ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,146 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    132

    Overall
    205,146

ตอนที่ 25 : บทที่24 ราชโองการกับเว่ยอ๋องเป่ยหยาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น

             ชิงหลิงยืนครุ่นคิดหลายสิ่งกับตนเองอย่างเงียบงันในมือกำราชโองการที่ฝ่าบาทมอบให้เอาไว้ในมือแน่น นี้คือข้อตกลงของนางกับฝ่าบาทเพื่อให้ฝ่าบาทยอมปล่อยขินอ๋องเจิ้งไฉไป ราชโองการที่นางไม่อยากประกาศออกไป

             

"สิ่งที่เจ้าถืออยู่คือราชโองการใช่หรือไม่" เสียงปริศนาดังมาจาหน้าต่างบานหนึ่งที่เคยปิดไปแล้วแต่กลับถูกเปิดออกอย่างง่ายดายจากบุคคลปริศนา

             

ชิงหลิงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของบุคคลอื่น กวาดสายตามองไปรอบๆก็พบกับเว่ยอ๋องสวมชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนนั่งอยู่ริมหน้าต่างมองมาที่นางด้วยสายตายียวนกวนบาทา อะแฮ่ม!!จริงๆมันก็ไม่ขนาดนั้น 

              

คนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิด แต่นี้มันวังหลังนะยะมีผู้ชายมานั่งขอบหน้าต่างในตำหนักนี้ดูจะไม่งามละมั้ง(?) เหมือนรู้ความคิดของสตรีตรงหน้าเว่ยอ๋องจึงย้ายตัวเองจากขอบหน้าต่างมานั่งรินน้ำชาให้ตัวเองที่โต๊ะกลางห้องแทน

             

"เปิ่นหวางแอบเข้ามาเจ้าไม่ต้องกังวลใจว่ามีใครเห็น" กล่าวพลางจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์เหมือนตนเองกำลังนั่งเล่นอยู่ในจวนของตนเองอย่างไรอย่างนั้น

               

ชิงหลิงเลิกคิ้วมองอ๋องหนุ่มตรงหน้า แอบเข้ามา?? ชุดขาวเนี่ยนะ ในเวลากลางคืนไส่ชุดขาวสะท้อนแสงจันทร์ขนาดนี้แอบเข้าวังหลังมา ถ้าคนผู้นี้ไม่มั่นใจในฝีมือตนเอง ก็คงจะบ้ามาก แต่ชิงหลิงคิดว่าน่าจะทั้งสองอย่าง แต่ถ้าเก่งจริงดังที่คิดคงไม่ไปนอนอาบเลือดที่ในป่าหรอกนะ ชิงหลิงกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก คนผู้นี้กำลังจะหาหายนะมาให้นางสินะ

                

"เปิ่นหวางรอเจ้าเป่าขลุ่ยขอความช่วยเหลืออยู่นานเจ้าก็ไม่เป่าซักที เปิ่นหวางเลยให้เจ้ามาขอความช่วยเหลือถึงที่ไม่ดีหรอ" เว่ยอ๋องกล่าวอย่างสบายอารมณ์ราวกับว่าสิ่งที่ตนทำนั้นถูกต้องแล้ว

                  

ชิงหลิงส่ายหน้าให้กับความบ้าและความหน้าหนาของคนตรงหน้าแต่นางก็ขี้เกียจจะสนใจเพราะตอนนี้นางมีเรื่องที่หนักใจกว่านั้น ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

                                  

 "ฝ่าบาท ทรงพิจารณาอณุญาตให้ตามคำขอของชินอ๋องเถอะนะเพคะ" ชิงหลิงเอ่ยปากขอหวงช่างเสียงอ้อมแอ้ม

                 

เจิ้งหลี่เหล่ตามองคนที่กำลังฝนหมึกอย่างตั้งใจ ที่แขนเสื้อของนางนั้นเปื้อนหมึกเต็มไปหมดรวมถึงใบหน้าขอนางก็เปื้อนหมึกไปด้วย นี่นางไม่เคยฝนหมึกมาก่อนหรือไร ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้ เจิ้งหลี่อดยิ้มขำกับท่าทางของชิงหลิงไม่ได้

               

"หากเจ้ายอมปรนนิบัติเจิ้นบนแท่นบรรทมเจิ้นจะพิจารณาข้อเสนอนั้นอีกที"

                

ชิงหลิงชะงักไปกับคำแลกเปลี่ยนของหวงช่าง นางจะทำเช่นไรดีในสถานการณ์เช่นนี้ต้องงัดมารยาเล่มที่เท่าไหร่ถึงจะทำให้หวงช่างทรงพระทัยอ่อนลง ชณะที่ชิงหลิงกำลังจะเอ่ยปากพูด เจิ้งหลี่ก็ยกมือขึ้นขัดเสียก่อน

                

"ยังไม่ต้องตอบ ข้าให้เวลาเจ้าคิดและมีทางเลือกให้เจ้าอีกทางหนึ่ง" หวงช่างกล่าวพลางยื่นราชโองการฉบับหนึ่งส่งให้นาง

               

"นี้คืออีกหนึ่งทางเลือกของเจ้าประกาศมันซะ ด้วยตัวของเจ้าเองแล้วข้าจะทำตามที่เจ้าขอแต่เมื่อข้าให้ไปแล้วเจ้าต้องทำตามเงื่อนไขที่ข้ามอบให้ จำไว้ด้วยว่าตอนนี้เจ้าคือภรรยา คือ สตรีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นนี้ คิดดูให้ดีดี คำตอบคือการกระทำของเจ้าหลังจากนี้" 

                 

กล่าวจบเจิ้งหลี่ก็เดินออกจาห้องทรงอักษรไป เขารู้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้นางเกลียดเขามากยิ่งขึ้น แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่านางไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย อย่างน้อยนางก็ยังเกลียดไม่ไช่เฉยชาและไร้ความรู้สึกต่อเขาดังเช่นเมื่อก่อน

                 

ชิงหลิงเปิดอ่านราชโองการในมือ ตอนนี้ร่างของนางสั่นเทาไม่หยุด ราชโองการนี้มันช่าง!! ชิงหลิงทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรงนางจะทำเช่นไรดี ตอนนี้สิ่งที่นางเริ่มไว้กำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวนางเองทีละอย่าง ทีละอย่าง และช่างแสบร้อนและเจ็บปวดจนเกินที่นางจะทานทนได้ นี้สินะผลแห่งการที่นางกระทำสิ่งใดไปโดนไม่คิด ชิงหลิงหัวเราะกับตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ราชโองการในมือและแผนการที่นางเริ่มไว้ กำลังเป็นเผือกร้อนที่ลวกมือนางไม่สามารถโยนทิ้งไปให้พ้นตัวได้



กลับสู่ปัจจุบัน                 

ชิงหลิงครุ่นคิดเพียงลำพังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างโดยลืมเลือนอ๋องหนุ่มที่นั่งจิบชาอยู่เงียบๆในห้อง สองมือกำราชโองการฉบับนั้นแน่นราวกับอยากให้มันถูกทำลายและสลายหายไปกับมือตนแม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

                 

ไวเท่าความคิด เว่ยอ๋องลุกขึ้นประชิดตัวชิงหลิง สตรีที่กล้าเมินเฉยต่อเขาอ๋องหนุ่มที่ยังไม่มีสตรีใดเมินเฉยมาก่อน แต่กับสตรีนางนี้นางกลับเมินเฉยต่อเขาหลายต่อหลายครั้งช่างเป็นสตรีที่น่าตายนัก อ๋องหนุ่มเอื้อมมือกระชากราชโองการจากมือของชิงหลิงถือวิสาสะเปิดอ่านข้อความข้างในพลางยิ้มและหัวเราในสิ่งที่สตรีตรงหน้ากำลังกลุ่มใจ

                 

"เจ้าไม่อยากให้ราชโองการนี้ประกาศออกไปหรือไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ในราชโองการ" เว่ยอ๋องถามอย่างมีเลศนัย

                 

ชิงหลิงไม่ตอบทำได้เพียงเม้มปากของตนแน่นอย่างข่มกลั้นอารมณ์ไม่ไห้ระเบิดใส่คนตรงหน้า เพราะไม่ว่าเหตุผลใดแล้วนางจะทำอันใดได้

                 

 "เปิ่นหวางช่วยเจ้าได้" เว่ยอ๋องกล่าวพลางส่งราชโองการคืนให้กับชิงหลิง ก่อนจะปีนหน้าต่างห้องของนาง ชิงหลิงมองตามด้วยความสงสัย 

                   

"เชื่อเปิ่นหวางพรุ่งนี้เจ้ารอฟังข่าวดีได้เลย"กล่าวจบเว่ยอ๋องก็กระโดดหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

                 

ในขณะที่เว่ยอ๋องกำลังกลับตำหนักของตนพลางมีร่างของชายชุดดำมาขวางทางเอาไว้

                

"ท่านอ๋อง นายท่านมีเรื่องต้องการคุยกับท่าน   ตอนนี้นายท่านรออยู่ที่เดิมพ่ะย่ะค่ะ" ชายชุดดำกล่าวจบก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

              

"หึ เดี๋ยวนี้นายท่านของพวกเจ้ามีอำนาจเรียกพบเปิ่นหว่างแล้วงั้นรึ"

                 

เว่ยอ๋องเปลี่ยนเส้นทางไปยังจุดนัดพบทันที

         

"เจ้าต้องการพบเปิ่นหวางกลางดึกมีธุระอะไร" เว่ยอ๋องเอ่ยถามคนที่รออยู่ในศาลาก่อนแล้วด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

        

"นางจะทำให้งานของเรามีปัญหา หญิงงามมักเป็นจุดอ่อนของวีรบุรุษเสมอ" ชายชุดดำที่อยู่ในศาลากล่าวแก่เว่ยอ๋อง

       

"เพียงนางจะทำอะไรข้าได้ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ข้าแค่ต้องการเล่นสนุกไปพลาง ๆ จนกว่าแผนของเราจะพร้อม และถึงอย่างไรข้าก็ต้องทุกอย่างของเขาคนนั้นอยู่แล้วจะรวมนางเข้าไปด้วยก็คงไม่แปลกอะไร" เว่ยอ๋องกล่าวตอบด้วยความหยิ่งทะนงตน

          

"ความรักมักเกิดขึ้นได้โดยไม่รู้ตัว ความรักเป็นสิ่งที่บังคับได้ยากยิ่ง ท่านควรถอนตัวออกมาก่อนที่ตนเองจะถลำลึกมากเกินไปกว่านี้ และอย่าได้ทะนงตนมากเกินไปเพราะเขาคนนั้นหาใช่หมูในอวยให้ท่านเคี้ยวเล่นได้" ชายชุดดำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น

          

"ที่เจ้าเรียกเปิ่นหวางมาพบด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนี้เท่านั้นหรือ จงจำไว้ว่าใจของข้า ข้าล้วนเป็นผู้บงการจะรักใครชอบใครข้าล้วนเป็นคนกำหนด คนอย่างเจ้าหาต้องกังวลกับเรื่องนี้ไม่" เว่ยอ๋องกล่าวจบก็เดินออกจาศาลาไปอย่างไม่พอใจ



ภายในศาลา(หลังจากเว่ยอ๋องเดินจากไปแล้ว)

           

"เพื่อให้งานใหญ่สำเร็จลุล่วง หาทางกำจัดนางซะ แล้วให้ขุนนางที่อยู่ฝั่งเราสนับสนุนคนของเราขึ้นเป็นฮองเฮาแทน ท่านอ๋องดูจะพอใจนางมาก เราต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลมอย่าให้มันลามมาเผาจวนของเราในภายหลังได้ แล้วอย่าให้เรื่องนี้สาวมาถึงเราได้เป็นไปได้ให้ยืมมือของผู้อื่นทำยิ่งดี" ชายชุดดำกล่าวกับลูกน้องเสียงเข้ม

             

"ขอรับ นายท่าน"ชายอีกคนคุกเข่ารับคำสั่งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

             

กลางดึกที่เงียบสงัดในศาลากลางสวนดอกไม้ปรากฎชายรูปงามในชุดขาวที่นั่งเหม่อมองดวงจันทร์ด้วยสายตาที่เศร้าสลด 

                

เขาเอ่ยปากพูดคุยกับดอกไม้รอบตัวราวกับคนบ้า เพราะในตอนนี้เขาไม่สามารถไว้ใจใครได้นอกจากตนเอง 

             

"นานมาแล้วข้าผู้นี้เคยมีความสุขในฐานะขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ย เสด็จพ่อของข้าพร่ำสอนให้ข้าปกครองแคว้นและเป็นจักรพรรดิที่เพียบพร้อม 

              

ข้ามีน้องสาวที่น่ารักและชาญฉลาด ข้ายังจำได้ดีตอนนั้นข้ามีอายุเพียง 8 ขวบ ข้าต้องระหกระเหินเร่ร่อนออกมานอกวังเพราะถูกสนมของเสด็จพ่อใส่ร้ายว่าเสด็จแม่ทรงคบชู้ แล้วข้าก็สืบรู้ในภายหลังเมื่อข้าเติบโตขึ้นว่าสนมชั่วนั้นที่ใส่ร้ายเสด็จแม่ของข้าสมคบคิดขายชาติกับขุนนางแคว้นเจิ้งเพื่อล้มล้างแคว้นของเป่ยของข้า

             

แต่กว่าข้าจะรู้สึกตัวและเอ่ยเตือนเสด็จพ่อมันก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เมื่อ 5 ปีก่อนแคว่นเป่ยจึงต้องตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นเจิ้ง  ภายหลังจากที่ทราบความจริง ข้าก็แอบแฝงตัวเข้ามาในวังของเว่ยอ๋องคนก่อนทำทุกอย่างให้เว่ยอ๋องคนก่อนตายใจแล้วยกข้าขึ้นเป็นบุตรบุญธรรมเพราะเว่ยอ๋องไม่มีบุตร 

          

จนสุดท้ายเมื่อเว่ยอ๋องสิ้นใจอำนาจก็มาอยู่ในมือข้า ข้าซุ่มวางแผนการต่างๆนานกว่า 5 ปีในที่สุดแผนการก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว 

           

หากพวกแคว้นเจิ้งไม่ใช้อุบายต่ำทรามมีหรือเสด็จพ่อของข้าจะพ่ายแพ้ เสด็จพ่อ เสด็จแม่ของเขาต้องตาย น้องสาวสูญหายไป ชายผู้นั้นแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า ข้าก็จะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชายผู้นั้นเช่นกันทั้งราชบัลลังก์ที่สมควรเป็นของข้าและหญิงคนรักรอก่อนเถอะข้ากำลังจะทำให้เจ้าอยู่มิสู้ตายเจิ้งหลี่"

            

เว่ยอ๋องพูดคุยกับตนเองจนพอใจแล้วก็พาร่างกายของตนกลับตำหนัก เพราะพรุ่งนี้เขายังมีหน้าที่ต้องทำเพื่อสตรีนางหนึ่งที่เขาพยายามส่งคนไปฆ่านางแล้วแต่นางไม่ตาย ดูเหมือนว่าฟ้าคงต้องการให้เขาได้พบนาง ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจะรับนางไว้ดูเล่นก็แล้วกัน

            

ส่วนองค์หญิงหลวนเหยาแม้เขาส่งคนไปฆ่าเพื่อให้เกิดปัญหาระหว่างแคว้นไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้ชินอ๋องได้ออกนอกเมืองไปแล้วก็เท่ากับตัดแขนขาที่สำคัญของคนผู้นั้นไปได้มาก เพียงเท่านี้ ความแค้นของเขาคงใกล้จะได้สะสางในเร็ววัน



วันรุ่งขึ้น

            

ข่าวล่ามาแรงในตอนนี้ของเมืองหลวงคงหนีไม่พ้นข่าวการขอพระราชทานสมรสระหว่างเว่ยอ๋องกับบุตรีคนเล็กของรองเจ้ากรมพิธีการหานชิงชิง ขึ้นเป็นชายารอง สร้างความฮือฮาให้กับผู้คนในเมืองหลวงยิ่งนัก 

            

เพราะเว่ยอ๋องผู้นีันั้นเป็นบุตรบุญธรรมเพียงคนเดียวของเว่ยอ๋องคนเก่าที่มีฐานะเป็นถึงพระปิตุลา(ลุง)ของหวงตี้องค์ปัจจุบันที่ยังไม่ทันได้รับบำเหน็จรางวัลจากหวงช่างก็สิ้นพระชนม์ไปซะก่อน 

           

เว่ยอ๋องผู้นี้งานราษฎร์งานหลวงไม่เคยยุ่งเกี่ยว การเมืองไม่เคยข้องแวะและไม่ค่อยไปงานเลี้ยงใดๆทั้งของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางเท่าใดนัก ครั้งล่าสุดก็ไปปรากฎตัวที่งานอภิเษกสมรสของชินอ๋อง 

            

วันนี้ก็สร้างความแปลกใจอีกครั้งที่อยู่ดีดีก็ขอพระราชทานสมรสอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ดูไปแล้วช่างน่าแปลกประหลาดยิ่งนัก ชาวบ้านต่างจับกลุ่มนินทากันอย่างเมามันใส่สีตีไข่จนวุ่นวายไปหมดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ซึ่งงานอภิเษกสมรสจะถูกจัดขึ้นในอีก 6 เดือนข้างหน้า  

              

แต่ภายในตำหนักของหวงโฮ่วกลับคล้ายจะไม่สงบดังเช่นที่เคย สองผู้นำแห่งแคว้นและวังหลังกำลังทำสังครามเย็น(รึเปล่า) โดยหวงช่างนั่นนั่งมองหวงโฮ่วตาไม่กระพริบส่วนหวงโฮ่วกลับนั่งจิบชาอย่างสบายอกสบายใจ

               

"เฮ้อ หวงช่างมาหาหม่อมฉันเพียงเพื่อยลใบหน้าอันงดงามของหม่อมฉันหรือเพคะ ถึงได้นั่งจ้องเอา จ้องเอาขนาดนี้ เอาไปดูเล่นที่ห้องบรรทมด้วยเลยดีหรือไม่เพคะ"ชิงหลิงกล่าวประชดปะชันคนตรงหน้าที่ไม่ยอมละสายตาจากนางมาได้ราวๆครึ่งชั่วยาม(1ชั่วโมง) แล้วแต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาแม้เพียงครึ่งคำ

              

"เอากลับไม่ดูเล่นที่ห้องบรรทมได้จริงหรือก็ดีน่ะสิ งั้นป่ะไปห้องบรรทมของเจิ้นกันเถอะ" ว่าพลางลุกขึ้นเดินไปหาหวงโฮ่วขี้ประชดคล้ายจะพานางไปห้องบรรทมจริงๆ

             

"ทรงเลิกเล่นเถอะเพคะ เข้าเรื่องเลยดีกว่าเสียเวลามามากแล้วทรงต้องการอะไรก็ทรงตรัสเถอะเพคะหม่อมฉันจะได้นอนกลางวัน เอ๊ยพักผ่อนยามบ่ายเพคะ" ชิงหลิงกล่าวพลางตวัดหางเสียงในตอนท้ายประโยค

                

"บังอาจเจ้าคิดว่าเจิ้นเป็นใครถึงได้กล่าววาจาเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าหากทำให้เจิ้นโกรธจะเกิดอะไรขึ้น"เจิ้งหลี่ว่าพลางทำหน้าดุใส่คนตรงหน้า ชิงหลิงได้ถอนหายใจจะให้นางกลัวช่วยเอามือออกจากแก้มของนางก่อนได้หรือไม่ ทรงทำหน้าดุกล่าววาจาเช่นนี้นั่นน่ากลัวอยู่หรอกหากว่าไม่มีมือปลาหมึกที่กำลังบีบแก้มของนางอยู่

              

"ทรงเลิกเล่นเถอะเพคะเข้าเรื่องเสียที" ชิงหลิงเริ่มหงุดหงิดที่คนตรงหน้าเล่นแก้มของนางจนหน้าตายู่ยี่ไปหมด

              

"เจ้าเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรืองนี้ใช่ไหมหวงโฮ่ว" เจิ้งหลี่เลิกแกล้งคนตรงหน้าแม้แก้มนางจะหน้าขยำมากมายขนาดไหน ในที่สุดก็ได้ลองจับดูซักทีถ้ารู้ว่านางจะไม่ว่าอันใด(หรอ) เขาคงบีบเล่นนานแล้ว

            

"ทรงคิดได้อย่างไรว่าเป็นฝีมือของหม่อมฉัน หม่อมฉันน่ะหรือจะบงการให้เว่ยอ๋องทำสิ่งใดๆได้ หม่อมฉันคงสามารถสตรีในห้องหอเช่นหม่อมฉันแม้พระพักตร์ของเว่ยอ๋องยังเคยพบนับครั้งได้จะไปมีปัญญาข่มขู่หรือบงการได้อย่างไรเพคะ" ชิงหลิงกล่าวพลางเดินไปยืนบริเวณริมหน้าต่างเพื่อหลบสายตาของเจิ้งหลี่ที่มองมาอย่างจับผิด

               

"เช่นนั้นราชโองการที่เจิ้นให้หวงโฮ่วไปก็คงต้องเป็นหมันเช่นนั้นหวงโฮ่วที่รักก็ทำลายมันเสียเถอะหากเก็บเอาไว้มันอาจเป็นภัยต่อเจ้าได้" เจิ้งหลี่กล่าวพลางลุกเดินจากไป

           

"อ่อ ราชโองการเป็นหมันไม่ได้แปลว่าข้อตกลงของเจิ้นกับหวงโฮ่วจะสิ้นสุดลงนะ เจ้ายังต้องทำตามที่เจิ้นต้องการ 1 อย่าง อยู่ดี" ว่าพลางทรงพระสรวลเสียงดัง แล้วเดินจากไปทิ้งความหงุดหงิดใจไว้ให้เจ้าของตำหนัก



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบาเบา 
       งดคอมเม้นดราม่านะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1171 Rabuther (@wadeena) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 14:58
    นางเอกทำตัวน่าเกลียดมาก เป็นถึงฮ่องเฮาแต่กับออกไม่เที่ยวกับผู้ชายคนอื่น ไม่สนใจฮ่องเต้ ถึงแม้ว่าจะไม่รักแต่ก็ควรจะไปดูบ้าง มันคือหน้าที่ป่ะ
    #1171
    0
  3. #1111 Love Fantasy.. (@fantasysocream) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 12:18
    เข้าใจที่ไรท์ชี้เเจงค่ะ เเต่ก็เเบบ...หมั่นไส้นางเอกอ่ะ;^;!!! หวงช่างเขาไม่รักหันมาซบอกเราก็ได้ ฮือออออ รอวันที่นางเอกดึงสติได้นะคะ สติสติสติสติ หวังว่าจะไม่ปาทรศ.ทิ้งก่อน
    #1111
    0
  4. #1069 Nunticha2540 (@Nunticha2540) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 14:22
    อ่านแล้วหน่วงจังสงสารฮ่องเต้ ฮ่องเต้จับนางเอกปล้ำเลยเถอะ จะดึงสตินางเอกกลับมาคงยาก...เฮ้อ
    #1069
    0
  5. #911 Dek61111111 (@ari-kato) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:35
    ทำไมนางไม่สนฮวงช่างบ้าง งือออออออออออ
    #911
    0
  6. #795 เด็กดีไม่เด็ดดอก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:54
    ตอนแรกๆ ก็โอเคนะคะ อ่านไปอ่านมาเริ่มหงุดหงิดมาก

    คือเรื่องลักษณะนิสัยเนี่ย จะอินดี้ขนาดไหนก็ช่าง

    แต่เรื่องในวัง ธรรมเนียมในวังเนี่ย เราสะดุดมากค่ะ

    แบบตกลงเป็นหวงตี้ หวงโฮ่ว งานการไม่ต้องทำหรอคะ

    ทั้งสองเมืองเลย แบบน้ำหนักของความหนักแน่นของตำแหน่งมันไม่มีอะค่ะ

    คนเป็นหวงตี้ที่กำจัดกบฏ รวบอำนาจ แต่มารองมือรองเท้า จะออกไปยังต้องขอตัว

    มันมากเกินไปหน่อยมั้งคะ แล้วอิหวงตี้แคว้นหลวนก็ดูไร้สมองเกินไป

    แบบขุนนางบ้างมันโกงกินไปหมดประเทศแล้วมั้ง

    การแลกพิณกับ 1/3 ของเมืองนี่ก็ไร้เหตุผลมาก คือถ้ามีเหตุผลแอบแฝงก็ว่าไปอย่าง
    #795
    0
  7. #733 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:13
    ทำไมเราขำฮ่องเต้อ่ะ ป่วยก็ช้ำใจเอง พอนางเอกไปเที่ยวกับชายอื่นก็โมโหจนหายเองได้
    #733
    1
    • #733-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      2 เมษายน 2560 / 12:57
      มันเป็นความสตรองของหวงช่างค่ะ อารมประมานน้ำตาที่ไหลออกมาคงไม่รบกวนเวลาเธอเช็ดไห้ไปเถอะถ้าเธอต้องการจะไป มือฉันมีเช็ดเองได้แค่น้ำตา ง่อออ คมที่สุด555+
      #733-1
  8. #727 เมล็ดงา (@6744790) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 06:40
    รักแรง
    #727
    1
    • #727-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      2 เมษายน 2560 / 12:57
      รักร้อนแรงงง
      #727-1
  9. #705 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:42
    รอวันที่ชิงหลิงมีสติและคิดได้ ขอให้มีสติและคิดได้ไวๆน่ะ
    #705
    1
    • #705-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      2 เมษายน 2560 / 09:43
      รอก่อนนะคะช่วงนี้รถติดสติเลยยังมาไม่ถึง
      #705-1
  10. #612 Kisa Nangi Kiss (@kisa_kiss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:00
    รู้สึกสงสารนางเอกจมอยู่กับอดีต อยากตะโกนบอกว่านั้น พี่ชายยยยยยยยยย
    #612
    1
    • #612-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      27 มีนาคม 2560 / 21:28
      ใจเย็นๆนะคะลูกซักวันหนึ่งนางจะเข้าใจเองค่ะ
      #612-1
  11. #516 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 17:56
    ยังงง ฮ่องเต้ไปหลงรักฮองเฮาตอนไหน ไหนตอนแรกบอกยังไม่เจอนางที่รัก จนมาตั้งสัญญาทำข้อตกลงกัน อ่านมาเนี่ยยังไม่เห็นฉากไหนที่จะบอกว่าประทับใจ จนทำให้หลงรักได้
    #516
    4
    • #516-3 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 25)
      26 มีนาคม 2560 / 00:24
      น่ารักอ่ะตามมาตอบเม้นท์ให้ด่วย
      #516-3
    • #516-4 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      26 มีนาคม 2560 / 01:40
      อ่านทุกเม้น ค่ะไส่ใจทุกคน รักทุกคน คนทีาไม่ตอบคือไม่รุ้จะตอบอะไร
      #516-4
  12. #514 PpCc/Cup_cake (@cake01570369) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 17:19
    เอาแล้วว หวงช่างหายป่วยจะไปคอยเป็นมารคอหอย(?)ผู้อื่นเสียแล้ว แอบสะใจเล็กที่นางเอกจะไม่ได้มีความสุขกับพี่ชายนางสมใจ 5555
    ปล.ตอนนี้ก็ยังอยู่เรือหวงช่างอยู่ค่ะ ไม่เปลี่ยนใจง่ายๆแน่นอนน><
    #514
    1
    • #514-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      24 มีนาคม 2560 / 22:41
      ขอให้จม อุ่ยผิดๆ ขอให้รอดถึงฝั่งนะคะ
      #514-1
  13. #472 Ploykm (@Ploykm) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 05:00
    ทำไมทำงี้นางเอกผู้โง่เขลา อินนนน
    #472
    0
  14. #468 ★◆C•H•A◆★ (@cha24) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 03:13
    สงสารฮ่องเต้ เห้อ ~
    พี่ชายนี่ก้นะ ไม่รุ้สึกเลยเหรอว่าที่ทำนี่มันเกินพี่น้องแล้ว ขอให้นางเอกคิดได้ไวๆ เอาแต่พอดีนะค้า ไม่งั้นทำตัวแบบนี้สักวันคงโดนขุนนางยื่นฏีกาปลดแน่ คือนางทำอะไรตามใจฉัน ไม่สนขนบธรรมเนียมอะไรเลย ทั้งที่อยู่ในตำแหน่งแม่ของแผ่นดิน
    #468
    0
  15. #466 แพรว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:13
    คงเลิกอ่านนิยายของคุณแล้วนะคะ. ไร้สาระและไร้สติสิ้นดี.
    #466
    3
    • #466-2 mayomi09 (@mayom21) (จากตอนที่ 25)
      23 มีนาคม 2560 / 01:03
      เลิกอ่านไปดิ จะให้เขียนเอาฟินหรือตามใจคนอ่านไปตามเรื่องอื่นค่ะ

      ไม่จำเป็นต้องโพสแย่ๆให้ไรท์เค้าเสียใจป่ะ
      #466-2
    • #466-3 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      23 มีนาคม 2560 / 01:16
      ขอบคุนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ
      #466-3
  16. #465 แพรว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:13
    คงเลิกอ่านนิยายของคุณแล้วนะคะ. ไร้สาระและไร้สติสิ้นดี.
    #465
    2
    • #465-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      23 มีนาคม 2560 / 01:17
      ขอบคุนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ
      #465-1
    • #465-2 to-tree (จากตอนที่ 25)
      23 มีนาคม 2560 / 02:07
      ขอเสริมหน่อยให้ผู้แต่งหน่อย

      นะคะไม่ใช่นะค่ะ
      #465-2
  17. #443 ขวัญ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:49
    เสียดายนิยายเรื่องนี้มากแรกๆก็สนุกดีหลังๆนี่ทำให่ไม่อยากอ่านต่อ
    #443
    0
  18. #436 No_BoM (@nukenook) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:00
    เออ น่าจะเลิกตามตื้อได้แล้วนะ ยังไงเค้าก็เป็นแค่พี่ชาย นางควรกลับมามองโลกแห่งความเป็นจริงได้แล้ว อยู่แต่ในโลกอดีต จนไม่รู้ว่าตอนนี้ทำอะไร นางควรเลิกโง่แล้วมองใหม่ได้แล้ว #โอ้ย หัวร้อน
    #436
    0
  19. #426 คุณหนูสายฟ้า (@patsarak) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:28
    รักมากยังไงก็ต้องมีสติและสามัญสำนึกบ้างนะ ว่าชาตินี้เค้าเป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกับตัวเอง ยิ่งเป็นคนสมัยใหม่กลับชาติไปเกิด ยิ่งต้องยึดเรื่องสายเลือดพี่น้องบ้างนะคะ รู้สึกไม่ใช่อ่ะ ไม่ปลื้มอย่างแรง ยิ่งตัวเองมีหน้ามีเป็นหวงโฮ่วอยู่ อยากออกไปไหนก็ออกไป มันเกินไปอ่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มีนาคม 2560 / 19:29
    #426
    0
  20. #418 cartoonyuy (@cartoonyuy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 12:02
    แต่นางคือฮวงโฮ่วนะคะ ทำเรื่อยเปื่อยไม่ได้ขนาดนี้หรอกค่า
    #418
    0
  21. #417 nnhh020921 (@nnhh020921) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 11:28
    อ่านตอนเเรกๆ
    ปูเรื่องมาดีค่ะ..สนุกมาก
    แต่ตอนหลังๆนี้รุ้สึกไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไร
    นางเอกดูโรคจิตไปไหม
    หลังๆอ่านเเล้วไม่ค่อยสนุก
    #417
    0
  22. #406 Nitcha Pattaracharoen (@sweet_rawa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 02:36
    เป็นกำลังใจให้ไรท์แล้วกันนะคะ ขอให้นางเอกรู้ตัวซักทีว่ากำลังทำอะไรอยู่ มีคนมารักแล้ว อย่าไปมัวเมากับคนที่ไม่รักเลย #หวงช่างน่าสงสาร #ทีมหวงช่าง
    #406
    0
  23. #401 jan.jaruwan (@janza) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 00:50
    ไรท์ปูเรื่องมาดีมาก สำนวนก็ดี วิธีบรรยายก็รื่น เเต่กลับมาพังเพราะคาเเร็กเตอร์นางเอก แอบผิดหวังบท คืออย่างน้อยบทบาทหน้าที่ก็น่าจะมาจากพื้นฐานความเป็นจริงของตัวละคร เเต่หลังๆมันไม่ค่อยสมเหตุสมผล ดูขัดกันไปหมด เเต่จะติดตามต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #401
    1
    • #401-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      21 มีนาคม 2560 / 02:03
      ขอบคุนที่ติดตามนะค่ะ ทุกคาแรคเตอรของตัวละคน จะมีเหตุการณ์มาบีบบังคับค่ะ ข้อดีของนางเอกมีข้อเดียวคือเอาตัวรอดเก่ง ทีาเหลือห่วยแตกหมดเลยนั้นคือคาแรคเตอรของนางนะค่ะ ซึ้งไรมบอกเอาไว้แล้วว่านางเอกของใรทไม่เหมือนชาวบ้านค่ะ เรื่องอื่นคนอ่านรักนางเอก นี้คทอนิยายเรื่องแรกที่คุนจะเกลียดนางเอกค่ะ555+
      #401-1
  24. #400 Boot-MIC (@boot-mic) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 00:36
    หงุดหงิดนางเอก ตำแหน่งฮองเฮาทำตัวแบบนี้เนี่ยนะไม่มองคนรอบข้าง ครอบครัวตัวเองก็ไม่มอง มาแต่วิญญาณ สมองไม่ได้เอามาด้วยใช่มั้ย มองแต่ผช. ชาติก่อนก็โตขนาดทำงานแล้ว ยังคิดไม่ได้ก็สมควรโดนผู้เท ถ้านางเอกรู้สึกตัวตอนไม่เหลือใครก็ดี รีดอยากเหยียบซ้ำเลยค่ะ
    #400
    2
    • #400-1 Nok Wanwilai Jaitap (@nokjungza) (จากตอนที่ 25)
      21 มีนาคม 2560 / 00:39
      เห็นด้วยเลย รู้สึกรำคาญนางเอก ยังไงไม่รู้
      #400-1
    • #400-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      21 มีนาคม 2560 / 00:39
      ใจเย็นๆนะค่ะ ใจร่มๆ ทำไมไรท์รู้สึกว่ารีดอินเนื้อหานิยายมากกกกกกก หรือเราจะแต่งเข้าถึงอารมเกินไป งืออออ
      #400-2
  25. #398 นิวนิว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 23:59
    นางเอกร่านโง่มากรู้สึกเกียจยิ่งกว่านางร้าย
    #398
    1
    • #398-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 25)
      21 มีนาคม 2560 / 00:02
      ใจเย็นๆนะค่ะ ใจเย็นๆ ไปเก็บกดที่ไหนมา
      #398-1