้าก็ทำตามสัญญา
ตื่นมาก็รีบลงไปซื้อเค้กที่อร่อย ๆ ร้านนั้นไว้ให้เค้าเป็นของขวัญ...
และสิ่งที่ข้าพเจ้าทำให้เค้าอีกนั่นคือ ทำเอ็มเพลงโดยรวมรูปเค้าไว้ในเพลงให้ด้วย
ซึ่งงานออกมาคงไม่ใช่ระดับมืออาชีพ แต่ทำไปทั้งหมดเพราะอยากให้เป็นของขวัญที่เราตั้งใจทำให้เค้า
ก็กลัวเหมือนกันว่ามันจะออกมาถูกใจผู้รับรึเปล่า
วันนี้เลยได้เอาของไปให้ และเค้าก็เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเป็นการตอบแทน
มันเป็นก๋วยเตี๋ยวที่อร่อยมากหากเปรียบเทียบกับการนั่งกินคนเดียว
หลังจากกินเสร็จแล้วเราก็แยกทางกันกลับ ก่อนไปก็บอกเค้าว่า
“ไม่เป็นไร วันนี้ถึงคนอื่นจะปฏิเสธไม่มา แต่ฉันก็มานะ !” ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าเค้ารู้สึกแย่รึเปล่า
เพราะเพื่อนที่นัดไว้มาแค่ข้าพเจ้าคนเดียว เพราะคนอื่นเค้าบอกติดงานเสียแล้ว
หลังจากเวลาผ่านไปสักหนึ่งชั่วโมง ข้าพเจ้าก็โทรไปหาเค้า
“กลับถึงห้องเรียบร้อยแล้วหรือยัง” พอแค่นั้นข้าพเจ้าก็ฟังประโยคที่เค้าพูดตอบกลับมาหา
ข้าพเจ้าด้วยหัวใจที่พองโตมาก ๆ เค้าบอกกับข้าพเจ้าด้วยน้ำเสียงมีความสุจว่า
” ได้ดูของที่ทำให้แล้วนะ แล้ว ซึ้งมาก ๆ
แค่ประโยคสั้น ๆ มันทำให้ข้าพเจ้าถึงกับยิ้มแก้มแทบปริ
ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่ทำไปให้แทบจะไม่ได้ลงทุนด้วยกำลังเงินไปเท่าไหร่ซึ่งมันทำด้วยความตั้งใจเสียมากกว่า
แต่สิ่งที่ตอบแทนกลับมามันดูเหมือนจะมีค่าทวีคูณเอามาก ๆ
นั่นทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ความตั้งใจของเราที่ทำให้เค้ามันทำให้ตัวเองมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ
หากตั้งแต่วันนี้หรืออนาคต...มิตรภาพของคำว่าเพื่อนยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง
ข้าพเจ้าก็คงจะดีใจมาก ๆ และยินดีจะเป็นเพื่อนที่ดีของเค้าตลอดไป
เพราะเพื่อนของข้าพเจ้าทุกคน หากว่าได้ให้คำว่าเพื่อนแล้วข้าพเจ้าทั้งเป็นห่วงและรักเค้ามาก
ข้าพเจ้าคิดเสมอว่าชาตินี้เกิดเป็นมนุษย์แล้วได้มีเพื่อน กัลยามิตรที่ดี ก็ควรจะรักษาไว้ให้ดีที่สุด
แม้วันเกิดของเพื่อนคนนี้จะผ่านมาแล้ว...
ก็ขออวยพรให้เพื่อนคนนี้มีความสุขมาก ๆ ตลอดไป ^^
ความคิดเห็น