คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 26 : บทที่ 25 บททดสอบสู่เส้นทางนักเวทย์ (ตอนแรก)


     อัพเดท 16 เม.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 45 Overall : 95,366
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 26 : บทที่ 25 บททดสอบสู่เส้นทางนักเวทย์ (ตอนแรก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3960 , โพส : 7 , Rating : 60% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 25 บททดสอบสู่เส้นทางนักเวทย์ (ตอนแรก)
 
 
 
 
 
ณ บริเวณกำแพงสีแดงที่ทอดตัวยาวพาดผ่านเส้นแบ่งเขตแดน พร้อมๆกับทำหน้าที่ตามชื่อของมัน ‘กำแพงผู้พิทักษ์’ กลับมีเหล่าคนหลายกลุ่มที่พยายามที่จะหาทางผ่านมันเข้าไป
 
 
และแน่นอนว่าการที่จะผ่านเข้าไปนั้นคงจะไม่ใช้เรื่องง่าย(หากไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง) จึงมีหลายๆกลุ่มที่คิดว่าการ่วมกันฝ่าเข้าไป มันคงจะดีกว่าการทำอะไรคนเดียวแน่ๆ ร่วมถึงกลุ่มนี้ด้วย
 
 
“ว่าไง พวกเจ้าเองก็คิดเหมือนข้าใช่ไหม ตามประตูธรรมดาจะไปเข้าได้อย่างไง ก็มีพี่เบิ่มมายืนเฝ้าอยู่อย่างนั้น” เสียงทักจากผู้สมัครชายคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนที่เป็นเด็กชายอีก2 และเด็กหญิงอีก 4
 
 
“พวกนายคิดว่าไงล่ะ” วีเทียร์ชิงถามก่อน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายพล่ามไปมากกว่านี้
 
 
“พวกข้าคิดว่าจะปีนข้ามไป พวกเจ้าสนใจไหมล่ะ พวกข้ามีคนที่ใช้เวทย์ธาตุลมได้ 3 คนแล้วนอกจากนี้ยังมีธาตุดินอีกหนึ่ง” เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้น แต่ดูเหมือนว่าความคิดนี้คงจะไม่ค่อยเขากับวีเทียร์ซักเท่าไร
 
 
“ไม่ล่ะ ไม่อยากลำบากพวกเจ้า เราไปกันเถอะ” ว่าจบวีเทียร์ก็คว้าแขนพีซัสให้หมับ ก่อนที่จะลากไป
 
 
“เดียวก่อนซิสาวน้อย ไม่เห็นลำบากเราตรงไหนเลย ดีซะอีกที่เจ้าไปกับข้า” ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลง เมื่อคำว่าสาวน้อยหลุดออกมาจากปากของเด็กชายคนเดิม ก่อนจะตามมาด้วยการเข้ามาประชิดตัว
 
 
“เจ้าไม่รู้หรือไง ว่าการที่มีคนน่ารักๆอย่างเจ้ามาเดินเคียงข้างข้า มันดีกว่าที่เจ้าไปเดินข้างไอหน้าจืดนั้นแค่ไหน” จบคำ...
 
 
แล้ว...
 
 
จุ๊บ!
 
 
...เงียบ...
 
 
ผึง~
 
 
ไม่รู้ว่าพีซัสหูฝาดไปเองหรือว่า เสียงนั้นเกิดขึ้นจริงๆ เสียงของอะไรบางอย่างที่ขาดออกจากกัน ถ้าจำไม่ผิดไปเสียงนั้นน่าจะชื่อว่าความอดทนเสียด้วย ซึ่งเรื่องต่อจากนี้ไม่ต้องพึ่งออรีเคิล หรือ ลางสังหรณ์ของเซ็นก็บอกได้ว่าใครจะเละเป็นรายต่อไป ต่อจากซีฟา
 
 
เอ่อ.....
 
 
แต่ในกรณีนี้ อาจเรียกได้ว่า......
 
 
‘เละ’ กว่า แค่นั้นเอง........
 
 
 
 
 
---------------------------------------------------
 
 
 
 
 
“เจ้าไม่น่าห้ามข้าพีซัส อีกนิดเดียวเอง อีกนิดเดียวเท่านั้น” เสียงหวานป่นให้พีซัสฟังดังๆ อย่างไม่ปกปิดอารมณ์
 
 
‘ใช่! อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเจ้าหมอนั้นได้ลาโลกนี้ ไปเดินเล่นอยู่ที่ดินแดนหน้าแล้ว’ พีซัสได้แต่ตอบเงียบๆในใจ ไม่กล้าที่จะพูด นึกย้อนไปเมื่อวาน ไม่น่าไปหัวเราะเจ้าซีฟาเลย คำพูดที่หมอนั้นเตือนเขาไว้ เหมือนตอนนี้ไม่มีผิด คิดแล้วเสียงของซีฟาก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
 
 
‘หึ ถ้าเจ้าโดนกับตัวเมื่อไร จะรู้ถึงความน่ากลัวของยัยนี้’ คำกล่าวสั่นๆ ก่อนที่ซีฟาแวบหายไป แล้วเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมบนชั้นสองของโรงแรม ตอนนั้นเขานึกว่าแค่ขู่ให้เขากลัวเล่นๆ
 
 
ตอนนี้ทั้งคู่เดินเรียบกำแพงมาได้เกือบ 500 เมตร ในขณะที่มือของวีเทียร์ก็ลูบไปตามกำแพงยาวไปด้วย ซักพักวีเทียร์ก็ชะงักการเดินอย่างกะทันหัน เรียกเอาพีซัสเกือบหยุดตามไม่ทัน
 
 
“เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอ หวังว่าคงจะไม่ช้าเกิดไป” วีเทียร์ว่า พรางกระโดดอย่างดีใจ ใบหน้าที่ยิ้มและหัวเราะนั้น ถ้าใครมาเห็นเข้าก็ต้องหลงรักทั้งนั้น แต่คงจะไม่ใช้พีซัสแน่ๆล่ะคนหนึ่ง ก็ในเมื่อเหตุการณสยองขวัญที่เล่นเอาเขารู้สึกหนาวๆร้อนๆไปด้วยยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำอยู่เลย
 
 
“เจออะไรเหรอ” พีซัสถามขึ้น ก่อนจะกระเถิบเข้ามาใกล้บริเวณกำแพงที่เมื่อกี้วีเทียร์เอามือลูบๆอยู่ ก่อนจะเบิกตากว้างมองอย่างตกใจ
 
 
กำแพงสีแดงธรรมดา จะผิดไปก็แต่การเรียงตัวกันของก้อนอิฐเท่านั้นแหละ ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าก้อนอิฐที่เรียงกันนั้นมันแปลกกว่าตรงที่อื่นๆ และทันทีที่วางมือลงไปสัมผัสสิ่งแรกที่รู้สึกคือพลังกดดันของเวทย์ แม้จะเบาบาง แต่ก็ไม่ผิดแน่
 
 
“ประตู!”
 
 
“ใช่ ตรงนี้แหละ ที่ๆเราจะสร้างประตู รอเดียวนะ” ว่าแล้วสาวเจ้าก็รีบเอามือลูบๆคลำบริเวณนั้น ก่อนจะไปเจอเอากับอะไรบางอย่างที่ด้านฐานของกำแพง ทำให้พีซัสต้องลงไปนั่งด้วยเพื่อที่จะได้เห็นข้อความนั้น
 
 
“ข้าแต่ธาตุทั้งสี่จักเป็นพยาน ณ บัดนี้ ข้าผู้ใช้เวทย์ ขอเปิดผนึกสิ่งกีกขวางตรงหน้าข้า จงอย่าได้มีสิ่งใดขวางกันข้าระหว่างผืนแผ่นดินเบื้องหน้าข้าอีก” ทันทีที่ พีซัส และวีเทียร์อ่านข้อความจบ
 
 
กำแพงอิฐสีแดงธรรมดาก็เริ่มขยับ หากแต่พวกมันกลับไม่ได้เปิดทางเสียทีเดียว แต่กลับปรากฏรูปตา และ ปากขึ้นมาแทน
 
 
“เจ้าเด็กน้อยทั้งสอง เจ้ามีกิจอันใดถึงมารบกวนข้าเช่นนี้” เสียงแหบๆที่ดังออกมาจากปากนั้นทำเอาวีเทียร์ถึงกับก้าวถ้อยหลังไปก้าวก่อนจะเอาพีซัสออกหน้าแทน
 
 
“ข้าต้องการเข้าไปในนั้น พวกข้ากำลังหาทางเข้าที่แห่งนี้อยู่” พีซัสตอบออกไป ก่อนจะเหลือบมองมาที่วีเทียร์ที ไม่เข้าใจว่านางกลัวอะไร
 
 
“หึ! เด็กน้อย ถ้าเจ้าต้องการจะหาทางเข้าละก็ ที่ๆเจ้ายืนอยู่นี้ก็ใช้ หรือที่ๆเพื่อนตัวน้อยข้างหลังเจ้าเดินเอามือลูบผ่านมานั้นก็ใช่”
 
 
“ถ้าอย่างนั้น ถ้าพวกข้าต้องการที่จะผ่านเข้าไปล่ะ ต้องได้รับอนุญาตจากใครก่อน”
 
 
“แน่นอนว่าต้องเป็นข้าน่ะซิ ถ้าพวกเจ้าคนใดที่คิดจะผ่านข้าเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตละก็ ข้าก็ไม่รับรองผลเหมือนกันว่าข้าจะส่งพวกเจ้าไปทีใด”
 
 
“แล้วท่านพอจะบอกเงื่อนไขได้หรือไม่ ว่าทำอย่างไรพวกข้าถึงจะผ่านเข้าไปในบริเวณของโรงเรียนได้” พีซัสรีบถามเข้าประเด่น
 
 
“ได้ซิ เป็นเรื่องที่ง่ายมากเด็กน้อย ข้าจักเป็นผู้เฝ้าทางมายาวนาน แต่ทว่าสายลม และหยาดฝนกลับไม่ปราณีข้านัก ดังนั้นสำหรับผู้ผ่านทางตัวน้อย เจ้าพอจะต่อเติมกายาให้ข้าได้ไหม”
 
 
“ต่อเติมกายา?” พีซัสทวนคำ ให้ไปมองวีเทียร์ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังเป็นเชิงข้อความคิดเห็น
 
 
“ดินไงเล่าดิน กายาของเจ้านี้คือดิน” เสียงกระซิบตอบกลับมาเบาๆ แต่ก็ยังคงไม่สามารถแก้ไขความกระจ่างอะไรให้ได้มากนัก จนทำให้วีเทียร์ได้แต่จิปากอย่างขัดใจ ก่อนจะจะอธิบายต่อ
 
 
“ต่อเติมกายา หมายถึงส่งเสริมธาตุดิน ให้แก่อสูรแห่งปฐพี ผู้เฝ้าปกป้องดินแดนแห่ง...” วีเทียร์ว่าพรางเหลือบไปมองด้านด้านของพีซัส ก่อนจะกลับมาหลบตามเดิม
 
 
“อ่อ...ข้าเข้าใจแล้ว” พีซัสร้องขัดขึ้นทันทีที่เริ่มเข้าใจความหมายนั้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้ากำแพงพูดได้ต่อ
 
 
“ได้ ข้าจะทำ” ว่าแล้วก็เดินเอามือไปแนบกับกำแพงสีแดงอิฐนั้น ก่อนจะเอ่ยคำ...
 
 
“ข้าแต่สายเลือดผู้สืบสานต่อกันมา ข้าของวิงวอนต่อท่าน ข้าจักบูชายัญธาตุทั้งสี่ เพื่ออสูราตรงหน้าข้าจักได้แข็งแกร่งขึ้น แล้วเปิดทางให้กับข้าและเหล่าเพื่อนพ้อง” สิ้นเสียง ก็แสงสีขาวที่ห่อหุ้มร่างกายยามเอ่ยคำสิทธิ์ ก็พุ่งตรงไปยังมือที่สัมผัสกับบริเวณกำแพง ก่อนจะซึมหาย
 
 
เพียงไม่นาน กำแพงเรียบก็ขยับอีกครั้ง หากแต่คราวนี้กลับเป็นการขยับเพื่อเปิดทางให้แก่ทั้งคู่ได้เดินผ่าน โดยที่อีกด้านของประตูมีนักเรียนหญิงสองคนมายืนรอเอาไว้อยู่แล้ว
 
 
“ข้านึกว่าวันนี้จะไม่ได้ทำหน้าที่ซะอีก เอาพวกเจ้าสองคนก็รีบเข้ามาแจ้งชื่อได้แล้ว” เสียงบ่นอย่างหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ทั้งสองเห็นหน้าพีซัสและวีเทียร์ ทำให้ทั้งคู่รีบเดินผ่านเข้ามา ก่อนจะเข้ามาแจ้งชื่อแก่เด็กสาว
 
 
“เรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือนางจะเป็นคนพาพวกเจ้าไป” ว่าเสียงเรียบๆ ทั้งที่ยังคงความไม่พอใจอะไรบางอย่างเอาไว้อยู่
 
 
“ตามข้ามาทางนี้” อีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น พรางส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะออกเดินนำทั้งคู่ไป
 
 
“ข้ามีชื่อว่าราน่า ส่วนคนเมื่อครู่มีชื่อว่า เฮอร์เวียร พวกเจ้าสองคนก็อย่าไปถือสานางเลยนะ นางกำลังหงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ ที่จริงนางอยากที่จะไปคุมตรงประตูใหญ่มากกว่า” เสียงหวานๆของหญิงสาวดังขึ้น ในขณะที่สองขายังคงก้าวนำอยู่ด้านหน้า 
 
 
“ว่าแต่พวกเจ้าก็เก่งมากเลยที่หาทางเข้าตรงนี้ได้ ถือเป็นลำดับที่คนต้นๆเลยนะจะบอกให้” จบคำความเงียบก็เริ่มเข้ามาครอบคลุม จนเป็นฝ่ายวีเทียร์ที่เอ่ยทำลายความเงียบนั้น
 
 
“เอ่อ...ขอถามอะไรซักอย่างได้ไหมค่ะ”
 
 
“เอาซิ”
 
 
“ได้ยินมาว่าทุกๆปี การทดสอบของแต่ละสายจะไม่เหมือนกัน เลยอยากรู้ว่าปีนี้ใครเป็นคนออกแบบการทดสอบของสายเวทย์นี้เหรอค่ะ” คำถามที่วีเทียร์ถามกลับไปทำเอาเด็กสาวตรงหน้าหันมามองอย่างสงสัย เช่นเดียวกับพีซัสที่เหลือบไปมอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
 
 
“ไปได้ข่าวมาจากไหน” เสียงหวานๆนั้นถามกลับ แต่ไม่รู้ว่าทั้งคู่คิดไปเองหรือเปล่า ที่ว่าเสียงหวานๆนั้นดูจะเย็นลงอย่างไม่มีสาเหตุ
 
 
“เอ่อ...ก็ไปได้ยินคนในเมืองพูดๆกันมาน่ะ แต่ว่าถ้าพี่ราน่าไม่สะดวกจะตอบก็ไม่เป็นไรนะค่ะ” วีเทียร์รีบออกตัวทันที ไม่รู้ทำไมเมื่อกี้ภาพของที่คาร์ร่าถึงได้ซ้อนทับกับหน้าของหญิงสาวตรงหน้าไปได้ ถึงจะดูๆแล้วอายุน่าจะเท่ากันก็เถอะ
 
 
“ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไรหรอกนะ แค่สงสัยเท่านั้นเอง หัวหน้าของข้าเป็นคนสร้างการทดสอบเหล่านี้ขึ้นมาเอง” ราน่าพูดต่อพรางระบายยิ้มออกมาอย่างใจดี ก่อนจะก้าวเดินต่อไป
 
 
“หัวหน้าของพี่นี้หมายถึงนักเรียนด้วยกันเหรอค่ะ”
 
 
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ว่าถ้าเทียบฝีมือกันแล้วก็ไม่ใช่คนที่จะเอานักเรียนธรรมดาไปเทียบได้เหรอนะ”
 
 
เป็นอีกครั้งที่เด็กสาวตรงหน้าหยุดเดิน ทำให้ทั้งสองคนที่เดินตามมาหยุดตามไปด้วย
 
 
“ข้ามาส่งพวกเจ้าได้เพียงเท่านี้ ทีนี้พวกเจ้าเห็นต้นไม้สูงๆที่อยู่ตรงโน้นไหม เดินตามถนนสายนี้ เรื่อยไปจนถึงต้นไม้นั้น ตรงที่ปลายทางนั้นแหละคือเป้าหมาย เดินไปให้ถึงก่อนที่นาฬิกาทรายพวกนี้จะหมดเวลาลง” กล่าวจบก็ยื่นสร้อยนาฬิกาทรายไปให้ทั้งคู่
 
 
“อ้อ! ข้าขอเตือนพวกเจ้าอีกอย่าง ถือว่าข้าให้เป็นพิเศษละกัน” ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทั้งคู่ พรางกระซิบต่อ “ระหว่างทางไม่ว่าจะเจอผู้เข้าทดสอบแบบไหน ก็อย่าไปเสียเวลาช่วยเชียวล่ะ เพราะยังไงเจ้าพวกนั้นก็ไม่ตายหรอก” เมื่อพูดจบก็ยืดตัวขึ้นอย่างเดิม ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้แล้วโบกมือลา
 
 
ทั้งทีที่ลับหลังทั้งสองคน ร้อยยิ้มหวานนั้นก็เย็นลงทั้งที ก่อนจะหันไปด้านข้างที่มาต้นไม้ต้นให้ตั้งอยู่
 
 
“ออกมาได้แล้ว เลิกเล่นเป็นเด็กๆซักที” เสียงเรียกเย็นๆที่ต่างกับเมื่อกี้ราวกับคนละคน ทำเอาบุคคลที่อยู่ด้านหลังต้นไม้เดินยิ้มร่าออกมาพรางตบมือขึ้นอย่างชอบอกชอบใจ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ติดจะน้อยใจ
 
 
“ว้า~ เมื่อกี้นางฟ้าผู้แสนหวานหายไปไหนซะล่ะ เจ้าพอจะเห็นบางไหม” เด็กหนุ่มผู้มาใหม่กล่าวอย่างเสียดาย แม้ว่าสีหน้าและแววตาจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าตรงกันข้ามก็ตาม
 
 
“ท่านเห็นอย่างนั้นหรือ ท่านเสนาธิการ” เสียงเย็นๆยังคงกล่าวออกไป พร้อมกับการสร้างรอยยิ้มเย็นๆขึ้นมา
 
 
“อืม...อุตสาให้คำเตือนแก่เด็กน้อยทั้งสองคน จะไม่เรียกว่านาฟ้าได้อย่างไร”
 
 
“คงจะแย่แน่ๆ ถ้าสิ่งที่ท่านเสนาธิการเห็นเป็นอย่างนั้น ข้าเองก็ไม่ได้ใจดีอย่างหัวหน้าซะด้วยซิ” สีหน้าหวานๆนั้น เปลี่ยนจากรอยยิ้มเย็น มาเป็นสีหน้ากังวลอย่างเสแสร้ง
 
 
“หึ...นั้นซิ ขนาดข้าเองยังอดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่นางยอมไปคุยกับสภาสูง ให้เปลี่ยนกฎการรับนักเรียนสายเวทย์ปีนี้จากการรับที่จำนวนที่กำหนดเอาไว้ เป็นการรับแบบไม่จำกัดจำนวน”
 
 
“เรื่องนั้นท่านต้องไปถามท่านหัวหน้าเองแล้วล่ะ เพราะข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้ว่าท่านหัวหน้าต้องการสิ่งใด”
 
 
“ได้ แล้วข้าจะทำตามที่เจ้าแนะนำ แต่ตอนนี้ข้าขอไปเดินเล่นส่วนอื่นก่อนก็แล้วกัน” ว่าจบ เด็กหนุ่มที่ยืนข้างๆต้นไม้ก็ดีดนิ้ว ก่อนจะเกิดควันขึ้นมาบดบังตัว เพียงชั่วครู่ที่ลมกระชากผ่านม่านควันนั้น ร่างของเด็กหนุ่มก็หายไป
 
 
เด็กสาวหันกลับมายังทิศที่ส่งวีเทียร์กับพีซัสออกไปอีกครั้ง แล้วก็ต้องปรากฏรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนหนาวกันไปเป็นแถบๆ
 
 
“แต่ท่านจะรู้ความหมายของกฎนั้นหรือไม่ การรับคนแบบไม่จำกัดจำนวนน่ะ มันหมายรวมไปถึง ถ้าคนที่ผ่านการทดสอบน้อยกว่าที่กำหนด ก็จะรับเพียงเท่านั้น ไม่มีการรับเพิ่ม เพราะงั้น ข้าถึงได้เตือนทั้งคู่ เพราะถ้าปล่อยไปโดยไม่ทำอะไร คงมีคนอีกมากที่ผ่านการทดสอบโดยง่ายเป็นแน่แท้”
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 26 : บทที่ 25 บททดสอบสู่เส้นทางนักเวทย์ (ตอนแรก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3960 , โพส : 7 , Rating : 60% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1560
พีซัสคือตัวหลักหรอ ? แล้วเซนหล่ะ ยิ่งอ่านยิ่งน่ารำคาร ควรจะให้ความสำคัญและกล่างถึงเซนมากกว่า น่าเบื่อ
Name : Night-Jirasak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night-Jirasak [ IP : 103.26.23.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2561 / 20:32
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1129
งง ใครอ่ะ
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : Ma-Praw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2553 / 06:55
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1074

นาฟ้า...น่าจะเป็นนางฟ้านะ...เม้นจร่า..

Name : คนมันกวนตรีน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คนมันกวนตรีน [ IP : 158.108.159.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กรกฎาคม 2553 / 00:27
# 4 : ความคิดเห็นที่ 761
very fun สนุกมากเลย รู้สึกเรื่องนี้ ญ ร้ายๆๆทั้งนั้น (ชอบ)
มีคำผิดไม่กี่คำคะ
1.ไม่ใช้ = ไม่ใช่
2. การ่วมกัน = การร่วมกัน
3. ร่วมถึง = รวมถึง
4. ไม่ช้าเกิดไป = ไม่ช้าเกินไป

Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.122.223.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 10:59
# 3 : ความคิดเห็นที่ 675
สนุกน่าติดตาม
Name : ผู้ส่งมอบความตาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ส่งมอบความตาย [ IP : 125.24.175.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2553 / 17:48
# 2 : ความคิดเห็นที่ 548
เรื่องนี้มีคนใจดี  แค่หน้าตาที่แสดงออก  หลายคนจัง  น่ากลัว
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 13:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 66
อัพเร็วๆนะคะ


หนุกมากมายยย
Name : นู๋น่ารัก [ IP : 125.25.25.174 ]

วันที่: 17 เมษายน 2552 / 22:24
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android