คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 17 : ไม่ได้ตั้งใจ


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 17 : ไม่ได้ตั้งใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2227 , โพส : 13 , Rating : 95% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ไม่ได้ตั้งใจ

 

สรุปเมื่อคืน เป็นการหารือเกี่ยวแบนชีเพียงสองชั่วโมงส่วนที่เหลือไค เทรน อเลน หมดไปกับการเล่นเกมเพลย์เวทมนต์ ระบบเสมือนจริง ของโลกเวทมนต์ไปเกือบค่อนคืนก่อนจะซัดเหล้าตามประสาผู้ชายและหลับจนรุ่งสางนี่เอง

ไคมองอเลนที่กำลังสะลืมสะลือ กลัดกระดุมอยู่หน้ากระจกไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้หมอนี่จะละเมอได้แรงมากเผลอนิดเดียวชกซะหน้าเทรนบวมไปแถบหนึ่ง ซึ่งถูกไล่ให้ไปนอนบนพื้นแทนเตียง ส่วนเทรนที่ทายาจนหายและใบหน้ากลับมาหล่อใสเป็นปกติเรียบร้อยกำลังรับประทาอาหารเช้ากับไคอย่างสงบ

“ยังไงก็เถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปซื้อเครื่องจัดการเจ้านั่น นายก็ไปค้นข้อมูลมานะ”ไคเอ่ยเรียบๆทำให้เจ้าผมน้ำตาลที่หน้ามุ่ยอยู่หน้ากระจกมุ่ยลงไปอีก

“รู้แล้วละน่า ทำไมต้องเป็นฉันทุกทีเลยนะ”

“นายเล่นโจ๊กเกอร์แพ้สิบตารวด และตาที่สิบเอ็ดนายชวนพวกเราเล่นโดยบอกว่าถ้าแพ้อีกจะยอมทำอะไรก็ได้ ตอนแรกไคจะให้นายยืนด้วยท่าพิสดารแต่แล้วด้วย...”

“รู้แล้วละน่า ไอ้เรื่องที่ต้องมาทำน่ะ ที่ไม่รู้คือทำไมฉันถึงได้ดวงห่วยแตกแพ้พวกนายยับเยินแบบนี้หะ สำหรับเจ้าไคไม่เท่าไร่เพราะมันอยู่ที่โลกมีทริคการเล่นเยอะ แต่นายน่ะๆ”อเลนที่เมื่อคืนแพ้จนเกือบต้องไปเดินด้วยสองนิ้วข้องใจอย่างมาก

ความจริงแล้วไคเองก็สงสัยเหมือนกันสำหรับเขา ไอ้ของเล่นฆ่าเวลาจำพวกไพ่การ์ดหรืออะไรพวกนี้มันดูเหมือนเป็นพรสวรรค์มาแต่เกิด เมื่อก่อนเพื่อนๆเคยตั้งวงไพ่เล่นกันแต่ไคไม่รู้กฏเลยแต่ฟังกฏเพียงครั้งเดียวก็สามารถเล่นกินทุกคนได้อย่างง่ายดายจนถึงขนาดเพื่อนๆเวลาตั้งวงไพ่กันมักจะมีกฏห้ามเรียกเขาไปเล่นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับไคแล้วไพ่มันเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ แค่รู้กฎรู้ว่าต้องทำอย่างไรมันก็เหมือนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาพรสวรรค์นี้มาก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุกับเขาเสียอีก ส่วนเทรนนั้นไคคาดว่าเทรนไม่ได้เป็นแบบเขาแต่เขาเป็นคนที่เทพีแห่งโชคชะตามักจะยิ้มให้เสมอๆ หลายครั้งที่เสมอกับเทรนด้วยความฟลุคๆที่ไม่น่าฟลุค ก็เหลือแต่เจ้าคนต้นคิดที่ไม่มีอะไรสักอย่างนั่นแหละที่แพ้หลุดลุ่ย

“อืม งั้นไปเถอะ”ไคว่าอเลนรับคำก่อนเดินออกไปจากห้องพร้อมกัน

 

 

แบนชีคือภูตผู้หญิงที่มักจะมีเสียงที่เป็นอันตรายเกือบทั้งหมดของแบนชีร่ายมนต์ดำเป็น ภาษาที่ไคพอจำได้และท่องเลียนแบบให้อเลนและเทรนฟังเพียงเล็กน้อยทั้งสองก็ลงความเห็นว่าเป็นมนต์ดำในภาษาที่ตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าพันปีแน่นอน กลุ่มภูติแห่งความมืดอย่างแบนชีมักจะแพ้ธาตุศักดิ์สิทธ์ แต่ธาตุศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งที่หาได้ยากมากถึงหาได้ก็มีแค่จำนวนเล็กน้อย

แต่ถ้าเป็นน้ำมนต์ละก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งไปเลย น้ำที่ใส่จิตอันบริสุทธิ์ที่เข้มแข็งลงไปยิ่งเป็นจิตของหญิงพรมจรรย์ ยิ่งรุนแรงจนถึงขั้นที่ว่าภูติพวกนี้จะดับสลายไปในทันที่น้ำแตะต้องตัว เมื่อเอาทุกอย่างมารวมกันก็จะได้คำตอบที่ไคต้องการ

แบนชีมีเสียงเป็นอาวุธดังนั้นจำต้องใช้อาวุธระยะไกลชนิดรุนแรง จำพวกธนูของเผ่าเอลฟ์หรือธนูที่มีแรงยิงสูงสุด และหัวธนูยังสามารถผนึกเอาน้ำมนต์ลงไปได้ด้วยการใช้ธนูศักดิ์สิทธ์จัดการกับแบนชีจึงเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ด้วยเหตุนี้ไคจึงขอกู้เงินจากเทรนมาก่อน ซึ่งเทรนบอกสั้นๆว่าไม่ต้องคืนก็ได้

ตลาดไฟท์ฮันเกจ เป็นตลาดค้าขายอาวุธที่ใหญ่ที่สุดหากห้างสรรพสินค้าเวทมนต์คือจุดรวมตัวของเหล่าจอมเวทแล้วละก็ที่นี่คือแหล่งรวมตัวของนักรบ พ่อค้าจำนวนมากนั่นเอง

ที่ตลาดแห่งนี้เป็นพื้นที่โล่งๆและมีการตั้งห้างร้านขายของคล้ายตลาดนัดกลางแจ้งไม่ค่อยมีเวทมนต์นัก พ่อค้าบางคนก็เลือกที่จะปูผ้าและขายแบบแบกะดิน หรือขายของข้างถนนนั่นเองและวางเรียงอาวุธโชว์ให้คนผ่านไปผ่านมา

แน่นอนว่าไคก็แต่งตัวด้วยชุดนักรบจำแลงกายส่วนเทรนที่หนักหน่อยต้องใส่เป็นพวกนักรบเกราะหนักที่เจ้าตัวบอกว่าหนักมากๆแต่ก็ต้องใส่ สำหรับไคที่เอาแค่ผ้าคลุมหน้าก็ใช้ได้แล้วเพราะหน้าตาไม่ได้ดึงดูดแบบเทรนมากนักนั่นเอง

การเดินหาของที่ต้องการนั่นคือการใช้ตาทิพย์ของไคสาดส่องหาของชั้นเยี่ยมนั่นเอง ไคเจอดาบคาตานะที่สวยมากเล่มหนึ่งมันเก่าและทรุดโทรมมาก แต่คมดาบยังคมกริบไคสัมผัสได้ถึงกลิ่นอันยะเยือกตามแบบคาตานะที่เคยเจอครั้งหนึ่งตอนไปที่ประเทศญี่ปุ่น

เขาซื้อมันมาด้วยราคาเจ็ดร้อยเหรียญ ซื้อข้าวที่นี่ได้ประมาณหกมื้อนับเป็นราคาที่ถูกจนเกินไป เทรนบอกว่ามันก็เป็นแค่ของประดับเล่นเท่านั้นแหละ เพราะไม่มีใครรู้วิธีใช้จริงๆแถมอันนี้ยังเก่ามากด้วยแต่ไคกลับรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

หลังจากถูกบ่นเล็กน้อยว่าเถลไถล เนื่องจากต้องใส่เกราะหนักเดินไปเดินมาในตลาดกลางแจ้งไคจึงบอกให้แยกกันหาดีกว่าเพราะถึงอย่างไรก็สามารถโทรตามกันได้อยู่แล้ว เทรนที่ตอนนี้ก็ร้อนเหงื่อตกจึงรับคำพร้อมมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งทันที

ไคยังคงเดินหาอย่างช้าๆไล่ไปทีละร้านๆแต่ละร้านก็เป็นร้านที่มีอาวุธที่น่าสนใจ โดยเฉพาะอาวุธเวทมนต์หรือที่เรียกกันว่า ศาสตราสถิตเวทมนต์ เป็นอาวุธที่ตีขึ้นจากเหล็กที่เล่นแร่แปรธาตุแบบพิเศษทำให้สามารถบรรจุเวทมนต์ลงไปได้ยิ่งมวลเหล็กนั้นหนาแน่นเท่าไร่ ก็จะบรรจุเวทมนต์แรงๆลงไปได้เท่านั้นนี่คือสิ่งที่ไคสนใจเหมือนกันแต่ดูเหมือนอาวุธศาสตราสถิตเวทมนต์ศักดิ์สิทธ์มันจะไม่มีใครขายเพราะมีค่าเกินไป

ไคเดินไปเกือบจนสุดของทางเดินแล้ว เขาก็เกือบจะตัดสินใจหันหลังกลับถ้าสายตาไม่ถูกดึงไปยังอาวุธรูปแบบธนูที่พึ่งจะปรากฏโฉมออกมา ไคนิ่งรั้งรอเล็กน้อยให้เด็กสาวที่วางธนูและลูกธนูจัดวางของเสร็จเรียบร้อยดูไม่ค่อยมีคนสนใจธนูและลูกธนูของเธอเลย

ธนูคันนั้นเป็นธนูรูปแบบทั่วๆไปทำจากไม้ยาวสีดำๆเก่าๆมีที่จับสีแดง ลูกธนูก็เป็นลูกธนูหัวแหลมที่หาได้ทั่วไปแต่ไคไม่ได้เห็นเช่นนั้น เขาเห็นเปลวไฟสีขาวที่กำลังลุกไหม้อยู่

“ราคาเท่าไร่หรือ เจ้านี่น่ะ”ไคที่ตอนนี้เปลี่ยนมาพกดาบคาตานะด้วยความบ้าเห่อ กุมดาบเล็กน้อยก่อนก้มลงพินิจธนูที่เขาคิดว่ามันต้องเป็นธนูศักดิ์สิทธิ์แน่ๆ

          “.....”เด็กสาวผมสีแดงอ่อนไม่ได้ตอบเพียงพยามจ้องหน้าใต้ผ้าคลุมของเขา

            “ขอจับได้ไหม”ไคเอ่ยถามเบาๆ เธอกลับแค่นยิ้มออกมา     

            “ถ้าเจ้ายกมันขึ้น ข้าก็จะขายให้”เธอตอบเบาๆ

            “เจ้าชื่ออะไรหรือ”ไคถามโดยพยามเลียนเสียงของชาวเวทมนต์ให้มากที่สุด เธอขมวดคิ้วนิดๆ

            “นีน่า รู้แค่นั้นก็พอ”ไคไม่ได้ซักถามอะไรอีก เพียงจับธนูขึ้น

            มันคล้ายกับเปลวไฟสีขาวรูปธนูจะพยามต่อต้านเขาเพียงสักครู่ก่อนที่มันจะสงบนิ่ง และกลายร่างเป็นธนูสีขาวสะอาดเดินเส้นสีทอง แสงของมันเป็นแสงสีขาวนวลๆสะอาดตาดี

            “ไม่น่าเชื่อ ยังมีผู้ชายแบบเจ้าอยู่อีกเหรอเนี่ย”เธอมองไคด้วยสายตาเหลือเชื่อ

            “ในโลกนี้มีผู้หญิงอย่างเจ้า ก็มีผู้ชายอย่างข้าละนะ นีน่าธนูนี่ราคาเท่าไร่ละ เจ้าสัญญาว่าจะขายมันแก่ข้า”ไคเอ่ยถามตรงๆ เธอดูอึกอักสายตาหลบเลี่ยง

            เธอนิ่งคิดอยู่นานจนไคมีโอกาสได้สังเกตเธอชัดๆตา เธอเป็นเด็กหญิงอายุสิบห้าถึงสิบหกร่างกายผอมแห้งแววตาคมกริบเส้นผมสีแดงอ่อนใบหน้าน่ารักคล้ายไม่ค่อยยอมใคร ในที่สุดเธอก็เอ่ยออกมา

            “หกล้าน”

            “ได้ รอสักครู่”ไคเอ่ยก่อนหยิบโทรศัพท์โทรตามเจ้าของเงิน ซึ่งเทรนดูจะดีใจมากที่ไคได้ธนูแล้ว ไคเดินดูของร้านข้างๆอยู่ไม่นาน เทรนก็เดินมาในชุดเกราะหนัก

            “นี่คือหกล้านที่เจ้าต้องการ”เทรนเอ่ยพร้อมยื่นกระเป๋าเงินไปให้ นีน่าทันทีเธอลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยอมรับเงินแล้วเริ่มเก็บข้าวของที่เธอวางขายอยู่

           

 

            “นี่เหรอธนูที่นายไปซื้อมา”เทรนเอ่ยถามพลางหยิบธนูไปดูบ้างเมื่ออยู่ในมือของเทรน มันกลับกลายเป็นธนูสีดำด่าง แต่พริบตาถัดมามันก็กลายเป็นธนูสีดำขาวเดินเส้นสีเงินสวยสะอาดตาดูงดงามแต่ก็ดุร้ายเทรนดูชอบใจกับมันมากเหมือนกัน

            “ธนูอะไรก็ไม่รู้ แต่เวลาถือแล้วรู้สึกดี”ไคเอ่ยถึงความรู้สึกของตัวเอง

            “นั่นสิ แต่น่าสงสารเด็กคนนั้นจัง”

          “สงสารทำไมเหรอ”ไคงุนงง ก่อนที่เทรนจะต้องอธิบายให้ฟัง

            “บางทีเด็กคนนั้นอาจจะเอาของประจำตระกูลมาขาย อาจจะสืบทอดกันมานานแล้วเด็กคนนั้นถึงได้มีอาการตัดใจไม่ขาดทั้งๆที่ได้เงินถึงหกล้านไปแล้วก็ยังมีหน้าหม่นๆอยู่”

          “อย่างนี้นี่เอง....แต่ว่าเด็กคนนั้นพอได้เงินเสร็จก็หายไปเลย คงไม่ใช่ของโจรหรอกมั้ง”ไคเอ่ยถามขึ้นมาอย่างนึกได้ เทรนก็ยักไหล่อย่างไม่รู้เหมือนกัน

            เทรนไม่ได้บอกไคว่าตอนที่เขาแยกออกไป เขาได้ไปสั่งทำธนูศักดิ์สิทธ์ซึ่งเป็นศาตราสถิตเวทไว้แล้วแต่เทรนไม่คิดอะไรมากแม้ว่าราคาธนูที่เทรนไปสั่งทำจะมีราคาถึงแปดสิบหกล้านเหรียญก็ตาม เทรนคิดแค่ว่าเก็บไว้เป็นอันสำรองให้กับไค

            ไคและเทรนเดินเคียงคู่กันสักพัก ก่อนที่ไคจะรู้สึกถึงแรงสั่นนะเทือนแปลกๆ พร้อมกับเสียงโห่ร้องมาจากตัวอาคารที่เป็นลักษณะครึ่งวงกลม แต่ไคค่อยประจักษ์ว่ามันไม่ได้ครึ่งวงกลมมันเป็นทรงกลมภาพนี้กลับถูกแทรกเข้ามาในความทรงจำไคอย่างรวดเร็ว

            “เทรน นี่มันเหมือนกับโคลอสเซี่ยมเลยนะ”ไคเอ่ยถามพร้อมกับกระตุกผ้าคลุมของเทรน

            “ไม่รู้สิ โคลอสเซี่ยมคืออะไรละไม่รู้จัก แต่นี่มันน่าจะชื่อโซเอ็นเซี่ยมนะรู้สึกจะตั้งชื่อตามผู้คิดกีฬาประเภทต่อสู้กันเป็นครั้งแรกนะ”เทรนมีความรู้จำกัดในด้านของประวัติศาสตร์นักสู้

            แต่ก็นับว่าถูกต้องโซเอ็นเซี่ยมแห่งนี้ถูกตั้งชื่อตามจ้าวนักรบคนแรกที่เป็นผู้คิดค้นกีฬาประเภทต่อสู้ตัวต่อตัวและยังเป็นผู้ทำสถิติจ้าวนักรบที่ชนะหนึ่งล้านครั้งโดยไม่แพ้แม้แต่ครั้งเดียว หากถามชื่อที่เก่งกล้าพอจะทัดเทียมกับไกจินก็คงเป็นชายที่ชื่อโซเอ็นนี่เอง

            ทว่าแม้จะเป็นกีฬาที่นักสู้นักรบเทิดทูนอย่างมาก แต่ในยุคสมัยของไกจินเขากลับเลือกที่จะลงแข่งเพียงห้าครั้งและเอาชนะจ้าวนักรบได้ถึงสองคน คือจ้าวนักรบพ่อลูกซิลลิแวน และซิลลิแวนจูเนียร์ ทั้งๆที่ซิลลิแวนชนะหนึ่งล้านแปดแสนสิบเอ็ดครั้งโดยแพ้เพียงครั้งเดียวคือแพ้ให้กับไกจิน ส่วนซิลลิแวนจูเนียร์ชนะหนึ่งล้านเจ็ดแสนหกหมื่นสองพันสี่ครั้ง แพ้เพียงครั้งเดียวคือแพ้ให้กับไกจินเฉกเช่นเดียวกับบิดาแห่งตนแม้ว่านักรบส่วนหนึ่งจะนับเป็นสองเพราะรวมบิดาของซิลลิแวนจูเนียร์เข้าไปด้วย

            มีคนกล่าวว่าการแพ้ให้กับไกจินเป็นเรื่องที่น่าเจ็บใจและน่าอับอายที่สุดของพ่อลูกซิลลิแวน โดยเฉพาะคนพ่อที่มีความมุ่งมั่นว่าจะเอาชนะจ้าวนักรบคนแรกคือโซเอ็นให้ได้โดยการชนะให้ได้มากกว่าหนึ่งเท่าแต่ปฏิภาณนี้ก็ต้องล้มเลิกไปเมื่อแพ้ให้กับไกจิน ภายหลังแม้ถ่ายทอดวิชาให้กับบุตรชายทั้งหมดและคิดค้นวิชาที่ถือว่ายิ่งใหญ่และแปลกพิสดารมากในสมัยนั้นออกมาเพื่อให้เอาชนะแก่ไกจินแต่ก็ยังคงแพ้ไกจินอีกครั้ง

            ที่เป็นเช่นนี้ก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเพราะอะไรแต่ตามตำนานที่ปรากฏและน่าเชื่อถือได้นั้นบ่งบอกว่าเพลงดาบกึ่งเวทมนต์หรือพาราดินของไกจินนั้นพลิกแพลงแตกแขนงออกไปไม่จบสิ้น และเป็นเพลงดาบที่ข่มเพลงอาวุธของพวกซิลลิแวนโดยตรงแต่อีกทางหนึ่งก็เชื่อว่าไกจินนั้นมีความสามารถมากกว่าสองพ่อลูกจ้าวนักรบ     ด้วยการชนะจ้าวนักรบได้ถึงสองคนไกจินจึงถือว่าเป็นจ้าวนักรบอย่างไม่เป็นทางการด้วยทั้งๆที่ลงแข่งเพียงห้าครั้งเท่านั้นนี่จึงเป็นข้อที่ยอมรับไม่ได้ของผู้เป็นจ้าวนักรบนับตั้งแต่ยุคของไกจินเป็นต้นมา เพราะว่าไม่เคยชนะตามมาตรฐานของโซเอ็น แต่กลับได้รับการยอมรับเป็นจ้าวนักรบ

 

          “ตรงนั้นมีจุดขายบัตรด้วย เอ๊ะ นั่นไดอาน่าหรือเปล่าน่ะ”ไคชี้ไปทางจุดๆหนึ่งที่กำลังมีการโฆษณาอยู่โดยมีภาพคล้ายโปสเตอร์ของไดอาน่าในชุดเกราะที่สร้างด้วยขนนกเหล็กอย่างสวยงามกำลังทำหน้าตาขึงขังถือดาบเหล็กยาว

            “อ้าวพี่ชาย สนใจการดวลศึกแห่งรุกกี้หน้าใหม่เหรอ”ชายหนุ่มใส่ชุดนักรบเบาเอ่ยถามด้วยเสียงกระตือรือร้นพร้อมยัดใบปลิวใส่ไค

            “ราคาบัตรมีให้เลือกหลายอย่างนะ ถูกสุดอยู่แค่ห้าร้อยเหรียญเองนะ อีกอย่างคู่ต่อสู้ของเทพธิดาวัลคีรี่ก็เป็นเบอร์เซิกร์เกอร์ฮามันด้วยรับรองศึกนี้มันส์สะใจแน่คุ้มราคาบัตร”ไคกำลังประมวลผลอยู่ เทรนที่อยู่ข้างๆกลับตอบแทนไคเสียอย่างนั้น

            “เอาเฟิร์สคลาสระดับที่ดีที่สุด”เทรนเอ่ยขรึมๆ ชายหนุ่มคนนั้นรีบร้องดีใจก่อนเรียกพวกเข้ามาให้มาจัดการธุระเรื่องบัตรให้เทรน ความจริงแล้วชายหนุ่มคนนี้เห็นเทรนในชุดเกราะล้ำค่าจึงรู้ว่าเป็นพวกกระเป๋าหนักแน่ๆถึงได้รีบมาโปรโมทการดวล ต่อให้เทรนไม่เอ่ยปากเอาชั้นที่เฟิร์สคลาสเขาก็ไม่มีชั้นอื่นให้อยู่แล้วเพราะนอกจากชั้นนี้แล้วชั้นอื่นๆล้วนเต็มไปหมด

            พนักงานรีบพาเทรนและไคไปในเส้นทางหนึ่ง ไคที่แอบมองเทรนที่ใส่ชุดเกราะเต็มตัวด้วยความคิดเขาว่าไม่แน่บางทีเจ้าเพื่อนคนนี้อาจจะสนใจในตัวไดอาน่าขึ้นมาแล้วสินะ

 

 

            “ฉันแค่ร้อนนะ อยากถอดชุดบ้าๆนี่จะแย่แล้ว”นี่คือคำแก้ตัวของชายที่ยอมเสียเงินจำนวนเก้าหมื่นเหรียญเพื่อพักและถอดชุดเกราะออกเพื่อหลบร้อน เทรนก็ไม่อยากเซ้าซี้มากเขาสนใจสภาพห้องระดับสูงของการรับชมมากกว่า

            มันเป็นห้องที่กว้างมากพอจะจุคนได้เกือบสิบคนแบบสบายๆเป็นคล้ายๆห้องคอนโดโดยที่ผนังด้านหนึ่งเว้นว่างเอาไว้และกำลังฉายภาพของการต่อสู้ ที่โต๊ะก็มีโซเอ็นเซี่ยมจำลองขนาดใหญ่พอสมควรวางอยู่ ทำให้สามารถดูได้จากด้านบน มีพนักงานเมดที่เป็นคนจริงๆคอยบริการอยู่ด้วยความพร้อม เทรนอธิบายว่านี่คือเมดเวทมนต์ที่จะตอบสนองความต้องการเมื่อเราสั่งเท่านั้น

            นอกจากสิ่งต่างๆที่อำนวยความสะดวกได้ในระดับชนชั้นสูงเท่านั้นที่มีสิทธิ์แล้วยังมีข้อมูลรายละเอียดต่างๆของนักสู้ตั้งแต่สัดส่วนไปจนถึงวิชาการต่อสู้ แม้แต่กระบวนท่าการต่อสู้ยังมีการวิเคราะห์ออกมาให้อ่านอีกด้วย นอกจากนี้ก็ยังมีเทปบันทึกการต่อสู้นัดอื่นๆให้ดู

            “นัดการต่อสู้ของไดอาน่าอยู่นัดที่เท่าไร่ละ”เทรนถามโดยแกล้งทำเป็นวุ่นกับการเตรียมเครื่องดื่มให้ไค ไคยิ้มนิดๆก่อนพลิกเปิดหาตะรางการต่อสู้ของนักสู้

            “อีกสองนัดต่อจากคู่นี้นะ”ไคตอบ พลางมองคู่ของคู่ต่อสู้ที่กำลังฉายพร้อมกดเร่งเสียง ก็พบว่ามีเสียงเฮของพวกคนดูอยู่ด้วย

            รายละเอียดของคู่มือนัดการต่อสู้ คู่นี้คือลูกครึ่งจิ้งจอก ที่มีฉายาว่าฟ็อกซ์ที่ตอนนี้มีอำนาจแห่งเผ่าอยู่ในระดับที่หางขั้นที่สี่ต่อสู้กับ เซโนสหนุ่มยักษ์ร้อยเปอร์เซ็นจากอาราเบียโซล ฟ็อกใช้เพลงดาบสายมายาเซโนสใช้กระบองสายพละกำลัง

            นอกจากรายละเอียดที่ดูเหมือนครบแต่ก็ไม่ครบพวกนี้ก็มีคำวิจารณ์ของผู้อาวุโสของนักสู้คอยขึ้นอยู่ตลอดๆคล้ายหน้าต่างแชททำให้ไคที่ตอนแรกก็ดูการต่อสู้ไม่เป็นเริ่มมองออก

 

            ฟ็อกซ์ใช้เพลงดาบมายาซึ่งเป็นเพลงดาบที่มีอำนาจมากพอจะสะกดข่มพวกบ้าพลังได้แต่ทว่าเซโนส กลับมีการเตรียมการที่ดีกว่าคือไปฝึกวิชาจิตมั่นคงกับจิตว่างเปล่ามาพอสมควรทำให้คู่นี้กลับมาสมน้ำสมเนื้อกันอีก เพราะฟ็อกซ์นอกนากวิชาดาบมายาแล้วยังมีพลังประจำเผ่าพันธุ์ที่ร้ายกาจอีกด้วยนั่นคือการแยกร่างจริงๆออกมาหรือการพ่นไฟ การเรียกธาตุที่เป็นพันธะกับตนมาสู้

            ธาตุที่เป็นพันธะต่อพวกจิ้งจอกนั้นส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้เป็นความลับของตนเอง คำวิจารณ์บอกว่ายังไงๆก็คงไม่เห็นแน่ๆเพราะว่าพวกนี้ถือเป็นไพ่ตายที่ใช้ในการตัดสินเมื่อต่อสู้จริงๆ

            การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเซโนสกำลังใช้กลยุทธ์ไล่ต้อนให้ฟ็อกซ์หมดเรี่ยวแรงฟ็อกซ์เองก็รู้ทางจึงพยามที่จะเอาชนะให้เร็วก่อนที่ตนจะหมดแรงมันจึงเป็นการสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่านไปยิ่งกว่าเดิมยิ่งฟ็อกซ์ตัดสินใจเรียกธาตุดินออกมาสู้ด้วยสถานการณ์ของเซโนสก็แทบจะย่ำแย่แต่เซโนสกลับใช้วิชาลับดึงเลือดยักษ์ออกมาทำให้คลุ้มคลั่งพลังเพิ่มขึ้นและอาการบาดเจ็บก็หายไปมากกลับมาสูสีกันอีกครั้งหนึ่ง

 

กริ๊งงงง กริ๊งงงงง

“อเลนเรอะ ขัดจังหวะจริง”ไคพูดด้วยอารมณ์คนโดนขัดคอ เขายอมละสายตาจากจอขนาดใหญ่ตรงหน้าก่อนหันไปรับโทรศัพท์เวทมนต์จากอเลน

“ไงอยู่ไหนละพวก”อเลนถามด้วยเสียงหม่นพอกัน

“อยู่ที่โซเอ็นเซี่ยมกำลังดูการต่อสู้อยู่ นายก็รอเย็นๆแล้วกันเดี๋ยวเทรนมันว่าจะนัดเจอกันที่ร้านมิยะน่ะ”ไคกดวางและรีบดูการต่อสู้ระหว่างฟ็อกซ์กับเซโนสต่อทันที

 

            มีคนโทรมา รีบรับเดี๋ยวนี้ มีคนโทรมา รีบรับ...

          ริงโทนเสียงหวานจ๋อยทำให้เทรนหน้าแดงๆเล็กน้อย ไคเลิกคิ้วนิดหนึ่งที่เพื่อนรักเอาเสียงผู้หญิงมาเป็นริงโทนแต่ที่น่าอึ้งกว่านั้นคือเจ้านี่มันกดปิดสายหน้าตาเฉย แถมดูการต่อสู้ต่ออย่างไม่อินังขังขอบ

            กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงงง

            “อะไรอีกละ”ไคยอมรับโทรศัพท์ของเจ้าตัวกวน ที่ตอนนี้ทำเสียงเหมือนแมวโดนทิ้ง

            “อยู่ห้องไหนละ ตูจะไปดูด้วย”อเลนโวยวายออกมา

            เพราะเหตุนี้ ไคจึงบอกให้รออยู่หน้าโซเอ็นเซี่ยมนั่นแหละเดี๋ยวเขาไปรับเพราะ นอกจากมีกุญแจหรือตั๋วคนอื่นไม่สามารถเข้าได้ เพราะเหตุนี้ถ้าหากมีคนมาสมทบจำต้องให้คนในห้องชมการต่อสู้ออกไปรับแต่นี่ก็เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะชั้นเฟิร์สคลาสเท่านั้น

            อเลนที่รีบใช้ซีก้าบินมาที่โซเอ็นเซี่ยมก็ต้องนั่งรอแกร่วไปเพราะว่าทั้งเทรนและไคต่างเลือกที่จะรอดูนัดการต่อสู้ระหว่างฟ็อกซ์กับเซโนสให้จบ ซึ่งคู่นี้ยิ่งมาก็ยิ่งละสายตาไปไม่ได้เลย

 

            “ปัธโธ่เว้ย ทำมารับช้าแท้”อเลนรีบโวยทันทีที่เพื่อนสองคนเดินมาถึงหน้าประตู เทรนทำหน้าเนือยๆก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่ง

            “งั้นนายจะมาทำไม”

          “อึก....”สายตาสองคู่ประชันกันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่อเลนก็ระลึกได้ว่ากุญแจอยู่ที่เทรนจึงรีบไปสายตาอ้อนวอนต่อไคทันที ซึ่งไคมองว่าเป็นสายตาอ้อนเท้ามากกว่า

            “เฮ้อ รีบๆมาจะได้ดูคู่ต่อไป เป็นนางงูกับแวมไพร์สินะ”ไคพูดตัดบท ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปในห้องเฟิร์สคลาสอีกครั้ง

            ก่อนออกมาก็เป็นช่วงเวลาพักของรายการต่อสู้ซึ่งจะมีการวิเคราะห์และเจาะลึกประเด็นการต่อสู้ต่างๆในแมทช์ที่ผ่านไป ซึ่งเป็นการพูดที่น่าเบื่อไคจึงเปิดประเด็นเรื่องแบนชีแทน

          “แล้วว่าไงละ ข้อมูล”ไคเอ่ยถามอเลนเป็นนัยๆ ซึ่งอเลนก็พยักหน้าจริงจังก่อนโบกมือครั้งหนึ่ง ชีทสีขาวสะอาดตาเป็นภาษาอังกฤษแบบเขียนก็ปรากฏแก่สายตา

            “นี่เป็นข้อมูลประกอบนะ ฉันทำสำเนามาด้วย”อเลนพูดจบก็ส่งสำเนาอีกสามชุดให้กับเทรน ซึ่งก็รับไปอ่านอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ก่อนที่อเลนจะพูดสำทับ

            “จากข้อมูลของฉัน เวทมนต์ศักดิ์สิทธ์ประเภทพรมจรรย์ดีที่สุด และเท่าที่มีอยู่คือเวทไอซาน่าของแม่ชีซิลที กับเวทมนต์ทาไมนาจิของมิโกะโมโมะ สองคนนี้คือคนที่จะร่ายเวทมนต์ที่แกร่งพอจะทำลายภูติมืดได้ แต่ถ้ามีธนูศักดิ์สิทธิ์มาเสริมกำลังด้วยจะยิ่งดีใหญ่”อเลนเอ่ยจบก็ยักคิ้วให้เทรน ที่เหมือนเป็นผู้รับหน้าที่จัดหาธนูกลายๆเพราะไคไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้มากนัก

            “ฉันได้เจ้านี่มา น่าจะเป็นสายศักดิ์สิทธิ์นะ”ไคว่าพลางหยักหน้าให้เทรนซึ่งก็เรียกเจ้าธนูสีดำแดงออกมาวาง อเลนหยิบขึ้นมาพินิจทันที

            ธนูกลายร่างเป็นสีขาวสะอาดแซมด้วยสีดำแกมแดงสลับไปมา รูปร่างแข็งแกร่งดูทรงพลังอเลนเอียงคอนิดๆก่อนมองธนูนี้อย่างระลึก เหมือนเขาเคยเห็นธนูที่มีลักษณะแบบนี้ที่ไหนแต่จำได้ลางๆว่ามันเป็นสายศักดิ์สิทธ์แน่นอน

            “อือ อ้อ มีอีกทางหนึ่งนะไค แต่ทางนี้ฉันไม่ค่อยนำเสนอเท่าไร่”อเลนพูดเหมือนพึ่งนึกได้ แต่ดูท่าทางเจ้าตัวก็คงไม่อยากพูดจริงๆนั่นแหละ

            “อะไรละ”

          “รินารี่คือผู้คุมมังกรศักดิ์สิทธิ์เห็นเจ้าชู้ไม่เลือกแบบนั้นก็เหอะ แต่แม่นี่นะถือคติไม่รักไม่แตะ ไม่แต่งไม่มีล่วงเกิน เป็นทั้งสตรีพรมจรรย์เป็นนักรบมังกรสายศักดิ์สิทธิ์เหมาะสมที่สุดสำหรับการต่อสู้กับพวกภูติมืด แต่ว่าถ้าเอาไปรับรองเรื่องมากแน่”อเลนที่ว่าเรื่องมากหมายถึงการยื่นเรื่องขอร้องต่อพ่อแม่ของรินารี่ ไม่ได้หมายถึงนิสัยเพราะความจริงแล้ว นักรบมังกรทั้งสี่ต่างอยากออกผจญภัยครั้งนี้กันทั้งนั้นถึงกับว่าถ้าชนะอเลนได้คงท้าสู้ชิงสิทธิ์ไปแล้ว แต่ทั้งไคและเทรนต่างคิดไปในทางเดียวกันคือนิสัย

            “อย่าดีกว่า”เทรนเอ่ยสั้นๆหลังจากฟังมาตลอด

            “นั่นสิ นอกจานี้ฉันยังต้องพึ่งพาคนที่น่าจะพึ่งพาได้มากกว่านี้อีกนะ เราคงไม่ได้เจอแค่แบนชีแน่ๆถ้าลองคำนึงว่าเราเอานักเวทสายศักดิ์สิทธิ์ไปเพื่อกำจัดแบนชีเพียงตัวเดียวแต่การเดินทางนั้นไม่มีภูติมืดอีกนอกจาแบนชีแล้วมันจะทำให้เสียประโยชน์นะ ที่สำคัญถ้าเค้ารู้ว่าเราทำไปเพื่อใช้เค้าเป็นเครื่องมือเราคงมองหน้ากันไม่ติดอีก”ไคอธิบายออกมา อเลนยักไหล่ง่ายๆ

            “อืม งั้นเรามีเวลาน้อยมากพรุ่งนี้ไม่สิ วันนี้เลยดีกว่าฉันต้องเผื่อเวลาให้นายได้ฝึกเพลงดาบด้วย พ่อฉันบอกว่าลีโอจัดหานักดาบที่ใช้เพลงดาบซีไกซัสได้จริงๆ ถ้าเป็นงั้นจริงหลังจากงานเลี้ยงนายจะไม่มีเวลาอีก”อเลนพูดไคก็พยักหน้ายอมรับในด้านที่อเลนมีความรับผิดชอบ ชายคนนี้ก็ทำได้ดีไม่มีที่ติจริงๆ

            ทั้งสามคนหันไปสนใจผนังอีกครั้งเมื่อมีเสียงเฮลั่นจากจอฉายภาพขนาดยักษ์ การต่อสู้ระหว่างเฟอร์ดินานอสรพิษดำหรือนางงูกับโรสเซอร์รีลนางแวมไพร์ผู้เลอโฉมกำลังเริ่มขึ้นแล้ว

           

             “สุดยอด เซอร์รีลนี่เก่งจริงๆใช้วิชาดาบคู่ไล่ต้อนซะยัยงูนั่นไปไม่เป็นเลยฮะๆ”อเลนหัวเราะชอบใจกับแวมไพร์สุดสวยที่เขาคอยเชียร์อยู่ในขณะที่เทรนกำลังหน้ามุ่ยเพราะตัวเองเชียร์นางงูหรืออสรพิษดำที่กำลังใช้วิชาดาบเดี่ยวปัดป้องตนเองจากดาบคู่ของโรสเซอร์รีล

            “ฉันว่าเดี๋ยวโรสเซอร์รีสต้องถอย”ไคทำนายออกมา และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆโรสเซอร์รีลถอยออกมาทั้งๆที่กำลังไล่ฟันอย่างสะใจอยู่แท้ๆ

            “เฮ้ยนายรู้ได้ไง”เทรนร้องออกมา ส่วนอเลนทำจมูกฟุดฟิดอย่างไม่พอใจก่อนอธิบาย

            “ก็เจ้าไคมันมีเซ้นส์มากกว่าแกไงละ ไม่น่าเชื่อเลยนะดูแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จับจุดของวิชาโรสเซอร์รีลได้แล้ว วิชาดาบคู่น่ะไม่จำเป็นต้องถอยแต่วิชาลมปราณแวมไพร์ทมิฬน่ะจำต้องพักให้ถึงรอบกระแสเส้นเลือดก่อนถึงจะลงมือได้ ถ้าไม่หยุดสักพักก็ไม่มีทางสู้ต่อไปได้นับเป็นจุดอ่อนอย่างหนึ่งของพวกที่ฝึกวิชานี้”อเลนสาธยายให้ฟังแต่ไม่ได้บอกว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะว่ามันมีเวทกำจัดแวมไพร์ได้โดยอาศัยแค่ช่วงเวลาที่หยุดนี้เอง

            นางงูไม่ปล่อยโอกาสใช้ดาบเดี่ยวพุ่งต่อสู้เป็นพัลวัลก่อนจะคำรามและกลายร่าง จนถึงตอนนี้ไคค่อยเข้าใจฉายาที่ไม่เปิดเผยของนางงูแล้ว

            นางงูเมื่อเข้ามาในสนามก็เลือกที่จะปิดหน้าด้วยหน้ากากงูสีดำเอาไว้ และเมื่อเธอกลายร่างเธอก็กลายเป็นอีคิดน่า หรือเป็นแบบอีคิดน่าคือท่อนลางลงไปกลายเป็นงูเหลือเพียงท่อนบ่นที่สวมเกราะมิดชิดและมีชายกระโปรงโซ่สีเงินห้อยลงมา

            เมื่อนางงูกลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งงูแล้วความเร็วก็ยิ่งเพิ่มขึ้น โรสเซอร์รีลถึงกับแค่นเสียงคำรามออกมาไม่เป็นภาษาก่อนจะพลิกสถานการณ์กลับมาคู่คี่สูสีอีกครั้ง แต่ดาบคู่กับดาบเดี่ยวก็ยังคงมีข้อแตกต่างดาบเดี่ยวโจมตีหลากหลาย ดาบคู่กลับมีภาระมากกว่าในความเห็นไค ถ้าทั้งสองคนเปลี่ยนเพลงดาบกันจะร้ายกาจจกว่านี้เป็นเท่าตัว

            เพราะนางงูมีความเร็วที่มากมายและการเคลื่อนไหวที่ร่างมนุษย์ไม่มีทางทำได้ การใช้ดาบคู่จะทำให้นางโจมตีได้มากกว่าและยังพลิกแพลงไปได้มากกว่านี้อีก ส่วนแวมไพร์สาวนั้นถ้าเปลี่ยนมาใช้ดาบเดี่ยวก็จะรวดเร็วกว่านี้ทำให้ขับเน้นถึงจุดเด่นของตัวเองแทนที่จะพยามสร้างจุดแข็งของตัวเองแต่ก็ทำให้จุดเด่นของตนเองลดลงแต่ถ้าเสริมจุดเด่นให้เด่นที่สุดแล้วมากลบจุดอ่อนก็จะดีกว่านั่นเอง

            ไคครุ่นคิดแต่ว่าถ้าชี้แนะคนทั้งสองได้ก็คงดี เพราะสองคนนี้ยังคงมีโอกาสพัฒนาตัวเองได้อีกดูจากการที่ทั้งสองคนเริ่มพลิกแพลงและไม่ยึดติดกับกระบวนท่าในเพลงดาบทำให้มีความลื่นไหลมากมายทีเดียว

            พริบตาที่ไคหันมาสนใจการต่อสู้อีกก็เป็นการตัดสินด้วยความเร็วชั้นสูงสุดของคนทั้งสองซึ่งเป็นความเร็วที่คาดว่าน่าจะเร็วกว่าปกติของสองคนนี้แน่นอน

 

            ชิ้ด ฉัวะ

            ทั่วร่างของนางงูกลับปรากฏบาดแผลจำนวนมากพร้อมเลือดสีดำที่ทะลักออกมา หน้ากากแตกออกแต่มันท่วมไปเลือดทำให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงไม่ชัด ส่วนโรสเซอร์รีลแวมไพร์ผู้เลอโฉมในเวลานี้แทบไม่เหลือเค้าของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์ เธอโซเซไปพิงกำแพงสีขาวของสนามต่อสู้เพื่อที่จะยืนให้ได้ในนาทีสุดท้าย

            แต่นางงูกลับเล่นลูกไม้เธอใช้หางที่ยาวของเธอหยิบดาบที่ตกพื้นอยู่ของโรสเซอร์รีลก่อนจะแทงเข้าที่ท้องของเธอ แต่โรสเซอร์รีลก็ไวพอที่จะหลบแต่มันก็แทงเข้าไปที่สีข้างอยู่ดี บาดแผลของเธอจึงค่อยๆปรากฏให้เห็นมันเป็นบาดแผลของคมดาบแห่งลมหรือคลื่นดาบนับไม่ถ้วนจากนางงูนั่นเอง

            นางงูย่อมรู้ดีว่าแวมไพร์มีพลังการรักษาสูงมาก จึงเลือกใช้วิชาที่กินแรงอย่างคลื่นดาบเพื่อให้ระยะเวลารักษาของบาดแผลนานขึ้นและเมื่อถึงที่สุดเลือดที่แสนห่วงแหนของแวมไพร์ก็จะทะลักออกมาทำให้โรสเซอร์รีลหมดสภาพในที่สุด แม้ว่าความจริงโรสเซอร์รีลจะหมดกำลังแทบจะสลบอยู่แล้วก็ตามที

            “ในที่สุด นางงูก็ชนะ”เทรนร้องออกมาด้วยเสียงของผู้ชนะในขณะที่ อเลนทำเสียงเหมือนแมวถูกเหยียบแต่ไคกลับไม่มีสีหน้ายินดีอีกต่อไป

            ภาพที่เขาเห็นในเวลานี้คือภาพของผู้รักษาพยาบาลที่วิ่งเข้ามาดูอาการที่ปางตายทั้งคู่ โดยเฉพาะโรสเซอร์รีลที่ถึงกับมีคนๆหนึ่งวิ่งออกมาทั้งน้ำตาเพื่อให้เลือดแก่เธอ และอีกภาพที่ตัดขึ้นหน้าจอที่ทำให้ไคชาไปทั้งตัว

            คือโพลของผลการพนันที่ขึ้นอัตตราการต่อรองชนิดถึงพริกถึงขิง ไคอดนึกถึงภาพของผู้หญิงสองคนที่ต้องเข้ามาห้ำหั่นกันเพื่อความสนุกและความบันเทิงของคนอื่น แลกชีวิตและความเจ็บปวดเพื่อให้คนอื่นได้เฮฮาอย่าสนุกสาน ความรู้สึกที่พุ่งออกมานี่แทบทำให้เขาขยะแขยงตัวเองจนทนไม่ได้

            “ฉันต่าง...”

          “อะไรไค”อเลนที่งุนงงกับใบหน้าเย็นชาของไคตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว

            “ฉันต่างจากไอ้พวกเวรนี่นะ”ไคตะโกนออกมา ทั้งๆที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อครู่นี้เขาสนุกแค่ไหนที่ได้เห็นการต่อสู้แบบถึงเลือดถึงเนื้อ

            “หา”อเลนงุนงง

            “นี่มันไม่ใช่กีฬาแล้ว นี่มันเหมือนกับจับไก่จับหมามาชนกันเพื่อให้ได้ความสนุกสนาน ความบันเทิงทำเหมือนคนพวกนั้นเขาไม่มีหัวใจ เขาไม่มีความเจ็บปวด เหมือนกับเค้าไม่ใช่มนุษย์นี่มันห่วยแตกสิ้นดี แล้วนี่มันอะไรโพลบ้าๆนี่คืออะไร”ไคตะโกนก้อง และค่อยสำนึกได้ว่าเพื่อนทั้งสองไม่ผิดเขาไม่ควรตวาดใส่สองคนนี้

            “....”เทรนขมวดคิ้วทันทีที่คิดตามไคได้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามไคและในวินาทีนั้น

 

            ผัวะ ผัวะ ผัวะ

          หมัดหนักๆของเทรนก็พุ่งใส่ไคเป็นคนแรก ทำให้ไคลอยไปชนกับโต๊ะจัดวางอย่างคุมตัวเองไม่ได้ และหมัดที่สองก็พุ่งใส่อเลนที่แม้หลบได้แต่ไม่ยอมหลบ จนตัวอเลนลอยคว้างไปเหมือนโดนทุ่ม และหมัดสุดท้ายเทรนก็พุ่งหมัดใส่หน้าของตนเองซึ่งฟังจากเสียงที่ทึบและหนักกว่าสองหมัดแรก รวมถึงการที่มีเลือดกลบปากเทรนก็บอกได้ว่าหมัดที่พุ่งใส่ตัวเองนั้นของเทรนหนักที่สุด

            “ถือว่าทำโทษกันไปแล้วกัน ทีหลังพวกเราต้องไม่มีความรู้สึกสนุกสนานบนความทุกข์ของคนอื่นอีก”ไคกล่าวจบก็ลุกมานั่งที่เดิม โดยที่อารมณ์คึกคะนองตอนเข้ามาได้หายไปอย่างสิ้นชิง

            “อืม ฉันเองก็ยอมรับผิดจริงๆ”เทรนบอกตรงๆ แม้อเลนจะไม่ได้พูดอะไรแต่เขากลับนึกชื่นชมในตัวของไคและเทรนแม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนที่รู้จักกันไม่นานแต่นิสัยใจคอกลับเปิดเผยสัตย์ซื่อและที่สำคัญดูจะมีคุณธรรมเสียด้วย ตัวอเลนเองก็พึ่งเคยมาดูโซเอ็นเซี่ยมเป็นครั้งแรกเพราะตอนเด็กๆแม้เคยอยากมาดูแต่พ่อแม่มักจะห้ามไปทุกครั้งและต่อไปนี้เขาก็จะห้ามลูกของเขาเหมือนกัน

-------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 17 : ไม่ได้ตั้งใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2227 , โพส : 13 , Rating : 95% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 410
เป็นความคิดที่ดีมากครับ มีคุณธรรมดี
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 49.230.200.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2555 / 20:00
# 12 : ความคิดเห็นที่ 262
 ธนูจะร้ายแต่ไหน  อยากรู้จัง
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.48.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 00:34
# 11 : ความคิดเห็นที่ 261
 
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.118.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 22:11
# 10 : ความคิดเห็นที่ 260
 สนุกมากค่ะ อยากรู้จริงๆว่าไคมีพรสวรรค์อะไรบ้างที่มีมาตั้งแต่เกิด
PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.9.114.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 15:58
# 9 : ความคิดเห็นที่ 259
อา...ทั้งสามคนน่ารักมากๆเลย
PS.  ~* จงรักษาสิ่งที่รักไว้ให้ดีและทำดีกับสิ่งนั้นไว้ก่อนจะไม่มีโอกาศนะจ๊ะ เตือนด้วยความหวังดี *~
Name : u-ku < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u-ku [ IP : 223.205.49.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2554 / 01:26
# 8 : ความคิดเห็นที่ 258
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.116.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 16:14
# 7 : ความคิดเห็นที่ 257
สนุกมากกกก รอตอนต่อไปนะครับ
Name : Nattaner < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nattaner [ IP : 110.168.13.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2554 / 20:08
# 6 : ความคิดเห็นที่ 256
อยากอ่านต่อแล้วครับ
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 183.89.117.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2554 / 11:38
# 5 : ความคิดเห็นที่ 255
เฮ๊ยยยยยยย อ่านแล้วอึ้งรินารี่นี่ถือคติสาวพรมจรรย์ด้วยเรอะ

เห็นเจอไควันแรกก็จูบแล้วไม่ใช่เรอะ หรือว่ารักแรกพบกัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แต่สงสัยคันธนูอันนั้นชะมัดเลยมันจะใช่ 1 ในของที่ต้องตามหาหรือป่าวนะ

แล้วมาอัพต่อน้า จะรอ
Name : darksaynas [ IP : 223.207.53.76 ]

วันที่: 18 สิงหาคม 2554 / 10:23
# 4 : ความคิดเห็นที่ 254
สนุกมากครับ รีบมาต่อไวๆนะครับ
PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 61.19.75.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2554 / 15:12
# 3 : ความคิดเห็นที่ 253
เหอะๆ อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเหมือนคนเอาไก่มาตีกันอ่ะ ฟูมฟักเลี้ยงดูอย่างดีเพื่อให้มันมาเจ็บตัวและเป็นหนึ่ง

ผมเองมีนิสัยรักสงบมั้งไม่ชอบแข่งขันกันชาวบ้านอ่ะ อยากอยู่แบบธรรมดาไปเรื่อยๆ ไม่ต้องแย่งชิงดีชิงเด่นกับใคร

พอถึงตอนต่อยกันแล้วแบบ อืม อันนี้ดีนะคือศีลธรรมแบบนี้อ่ะคนอื่นไม่ค่อยมองหรอกทั้งๆ ที่มันก็เห็นทนโท่

หรือเป็นเพราะมนุษย์มีสัญชาตญาณการอยากเอาชนะก็ไม่รู้นะเลยอยากเก่ง อยากเทพ และอยากเป็นที่หนึ่งเลยไม่รู้สึกอะไรมั้ง

ทั้งคนลงแข่ง และคนสนับสนุนให้แข่ง

ปอลิง ว่าแต่ไคไม่สนใจเอาดีทางไพ่เหรอ 55+ รวยนะ ><



PS.  ข้าคือผู้แสวงหาสิ่งที่เป็นนิรันด์ แต่สุดท้ายกลับพบว่าสิ่งที่ตามหามานานนั้นคือความตาย ความตายเท่านั้นที่จะไม่ทำให้เราพรากจากกัน เจ้าผู้เป็นที่รัก หลับให้สบายเทอญ อีกไม่นานหรอกที่รัก อีกไม่นานข้าจะตามไป
Name : หน่อพอ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หน่อพอ [ IP : 223.206.1.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2554 / 13:45
# 2 : ความคิดเห็นที่ 252
โอ้...............สู้ต่อไป
PS.  ตำนานเหนือจินตนาการ ฝ่ามิติ อลวนป่วนก๊วนปีศาจ เสน่ห์รักเล่ห์แวมไพร์(yaoi) ลูคัสvsลอเรนช์ มหากาฬสงครามจอมราชัน โฆษณาครับ ฮิฮิ
Name : จอมเวทย์ที่ถูกลืม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จอมเวทย์ที่ถูกลืม [ IP : 223.205.53.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2554 / 10:17
# 1 : ความคิดเห็นที่ 251
lol
 สนุกกกก

มาบ่อยขึ้นได้มั้ยค้าาาา
PS.  
Name : _fiona_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _fiona_ [ IP : 110.32.136.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2554 / 12:20
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android