คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 16 : เหตุผล


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 16 : เหตุผล , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2363 , โพส : 20 , Rating : 96% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เหตุผล

 

            ห้องเจรจาเป็นห้องที่สร้างไว้เนิ่นนานมากแล้ว ห้องๆนี้นับเป็นห้องที่มีการสร้างตั้งแต่เริ่มมีการคิดค้นระบบการเจรจาเพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่ายนั่นหมายความว่าต้องย้อนกลับไปเกือบยุคของไกจินกับเทอุสเลยทีเดียวและยังหมายถึงประสิทธิภาพในการใช้งานของมันได้เป็นอย่างดี

            ห้องอายุหลายพันปีแต่ยังสภาพใหม่ราวกับพึ่งสร้างเมื่อวาน ไคสาบานได้ว่าเขาได้กลิ่นของใหม่ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว

            ห้องแห่งนี้เป็นเหมือนห้องนั่งเล่นบวกกับห้องหนังสือ ซึ่งหนังสือที่วางอยู่บนชั้นไคสามารถได้อ่านได้เป็นบางเล่มแต่โดยรวมแล้วเป็นพวกประวัติศาสตร์ของสิ่งต่างๆ หรือประวัติของจอมเวทที่ไคไม่รู้จัก มีโต๊ะรับแขกบุนวมพิเศษสีแดงทอง โต๊ะวางกาน้ำชาเตี้ยๆดูไปคล้ายห้องอักษรของเหล่าเชื้อพระวงศ์ของอังกฤษ

            ไคนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้สังเกตสภาพของห้องแห่งนี้มันเป็นห้องกว้างๆมีแสงแดดสาดส่องมาทั้งๆที่เป็นไปไม่ได้เพราะห้องแห่งนี้อยู่ใต้อาคารรับแขก ไคก็เข้าใจได้ว่ามันคือเวทแบบหลอกๆนั่นเอง ทรานขอเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อจัดการหาพยานในการเจรจา และให้พวกกาซิมจัดการเรื่องคิวกันเองส่วนไคก็ให้เข้าไปรอในห้องเจรจาก่อนเลย

            ด้วยเหตุนี้ไคจึงหยิบหนังสือสันทองหรูหราที่เกี่ยวกับตำนานการผจญภัยที่น่าสนใจ ของเหล่าจอมเวทมาอ่านเล่นแต่ในใจก็คิดที่จะรู้จักกับโลกแห่งนี้มากขึ้น

            หลังจากอ่านเรื่องราวตำนานสัตว์วิเศษและแหล่งกำเนิดของมัน ขณะที่อ่านไปได้ครึ่งเล่มประตูห้องก็เปิดขึ้นปรากฏร่างเป็นเจ้าชายรัชทายาทอันดับสอง เจ้าชายกาซิม ราชินแห่งแคว้นราชิน กาซิมดูมีสีหน้ายิ้มเย็นๆแต่ไครู้ดีว่าหน้ากากของเขาหลอกลวงเขาไม่ได้อีกแล้ว

            กาซิมวางลูกแก้วเล็กๆที่คล้ายๆกับเครื่องประดับลงบนโต๊ะน้ำชาไควางหนังสือลงก่อนดูสิ่งนั้น เขาไม่รู้จริงๆว่าเจ้าชายคนนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่เพราะทุกๆคนที่มาเยี่ยมเขาในวันนี้ต่างมีเหตุผลที่คาดเดาได้ทั้งสิ้น

            “เจ้าเก่งมากทีเดียว ในอนาคต”กาซิมเปิดประเด็นอย่างช้าๆ และยังคงความหยิ่งเอาไว้ได้อย่างครบถ้วนเพราะนัยยะของมันคือไคในตอนนี้ไม่เก่ง ซึ่งข้อนี้ไคก็ยอมรับแต่ก็ไม่อยากให้พูดถึงมากนัก

            “ท่านต้องการอะไรกันแน่”ไคเลือกที่จะละทิ้งมารยาทไปชั่วคราวและถามออกไปตรงๆ เจ้าชายหน้าแข็งเกร็งขึ้นมานิดหน่อย หายากเหมือนกันคนที่จะไม่กลัวตายทั้งๆที่ไม่มีอะไรเลยแต่กลับกล้าที่จะท้าทายคนอย่างกาซิม แต่อย่างว่าโคเขาอ่อนย่อมไม่รู้จักพยัคฆ์ชัยชนะแบบฟลุคๆแค่ครั้งเดียวไม่ช่วยอะไรมากนักหรอกนะ กาซิมคิดนิ่งขรึม

             “เจ้าอย่าพึ่งหลงลำพองไป ไค เซนเคน เจ้าอาจจะเชื่อว่าเจ้าเก่งกล้าสามารถพิชิตใครก็ได้ เจ้าอาจจะเป็นความหวังของโลกเวทมนต์ แต่ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่รู้กฎของเวทมนต์เช่นกัน ข้าต้องการที่จะเปลี่ยนอนาคตที่เกี่ยวข้องกับข้า”กาซิมมองหน้างุนงงของไคก่อนจะเอาปลายนิ้วชี้แตะที่ลูกแก้ว มันแสดงภาพออกมาขนาดใหญ่ชัดเจนเป็นภาพนิ่งของมือปีศาจสีเขียวตะไคร่น้ำนั่นเอง

            “ในโลกแห่งนี้มีเวทมนต์อยู่จำนวนมากที่มีเจ้าของและไม่อนุญาตให้มีการใช้ถ้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าของทางสายเลือด ตัวของเจ้าในอนาคตฝ่าฝืนกฎข้อห้ามนี้เจ้ารู้หรือไม่”กาซิมอธิบายสั้นๆถึงเหตุผลการมาของเขาใบหน้าของกาซิมกลับกลายเป็นสีหน้าแห่งความโกรธ

            “นั่นคือตัวของผมในอนาคต ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีคุณมาว่าผมตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเพราะผมไม่รู้จักเวทเดียวในตอนนี้”ไคตอบกลับไป

            “ถูกต้อง อนาคตไม่มีทางเปลี่ยนแปลง การที่เจ้าใช้สิ่งนี้ได้ข้าคิดว่ายังไงๆมันก็ผิดอยู่ดี ดังนั้นข้าจึงมาเพื่อให้เจ้าตกปากรับคำว่าจะไม่ใช้เวทมนต์บทนี้อีก และถ้าเจ้าทำไม่ได้ละก็เจ้าต้องทำการตกลงกับข้า”กาซิมเอ่ยไคจะอย่างไรก็เป็นคนหนุ่มเลือดร้อนจึงโต้ออกไปทันทีอย่างไม่คิดให้ถี่ถ้วน

            “ตกลง ข้าจะไม่ยุ่งกับเวทบทนี้อีก”

            “แต่ข้าคิดว่าเจ้าทำไม่ได้”กาซิมโต้กลับบ้าง ไคขมวดคิ้วเข้มเป็นโบเพราะคิดว่ากาซิมกำลังดูถูกเขาอยู่ ก่อนที่เจ้าชายอันดับสองจะชี้นิ้วไปยังภาพที่กำลังลอยค้างอยู่ ไคก็เข้าใจได้ทันทีกาซิมมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่างในการควบคุมเขา เขาเอาข้ออ้างเกี่ยวกับเวทมนต์มาเพื่อบีบบังคับไคนั่นเอง

            “หึ เวทมนต์ อารักษ์แห่งยักษ์ปกติแล้วมีแต่คนของราชินเท่านั้นที่ใช้ได้ มันเป็นยักษ์ที่ถูกต้นตระกูลของเรากักขังเอาไว้ด้วยเวทบทพิเศษ นามของยักษ์นั้นมีเพียงคนของราชินเท่านั้นที่รู้ ลักษณะของมันเป็นสิ่งที่คนของราชินไม่มีวันลืมเลือน กรงเล็บสีดำสีผิวสีขาวและถ้าสังเกตให้ดีเจ้าจะเห็นรอยสักจางๆสีแดงเลือดนกไล่ตามแนวของมือหรือทุกๆส่วนของร่างกายของยักษ์ นี่คือข้อพิสูจน์”กาซิมกล่าวจบก็แตะปลายนิ้วที่ลูกแก้ว ภาพถูกขยายออกซูมเข้าไปจนเห็นลายเส้นสีแดงไล่เป็นแนวยาวเล็กๆเท่ากับเส้นด้ายที่ถ้าไม่สังเกตจะมองไม่เห็น

            “ปกติแล้วเราจะไม่ค่อยเห็นมันเท่าไร่เพราะมือนี้ไม่ได้มีสีเขียวอย่างเดียวแต่มันยังส่องแสงสีเขียวออกมาด้วย ถ้าเจ้าไม่เชื่อเจ้าสามารถเอ่ยถามสภาจอมเวทมนต์ได้เลย แม้ว่าพวกเขาจะเข้าข้างเจ้าแต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธความจริงข้อนี้ลงได้”กาซิมยิ้มเยือกเย็น เจ้าเด็กจางกต่างโลกจนมุมแล้ว

            “ท่านต้องการอะไร ข้อตกลงนั่นคืออะไร”ไคเอ่ยถามพร้อมๆกับพยามสงบใจ เขารู้สึกเหมือนถูกโกงกาซิมมาในแบบที่เขานึกไม่ถึงเลย

            “ไม่ต้องห่วงหรอกเด็กน้อย ข้อตกลงของข้าเป็นสิ่งง่ายดายนักและปลอดภัยยิ่งแต่ก่อนอื่นใด ข้าคงต้องให้เจ้าใช้เลือดสักเล็กน้อยเพื่อเป็นพยานว่าเจ้ายอมรับในข้อตกลงของเรา ไม่เช่นนั้นเรื่องราวเหล่านี้คงถึงหูของสภาเวทมนต์ อ้อๆๆ ข้าลืมไปว่าสภาเวทมนต์เป็นพวกเดียวกับเจ้าคงยื้อเรื่องเอาไว้นั่นแหละนะ

แต่ถ้าเป็นกลุ่มหัวรุนแรงของแคว้นราชินละ จริงสิข้าลืมไปว่ามีกลุ่มนี้ที่ดินแดนของข้าด้วยเขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไร่ที่มีคนใช้อารักษ์ของเราได้ เจ้าอาจจะไม่เป็นอันตรายแต่ว่า มีนา เซนเคนอาจจะเป็นได้นะ”กาซิมพูดปิดท้ายอย่างเลือดเย็น

“แกว่ายังไงนะ”ไคผุดลุกขึ้นโดยที่ลืมเลือนไปว่าเขาไม่มีเวทมนต์ไม่มีทักษะการต่อสู้ ไม่มีอะไรเลยแต่คนตรงหน้ามีทั้งความสามารถทางด้านนักรบ ทางด้านเวทมนต์และยังเป็นนักวางแผนที่ร้ายกาจอีกด้วย แต่เป็นโชคของไคอยู่ที่ห้องๆนี้คือห้องเจรจา ระยะทางของไคกับกาซิมห่างออกไปราวสิบเมตรทันทีที่ไคมีท่าทางไม่พอใจราวกับว่าห้องรับรู้ได้ถึงอันตราย

“สมกับเป็นห้องของอารันเซียอาร์จริงๆ ผู้ที่สร้างที่นี่นะ”กาซิมยังคงยิ้มเย็น เขาหยิบนกอินทรีตัวเล็กๆสีทองหัวของมันมีรัศมีแห่งพระอาทิตย์อยู่ด้วย จะงอยปากของมันคาบตราชั่งทองคำที่มีเข็มผุดขึ้นมาตรงกลางของชั่งแต่ละฝั่ง

“แค่เจาะเลือดตรงนี้ ข้าเชื่อว่าแม่ของเจ้าและตัวเจ้าจะได้รับความปลอดภัยสูงสุด ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่เจ้าทำตามข้อตกลงแล้วเรายังจะเป็นพันธมิตรที่ดีงามต่อกัน และยิ่งใหญ่ในโลกเวทมนต์อีกด้วย”กาซิมยังคงรุกไล่ไคอย่างยิ้มแย้ม ไคนั่งลงหัวสมองพลางคิดถึงวิธีโต้แผนการนี้ขณะที่คิดจะออกไปจากห้องเพื่อไปขอคำแนะนำจากไททันเหตุการณ์ก็เปลี่ยนไป

ไอเวทมนต์จางๆแผ่ออกมาจากลูกแก้วก่อนที่ภาพในลูกแก้วจะเปลี่ยนไป รอยเส้นสีแดงไม่ได้มีอีกต่อไปมันกลับเป็นผิวเกลี้ยงๆก่อนที่ผิวมือจะเปลี่ยนมาเป็นสีดำสนิท ภาพนิ่งที่ถูกซูมขยายออกกลับเป็นภาพของมือสีดำกรงเล็บสีแดงสดและโผล่ออกมจากช่องสีดำแดงไม่ใช่โผล่มาจากอากาศ

“เป็นไปไม่ได้”กาซิมที่เป็นคนซูมภาพออกถึงกับงุนงง แผนทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดีแล้วเชียวแล้วทำไมหรือว่า

กาซิมหันไปมองไคที่มีสีหน้าสะใจ เพราะตอนนี้แผนของกาซิมล่มแล้วนั่นไม่ใช่อารักษ์ฯแห่งราชินอีกต่อไปสภาเวทมนต์จะอย่างไรก็คงเห็นด้วยกับข้อนี้ กาซิมขบฟันอย่างแค้นเคือง

“นึกไม่ถึงว่าแกจะสามารถเปลี่ยนอนาคตได้แค่เพียงความตั้งใจ หึ ครั้งนี้นับว่าข้าพ่ายแพ้ให้กับแก แต่แกจำเอาไว้และเก็บไปคิดให้ดี โอกาสของแกมีไม่บ่อยนักหรอกนะที่จะหาพันธมิตรที่แข็งแกร่งอย่างข้า เมื่อข้ารู้ว่าจุดอ่อนที่สุดของแกอยู่ที่ไหน มีหรือที่คนอื่นจะคิดไม่ได้คนที่หวังใช้ประโยชน์จากแกไม่มีแค่ข้าคนเดียวซักหน่อย ถ้าแกต้องการความช่วยเหลือเกี่ยวกับแม่แกละก็ หาข้าได้ทุกเมื่อแต่ เหอะ ถึงตอนนั้นข้อตกลงคงไม่ดีเท่าวันนี้”กาซิมลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่มีพิธีรีตองใดๆ

ไครู้เลยว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ไม่ใช่แค่อาศัยพลังใจของเขาเท่านั้น เพราะในตอนนี้ในใจของเขากำลังคิดถึงเรื่องความปลอดภัยของมารดาอยู่ การที่อยู่ๆมันลูกแก้วนี่กลับเปลี่ยนแปลงไปได้นั้นกลับน่าสงสัยมากแต่ไคคิดว่าในเมื่อมันเป็นผลดีต่อตนเองเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องขัด

 

ไคแม้จะยังสับสนวุ่นวายแต่ก็รู้ดีว่ามีอีกสี่คนที่รอคุยกับเขาอยู่เขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันมีผลกระทบแค่ไหนไคจึงเลือกที่จะรับมือคนที่เหลือต่อไปแทนที่จะทำให้เรื่องวุ่นวาย เขาเชื่อว่ากาซิมเองคงไม่พ่นเรื่องนี้ออกไปแน่ๆ

ทว่าคนที่เดินประตูเข้ามากลับเป็นคนที่ทำให้ไคชวนสบายใจที่สุด เป็นอารี่นั่นเองไครีบบอกให้เธอเข้ามานั่งก่อนเล่าเรื่องราวทุกๆอย่างรวมทั้งถามเรื่องความปลอดภัยของแม่เขาด้วย อารี่ไม่ได้ตกใจอะไรมากเธอรู้อยู่แล้วการมีเรื่องทำนองนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยิน แต่ที่เธอแปลกใจก็การที่ไคเปลี่ยนอนาคตได้ด้วยความตั้งใจมากกว่า เพราะนั้นหมายถึงว่าไคเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นแรงกล้าจนถึงขั้นดื้อด้านซึ่งเธอดูจากบุคลิกไคแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้

“ใจเย็นๆไว้ไค เรื่องแม่เธอทางกระทรวงความมั่นคงรับไปดูแลแล้วอีกอย่างเราไม่ปล่อยให้พวกมีเวทมนต์ไปยุ่มย่ามกับเธออยู่แล้วป่านนี้แม่เธอคงเที่ยวรอบโลกอยู่ละมั้ง นี่ก็เป็นอีกอย่างที่การตามหาแม่เธอจะยากขึ้น”อารี่ปลอบใจแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลสักเท่าไร่

“แล้วเธอมีเรื่องอะไรจะมาคุยกับฉันเหรอ หรือมากินฟรีเฉยๆ”ไคเอ่ยพลางแขวะอารี่ที่หน้างอขึ้นมาทันทีเมื่อถูกหาว่ามากินฟรี

“ใครเขามากินฟรีกันยะ เจ้านี่ปากร้ายจริงๆฉันมาเรื่องงานจริงๆย่ะ ชิชะ บอกมาว่านายจะใส่ชุดอะไรไปงานเลี้ยงแฟนตาซีแห่งความลับ”อารี่พูดเป็นภาษาอังกฤษ ทั้งๆที่รู้ว่าห้องนี้มีระบบป้องกันการได้ยินอยู่แต่ก็พูดด้วยภาษานี้ ไคเองก็ตอบไปตามภาษาอังกฤษเช่นกัน

ชุดที่เขาเลือกเป็นชุดที่คิดขึ้นมากับเทรน ตอนแรกเทรนก็ยังงงๆแต่พอฟังแผนการและความลึกซึ้งในความหมายของชุดนี้ก็ถึงกับขอให้ไคคิดให้ตัวเองด้วย อารี่ตอนแรกก็งงๆเช่นกันแต่พอฟังอย่างกระจ่างชัดแล้วก็อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้ทั้งๆที่เธอเป็นยมทูตแท้ๆ

“นายมันบ้า คิดจะใส่ชุดนั้นจริงๆนะเหรอ”อารี่เอ่ยถามอย่างหนาวเหน็บแทนคนบ้าบิ่น

“ดีออก มีความหมายด้วยนะ”ไคเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

“ระวังเธอ ถ้า ‘เขา’ รู้ละก็นายได้เจอดีแน่ ฉันว่านายเปลี่ยนเหอะขอละหนาวแทนนายจริงๆยิ่งเป็นช่วงก่อนเดินทางอย่าหาเหาใส่หัวนายเลย”อารี่เอ่ยเตือนแต่ไคส่ายพางหัวเราะอาการหน้านิ่วของสาวสวย

“ตามใจนายนะ เฮ้อ เตือนแล้วไม่ฟังกันเลย เออ ฉันเลือกเอลฟ์นะนายคงหาฉันได้ไม่ยาก เอาละเดี๋ยวฉันขอตัวเลยแล้วกัน”เธอว่าอย่างเหนื่อยๆพลางกังวลใจ

“อ้าวไม่อยู่กินข้าวเย็นเหรอ”ไคเอ่ยถามอย่างหวังดี แต่ทำให้สีหน้าเจ้าคิดหนักไปอีกแต่ก็คิดตกในวินาทีถัดมา

“ไม่ละเดี๋ยวฉันจะลองไปขอให้หัวหน้าจัดการเรื่องของแม่นายสักหน่อย อ้อไคไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นให้มากนะ แต่ฉันเห็นด้วยที่นายจะบอกครอบครัวของเทรนรายนั้นนะ ฉันว่าคงเดือดร้อนแทนนายแน่ๆ”เธอยิ้มอย่างมีความหมายก่อนออกจากห้องไปให้ไคงงอยู่กับที่นั่ง

ลีโอ ซีการ์ดเดินเข้ามาอย่างยิ้มแย้มเขาดูเหมือนแป๊ะยิ้มจริงๆนั่นแหละไคไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะระหว่างการคุยกับอารี่นอกจากเรื่องของกาซิมแล้วอารี่ยังกระซิบบอกเกี่ยวกับการลำดับที่พวกเธอตกลงกันไว้ซึ่งจะเป็นลีโอ เชนและซุน

“ไงหนุ่มน้อย สีหน้าเธอไม่ค่อยดีเลยนะโดนข่มขู่อะไรมาหรือเปล่า ฮะๆ โอ้ยๆ ไม่ต้องสนใจคำของคนแก่หรอกนะ”ลีโอพูดเล่นทีจริงที ไคแอบใจสันอยู่ลึกๆชายคนนี้พูดเหมือนรู้ว่ากาซิมคิดอะไรและทำอะไรเลยแต่กลับไม่พูดเจาะจงมากนัก

“อืม เธอดูหนุ่มดีนะ เธอเป็นความหวังของโลกเวทมนต์รู้หรือเปล่า หายไวๆน้ำตานกฟีนิกส์ไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ ใช้มันเสียเถอะฉันรู้ว่าเธอยังไม่ได้ใช้มัน”ลีโอพูดอย่างอ่อนโยน ไครับความอ่อนโยนนั้นด้วยสีหน้าสุภาพและสงบ

“ผมคิดว่าการไม่ใช้มันจะดีกว่านะครับ มันเอ่อ มีค่ามากไปผมเองก็คิดจะส่งคืนอยู่แล้วละครับ”ไคกล่าว ลีโอดูมีสีหน้าไม่แปลกใจเท่าไร่แต่เขาทำตัวให้วุ่นวายกับการชงชาด้วยเวทมนต์

“เธอลืมเก็บของน่ะ ฉันคิดนะว่าทรานน่ะจะรู้วิธีที่จะดึงเอาข้อตกลงออกมาอ่านได้โดยไม่จำเป็นต้องหยดเลือด เขาคนที่ทิ้งไว้ไม่ได้ลืมหรืออะไร แต่เขาจงใจด้วยหมายว่าถ้าเธอเห็นข้อตกลงแล้วอาจจะร่วมมือกับเขาอ้อ เก็บไว้ให้ห่างตาซุนละ รายนั้นละตัวสาวไส้เลยนะ”ชายร่างอวบพูดด้วยท่าทีสบายๆ ขณะที่ไคหายใจวาบเขาลืมไปได้ยังไง นกอินทรีตัวจิ๋วกับแก้วฉายภาพ

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอทำลายแผนของเขาได้ยังไง ความจริงแล้วเขาวางแผนและแก้ไขสถานการณ์ได้ดีมากทีเดียว ฉันเองมาก็เพื่อจะเตือนเธอเรื่องนี้เหมือนกัน”ลีโอพูดพลางวางผ้าเช็ดหน้าสีขาวคลุมนกอินทรีคาบตาชั่งไว้

“ถือมันโดยไม่แตะตัวมันจะฉลาดกว่า ใครจะรู้ละว่าเขาแอบเล่นกลอะไรไว้”ลีโอพูดพลางขยิบตาให้ ก่อนจะหันกลับมานั่งจิบชาอย่างสบายใจ

“ครับขอบคุณมาก แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าคุณทำดีกับผมทำไมหรือว่าหวังผลประโยชน์แบบ...”ไคไม่เอ่ยชื่อแต่คิดว่าลีโอคงเข้าใจ ลีโอยิ้มเพียงเล็กน้อย

“เธอมาที่นี่ ความจริงแล้วไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย ไม่ต้องเดินทาง ไม่ต้องเสี่ยงอันตราย ไม่ต้องรับภารกิจ สิ่งที่เธอเซ็นสัญญากับแซงทัวร์รี่มีแค่สัญญาที่เกี่ยวข้องกับการเป็นบรรณารักษ์เท่านั้นและรวมถึงมาตรการรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของเธอ

แต่ฉันเองก็แปลกใจที่เธอกลับตกลงอย่างว่าง่ายที่จะท่องไปยังดินแดนอันตราย และยินยอมที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อโลกที่เธอไม่รู้จัก เพื่อคนที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน เพื่อโลกที่เธอรู้จักมาแค่ไม่ถึงเดือนดี ฉันก็อยากรู้ว่าเพราะอะไร”ลีโอโต้กลับ คำถามเหล่านี้ไคเองก็เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไม

“เอาละ ฉันคิดว่าคำตอบนั้นจะทำให้แผนการคุยกันนานๆให้สองคนที่เหลือรอจนเซ็งของฉันกร่อยไปหน่อยเอาไว้เธอตอบตอนเราคุยจบดีกว่า ตอนนี้ฉันจะตอบคำถามที่เธอถามถ้าเธอสัญญาว่าจะบอกฉันในตอนที่เราคุยกันจบแล้ว”ลีโอเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม ไคหยักหน้า

“ครับตกลง ผมจะบอกก็ได้แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่เอาไปบอกใคร”

“ง่ายมาก ฉันต้องการบทสวดอำนวยพรของเทพฮิปนอสที่ถูกสิ่งมีชีวิตเวทมนต์กลืนกินไป เมื่อร้อยกว่าปีก่อนและมีเพียงหนทางเดียวที่ฉันจะได้มันมาก็คือช่วยเหลือเธอ”ลีโอพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยล้ำลึก จนไคไม่กล้าถามว่าเพราะอะไรเขาจึงต้องการบทสวดนั้น ลีโอคล้ายจจะจับความรู้สึกไคได้จึงรีบเปลี่ยนสีหน้า

“เพราะฉะนั้นไม่ว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหน ขอเพียงมีจุดหมายเดียวกันกับฉัน ฉันก็จะช่วยเหลือเต็มที่ที่ผ่านมาฉันก็สนับสนุนโครงการจำนวนมากของสภาเวทมนต์ที่เกี่ยวกับการทำลายสิ่งมีชีวิตเวทมนต์และกู้เวทมนต์ที่จางหายไปกลับคืนมา”ลีโอพูด เขาไม่พูดต่อว่าในใจเขาแล้วคิดว่าไคคือเส้นทางที่มีโอกาสต่ำที่สุดในความเห็นของเขาแต่เขาก็จะช่วยทุกวิถีทางอยู่ดี

“คุณต้องการเพียงบทสวดเดียวหรือครับ แค่นั้น”ไคงุนงงเขาคิดว่าคนอย่างลีโอที่มีอำนาจทางการเงินและเส้นสายจำนวนมากไม่น่าจะลำบากอะไรมากกับแค่บทสวดบทเดียว

“ไค เธอยังไม่เข้าใจว่าเวทมนต์บางชนิด มันก็ไม่ได้มีอยู่ทุกที่ทุกแห่งหน การที่สิ่งมีชีวิตกินเวทมนต์ไปมันก็จะพลอยส่งผลต่อเวทอื่นๆด้วย เช่น หากมันกลืนเวทหลับฝันไป ก็จะใช้เวลาอยู่ประมาณสิบถึงยี่สิบปีเวทหลับฝันก็จะถูกลืมเลือนไป มันเป็นอะไรที่อธิบายยากแต่ฉันเชื่อว่าเธอต้องมีโอกาสได้รู้แน่นอน”

เกิดความเงียบขรึมขึ้นมาในระหว่างบทสนทนาไคไม่ได้มองว่าลีโอ ซีการ์ดจะเป็นพ่อพระเท่าไร่แต่เมื่อคิดจริงๆแล้วไม่มีใครที่ไม่หวังผลจากตัวเขาทั้งนั้น อาจจะมีแค่เทรนกับครอบครัวของเค้า ไคอดคิดไม่ได้ถึงคำพูดทิ้งท้ายของเจ้าชายกาซิม นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในโลกนี้เขาก็ถูกคนปกป้องมาตลอดเวลา อ่อนแอยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

“ผมมีเรื่องจะขอร้องคุณได้ไหมลีโอ”ไคตัดสินใจแล้ว ถ้าลีโอเป็นพ่อค้าที่มีเส้นสายตามที่ได้ยินมาเขาจะต้องมีสิ่งที่เขาเคยอ่านเจอในหนังสือมาอย่างแน่นอน

“ได้สิลองบอกมา”ลีโอไม่เสียเวลาซักถาม แต่สายตาหรี่ลงเล็กน้อยเขาคิดว่าไคจะขอร้องความช่วยเหลือช้ากว่านี้

“ผมมีเวลาอีก กี่วันก่อนเดินทาง”

“เธอจะเริ่มงานเลี้ยงส่งอีกสองวัน และจะเดินทางอีกในเจ็ดวันหลังจากงานเลี้ยง”ลีโอเป็นหนึ่งในบุคคลที่รับรู้ตารางเวลาภารกิจราวกับลายนิ้วมือของตัวเอง แต่เขาก็รู้เพราะต้องรู้

“ผมต้องการครูดาบที่สอนเพลงดาบซีไกซัสได้ คุณหาให้ผมได้ไหม ผมขอแบบว่าเป็นคนที่เต็มใจจะสอนผมอย่างเต็มที่”ลีโอทึ่งกับความคิดของคนตรงหน้า เวลาแค่เจ็ดวันกับเพลงดาบที่ดุที่สุดในสำนักดาบด้วยกัน

“ฉันอาจจะหาให้ได้ แต่ไม่รับประกันว่าเธอจะสำเร็จอย่างที่หวังไว้ไค ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรเธอคิดว่าตัวเองอ่อนแอ แต่ในสายตาฉันแล้วเธอแข็งแกร่งมานะ นั่นน่ะ”ลีโอชี้ไปทางไม้เท้าเวทมนต์ของไคที่ฝังอยู่ในแขนซ้าย

“ถ้าคุณหาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมคิดว่าผมเหนื่อยแล้วละ”ไคพูดเบี่ยงประเด็นไป

“อืม งั้นตามที่สัญญาไว้บอกฉันได้ไหมว่าเธอต้องการอะไรจากโลกนี้”

“ต้องการความแปลกใหม่ ให้ชีวิตที่ราบเรียบของผมละมั้ง”ไคตอบหน้าตาย แต่ลีโอกลับผุดยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า นี่แหละคุณสมบัติของพวกนักผจญภัยของแท้พวกที่เบื่อหน่ายกับชีวิตจำเจ

 

ไค เซนเคนเป็นคนรักการอ่านอันเป็นคุณสมบัติจำเพาะของบรรณารักษ์อยู่แล้ว และแน่นอนว่าไคก็เป็นคนที่อ่านนิยายกำลังภายใน แฟนตาซี ไซไฟ โรแมนติก ทุกอย่างเขาสัมผัสกับโลกแห่งจินตนาการมานานแล้วแม้ว่าเขาจะมองเห็นโลกที่ไม่ใช่โลกได้อยู่ตลอดเวลาแต่จิตใจเบื้องลึกของเขาแล้ว ก็ยังคงวาดฝันแบบเด็กผู้ชายทั่วๆไปที่อยากเป็นอัศวินถือดาบขี่มังกร

เมื่อแรกที่มาถึงโลกเวทมนต์เขาเกือบนึกว่าเขากำลังอยู่ในความฝันอยู่แต่เขารู้ ว่ามันไม่ใช่ทุกอย่างเป็นจริงทั้งหมด และนั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกที่จะไม่ปฏิเสธข้อเสนอและภารกิจอันแสนเสี่ยงอันตราย เขาอยากจะผจญภัยสักครั้ง อยากลองทำอะไรที่ไม่เคยมาก่อน

แต่ว่าทุกอย่างก็ไม่เหมือนอย่างที่เขาฝันไว้ทั้งหมด เขาอ่อนแอและเป็นตัวถ่วงไค เซนเคนรู้ดีว่าทุกคนในทีมจะต้องมีฝีมือเป็นเลิศและมีความเก่งกล้าในแบบฉบับของตัวเองแม้ว่าเขาจะได้อลิสที่เรียกตัวตนในอนาคตมาได้ก็จริงแต่เขากลับรู้สึกว่า เขาก็ยังให้ตัวเองในอนาคตปกป้องตัวเองอยู่ดี

เขาอยากผจญภัยด้วยมือของตัวเอง รู้สึกและได้ใช้เวทมนต์จริงๆบ้าง นั่นคือทั้งหมดอาจจะมองว่าบ้าและไร้สาระสำหรับชายอายุยี่สิบกว่าๆแล้วอย่างเขา แต่ไคไม่เคยมองมันเป็นเช่นนั้น

 

“ฉันไม่ได้มาคุยหรืออะไรหรอกนะ เพียงแค่เอาสิ่งนี้มาให้”เชนเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร่ก็ไม่รู้ เขาวางจดหมายสีขาวคุ้นตาลงบนโต๊ะเหลือบมองดูสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะ ไคค่อยรู้ว่าตัวเองเหม่อจนลืมเก็บของไปแบบนี้เชนต้องคาดการณ์ได้แน่นอนถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เชนหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ข้าคิดว่าเจ้าคงเหนื่อยอ่อน รีบไปพักซะ และเก็บของของเจ้าไปด้วย ประตูทางออกอยู่ทางนั้น”เชนชี้ไปยังอีกทางหนึ่ง ซึ่งไคก็พึ่งเห็นว่ามันเป็นทางออก

“ข้าจะไปบอกเจ้างั่งนั่นว่าเจ้าไม่คุยกับเรา”

“ขอบคุณมาก”ไคบอกตรงๆ หากไม่นับอารี่บางทีเชนอาจจะเป็นคนที่จริงใจที่สุดก็ได้

“ก็แค่หน้าที่”เชน ยืนตัวตรงดวงตาสีเหล็กแข็งกล้า ไคเอาคันชั่งอินทรีตัวจิ๋วใส่ลงบนผ้าเช็ดหน้าก่อนเก็บของทั้งที่เหลือเดินไปยังอีกทางหนึ่ง เชนรอจนไคลับสายตาค่อยเดินกลับไปยังทางเดียวกับที่มา เหตุผลที่เขามาก็แค่มาตามคำสั่งของหัวหน้านาวินที่ต้องการส่งมอบจดหมายให้ปลอดภัยที่สุดเท่านั้นเอง

 

ไคเดินออกมาจากทางเดินเดี่ยวที่มีตะเกียงส่องอยู่ทุกสี่ก้าว ก็พบว่ามีโต๊ะเล็กๆที่มีซันเดีย แอนนา ไททัน ทราน เทรน อเลน ลิซ่า และใครอีกสองคนที่ไคไม่รู้จักกำลังนั่งรออยู่

“เอาคันชั่งมาให้ข้าดูก่อน”แอนนายายของเทรนที่ดูสวยสะพรั่งไม่แปรเปลี่ยนเอ่ย พร้อมรับอินทรีทองคำตัวจิ๋วไปเธอเป็นแม่มดขาวย่อมมีวิธีรีดเค้นข้อมูลจากสิ่งนี้แน่นอน

“ซันเดียไปช่วยแม่”

“คะ”มารดาเทรนรับคำแม่ยายอย่างว่าง่าย และเดินหายไปยังช่องลับ

“นายนี่เจ๋งนะ ที่แท้ก็อยากไปผจญภัยนี่เอง แหมๆ แล้วมาทำวางฟอร์ม”อเลนรีบลุกขึ้นมากอดคอไคอย่างสนิทสนมก่อนจะโดนมะเงกจากไคและผู้หญิงผมสั้นสีเขียวใบไม้

“โอ๊ย ทำอะไรนะ นาย เธอ”อเลนไม่รู้จะว่าใครก่อนระหว่างเพื่อนสาวกับเพื่อนชายคนใหม่ ระหว่างมึนงงก็โดนลิซ่าลากตัวออกไปด้านข้าง

“ไค นี่เอ่อ คุณ แคทเทอรีน เรมไลท์ เจ้าของมังกรแสง คุณรินารี่ โซดัส เจ้าของมังกรศักดิ์สิทธิ์และคุณลิซ่า ไซเรสเจ้าของมังกรสีเงิน”เทรนลุกขึ้นแนะนำตัวสามสาวให้ด้วยท่าทางประหม่าๆดูไม่เข้ากับรูปร่างหน้าดุจเทพบุตรเท่าไร่

แคทเทอรีน เรมไลท์เป็นสาวเท่ห์ดูแข็งแกร่ง เธอใส่เกราะหนังรองเท้ารัดส้นสูงถึงเข่ากางเกงขี่ม้ารัดนิดหน่อยใบหน้าสวยดุตาคมแต่ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับเข้ากันได้ดีกับเส้นผมสีแดงเหมือนเพลิงที่ตัดทรงบ๊อบเทที่เน้นความเปรี้ยวสวยดุของเธอ ไคแอบคิดว่าหุ่นเธอคนนี้ไปเดินเป็นนางแบบได้สบายๆ

รินารี่ โซดัส ชื่อนี้ไคเคยได้ยินมาแล้วเธอเป็นสาวที่มีนัดเดทพร้อมกันมากกว่าสิบคน และยังเป็นคนส่งการ์ดชวนโมโหมาให้ แต่ก็สมควรอยู่ที่จะมีผู้ชายเข้ามาติดพันเป็นจำนวนมากเธอคนนี้สวยแบบอ่อนหวานเส้นผมเป็นสีทองคล้ายเจ้าหญิงในนิทานดวงตาสีทองอร่าม ผิวคล้ายกับหินอ่อนชั้นเยี่ยม หุ่นอกทรงเอวตลอดจนท่าทางของเธอชวนให้หลงเชื่อได้ง่ายดายเหลือเกินว่าเป็นหญิงสาวที่แสนบริสุทธ์ ไคมองเธอเพียงแวบเดียวก็หันไปมองลิซ่า เด็กสาวตัวเล็กอายุสิบสองสิบสาม เส้นผมสีเงินขาวคล้ายหิมะถูกมัดรวบไว้ไม่รู้

“โฮ่ นายไม่หลงเสน่ห์ของรินารี่ซะด้วย”แคทเทอรีนออกความเห็นเสียงดัง ไคเหมือนได้เสียงกร๊อบแว่วๆมาจากรินารี่แต่หันกลับไปเธอก็กำลังยิ้มระรื่นเหมือนไม่มีอะไร

“ผมไค เซนเคนครับ แล้วทุกคนมาที่นี่ เอ่อ...”ไคกำลังคิดหาคำพูดเทรนก็รีบตอบทันที

“มาเป็นพยานในการคุยยังไงละ พอดีอเลนจะมาเยี่ยมนายอยู่แล้วก็เลยดึงตัวมาเป็นพยานไว้ เพราะนักรบมังกรเหมาะสมที่สุด”เทรนไม่ได้อธิบายมาก ว่าเหตุใดจึงเหมาะที่สุดแต่ไคก็ไม่คิดมากเก็บไว้ถามที่หลัง

“ว่าแต่ เจ้าจะฝึกเพลงดาบซีไกซัสจริงๆหรือ รู้หรือเปล่ามันคือเพลงดาบอะไร”ไททันที่เงียบอยู่เอ่ยถามไค ไคก้มเล็กน้อยก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ ทุกคนก็ทยอยกันนั่งตาม

“ผมอาจเจอจากหนังสือตำนานนะครับ เป็นเพลงดาบที่มีไว้ใช้สำหรับสังหารเพียงอย่างเดียว อาลูจิน ฝึกเพลงดาบนี้ได้ในเจ็ดวัน ผมเองก็คิดว่า...”

“เหลวไหล อาลูจิน มันมีอยู่แต่ในตำนานเท่านั้น”แคทเทอรีนดูเหมือนจะมีนิสัยโพงผ่าง จึงพูดออกมาทันทีโดยไม่สนใจหน้าตาของคนที่ฟังอยู่

“งั้นไกจินก็เป็นตำนานเหมือนกัน”

“ไกจินมีอยู่จริง”

“เซอร์ดานดีลัส เร็กโกรฟ กล่าวว่าหลักฐานของอาลูจินมีอยู่เจ็ดแห่งที่สามารถใช้พิสูจน์ได้จริง แล้วไกจินละ”มาถึงตรงนี้ทุกคนก็นิ่งอึ้ง เพราะไม่คิดว่าไคจะอ่านเลยไปถึงชีวประวัติของผู้แต่งหนังสือด้วย แต่ก็เป็นจริงๆดั่งที่ไคพูด หนึ่งในเจ็ดของหลักฐานก็คือเชื้อสายของอาลูจินเสียด้วยทำให้ถูกยอมรับกันว่า อาลูจินเคยมีตัวตนจริง

คนที่อึ้งที่สุดคือแคทเทอรีนที่โดนถามกลับมาซะจุก ปกตินางก็เป็นคนพูดตามใจคิดอยากพูดอะไรก็พูดอยากด่าอะไรก็ด่าเป็นสาเหตุที่ทำให้คนชอบและชังไปในเวลาเดียวกัน แต่ส่วนใหญ่คนเหล่านั้นมักไม่โต้มาตรงๆแบบไค ความรู้สึกพลันสับสนปนเปจึงนึกคำพูดไม่ออก

“สุดยอด ยายแมวปากร้ายแพ้ให้กับไค สุดยอดๆๆ”อเลนรีบพูดพร้อมกับทำมือเหมือนตัวเองเป็นผู้ตัดสินมวยแถมยังทำสัญลักษณ์ว่า แคทเทอรีนโดนน็อคเอ้าท์อีกด้วยก่อนจะพยามจับมือไคยกขึ้นแสดงความชนะแต่ก็แป้วไปเมื่อโดนเจ้าของมือดีดมะกอกกลับมา ที่น่าสงสัยคือมันไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงเป็นอะไรที่ไคนึกไม่ตกจริงๆ

“เอาเถอะๆวันนี้เย็นมากแล้วนะ ยังไงก็ให้ไคเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมอาหารกันเถอะ”ไททันพูดเรียบๆแต่เจ้าลูกชายเลิกคิ้วมองผู้เป็นพ่อ

“พ่อ ข้าว่าประโยคที่พ่อพูดมันแปลกๆนะ”

“ไม่หรอกน่า อยากกินไก่ทอดฝีมือไคตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว ไคเห็นเจ้าหมักไก่เอาไว้นี่ป่านนี้คงซึมเข้าเนื้อตามที่เจ้าว่าแล้วกระมัง”ไททันหันมาถามไค ซึ่งไคก็เห็นด้วยก่อนออกมาที่อาคารรับรองแขกนี่เขาก็ได้เตรียมอาหารเที่ยงไว้หลายอย่างเหมือนกัน

“เดี๋ยวลองทำปลาย่างอีกอย่างแล้วกันนะครับ เผื่อไม่พอ”

“ของปู่ขอตัวใหญ่สุดนะ ปู่จอง”ไททันที่เงียบขรึมมาตลอดเช้าปิดท้ายการสนทนา

“….”

 

 

          ไคเดินขึ้นไปบนห้องสักพัก ก่อนเริ่มการทำอาหารเพื่อไปอาบน้ำและนั่งเปิดดูซองจดหมายสีขาว เขาค่อยพบว่ามันเป็นจดหมายแสนสั้นจริงๆแต่เป็นของนายพลนาวิน ดัชเชสก้า

ถึง ไค เซนเคน

ขอโทษด้วยสำหรับข่าวที่รั่วออกไป

นาวิน ดัชเชสก้า

            ไคอดทึ่งไม่ได้ที่จะได้รับจดหมายแบบนี้ แต่ทว่าขณะที่เขาเก็บซองจดหมายนั้นเอง มือซ้ายของเขาก็เริ่มทอแสงสีดำจ้า มันแสงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนขณะที่กำลังขมวดคิ้วแสงนั้นก็กลืนไปเขาไปทั้งตัว

 

 

ตึก....ตึก....

ไครู้สึกอยากจะอ้วก เขาหูเขาได้ยินเสียงกลองรัวๆที่ไหนสักแห่ง เมื่อกี้นี้เขาโดนแสงประหลาดสีดำจู่โจมจากนั้นก็เหมือนถูกจับใส่อุโมงค์ลึกลับ

“อะไรนะ”ไคลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจ เขากำลังอยู่ที่ไหนกันแน่ เขาจำได้ว่าเขาอยู่ในห้องนอนนี่นา ป่าตอนกลางคืนเหรอ ไคคิดขึ้นมาแวบหนึ่งเขารีบใช้นิ้วชี้แตะที่ตาทันที ตาวิเศษทำงานทันทีมันทำให้เขาเห็นว่ากำลังมีไอสีดำรุนแรงพัดพามาทางนี้ เขารู้สึกด้วยสัญชาติญาณอย่างรุนแรงว่าไอสีดำนี่ไม่ธรรมดานี่เขาจะเจอเรื่องเหนือธรรมชาติขึ้นทุกวันแล้วนะ

ไคคิดจะเคลื่อนไหวก็ต้องแปลกใจกับชุดที่ตัวเองกำลังแต่งอยู่ ชุดมอซอผ้าคลุมสีดำสนิทสวมแหวนสี่วงทั้งสองข้างมีกำไลข้อมือสีทองเป็นรูปมังกรจีน ข้างเอวเขากำลังสะพายดาบอาร์ไลค์คัส

“เห็นไหมละ เจ้าผู้อ่อนแอว่าทุกๆอย่างย่อมมีข้อดีและข้อเสีย แม้ว่าเจ้าจะมีอาวุธที่ทรงพลังแต่มันก็มีด้านที่สามารถทำร้ายเจ้าได้เหมือนกัน เป็นถึงได้เป็นเรื่องงี่เง่าที่เจ้าจะพยามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกฎแห่งกาลเวลา”เสียงห้าวแหบพร่าเอ่ย ก่อนจะปรากฏจากม่านควันสีดำไอสีดำพุ่งออกมาจากตัวเธอ พร้อมกับสีแสงสีแดงสดคล้ายเลือดเปล่งออกมาอย่างช้าๆ

“เจ้าเป็นใคร”ไคถามออกไป มือก็จับกุมด้ามดาบแน่น

“หึ ข้าก็ลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เราไม่รู้จักกัน แต่ข้าไม่คิดจะแนะนำตัวอีกครั้งหรอกนะ เพราะว่ามันน่าเบื่อ!!” เธอยิ้มแสยะก่อนพุ่งกรงเล็บมาทางไค ไคเห็นท่าไม่ดีชักดาบอาร์ไลค์คัสออกมาฟาดไปยังต้นกำเนิดของพลังมันแตกออกเป็นสองส่วนก่อนที่ เธอคนนั้นจะถอยกลับไปยืนห่างจากไคประมาณสองเมตร

“นึกไม่ถึง แม้จะดึงตัวมาแล้วก็ยังเก่งไม่ใช่น้อย แต่ก็คงไม่คณามือข้าหรอก”เธอคนนั้นแผ่สยายผมก่อนที่จะร่ายเวทด้วยภาษประหลาด ไครู้มาว่าการปล่อยให้จอมเวทร่ายมนต์ได้นั้นเป็นเรื่องอันตรายเขาจึงพุ่งตัวเข้าไปฟาดฟันอย่างสะเปะสะปะด้วยพละกำลังที่มี

แต่นางปีศาจร้ายกลับเริ่มเต้นระบำประหลาดออกมา มาถึงตอนนี้ไคคิดได้อย่างเดียวคือหนีเท่านั้นในใจก็ร่ำร้องว่าเขากำลังเจอกับฝันร้ายหรือเรื่องจริงกันแน่ 

กลางคืนทำให้เขามองเห็นไม่ถนัดตาน่าแปลกที่เขาวิ่งเข้าป่าไปเท่าไร่ กลับรู้สึกเหมือนว่าปีศาจร้ายกำลังวิ่งตามมาอย่างนั้นนั่นแหละ นางยังคงร่ายมนต์อยู่พริบตาถัดมาตาทิพย์ของเขาก็เห็นบางอย่าง ที่มีสีแดงเป็นก้อนคล้ายหัวใจกำลังเต้น

นางปีศาจโผล่ตัวออกมาจากตรงไหนไม่ทราบมาขวางทางเอาไว้พร้อมกับเร่งภาษาประหลาดให้กระชั้นชิดยิ่งขึ้น ไครู้ตัวดีว่าสิ่งนั้นต้องเป็นอะไรที่สำคัญกับนางยิ่งมีลักษณะเหมือนหัวใจแบบนี้ก็คิดได้แบบเดียวต้องเป็นหัวใจของนางแน่

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้บรรณารักษ์หนุ่มคิดแบบนี้ บางทีเขาอาจจะกำลังสติแตกอย่างที่สุดแล้วก็ได้ไคฟาดดาบในท่าของเคนโด้แต่นั่นก็แค่เลียนแบบมา เมื่อกรงเล็บสีดำยาวของนางพุ่งเข้ามาเขาก็ตีลังกาม้วนหน้าไปราวห้าหกตลบก่อนจะปักดาบลง ลงหัวใจที่ซ่อนอยู่ในแท่นหินสีดำดาบอาร์ไลค์คัสคมกริบแข็งแกร่งมันเสียบทะลุแท่นหินราวกับเป็นเต้าหู้ ไคหันกลับไปมองนางปีศาจร้ายที่กำลังโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด นางกำลังรวบรวมไอเวทสีดำทั้งหมดเพื่อยิงออกมา ไคนั่งอยู่ตรงนั้นเขารู้สึกเหมือนเดิมพันพลาดเขาแพ้แล้ว

ทว่ากลับมีแสงสีทองแผ่ออกมาจากตัวเขาไล่ไปจนถึงปลายดาบที่เขาถืออยู่ ไคกลับรู้สึกผ่อนคลายสบายใจคล้ายกับว่าเขากำลังโอบกอดสตรีที่มีร่างกายอ่อนนุ่มน่าสัมผัสอยู่อย่างนั้นแหละ ความหวานของรสสัมผัสของการจูบ ไคสะดุ้งเมื่อเขากำลังยืนจูบกับผู้หญิงผมทอง เธอเองก็กำลังโอบกอดรอบคอเขา

“ใครน่ะ”รินารี่ตวาดเสียงใสก่อนพุ่งใบมีดเล่มเล็กไปยังประตูครัวที่แง้มอยู่ ก่อนจะมีเงาร่างสองเงาโผล่ออกมาจากประตูครัว

“เล่นแรงจังเลยนะ ริรี่”อเลนยิ้มสดใส ในขณะที่คนถูกเรียกว่าริรี่กลับหน้าบึ้งตึง

“ไฟแรงจังเลยนะ นายเนี้ยแต่ระวังหน่อยเถอะยัยนี่มีแฟนคลับเพียบ คุณไททันบอกให้นายเข้าไปรับประทานอาหารได้แล้ว มิน่ายกอาหารกันนานจัง”แคทเทอรีนเอ่ยยิ้มๆแต่ทำเอาไคเสียวสันหลังเหมือนกัน เขาจูบรินารี่แม่สาวผมทองจริงเหรอ ? แต่หากถามออกไปเกรงว่าจะไม่ดีไคจึงเลือกที่จะเก็บไว้ในใจ

รินารี่ดูหน้าแดงๆเวลาสบตากับไคเธอเลือกที่จะไปยุ่งวุ่นวายกับการยกถาดอาหารที่ไคทำเสร็จแล้วออกไป เพราะว่ามื้อนี้มีแขกที่เป็นดราก้อนไรเดอร์มาด้วยพวกเธอที่เป็นแขกจึงอาสาช่วยเหลือเพื่อไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป

“ไคเป็นอะไรน่ะสีหน้าไม่ค่อยดีเลย เหนื่อยหรือเปล่า”แอนนารีบถามไค เพราะว่าไควันนี้ก็เอาแต่รับแขกแถมยังต้องมาทำอาหารอีก พวกผู้ชายนี่ก็จริงๆเลยทำอาหารคนเดียวมันก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้วแทนที่จะเรียกพวกเธอไปช่วย

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับคุณยายแอนนา”ไคยิ้มๆรู้สึกแปลกๆที่ต้องเรียกสาวที่ดูเหมือนวัยสี่สิบกว่าว่าคุณยาย ไคนั่งลงใกล้ๆเทรนซึ่งขนาบข้างด้วย อเลนและมีสาวๆอยู่ตรงข้ามไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่าเพราะพวกเธอเอารินารี่มาไว้ตรงข้ามกับไคทั้งสองคนไม่ได้พูดถึงเหตุการณ์ที่อยู่ในห้องครัว

อาหารชุดที่ไคทำเป็นอาหารสไตล์ตะวันตกมีส่วนที่เป็นตะวันออกเพียงเล็กน้อยซึ่งคุณปู่ทรานก็ได้ปลาย่างตัวใหญ่สุดไปครองสมใจอยากจริงๆตามคำขอ ไคก้มลงกินอาหารเงียบๆเทรนกลับเป็นคนแรกที่เห็นความผิดปกติของเพื่อน

ปกติแล้วไคเป็นเหมือนเด็กที่พึ่งเรียนรู้โลก เขามีนิสัยช่างซักช่างถามขี้สงสัยไปหมดและเป็นคนที่คุยเท่าไร่ก็ไม่เบื่อแต่ว่าวันนี้ไคกลับดูซีดๆและพูดจาน้อยลงเหมือนกำลังเหนื่อยอยู่

“ไค นายไหวไหมนี่ ไม่ไหวก็ไปพักที่ห้องเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนรับใช้เอาอาหารขึ้นไปบนห้อง”เทรนเอ่ยถามตรงๆเรียกสายตาจากคนบนโต๊ะ ไคในตอนนี้เก็บความสงสัยเรื่องความฝันที่ตนพึ่งเผชิญหน้ามาไม่ไหวแล้วเหมือนกันยังเรื่องความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับรินารี่อีก

“อืม นายพาฉันไปที”ไคว่าพร้อมกับพูดขออนุญาตกับทุกคนซึ่ง ทรานทำหน้าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดก่อนพยักหน้าอนุญาติเทรนลุกขึ้นตามไปส่งไคที่ห้องนอน

ไคไม่รู้สึกตัวจนรู้ตัวอีกทีก็ที่ห้องนอนของตัวเองแล้ว ซึ่งห้องนี้เป็นห้องที่ตระกูลฟีเนเซียร์จัดทำไว้ให้ เทรนกำลังจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆแต่ไคคว้ามือแล้วดึงไปนั่งที่โต๊ะก่อนจะเล่าเรื่องเหลือเชื่อที่ตัวเองประสบพบเจอมาให้ฟัง

 

“เดี๋ยวนะฉันขอสรุปก่อน นายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้วรู้สึกตัวอีกทีก็คือตอนที่จูบกับรินารี่งั้นเหรอ แต่ว่ามันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง มนต์สะกดไม่ใช่แน่ๆพ่อร่ายข่ายมนต์ไว้แล้ว แค่มนต์ตบแมลงยังตรวจจับได้เลยมนต์ระดับกลางไม่มีทางแน่ๆ”

“แต่ฉันเจอจริงๆนะ เดี๋ยวนะฉันจะวาดรูปของยายปีศาจนั่นให้นายดู”ไคหยิบปากกาบนโต๊ะแต่ก็ต้องงงในเมื่อมันเป็นปากกาจริงๆหรือปากอะไรก็ไม่รู้เป็นปากกาที่ทำมาจากปากของนกไล่ขึ้นไปเป็นขนนก

“เดี๋ยวนะ อันนี้ นายนึกภาพแล้วมันคายน้ำหมึกออกมาเอง”เทรนว่าก่อนที่จะส่งปากากสีดำเก่าๆที่อยู่ด้านในสุดของกระบอกเก็บปากกาขนนก

ไควางอันเก่าหยิบอันที่เทรนส่งให้มาพร้อมกับนึกถึงยายปีศาจที่ไล่ฆ่าเขา มันไม่ต้องใช้ความพยามเลยในเมื่อมันติดตราตรึงอยู่ในหัวสมองเขาชัดขนาดว่าจำได้ทุกรายละเอียด

“นี่มัน...”เทรนกำลังจะพูดชื่อออกมาแล้วแต่กลับมีมือแข็งแกร่งปิดปากเอาไว้ได้ทันเวลา อเลนนั่นเองตอนนี้อเลนไม่ได้มีสีหน้าล้อเล่นอีกต่อไป

“โทษทีนะ ฉันเอาอาหารมาให้ เทรนนายไม่ควรพูดชื่อนั้น ฉันจะเขียนให้ไครู้เอง ไคก็ด้วยห้ามอ่านออกเสียงเด็ดขาด”อเลนกล่าวขรึมๆผิดกับนิสัย

Banshee

“อย่าเอ่ยชื่อนี้จะดีกว่านะ โดยเฉพาะตอนค่ำๆและถ้าจะคุยเรื่องนี้ฉันคิดว่าคงยาว”อเลนยิ้มอย่างนึกสนุกจากเท่าที่ดูจากภาพวาดแล้ว แบนชีตัวนี้อายุไม่ต่ำกว่าพันปีแน่

ภาพหญิงร่างกายเหี่ยวย่นเส้นผมสยายคล้ายคนบ้าเล็บยาวคมกริบ นัยน์ตาห้อเลือดมีเค้าลางของความบ้าคลั่งชนิดที่ถ่ายทอดออกมาจากภาพอย่างทะลักทะลาย ปกติแล้วในภารกิจต่างๆการเจอมอนเตอร์ระดับนี้นับว่ายากมาก ต่อให้เป็นภารกิจของนักรบมังกรเองก็เถอะ

“งั้นคืนนี้นายก็พักที่ห้องฉันก่อนแล้วกัน ไปหาข้ออ้างอะไรก็ได้สิ่งที่ฉันต้องการคือการเตรียมตัวรับมือเจ้านี่ให้มากที่สุด”ไคเอ่ยขรึมๆเขาไม่รู้ว่าหลังจากเกิดแสงสีขาวมันจะเกิดอะไรขึ้น

“ปาตี้สินะ”

“ไม่ใชว้อยย”ไคแจกมะเหงกอย่างเหลืออดกับเจ้าคนที่จริงจังได้ไม่ถึงนาทีนี่

“ฮะๆ แบบนี้สิแจ๋ว”อเลนยิ้มสนุก ในขณะที่เทรนก็ยิ้มจางๆไคเองก็ยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยใจ ตั้งแต่เมื่อไร่นะที่เขาสามคนสนิทกันถึงขั้นนี้

“งั้นเดี๋ยวฉันไปบอกพวกข้างล่างก่อนนะ”อเลนยิ้มพราย เจ้าหนุ่มผมสีน้ำตาลออกทองกระโดดโลดเต้นออกไปจากห้องก่อนที่ไคและเทรนจะถอนใจออกมาอย่างไม่นัดกัน และเริ่มเปลี่ยนเสียงหัวเราะแทน

------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่1 ณ วันที่ 13/11/2554 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 16 : เหตุผล , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2363 , โพส : 20 , Rating : 96% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 20 : ความคิดเห็นที่ 539
อย่างที่คุณ ariel_el พูดไป ผมเห็นด้วย แล้วก็ผมคิดว่าอนาคตสามารถเปลี่ยนแปลงได้นะครับ เช่น วันที่ 01/09/2555 คุณอาจก้าวเท้าขวาหรือซ้ายออกจากบ้าน ซึ่งมันจะทำให้อนาคตของคุณเปลี่ยนไปทันที อย่างในเรื่อง คุณฆ่าตัวxxเมื่อเวลาเดินไปคุณอาจไม่ใช้เวทนั้นฆ่าตัวxxนะครับ ..
Name : Dark Wizard < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dark Wizard [ IP : 101.51.35.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2557 / 19:08
# 19 : ความคิดเห็นที่ 415
ปีศาจตนนั้นมาได้ไง แล้วไคจะเป็นยังไงต่อไป
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 49.230.200.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2555 / 20:01
# 18 : ความคิดเห็นที่ 250
พระเอกอยากเทพแล้ว ดีัๆ
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.48.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 00:22
# 17 : ความคิดเห็นที่ 249
อเลนตีซี้เร็วจริง 55 
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.118.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 21:55
# 16 : ความคิดเห็นที่ 248
 สนุกมากๆเลยค่ะ~
PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.9.114.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 15:43
# 15 : ความคิดเห็นที่ 247
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.116.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 16:05
# 14 : ความคิดเห็นที่ 246

ยังมีเนื้อหาที่ทำให้สับสนอยู่บ้างค่ะ

บางตอนก็บอกว่าไททันเป็นพ่อของเทรน แต่ตอนนี้บอกว่าเป็นปู่
สรุป ใครเป็นปู่ ใครเป็นพ่อ
ช่วยตรวจดูทีนะคะ

Name : ariel_el < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ariel_el [ IP : 101.108.236.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2554 / 22:46
# 13 : ความคิดเห็นที่ 245
ชอบไคจัง

ขอเป็นแฟนคลับเรื่องนี้ด้วยคน

ภาษาดี บรรยายดี เนื้อเรื่องดี คำผิดไม่ค่อยมี

ปอลิง ชอบบ้านของเทรนจังรู้สึกว่าครอบครัวนี้น่ารักแบบแปลกๆ -..-

PS.  ข้าคือผู้แสวงหาสิ่งที่เป็นนิรันด์ แต่สุดท้ายกลับพบว่าสิ่งที่ตามหามานานนั้นคือความตาย ความตายเท่านั้นที่จะไม่ทำให้เราพรากจากกัน เจ้าผู้เป็นที่รัก หลับให้สบายเทอญ อีกไม่นานหรอกที่รัก อีกไม่นานข้าจะตามไป
Name : หน่อพอ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หน่อพอ [ IP : 223.207.158.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2554 / 13:07
# 12 : ความคิดเห็นที่ 244
ยังมิทันได้ไปไหน
ปัญหาใหม่ก็โผล่มาให้เห็นอีกแล้ว
Name : sunshadow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunshadow [ IP : 125.27.20.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2554 / 17:08
# 11 : ความคิดเห็นที่ 243
สนุกมาก มากๆ555.

อ่านรวดเดียวเลย อัพไวๆน้า
Name : ~+*MiNd_Za*+~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~+*MiNd_Za*+~ [ IP : 125.25.24.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2554 / 21:15
# 10 : ความคิดเห็นที่ 242
สนุกมากค่ะ
Name : ren [ IP : 223.206.21.185 ]

วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 01:51
# 9 : ความคิดเห็นที่ 241
อ่านรวดเดียว 16 ตอนเลย
สนุกมาก น่าติดตาม ไม่น่าเบื่อ
เนื้อเรื่องดีมาก
Name : klhru < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ klhru [ IP : 58.64.55.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 22:14
# 8 : ความคิดเห็นที่ 240
 หวายยบรรยายซัเห็นภาพเลย ^^~
PS.  "When life is giving you a hard time, try to endure and live through it. You must never run away from a problem. Convince yourself that you will survive and get to the other side."
Name : Lenna < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lenna [ IP : 223.204.116.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 20:01
# 7 : ความคิดเห็นที่ 239
อืม....สามทหารเสือออกโรง 55555
Name : lady-night < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lady-night [ IP : 116.58.231.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 19:00
# 6 : ความคิดเห็นที่ 238
อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  
Name : rainisblue123 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rainisblue123 [ IP : 202.28.68.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 17:40
# 5 : ความคิดเห็นที่ 237
ไคนี่เสน่ห์แรงนะ แบนชีก็ไม่เว้น หลงกันขนาดนี้ระวังจะสับรางไม่ทันนา
Name : D.Light [ IP : 124.122.93.95 ]

วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 14:23
# 4 : ความคิดเห็นที่ 236
สนุกมากครับ
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 110.76.153.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 14:08
# 3 : ความคิดเห็นที่ 235
โย่ โย่ มาอัพแล้ว


เย่ เย่ เย่
Name : pat [ IP : 58.8.83.8 ]

วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 13:32
# 2 : ความคิดเห็นที่ 234
สนุกสุด ๆ ^ ^
Name : โออิชิ [ IP : 203.130.145.99 ]

วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 09:09
# 1 : ความคิดเห็นที่ 233
ปาตี้ชุดนอนอย่างนี้
ต้องมีหมอนเป็นพร้อบ!
ฮาฮา น่าสนุกจังเลย

แต่ว่าเจ้าชายนี้น่ารังเกียจจริงๆเลยเชียว
Name : -_Saki_- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -_Saki_- [ IP : 58.8.235.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2554 / 02:40
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android