คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 18 : การต่อสู้ของเทพธิดา


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 18 : การต่อสู้ของเทพธิดา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2300 , โพส : 17 , Rating : 96% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


การต่อสู้ของเทพธิดา

 

            บรรยากาศในห้องดูจะสงบและเงียบขรึมลงไม่มีการพูดคุยสนุกสนานอีก เทรนเลือกที่จะดูประวัติการต่อสู้ของไดอาน่าซึ่งอเลนไม่ทันสังเกต อเลนและไคต่างกาเล่นเกมไพ่อีกครั้งเพื่อรอเวลาที่มีการบรรยาย อเลนที่ตอนนี้เล่นอีแก่กินน้ำ กินน้ำไปนับสิบเหยือกวิ่งเข้าห้องน้ำไปสามรอบโดยที่ไคไม่แตะน้ำเลยยกเว้นเวลาหิวน้ำ

            ด้วยทิฐิมานะทำให้อเลนไม่ยอมแพ้อย่างน้อยก็ขอเล่นให้ชนะสักตาหนึ่งแต่บังเอิญว่าเจ้าคนเบื้องหน้าไม่ยอมอ่อนข้อออมมือให้ซักนิดหนึ่ง ด้วยคำพูดที่ว่า ‘อ่อนข้อเท่ากับหยามเกียตริของคู่ต่อสู้’

            และโดยไม่จงใจเลย เทรนก็แทรกเข้ามาว่า ‘คนที่หนีการต่อสู้คือคนขี้ขลาด’ทำให้อเลนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกต้องทำให้ได้ดั่งปากว่าคือต้องชนะไคที่ไม่ยอมออมมือให้อย่างน้อยสักครั้งหนึ่ง

            ขณะที่ไคกำลังจะวางไพ่เพื่อเอาชนะอเลน ภาพที่จอยักษ์ก็เปลี่ยนไปเป็นโฆษกหน้าตาเคร่งๆที่ออกมาพร้อมสคริปในมือ

            “เกิดเรื่องน่าตื่นเต้นแล้วครับท่านผู้ชม ตอนนี้มีนักรบคลั่งฮามันได้ขอเสนอยื่นคำท้าชิงสิทธิ์จากนักรบสาวไดอาน่าแล้วครับ แถมองค์ประกอบก็ครบแล้วด้วยไม่น่าเชื่อจริงๆ”

            ภาพบนหน้าจอเขียนมี ลายมือชื่อของคนสามคน คือ แองเจล่า อาธีน่า เทรน ปรากฏขึ้นเทรนถึงกับหน้าซีดเผือดเทรนถึงกับลุกขึ้นตะโกร้องด่าทันทีเทรนที่ตอนนี้ดูยังไงก็คงไม่น่าจะมีเวลามาอธิบายให้ไคฟังไคจึงหันไปถามอเลน อเลนขมวดคิ้วก่อนจะอธิบายให้ไคฟัง

            นับตั้งแต่การผจญภัยในอดีตกาลของโลกเวทมนต์การออกผจญภัยแบบกลุ่มก็อยู่คู่กันมาตั้งแต่ครั้งยังมีการเริ่มจารึกอักษรหรืออาจจะก่อนหน้านั้น เพียงแต่คณะกลุ่มใหญ่น้อยหรือวิชาของสมาชิกกลุ่มแตกต่างกันไปการคัดเลือกคนเพื่อเดินทางกันในสมัยก่อนจึงนิยมเลือกเพื่อนผู้สัตย์ซื่อต่อกันมาเป็นผู้ฝากความหวังและชีวิต

            หลายๆครั้งที่ในการเดินทางมักจะมีเรื่องของความรักๆเข้ามาเกี่ยวข้องนั่นเป็นเพราะเมื่อยามคับคันถึงชีวิตสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์จะแสดงธาตุแท้แห่งตนออกมา ยิ่งเป็นช่วงที่ความตายมาถึงก็ยิ่งเป็นเครื่องที่บ่งบอกและพิสูจน์ใจของกันและกันได้เป็นอย่างดีนั่นคือแง่หนึ่งของเรื่องราวคณะการเดินทางผจญภัย

            แต่อีกแง่หนึ่งเมื่อจุดหมายมีความสูงส่งและยิ่งใหญ่เช่น บ่อน้ำแห่งความรอบรู้  น้ำพุแห่งความเยาว์วัย มักจะถูกจัดขึ้นด้วยผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่า และมันจะกลายเป็นการรวมตัวของผู้มีผลประโยชน์ร่วมกันการรวมตัวในลักษณะนี้จึงแตกต่างจากลักษณะแรกที่รวมกันด้วยจิตใจมากกว่าผลประโยชน์

            แน่นอนว่าเมื่อรวมกันด้วยผลประโยชน์ผู้ที่ดีที่สุดเท่านั้นจึงจะได้รับเลือกให้มายังตำแหน่งแห่งสมาชิกการเดินทางการแย่งชิงเพื่อที่จะเข้าถึงตำแหน่งนั้นย่อมมีอยู่มากมาย เพื่อเป็นการตัดทอนการฆ่าฟันที่อาจจะเกิดขึ้นสภาเวทสูงจึงกำหนดกฏแห่งการชิงสิทธิ์ขึ้นมา

            “นั่นหมายถึงการชิงสิทธิ์เพื่อเดินทางไปกับนาย มันเรื่องที่หน้าด้านมาก นายฮามันนี่เชิญไดอาน่ามาเพื่อประลองกับตัวเอง แล้วพอไดอาน่าตกลงมันก็อาศัยจังหวะที่องค์ประกอบครบท้าชิงสิทธิ์จากไดอาน่า ไดอาน่าก็จริงๆทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าถ้ายังลงแข่งขันโอกาสเจอเรื่องแบบนี้มันก็มี”อเลนต่อว่าไดอาน่าทันที

            “เธออาจะมีเหตุผลของเธอก็ได้นะ”เทรนรีบพูดทันที ไคกับอเลนต่างมองหน้ากันพักหนึ่งและเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

            “องค์ประกอบนี่คืออะไร แล้วแองเจล่านี่คือใคร”ไคงุนงง ทั้งๆที่รู้สึกคุ้นๆกับชื่อนี้อยู่บ้าง

            “พยานจากกลุ่มที่เดินทางด้วยอย่างน้อยสามคน พร้อมกรรมการที่เที่ยงตรง ที่สำคัญมันคาดเดาได้ยังไงว่าจะมีองค์ประกอบครบ”

            “อืม ไม่แน่อาจจะเดาได้ก็ได้นะ แองเจล่านี่อาจจะเป็นเพื่อนของเจ้าฮามัน ไดอาน่าเป็นพี่น้องกับอาธีน่าคนฉลาดอย่างอาธีน่าย่อมรู้ว่ามีเรื่องที่จะเกิดขึ้นแบบนี้หรืออาจจะเป็นห่วงน้อง ก็เลยตามมาดู แต่เรื่องของพวกเรานี่สิ หรือว่าพวกมันทราบว่าเจ้าเทรนเป็นแฟนคลับไดอาน่า”ไคลองตั้งสมมุติฐานขึ้นมา เทรนทำหน้าตาแดงๆ แต่อเลนกลับเห็นว่ามีทางเป็นไปได้ จึงบอกให้เทรนลองกดโทรศัพท์ไปหาคนที่บ้านก่อนถามเร็วปรือว่ามีอะไรส่งมาไหม

           

            “ใช่จริงๆด้วย หลังจากพวกเราออกมา รินารี่กับลิซ่าก็เอาของมาส่งกันเป็นของขวัญของนายและจดหมายถึงชั้นเป็นนัดการต่อสู้ของไดอาน่า แนบตั๋วราคาพันเหรียญเอาไว้สองใบ”เทรนบอก

            “แต่มันเป็นไม่ได้หรอกนะ ที่จะมีคนรู้เรื่องของฉันที่ชอบไดอาน่าน่ะ เพราะ....”เทรนทำท่าจะพูดแต่ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังเสียก่อน

            “เอาไงไค”อเลนหันมาถามไคอย่างมีความหมาย เพราะรู้ๆกันดีว่าถ้ากรรมการหรือพยานไม่ครบการแย่งชิงสิทธิ์ก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น

           

            เปรี้ยง

            ประตูห้องระดับเฟิร์สคลาสออกแบบมาเพื่อความสวยงามมากกว่าการป้องกัน ดังนั้นเมื่อเจอหมัดหนักๆของใครบางคนมันจึงพังลงอย่างไม่มีชิ้นดี

            “นึกแล้ว ว่าไอ้พวกนี้ก็ชอบเป็นแบบนี้คิดหนีเหรอว่ะ เฮ้ย มีหัวหน้ากลุ่มมาด้วย”เสียงห้าวๆของผู้หญิงเอ่ย ก่อนปรากฏเป็นผู้หญิงร่างสันทัดใบหน้าน่ารักๆผมสั้นทรงบ๊อบ ที่กำลังมองมาทางพวกไคด้วยสายตาหยามเหยียดเต็มที่

            “ให้มันเบาไม้เบามือหน่อยสิจิล แบบนี้ค่าเสียหายก็แพงหูฉี่พอดี”ชายอีกคนเอ่ยปากแบบเหนื่อยใจกับการกระทำของผู้หญิงชื่อจิล

            “ช่างมันเถอะน่าบาส”จิลตัดบทเสียงดัง บาสแอบบ่นอุบอิบก่อนหันมาสำรวจ อเลน เทรน และไค ตามลำดับ

            “พวกคุณคงรู้จักผมและจิลสินะครับ ถ้ายังไงก็อย่าขัดขืนซะดีกว่านะครับ แค่ไปนั่งดูคนเขาตีกันสนุกๆเท่านั้นเอง”บาสเป็นชายร่างสูงมีดาบสองเล่มสะพายอยู่ด้านหลัง ร่างกายผอมๆเหมือนพวกนักเรียนมากกว่านักรบใส่แว่นทรงรีผมยาวอายุน่าจะเกินสามสิบ

            “บาสและจิลเหรอ โทษทีนะที่ไม่รู้จัก และพวกเราก็กำลังจะกลับแล้วด้วยเสียใจด้วยนะ”ไคตอบออกมาตรงๆทำเอาจิลที่ใจร้อนกว่าถึงกับคิ้วกระตุกทำท่าจะก้าวออกไปแต่มือผอมๆของบาสกลับฉุดรั้งจิลเอาไว้ได้อย่างน่าประหลาดใจ

            “งั้นขอแนะนำตัวนะครับ ผมบาส และ จิล เซตเซอร์วิล พวกเราเป็นพี่น้องที่สืบทอดหนึ่งในแปดสาขาของเพลงดาบซิลลิแวน แค่นี้คงเข้าใจนะครับ”บาสเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจใบหน้าที่หล่อเหลาพอสมควรแสดงความเทิดทูนเพลงดาบซิลลิแวนไว้อย่างไม่ปกปิด

            “ใช่จริงๆด้วย ไคสองคนนี้ไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ด้วยวิชาดาบ แต่ถ้าเป็นเวทมนต์หรือโซลเมจิคของเทรนที่ไม่อาจจะประเมินได้ละก็มันก็ไม่แน่”อเลนเอ่ยออกมา ซึ่งบาสก็พยักหน้ารับ

            “ถูกแล้วครับ พวกเราถูกไหว้วานจากรุ่นพี่ฮามันให้มาเชิญคุณไปดูการต่อสู้ระดับตำนานที่กำลังจะเกิดขึ้น และถ้าคุณขัดขืนก็หมายถึง....นั่นสินะครับคงไม่ต้องอธิบายแล้วมั้งครับ”ที่เป็นแบบนั้นเพราะว่าไคชักดาบคาตานะออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            “เหอะ ฉันละเบื่อพวกรวมหัวเพื่อผลประโยชน์จริงๆ ฉันถามแกจริงๆเหอะนายไค ตระกูลฟาร์เดอร์จ่ายให้แกเท่าไร่กันแน่แกถึงได้ปกป้องไดอาน่านัก”จิลพูดเสียดสีอย่างเจ็บใจ ไคถึงกับหน้าชาเมื่อนึกได้ว่าตระกูลฟาร์เดอร์เองก็ส่งของขวัญล้ำค่ามาให้เขาเหมือนกัน

            “แล้วฮามันละ ใช้วิธีไหนกันถึงได้ชวนให้ไดอาน่ามาร่วมแข่งได้ แล้วยังการกระทำสุดหน้าด้านนี่อีกละ”ไคโต้กลับไปบ้าง

            “ไอ้โง่ ไดอาน่าเธอมีศักดิ์ศรีของนักรบเต็มเปี่ยม เธอเลือกที่จะตัดสินกับรุ่นพี่ฮามันว่าใครกันแน่ที่จะเก่งกาจมากพอจะไปตามหาสิ่งนั้น”จิลเอ่ยอย่างถือตัว

            “งั้นหรือ”เทรนพึมพำออกมา

            “ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันเองก็จะเชื่อใจไดอาน่าด้วย แต่ว่าพวกนายมีอะไรมายืนยันละว่าเป็นคำพูดของไดอาน่าจริงๆไม่ใช่ว่าฮามันเล่นสกปรก ไว้เราไปถามไดอาน่าก่อนแล้วกันค่อยมาดูวันหลัง”อเลนพูดอย่างเจ้าเล่ห์

            “เบื่อจริงๆ”จิลที่หมดความอดทนโพล่งออกมาพร้อมหมัดที่พุ่งเข้าใส่คนที่อ่อนแอที่สุด ไคนั่นเอง

            ไคที่ไม่มีทักษะด้านการต่อสู้ เห็นๆอยู่แล้วว่าจะต้องบาดเจ็บจากหมัดอันรุนแรงของ จิล ซิลลิแวนทว่าไคกลับพุ่งดาบออกไปในกระบวนท่าที่ไม่รู้จักแต่เหมือนรู้จัก คล้ายกับเป็นสัญชาติญาณที่เลือกจุดที่ดีที่สุดในการโจมตีสวนนั่นทำให้จิลต้องเปลี่ยนท่ามา กลายเป็นหลบหลีกดาบคาตานะ

            จังหวะนั้นเป็นเวลาที่มากพอที่จะทำให้อเลนที่มีฝีมือทางดาบสูงสุดในกลุ่มของทั้งสาม พุ่งเข้ามาป้องกันไคได้ทันทีอเลนกับจิลสู้กันอย่างรวดเร็วจนยากที่จะมองทันแต่ไคเห็นได้เพียงลางๆว่าสองคนนี้ต่างผลัดกันโจมตีและผลัดกันหลบ บาสเองก็ไม่อยู่เฉยเข้ามาร่วมการต่อสู้ด้วย เทรนกระโดดเข้ามาตรงหน้าไค

            “ไค ใช้โซลเมจิคเลย”เทรนร้องบอกเสียงดัง คำพูดนี้ทำให้สองพี่น้องเซตเตอร์วิลถึงกับต้องถอยออกมาตั้งรับในกระบวนท่าดาบเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง จิลคำรามในคอดัง ฮื่อ แถมมีดาบสองเล่มในมือมาตอนไหนก็ไม่ทราบ

            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เจ้าสองคนนี้นะแข็งแกร่งไม่ใช่เล่นนาไคดีไม่ดี ฝ่ายเราต่างหากที่จะเป็นฝ่ายแพ้น่ะ”อเลนที่เอาดาบสองคมแบบเครเมอร์สีดำตรงแกนคมมันวาวควงเล่นพร้อมพูดด้วยท่าทีที่สบายๆ แต่กับไครู้สึกเหงื่อตกซิกๆ เพราะว่าเขาไม่รู้วิธีใช้โซลเมจิคนะสิในตอนนั้นเขาสลบไปก่อนคนที่จัดการเรื่องทั้งหมดมันร่างในอนาคตของเขาต่างหากละ

            “แต่ถ้าเราใช้ แล้วที่นี่มันเกิดระเบิดขึ้นมาจะมีคนได้รับบาดเจ็บนะ”ไคพึมพำออกมา อเลนเลิกคิ้วนิดๆ เทรนที่ตอนแรกคิดแต่เรื่องสู้จนลืมเรื่องนี้ไปเลยพอคิดได้จิตใจสู้ก็ลดทอนลงมาก

 

            “พอได้แล้วพวกนาย หยุดการต่อสู้ได้แล้ว”เสียงใสกระจ่างลอยกังวานมาแต่ไกล คนทั้งห้าต่างหันไปมองพบว่าเป็นไดอาน่าที่อยู่ในชุดเกราะสีขาวสะอาดเกราะเงินงามดูรัดกุมแต่ก็เปิดเผยสัดส่วนโชว์เล็กน้อยพองาม เธอไม่ได้มีใบหน้าขี้เล่นเหมือนวันวานแต่กลับมีแววตาที่คมกริบใบหน้าน่ารักปนสวยของเธอบัดนี้แปรเปลี่ยนมาเป็นความเย็นชาที่สง่างาม ดูราวกับเทพธิดานักรบในตำนานนอสส์ทีเดียว

            “สวัสดีไดอาน่า”ไคเอ่ยทักเบาๆ เธอหันแววตาราวคมดาบมาสบตากับไคก่อนจะแววตานั้นจะอ่อนลงเสี้ยววินาทีและกลับไปเป็นเช่นเดิม

            “ไค นายตามฉันมา ที่นั่งรอนายอยู่แล้ว”เธอพูดตรงๆสร้างความแปลกใจให้สามหนุ่มอย่างยิ่ง

            “เธอไม่จำเป็นต้องชิงสิทธิ์หรอกนะไดอาน่า”อเลนตัดสินใจพูดออกมา ทุกคนก็ต้องใจสั่นเมื่อมีแรงกดดันออกมาจากนักรบสาวก่อนที่จะก้าวมาตรงหน้าอเลนอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครมองทัน

            “ฉันไม่มีความจำเป็นต้องหลบหนี ถ้าฉันอ่อนแอเกินกว่าที่ชนะฮามันก็สมควรที่จะพ่ายแพ้เก็บตัวฝึกฝีมือต่อไป กลุ่มของเรารวมตัวกันด้วยผลประโยชน์ไม่ใช่ด้วยจิตใจ”เสียงหวานใสนั้นสะท้านลงไปในใจของทั้งสามคน อเลนมีแววตาที่กร้าวขึ้นจนรูม่านตาเป็นเส้นตรงคล้ายมังกร

            “ก็ได้ ถ้าเธอว่าอย่างนั้น”ไคบอกพร้อมตบไหล่อเลน ซึ่งอเลนก็รู้ดีถึงการเตือนของเพื่อนใหม่จึงได้แต่หลับตาสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเพราะความถือดีและเดินตามเด็กสาวผู้ดื้อดึงไปอย่างง่ายๆ

 

          โต๊ะรับชมการต่อสู้เป็นโต๊ะระดับสูงมาก พูดง่ายๆคือเป็นที่นั่งเก่าแก่มันคือที่นั่งตรงหน้าสุดของลานต่อสู้แห่งโซเอ็นเซี่ยม สถานที่นี้มีที่นั่งเพียงพันกว่าที่จึงสงวนเอาไว้ให้นักรบผู้มีอภิสิทธิ์จริงๆเท่านั้น หากไม่ใช่พวกที่มีสิทธิ์ ต่อให้มีเงินเยอะแค่ไหนก็ได้แค่ห้องเวทมนต์ที่ถ่ายทอดการต่อสู้แต่ไม่มีโอกาสที่จะได้รับชมการต่อสู้ด้วยบรรยากาศขลังๆแบบนี้แน่นอน

            พวกไคจึงถือเป็นกลุ่มที่โชคดีที่ได้เข้ามารับชม เพราะปกติแล้วคนจากฝั่งเวทมนต์แทบไม่มีสิทธิ์ตรงนี้เลยแม้แต่น้อยนิด ที่นั่งแบ่งเอาไว้สิบที่นั่ง มีคนนั่งไปแล้วสองคนคือ อาธีน่าที่กำลังมีสีหน้าเย็นชา กับแองเจล่าที่กำลังตกใจกับการมาของไค

            ในที่สุดไคก็นึกออกว่าเคยเจอแองเจล่าที่ไหน เธอคือหมอที่ตรวจโรคให้กับเขาในวันแรกที่เขามาที่นี่ยังไงละ นึกไม่ถึงว่าเธอก็คือบุคคลหนึ่งที่มีสิทธิ์ไปค้นหาบ่อน้ำแห่งความรอบรู้ไม่รู้ว่าเธอยังคงจุดประสงค์เดิมเอาไว้หรือเปล่านะ

            “นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะได้เจอนายที่นี่ แต่ก็ดีจบเรื่องนี้ฉันขอคุยด้วยหน่อยนะ”แองเจล่ายืนขึ้นแล้วพูดกับไคตรงๆ อาธีน่าก็ยืนขึ้นเหมือนกันแต่ไม่ได้พูดอะไรนิ่งกันอยู่นานจนอเลนต้องแอบเข้ามากระซิบ ว่าหัวหน้ากลุ่มจะต้องนั่งก่อนเป็นคนแรกสมาชิกกลุ่มทั้งหมดค่อยนั่งตามเป็นมารยาทและธรรมเนียม

            เมื่อไคนั่งเสร็จก็เกิดมีสถานการณ์เก้าอี้ดนตรีขึ้นมาเล็กน้อย โดยที่เทรนและอเลนนั่งตรงฝั่งขวาของไค แองเจล่าและอาธีน่านั่งฝั่งขวา หากนับกันจริงๆสมาชิกของกลุ่มเดินทางก็รวมกันอยู่ที่นี่แล้วถึงหกคน

            ไดอาน่าเดินมาตรงหน้าไค เธอมีแววตาเหมือนเดิมแววตาที่เป็นนักรบไม่ใช่สาวน้อยกินจุอีกแล้ว ไคเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการเข้าสู่สภาวะว่างเปล่าของนักสู้แดนอาทิตย์อุทัย ที่จะเข้าสู่ส่วนลึกของจิตใจแห่งดาบโดยไม่สนใจเรื่องภายนอก ทั้งหมดมีแค่ดาบในมือและศัตรูเท่านั้น

            ชายอีกคนก็เดินเข้ามาตรงหน้าไคเช่นกัน คนๆนี้มีแววตาสีแดงสดเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนๆดูคล้ายเปลือกไม้มีกล้ามแขนล่ำสันใส่เสื้อคลุมหนังสิงโตหรืออะไรสักอย่าง ไคเห็นหุ่นของคนๆนี้แล้วก็นึกถึงพวกผู้ชายบ้ากล้ามที่เนื้อตัวมีแต่กล้ามเนื้อ แม้ในใจจะนึกดูถูกแต่รังสีที่เปล่งออกจากชายคนนี้นับว่าไม่ธรรมดาราวกับว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นสัตว์ร้ายขนาดใหญ่โตซะมากกว่า

            “เจ้ารีบทำการตรวจสอบและยอมรับซะ พวกข้ามีแค่ดาบกับเครื่องแต่งกายเท่านั้นเราจะวัดกันที่ความสามารถตรงๆ”ฮามันพูดออกมา มันเป็นธรรมเนียมมาเนิ่นนานแล้วที่หัวหน้ากลุ่มจะต้องเป็นผู้ตรวจสอบความสุจริตของการต่อสู้ แต่ในความเป็นจริงแล้วทั้งหมดก็แค่พิธีการที่สืบต่อกันมาเท่านั้นเอง

            “ต้องตรวจสอบด้วยเหรอ”ไคหันไปถามอเลน ซึ่งก็พยักหน้ารับ คำว่าตรวจสอบของเขาคือแค่ให้ทั้งสองชักดาบออกมาหรือให้สัตย์สาบานอะไรทำนองนั้น แต่นั่นมันใช้กับไคไม่ได้

            “ชักดาบของพวกเธอออกมา”ไคบอกทั้งสอง ก่อนเอานิ้วชี้แตะที่ตาขวา

            บางทีทุกคนอาจจะลืมไปแล้วว่าชายผู้นี้มีอำนาจดวงตาวิเศษอยู่ข้างหนึ่ง และเป็นข้างที่ทำให้เขาต้องมาระกระเหินเรร่อนอยู่ที่โลกแห่งนี้ ดวงตาสีดำค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดช้าๆมันเจิดจ้ามาก รอยสักสามรอยก็เริ่มแปรสภาพคล้ายกับแม่กุญแจที่มีชีวิต

            ไคทอดมองใบหน้างุนงงของทั้งสองคน ที่ไม่คิดว่าบอกให้ตรวจสอบก็ตรวจสอบจริงๆและเป็นวิธีที่คาดไม่ถึงซะด้วย ฮามันแสดงอาการหงุดหงิดเล็กน้อย ไคเพ่งพิจฮามันก่อนเป็นคนแรกเขาเรียกให้ฮามันเข้ามาใกล้ๆ น่าแปลกใจที่ฮามันเดินเข้ามาและคุกเข่าให้ไค พร้อมกับชักดาบออกมาไคเชื่อว่านี่ก็คือธรรมเนียมอีกเช่นกัน

            ไคแตะนิ้วที่เสื้อหนังสัตว์พิลึกๆนั่นก่อน เขาค่อยๆเห็นมันกลายสภาพเป็นสิงโตขนเทาที่มีอำนาจในการป้องกันจากการโจมตีทางกายภาพสูงไม่น้อยมีอะไรไม่กี่อย่างเท่านั้นที่จะโจมตีมันจนเกิดบาดแผลได้ หมอนี่ใส่ของที่ดีไม่ใช่เล่น เขาแตะต่อไปที่ดาบของฮามันดาบสีดำใหญ่ยักษ์ขนาดกว้างประมาณสองฟุตยาวหกฟุต หนักราวๆหกสิบกิโลกรัมได้ สาเหตุเดียวที่ชายคนนี้ยังถือดาบประหลาดนี่ได้ด้วยมือข้างเดียวได้คือลมปราณที่เสริมพลังกายของเขา

            มันไม่ใช่ดาบธรรมดา แต่เป็นดาบคลั่งยิ่งเริ่มต่อสู้มันจะยิ่งเสริมกำลังของผู้ใช้ยิ่งต่อสู้นานเท่าไร่อำนาจมันยิ่งรุนแรง ตัวมันเองยังมีคุณสมบัติในการซึมซับเอาการโจมตีของศัตรูเข้ามาใช้เป็นพลังคลื่นความถี่สูงที่ทำให้สร้างคลื่นดาบได้เป็นจำนวนมาก สิ่งที่ไคเห็นต่อไปคือผู้ใช้ดาบคนก่อนหน้าตาคล้ายๆฮามันแต่มีเส้นผมสีแดงสดเจิดจ้าราวกับไฟ ไครู้สึกว่าเกินไปจึงเลิกรากับดาบเพียงแค่นั้น เขาแตะเข้าที่หน้าผากของอีกฝ่ายทำให้ได้เห็นภาพๆหนึ่ง

            เป็นภาพของหญิงวัยกลางคนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มดวงตาของเธอเจิดจ้าเป็นสีเขียวเรืองๆทั้งสองข้าง เธอกำลังเช็ดตัวให้กับเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เธอมีผมสีแดงสดดวงตาสีแดงเจิดจ้าเรืองแสงสีเขียวเป็นระยะๆดูแปลกตา

            “พรุ่งนี้เมื่อโอกาสมาถึงจง แย่งชิง สิ่งที่เจ้าปรารถนาอยู่แค่เอื้อมหลานข้า...และ”สตรีกลางคนคล้ายจะเอ่ยอะไรแต่ฮามันกลับสะบัดหัวพ้นจากนิ้วของไคเสียก่อน

         

            “ท่านหัวหน้า ท่านจะใช้เวลาตรวจสอบนานไปละกระมัง ไหนท่านรู้อะไรทำไมไม่ลองบอกข้าบ้างละ”ฮามันยิ้มเยาะไคสัมผัสได้ว่าชายคนนี้ไม่เชื่อในตัวของเขาแม้แต่นิดเดียว

            “ข้าคิดว่ามันไม่สมควร การเอาเรื่องลับของเจ้ามาแถลงต่อหน้าผู้อื่น มันอาจจะทำให้เจ้าเสียผลประโยชน์ได้”ไคตอบตรงๆแต่ก็จงใจยั่วฮามันเหมือนกัน และเป็นดั่งคาดชายผู้นี้ออกอาการหงุดหงิดถอยออกไปยืนตรงจุดเดิม

            “ถ้าท่านรู้อะไรก็ประกาศออกมาซี้ ข้าว่าท่านรู้ไม่จริงมากกว่ามั้ง ก็แค่ปาหี่หลอกเด็กหลอกคนทำท่าเคร่งครึมไปวันๆแบบเจ้าพวก มายายกล อะไรนั่น”ฮามันแทบจะตะโกนอเลนหลุดหัวเราะเล็กน้อยเพราะฮามันเรียกผิดจากมายากลเป็น มา-ยา-ยกล ฮามันเหลือบสายตาดุดันให้ไปรอบหนึ่งซึ่งอเลนก็จ้องกลับอย่างไม่กลัวเกรงใดๆ

          “เจ้าเอาจริงหรือ”ไคทำเป็นไม่สนใจ อเลนแล้วถามฮามันตรงๆ

            “เหอะ เอาเลย ดีไม่ใช่เหรอสำหรับเจ้านะ”ฮามันจ้องตาสีแดงสดมาทางไค สื่อความหมายชัดเจนไคพยักหน้ารับ

            “ก็ได้ เมื่อเป็นความต้องการของเจ้าเพื่อพิสูจน์ตัวข้า ข้าจะสาธยายให้ฟังเสื้อหนังสีเทาที่เจ้าสวมอยู่ทำมาจากสิงโตขนเทาที่เจ้าล่าได้เองตอนอายุสิบเจ็ดปี เจ้าล่ามันเพื่อเอาหัวใจไปรักษาคนๆหนึ่งและเอาหนังมันมาทำเสื้อ มันป้องกันเจ้าได้จากการโจมตีทางกายภาพทุกอย่างแต่ไม่ป้องกันการโจมตีทางกายภาพผสมเวทมนต์ จุดที่เจ้าสังหารมันตายคือดวงตาทะลุสมอง เสื้อตัวนี้สมควรไม่มีข้อผิดพลาดแต่เจ้าถลกมันด้วยมีดที่มีความคมต่ำทำให้หนังส่วนสะโพกซ้ายไม่ประติดประต่อกันเป็นจุดอ่อนของเสื้อตัวนี้

ดาบของเจ้าทำมาจากแร่สีดำสนิทที่มาจากใจกลางหุบเขาสีแดงเจ้าไม่ได้สร้างดาบนี้ขึ้นเอง ชายผู้มีดวงตาสีแดงเจิดจ้า เส้นผมสีแดงราวเปลวเพลิงเป็นผู้สร้างขึ้น มันมีอานุภาพไม่น้อยสามารถเพิ่มพลังได้เมื่อเจ้าต่อสู้นานๆ ยิ่งรับการโจมตีของศัตรูมันยิ่งมีพลัง มีความสามารถปลดปล่อยคลื่นดาบได้รอบทิศทาง ความยาว ความกว้าง สามารถเพิ่มขึ้นได้ถ้าเจ้าอัดพลังเข้าไปมากพอ และข้าแน่ใจว่าผู้ที่แนะนำให้เจ้าก่อการนี้ คือสตรีที่มีเส้นผมสีน้ำตาลใช่หรือไม่” ฮามันมีสีหน้าพิลึกๆมาตั้งแต่ต้นที่ไคพูดถึงเรื่องจุดอ่อนของเสื้อสิงโตขนเทาแล้ว เพราะเป็นจุดที่เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ แล้วยังเรื่องดาบอีกจริงอยู่ที่เขาได้สืบต่อจากพ่อแต่ให้เดาแม้แต่พ่อที่เป็นคนสร้างดาบก็คงไม่รู้เรื่องที่ดาบมันเพิ่มขนาดยาวกว้างได้อีกนั่นแหละ

“อยากจะทดสอบข้าเพิ่มไหม”ไคถามกึ่งกวนๆ ฮามันมองไคด้วยสายตาที่ประเมินค่าไคใหม่ ก่อนทำเสียงคล้ายๆ เฮอะ แล้วก็ไม่สนใจไคอีก ไคก็ไม่อยากจะตื้อมากนักจึงหันไปควักมือเรียกไดอาน่า เธอดูเหมือนน้ำที่ถูกรบกวนมีสีหน้าแปลกๆ

ดาบของเธอเป็นดาบยาวคล้ายกระบี่ใบกว้างสามนิ้วครึ่ง ยาวประมาณเจ็ดฟุตได้เป็นดาบที่เน้นความว่องไวไคเอานิ้วแตะที่ดาบก่อน มันเป็นของขวัญในวันเกิดที่อายุสิบขวบจากพ่อของเธอ บิดาของไดอาน่าได้รับดาบเล่มนี้มาเมื่อครั้งออกผจญภัยทำภารกิจเสี่ยงอันตราย มันเป็นดาบที่มีค่าคมและแข็งแกร่งยิ่งที่สำคัญมันยังเป็นดาบของวัลคีรี่นักรบสาวจริงๆนี่คือที่มาของฉายาไดอาน่านั่นเอง

            ไคแตะดูที่เสื้อผ้าของเธอ ก็พบว่ามันเป็นชุดที่เสริมพลังป้องกันและความว่องไวตีโดยช่างสตรีที่เส้นผมสีดำสนิทดวงตาบอดไปหนึ่งข้าง ไคคิดจะแตะที่หน้าผากของไดอาน่าแต่เธอก็หลบเลี่ยงก่อนที่นิ้วของไคจะแตะถึงทำให้ไคต้องลอบงุนงง

            “เธอกลัวนายจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น...ตอนใส่เสื้อผ้า”อาธีน่าที่นั่งข้างๆอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้างงๆของไค อาธีน่าจึงเสริมทับซ้ำ ทำให้ใบหน้าของไดอาน่าแดงด้วยความเขินอายสภาพนักรบผู้เตรียมใจพังทลายลงสิ้น ไคเมื่อรู้อย่างนี้ก็มีสีที่หน้าเหมือนกันแต่เก็บอาการไว้ได้

            “อืม ตรวจสอบแล้ว ถือว่าผ่าน มั้ง”ไคตอบอย่างไม่มั่นใจว่าจะต้องพูดในทำนองนี้หรือเปล่า ฮามันมองหน้าไดอาน่าแล้วแสยะยิ้ม

            “ก็ได้ แต่ข้าขอเวลาพักสักหน่อยแล้วกัน คงไม่นานนักก่อนลงสนาม”คำพูดทำนองนี้เหมือนเห็นแก่ตัว แต่ไคกลับมองว่ามันมีประโยชน์กับไดอาน่ามากกว่าเพราะสภาวะนักรบของเธอหายไปแล้ว การขอเวลาเพื่อสร้างจิตใจให้มั่นคงอีกครั้งน่าจะดีกว่าสำหรับไดอาน่า

            “อนุญาต”ไคตอบสั้นๆ ทั้งห้าคนที่นั่งอยู่ต่างมองเหตุผลข้อนี้ออกจึงไม่คัดค้านอะไร สำหรับไคเขาเพ่งมองชายหนุ่มผิวคล้ำคนนี้ราวกับต้องการรู้ว่าคิดอะไรกันแน่แต่ฮามันก็คล้ายรู้ทันรีบชิงหนีออกไปจากสายตาทันที

          เมื่อนักสู้ทั้งสองต่างกลับไปยังสถานที่เตรียมพร้อมของตนเอง ก็เหลือเพียงพยานทั้งห้าที่จมอยู่ในโลกความคิดส่วนตน มีเพียงไคคนเดียวที่ขอประวัติการต่อสู้ของฮามันและชามะนาวผสมน้ำผึ้ง เหตุผลที่ไคยังคงใจเย็นได้อยู่นั้น เพราะเขาเชื่อว่าถ้าไดอาน่ามั่นใจมากขนาดยอมแข่งด้วยนั้นเธอคงจะมีดีอยู่ไม่น้อย และถ้าหากต่อให้ไดอาน่าแพ้ไปจริงๆทีมของเขาก็จะได้ความเชื่อมั่นว่าจะได้นักรบที่มีประสิทธิภาพกลับมาทดแทน แม้ว่าจะทดแทนในเรื่องของจิตใจไม่ได้ก็ตาม

            เมื่อของที่สั่งมาถึงไคก็ต้องงงๆเพราะ บริกรกลับบอกว่าฮามันลงแข่งครั้งนี้เป็นครั้งแรก ส่วนชามะนาวผสมน้ำผึ้งก็กลายเป็นเหล้าน้ำผึ้งชั้นเลิศ

            “ขออภัยด้วยขอรับ พอดีทางครัวบอกว่า ‘ไม่มีของปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอก’นะขอรับ” บริกรตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ไคกลับรู้สึกเหมือนโดนฝากด่ายังไม่ทราบ ไคได้แต่รับแก้วนั้นมาจิบๆและพบว่ามันเป็นเหล้าที่แรงมากๆแก้วหนึ่ง เขาจึงวางมันลงไว้ที่โต๊ะเล็กๆแทน

           

            ขณะที่รอไคก็ต้องตกใจเป็นคำรบสองของวันเพราะพิธีกรดันเอาข้อมูลที่ไคบอกกับฮามันไปพูดในสคริปพร้อมพูดจาเรื่องการพนันในวงพนันอย่างเมามันส์ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

            “โห ไคตั้งแต่เจ้าบ้านั่นเอาข้อมูลของฮามันไปพูด มีแต่คนลงเงินข้างไดอาน่า”อเลนพูดขึ้นเมื่อเช็คยอดพนันเรียบร้อยแล้ว ไคเหลือบมองอเลนด้วยสายประเมินจนคนโดนประเมินร้อนตัว

            “เฮ้ย ข้าไม่ได้พนันเพียงแค่ดูข่าวคราวจากวงพนันเฉยๆ วงพนันน่ะเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีเลยนะ”อเลนบอกขรึมๆแต่ไคก็คิดว่าคงเป็นอย่างที่ว่านั่นแหละ

            “ทำไม... พวกนาย...อ้อ เจ้าพวกคุณธรรมสูงอีกละสิ”จิลที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือพูดขึ้นเสียดัง ทำให้ทุกคนหันไปมอง

            “นี่อาหารของพวกนาย กินซะ”จิลพูดห้วนๆสายตาพุ่งตรงมาที่ไคด้วยความไม่เป็นมิตรร้อยเต็ม ไคได้แต่คิดว่าไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เธอโกรธเกลียดเธอถึงได้จงใจเล่นงานเขาคนเดียว

            “พวกนายคงคิดสินะ ว่าที่นี่ไม่ต่างอะไรจากลานฆ่าสัตว์เอามนุษย์มาสู้กันแล้วพนันกันว่าฝ่ายไหนได้ฝ่ายไหนเสีย ใช่ไหม...อย่ามาเงียบ สายตามันบ่งบอก ให้ตายสิเกลียดคนแบบนี้ที่สุด”

            “แล้วมันไม่จริงหรือไง สู้กันไปเพื่ออะไรเจ็บขนาดนี้ ถ้าพลาดตายขึ้นมาละจะทำอย่างไร คิดบ้างหรือเปล่าว่าคนข้างหลังเขามีใครรออยู่ เขาจะรู้สึกอย่างไรถ้าได้เห็นคนที่ตนเองรักบาดเจ็บเจียดตายเพื่อเงินก้อนหนึ่งกับชื่อเสียงจอมปลอม”ไคโต้ไปตรงๆ ตอนนี้อารมณ์เขาเองก็คุกรุ่นได้ที่แล้วเหมือนกันนะจะบอกให้

            “เฮอะ คิดแบบพวกจอมเวทมนต์แท้ๆเลยนะ มันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะ พวกนายมันไม่เข้าใจคำว่าศักดิ์ศรีของนักรบสินะ อธิบายไปก็เท่านั้น คนอย่างนายอย่าได้มาเจอะมาเจอกันอีกจะดีกว่า ชิ”จิลพูดจบก็สะบัดผมบ๊อบจากไปอย่างไม่ใยดี

            “อะไรของยัยนี่ ตั้งแง่กับฉันคนเดียวอยู่ได้ ถ้าเถียงได้ทำไมไม่เถียงเล่า”ไคบ่นไล่หลังทันทีที่จิลพูดจบ

            “มันไม่ใช่แค่เงิน กับชื่อเสียงหรอกนะไค”แองเจล่าที่เงียบมาตลอดเอ่ยปาก ทำให้ไคกับทุกคนที่แอบฟังอยู่ต้องหันตาไปมองเธอที่นั่งอยู่ริมสุด

            “ที่สนามแห่งนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่นายคิดนะ จริงอยู่ที่สภาพที่ออกมาอาจจะรุนแรงแต่ในความจริงแล้วถ้านายได้ไปเห็นสนามต่อสู้ของชาวเวทมนต์ อาจจะไม่เลือดสาดเต็มสนามแต่ความรุนแรงน่าจะมากกว่าด้วยซ้ำ

คนที่เข้ามาสู้น่ะบางคนก็ปรารถนาที่จะฝึกฝีมือของตนเอง บางคนก็มุ่งหวังที่จะได้ฝากชื่อเอาไว้ให้คนรุ่นหลังได้จดจำ บางทีก็อาจจะมีเหตุผลที่เราไม่รู้ แต่โดยรวมแล้วที่นี่คือสถานที่วัดค่าของความแข็งแกร่งสำหรับโลกนักสู้ที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง สถานที่นี้เป็นมากกว่าวงพนันแน่นอน ฉันแน่ใจ”แองเจล่าร่ายยาวทำให้คนฟังรู้สึกขัดแย้ง ยิ่งเป็นสามหนุ่มที่มีความคิดหักล้างกันยิ่งรู้สึกสับสน

ตกลงมันดีหรือไม่ดีกันแน่นะแต่แองเจล่าก็ไม่ยอมอธิบายเพิ่มเติมว่า สังเวียนเลือดนี่มันมีดียังไงก่อนที่ไคจะเอ่ยถามเธอ นักสู้ทั้งสองก็ก้าวเข้าสู่สังเวียนเดือดเสียแล้ว

 

ฮามันมาในชุดเดิมแต่ไม่ได้สะพายดาบยักษ์สีดำอีกต่อไปแล้วเขากำลังถือมันด้วยมือเพียงข้างเดียวด้วยท่าทางที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรง ดาบเล่มนี้อยู่คู่กายเขามาตั้งแต่พ่อของเขาหายสาบสูญไป

ทันทีที่ไดอาน่าที่เข้าสู่สภาวะนักรบเดินมาตรงหน้าเว้นระยะห่างจากฮามันราวสี่เมตร คลื่นดาบสีดำสนิทก็พุ่งใส่ไดอาน่าอย่างรวดเร็วแต่สิ่งที่โดนกลับไม่มีอะไรนอกจากธาตุอากาศ เพราะไดอาน่าใช้ดาบยาวจี้เข้าที่จุดอ่อนที่ไคพึ่งบอกไปคือเหนือสะโพกนั้นเอง ดาบของเธออาบไปด้วยเวทมนต์สายเสริมพลังและสายวารีอันเป็นเวทเพิ่มระยะของการโจมตีด้วยดาบเป็นวงกว้างมากขึ้น

ฮามันคาดไม่ถึงว่าจะถูกจู่โจมรวดเร็วถึงเพียงนี้ แม้จะยอมรับว่าตนเองดูถูกความสามารถของเด็กสาวมากไปตอนนี้สามารถคาดเดาได้ไม่ยากว่าไดอาน่าต้องการปิดฉากแบบม้วนเดียวจบ ไม่ต้องการสู้ยืดเยื้อเพราะมันจะทำให้ต่อกรกับเขายากขึ้นนั่นเอง

ซู่ม

ไดอาน่าหายไปแล้วแต่น้ำที่ก่อตัวเป็นคมดาบกลับจู่โจมฮามันไม่ขาดสาย โดยที่ไดอาน่าไม่เผยตัวตนหรือช่องว่างให้สวนกลับแม้แต่น้อย ดาบเล่มยักษ์จึงต้องเอามาต่างโล่แทนแต่ก็ป้องกันได้ไม่หมดเพราะคมดาบน้ำมันมากขึ้นเรื่อยๆ กระบวนท่านี้กลับไม่เคยมีในการต่อสู้ของไดอาน่าทำให้ฮามันรับมือไม่ถูก

ซวบ

คลื่นดาบเรียวบางแต่คมกริบตัดผ่าเสื้อหนังสิงโตขนเทาจนเกิดเป็นบาดแผลตื้นๆให้กับฮามัน ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งที่แท้คมดาบน้ำที่ล่องลอยเข้าหาเขาก็ไม่ได้มีแค่น้ำอย่างเดียวแต่ยังแฝงคลื่นดาบด้วย นี่ถือเป็นไม้ตายใหม่ของเด็กสาวคนนี้ได้เลย

“เอาจริงละนะแม่สาวน้อย ดาบดำ”ฮามันเอ่ยจบดวงตาสีแดงก็ส่งประกายเจิดจ้า ราวกับมันจะพ่นเปลวเพลิงออกมาได้เลยทีเดียว

คลื่นดาบสีดำสนิท พุ่งออกจากรอบๆตัวของฮามันแม้จะดูเป็นอย่างนั้นแต่ความจริงแล้วดาบยักษ์สีดำกลับเป็นผู้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกไป จนดูคล้ายว่าทั้งสนามมีแต่คลื่นสีดำช้างบ้างเร็วบ้างพุ่งเป็นแนวตรงบ้างซิกแซกบ้าง

ไดอาน่าที่ปรากฏตัวต่อหน้าฮามันด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ฮามันที่ตอนนี้เข้าสู่สภาวะคลั่งแล้วไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นฟาดฟันอย่างรุนแรงด้วยสองมือบวกแรงถีบจากพื้น การฟาดจากล่างขึ้นบนก่อให้เกิดคลื่นดาบสีดำที่ใหญ่มากออกมา แม้ไคจะชมดูอยู่ริมขอบสนามแต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังอันแรงกล้าของคลื่นนั้น

ไดอาน่าอีกคนปรากฏตัวที่ข้างฮามันก่อนฟันเข้าที่รอยขาดของเสื้อหนังสิงโตของฮามัน เป็นการลงดาบที่รวดเร็วและไร้ปราณี ดาบนั้นกระชากเอาเศษเนื้อและเลือดออกมาเป็นทางยาวแต่ฮามันกลับสามารถยืนอยู่ได้ทั้งๆที่ดาบนี้สมควรสะกดให้เค้าแน่นิ่งได้แล้ว

ฮามันโต้กลับด้วยการฟาดดาบเล่มยักษ์ใส่แนวขวางอย่างรวดเร็วราวกับดาบเล่มนั้นไม่ได้มีน้ำหนักอะไรมากมาย แต่ไดอาน่ากลับกลายเป็นแค่ภาพลวงตาเธอไปปรากฏกายด้านหลังของฮามันพร้อมฟาดดาบพร้อมคมคลื่นวารี

แคว่ก...

เสื้อหนังสิงโตขนเทาถึงกับขาดกระจาย เพราะเธอฟันเฉียงๆจากสะโพกไปจรดหัวไหล่ขวาดาบอาบเวทมนต์บวกกับการโจมตีที่จุดอ่อนของเสื้อทำให้เสื้อหนังสิงโตตอนนี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรกับฮามันเลยสักนิด เลือดไหลอาบหลังที่เปลือยเปล่า และอีกเช่นกันไดอาน่าหายไปจากสายตาของทุกคอีกครั้ง

“อ๊ากกกกก.....”ฮามันคำรามคลั่งอย่างรุนแรงก่อนที่ดาบสีดำจะขยายตัวเพิ่มขึ้นทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้นและยาวกว่าเดิม น้ำหนักก็คงจะเพิ่มขึ้นด้วยเพราะฮามันต้องเปลี่ยนมาจับดาบด้วยสองมือ ดาบเล่มยักษ์ฟาดฟันไปยังจุดที่ไม่มีอากาศอย่างไร้เสียง แต่พลังคล้ายฮามันกำลังขว้างภูเขาใส่จุดๆนั้น

ตูม....ตูม...ตูม....

ฮามันยังคงฟาดดาบไปอย่างมั่วซั่วเพื่อหาไดอาน่าให้พบ ดาบยักษ์นั่นปล่อยพลังคลื่นดาบอยู่ตลอดเวลาแต่ทั้งๆอย่างนั้นฮามันกลับสามารถใช้พลังคลื่นดาบยักษ์ได้โดยไม่มีอาการเหน็ดเหนื่อยใดๆพลังที่สาดซัดออกมาแทบจะทำเอาบาเรียเวทมนต์ชั้นสูงที่กั้นไว้สั่นไหว

ไดอาน่าปรากฏตัวอีกครั้งเหนือหัวฮามันแต่คราวนี้ฮามันกลับกระโดดหลบได้และหมุนตัวฟาดดาบอย่างรวดเร็ว

ชิ้ง...

เสียงการปะทะกันของดาบเล็กเรียวกับหนาใหญ่ส่งเสียงกังวานจนแสบแก้วหู และเมื่อเสียงจางหายไปไดอาน่าก็หายไปจากสายตาอีกครั้งเช่นกัน คราวนี้เธอปรากฏตัวต่อเนื่องที่ข้างเท้าของฮามันในท่าคุกเข่าแทงดาบดาบนั้นของเธอแฝงความเปลี่ยนแปลงนับร้อยประการและยังมีไอมนตราผสมผสานอยู่ด้วย

ฮามันไม่สนใจว่าดาบของเธอจะสร้างบาดแผลให้เขาถึงเพียงไหน เจ้าของดวงตาสีแดงสดคลุ้มคลั่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฮามันฟาดดาบสวนกลับโดยไม่สนใจการป้องกันใดๆแต่ไดอาน่าก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้เธอจึงเตรียมพร้อมอีกครั้งทว่า

คลื่นดาบที่เปล่งออกมาจากดาบไม่ได้มีแค่คลื่นเดียว แต่มีเกือบสองร้อยคลื่นแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่ว่าดาบหนึ่งเล่มจะปล่อยคลื่นดาบที่มากกว่าหนึ่งคลื่นออกมาในการฟันเพียงครั้งเดียว ไดอาน่าหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวในพริบตาของเธอมีข้อจำกัดของพลังอยู่ที่เส้นทางของการเคลื่อนไหวเมื่อเจอคลื่นดาบปิดกั้นเส้นทางทำให้เธอต้องเหน็ดเหนื่อยไปกว่าเดิมถึงสองเท่า

“ฮ่าๆๆๆ”ฮามันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะที่มันหัวเราะนั้นเองไคค่อยเข้าใจได้ว่าที่ฮามันหัวเราะนั้นเป็นเพราะคลื่นดาบไม่น้อยกว่าสิบคลื่นฟันใส่ไดอาน่าที่หลบไม่ทันเพราะคาดไม่ถึง

ฮามันไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดออกจากมือ พุ่งดาบพร้อมสะบัดดาบเป็นคลื่นต่างๆโจมตีเธอไปพลางๆคลื่นดาบสีดำสนิทเมื่อถูกปล่อยออกมาแล้วก็ดูคล้ายว่ามันจะมีชีวิตเป็นของมันเอง มันพุ่งเข้ามาหาไดอาน่าเป็นจุดเดียว

หญิงสาวรีบหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็วแต่บาดแผลที่ขาซ้ายกลับทำให้เธอต้องลำบากและเจ็บปวดในการหลบคลื่นดาบทั้งหมดที่ติดตามมาราวกับมีดวงตา ไดอาน่ากำลังรับมือกับกลยุทธ์เดียวของตัวเองเมื่อตอนต้นคลื่นดาบจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เธอ ในขณะที่มีคลื่นดาบยักษ์ที่สาดซัดมาไม่หยุดราวกับคลื่นคอยจู่โจมจุดอับของเธออยู่ตลอด

ซู่ม

“ปิดฉากเถอะ”ฮามันพูดจบก็สะบัดดาบอย่างบ้าคลั่ง จนคลื่นดาบที่ถูกปล่อยออกมาดูคล้ายกับฝูงค้างคาวนับพันที่กำลังลอยตัวอยู่บนอากาศ น่าแปลกใจที่มันไม่ได้มีจุดหมายที่ไดอาน่าแต่กลับล่องลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า

“เป็นไปไม่ได้”ไดอาน่าต้องตกใจ เมื่อคลื่นดาบเหล่านั้นย้อนกลับมารวมกับคลื่นยักษ์ที่ก่อตัวอยู่บนดาบของฮามัน คราวนี้ฮามันคิดเอาชีวิตเธอจริงๆ

ไดอาน่าไม่อยู่เฉยๆรอความตาย ดาบวัลคีรี่เปล่งแสงสีเขียวออกมาก่อนที่เธอจะลูบดาบและพึมพำอะไรบางอย่าง ไคสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอคุ้นเคยกระแสสีฟ้าระเรื่อๆนี่เขาเหมือนกับเคยเจอที่ไหนสักแห่งมาก่อน

“ดาบแห่งโอดิน”อเลนพึมพำออกมาจนเข้าหูไคในที่สุด

 

แสงสีฟ้ากระจายตัวราวกับหมอกก่อนกลับมารวมกันที่ตัวดาบที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นดาบยาวใหญ่แบบของนักรบเพศชายไปเสียแล้ว นี่คือเวทมนต์ที่ใกล้เคียงกับพาราดินที่สุดบทหนึ่งด้วยอำนาจแห่งดาบหากร่ายมนต์อย่างถูกต้องโอดินบนฟากฟ้าจะประทานเศษเสี้ยวพลังมาให้เพื่อใช้ในการรบ

“ยอมแพ้ซะฮามัน เจ้าไม่มีทางรับดาบของเทพเจ้าได้”ไดอาน่าเอ่ยปากออกมาชัดๆเป็นครั้งแรก แต่ฮามันที่ตอนนี้กำลังรวมฝูงคลื่นดาบสีดำกลับไม่มีอาการตอบโต้ ไดอาน่าปล่อยดาบไว้ข้างตัวอย่างไร้การปกป้องเพียงเสี้ยววินาทีถัดมาแสงสีดำกับแสงสีฟ้าอมขาวก็ปะทะกันจนเกิดแสงเจิดจ้าทุกคนบนสนามรวมทั้งผู้ที่ติดตามต้องหลับตาในทันที ยกเว้นคนๆหนึ่ง

กำแพงบาเรียสั่นไหวจนส่งเสียง ซิกๆ เป็นเสียงประหลาดน่ารำคาญแต่ไคเข้าใจว่ามันคือเสียงร้องเตือนว่ามันไม่อาจจะรับพลังได้มากกว่านี้อีกแล้ว

แสงสีดำจางไปก่อนและตามด้วยแสงสีขาวฟ้าสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าของทุกผู้ทุกนามคือสภาพยับเยินของฮามันที่ถูกสายฟ้าเผาจนเกรียมได้ที่แต่มือของฮามันกลับไม่ยอมปล่อยดาบสีดำเล่มนั้น ที่สำคัญชายคนนี้ยังไม่ยอมล้มลง

ไดอาน่ายืนมองชายตรงหน้าด้วยความนับถือยิ่ง เธอในตอนนี้ใช้พลังรบไปจนหมดสิ้นเธอเคยมั่นใจหนึ่งท่าไม้ตายสูงสุดของเธอ คือดาบเทพเจ้า ที่ผ่านมาเธอเก็บมันไว้เป็นไม้ตายอันดับสามมาตลอดแต่เวลาที่ผ่านก็ไม่เคยมีใครทำให้เธอใช้มันได้เลยเพิ่งมาเจอก็ฮามันนี่แหละ

“รู้ผลกันแล้วนะ”ไดอาน่ายิ้มให้ฮามัน ที่พยามจะโซซัดโซเซเพื่อทรงกายเอาไว้

“ยัง...”

“ว่าอะไรนะ”ไดอาน่างุนงง สภาพที่เกรียมเกือบไปตัวนี่ยังบอกว่าไม่แพ้งั้นเหรอ เขายังมีแรงสู้ต่อหรือไง

“ข้ายังไม่แพ้ ข้าต้องไม่แพ้...ไม่แพ้...ไม่แพ้...”ฮามันพูดพร้อมๆกับอาการโซเซเหมือนคนเมาเหล้า

ไม่อยากแพ้งั้นหรือ

“ใช่ ไม่แพ้ข้าต้องไม่แพ้”ฮามันกระซิบตอบเสียงเล็กๆที่ดูคล้ายเจ้าเล่ห์แสนกลนั้น

แต่ของทุกอย่างมันมีราคา เจ้ายินดีจะจ่ายไหมละ

“ยินดี ทุกอย่างเลย ขออย่างเดียว ชนะ...ข้าต้อง”ฮามันแน่ใจว่าเสียงนั้นดังมาจากดาบในมือของเขา แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากชัยชนะ หากต้องแพ้พ่ายในวันนี้ก็อย่ามีชีวิตในวันต่อไปจะดีกว่า!

ก็ได้เมื่อเจ้าจ่าย ข้าก็จะช่วย เจ้านี่ช่างเหมือนพ่อของเจ้าซะจริงนะ

 

ฮามันที่กำลังจะล้มลงพื้นด้วยสภาพที่น่าอนาถ กลับทรงกายด้วยฝ่ามือข้างซ้ายได้ผิวหนังสีทองแดงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งพร้อมกับกำลังที่คืนกลับมาเต็มร้อย ชายหนุ่มที่กำลังจะพ่ายแพ้กลับลุกขึ้นยืนอย่างองอาจ ดวงตาสีแดงเพลิงหายไปเหลือเพียงดวงตาสีดำสนิททั้งลูกแทน

“อะไรนะ ไม่น่าเชื่อ...หรือว่าดาบเล่มนั้น”ไดอาน่าตระหนกกับข้อเท็จจริง หวนนึกถึงคำแถลงไขของไค ‘...ดาบของเจ้าทำมาจากแร่สีดำสนิทที่มาจากใจกลางหุบเขาสีแดง…’

“ดาบเล่มนั้นตีจากแร่ยมทูต”ไดอาน่าตวาดก้องอย่างรังเกียจดาบเล่มนั้นขึ้นมาฉับพลัน

หนึ่งในแร่ตีดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุดชนิดหนึ่ง มันมีความสามารถทัดเทียมกับฮาทันไทร์ที่เป็นแร่ที่แปรสภาพมาจากเพชร ทว่าตัวมันเองกลับมีความอาถรรพ์ในตัวของมันเองดาบเล่มนี้จะกลืนกินเจ้าของไปบางส่วนเพื่อเพิ่มพลังมิน่าเล่าดาบของฮามันจึงได้ทรงพลังเช่นนี้

ฟั่บ

ดาบสีดำตวัดพร้อมกับมีคลื่นดาบสีดำยาวออกมาจากดาบเป้าหมายคือไดอาน่าที่แทบไม่มีกำลังเหลือแล้วไดอาน่าคิดจะแตะดาบเพื่อเรียกไม้ตายลำดับที่สองแต่กลับต้องชะงักเมื่อมีดาบสีดำมาจ่อคอของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

วูบ

ไดอาน่าหายไปจากจุดนั้นแต่เธอก็ไปปรากฏอีกฝั่งตรงข้ามพร้อมกับฮามันที่ถือดาบจ่อคอเธออยู่ด้วยมือเพียงข้างเดียว ไม่น่าเชื่อว่าเพียงพริบตาชายคนนี้จะสามารถไล่ตามทันความเร็วของเธอได้

ฟั่บ ฟั่บ

ฮามันที่ถูกครอบงำด้วยอำนาจแห่งดาบ ฟาดฟันอย่างรุนแรงจนเกิดพายุคลื่นดาบสีดำเป็นทิวแถว ฮามันไม่หยุดเพียงเท่านั้นสะบัดดาบสร้างฝูงคลื่นดาบสีดำอีกครั้งคราวนี้เขาไม่ได้รอและนำมาสะสมไว้ที่ดาบเพื่อโจมตีเพียงครั้งเดียว เขากลับเลือกที่นำมันไปสร้างเป็นพายุดาบสีดำสนิทที่คมกริบราวกับเครื่องหั่นเนื้อ

“ไดอาน่า”อาธีน่าส่งเสียงด้วยความเป็นห่วง บีบมือแน่นโดยไม่ทันรู้ตัวว่ามือนั้นเป็นของไคที่กำลังย่นหน้าเพราะความเจ็บบวกความเป็นห่วงไดอาน่า

          ไดอาน่าพยามหลบหลีกด้วยความเร็วเท่าที่มีแต่คลื่นดาบที่ก่อตัวเป็นพายุ เธอที่ใช้พลังทั้งหมดออกไปแล้วแต่พลังทั้งหมดของเธอก็แทบจะหมดไปกับการตรึงร่างให้อยู่กับพื้นเพราะพายุนั้นพยามจะดึงดูดทุกสรรพสิ่งเข้าไปหั่นให้เป็นชิ้นๆ กระบวนท่านี้ของฮามันสมควรเป็นท่าดาบที่ร้ายกาจที่สุดแล้วเธอยอมรับ

            ตูมม ครืนๆ

 

            “อะไรนะรีบหยุดการประลองเร็วเข้า รู้ผลกันแล้วนี่”ไคผุดลุกขึ้นมาไปเกาะตรงราวระเบียง ที่ตอนนี้มีเสียงซิกๆจากกำแพงเวทไม่หยุด สายตาพยามมองหาหญิงสาวที่ถูกคมพายุมีดเข้าไปเต็มๆ ไคไม่อยากจะนึกภาพของเธอในตอนที่รับพายุนั่นเข้าไปเต็มๆ

            “ไคถอยไป”อเลนสั่งเสียงเรียบ ไคถอยตามที่สั่งอย่างงงๆ และวินาทีถัดมาก็เข้าใจว่านักรบมังกรต้องการอะไร ดาบแกนดำตวัดฟาดด้วยพลังอันรุนแรงจนบาเรียจนสะเทือน

            “เจ้าบ้าเอ๊ย บาเรียนี่ป้องกันระดับสูงสุดนอกจากว่ามีพลังระดับอัครจอมเวทขึ้นไปเท่านั้นถึงจะทำลายมันได้”จิลที่ยืนดูอยู่อธิบาย แต่เธอไม่ได้บอกว่าบาเรียนี่ถูกสร้างโดยอัครจอมเวทที่ได้ชื่อว่ามีพลังป้องกันแข็งแกร่งที่สุด แม้ว่าจะจะกี่ยุคผ่านมาก็ไม่เคยมีใครทำลายบาเรียนี่ลงได้

            “แล้วทำไมไม่ออกไปห้าม ไดอาน่าจะตายอยู่แล้วนะ”ไคถามอย่างรีบร้อน

            “ก็เพราะว่ากุญแจของบาเรียนั่นมันอยู่กับพี่ฮามันนะสิ อุ๊บ”จิลเผลอบอกความลับออกมาจนทุกคนหน้าซีดเผือดยกเว้นไคที่ไม่รู้เรื่อง

            กุญแจบาเรียคือสิ่งที่จะเปิดช่องว่างของบาเรียในสนามแห่งนี้ หรือแม้แต่จะปิดมันก็ขึ้นอยู่กับกุญแจแต่กุญแจของบาเรียแห่งนี้มีเพียงสามอันเท่านั้น สองดอกแรกต่างสูญหายถูกทำลาลไปแล้วเหลือเพียงดอกเดียวเป็นดอกที่สำคัญที่สุด ด้วยความกลัวว่าพวกไคจะเล่นไม่ซื่อใช้เวทมายาหลอกผู้คุมกุญแจ จิลจึงใช้อำนาจที่มีเอากุญแจให้กับฮามันผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยสัญญากับเธอว่าจะไม่สู้เพียงแพ้ชนะเท่านั้น

            “เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง”บาสที่อยู่ข้างๆตวาดใส่น้องสาวอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดเจนว่าบาสไม่รู้เรื่องนี้และยังคิดว่าผู้คุมกุญแจกำลังทำงานอยู่

            “แย่ละสิ แบบนี้ไดอาน่าตายแน่”บาสพึมพำเบาๆ โดยที่ไม่กล้าสบตาคนทั้งหมด แต่บาสยังมีความรับผิดชอบมากพอเขาเลือกที่ชักดาบออกมาก่อนจะโจมตีเข้าไปที่บาเรีย

            “ทำไมฮามันถึงไม่เคลื่อนไหวละ”ไคที่สังเกตการณ์เอ่ยอย่างงุนงง เมื่อเห็นฮามันกำลังเหมือนยืนนิ่งๆแต่ก็คล้ายพยามดิ้นรนอยู่

            “เร็วเข้าไค ไม่ว่าจะอะไรก็เถอะนี่เป็นโอกาสดีของเราแล้วนะ”เทรนรีบมากระตุ้นไค แต่ไคกลับสะดุ้งเหมือนเจอของแหลมทิ่ม

            เมื่อฝุ่นจางลง ภาพที่เห็นคือไดอาน่าที่กำลังนอนด้วยสภาพอาบเลือด แขนข้างขวาของเธอขาดกระเด็นไปเธอดูคล้ายตุ๊กตาแสนสวยที่ถูกสัตว์ร้ายขย้ำจนไม่เหลือชิ้นดี

            “ขอโทษนะแต่คนที่ทำให้นายใช้โซลเมจิคได้นะเป็นตัวฉันในอนาคต ไม่ใช่ฉันคนนี้หรอก”ไคเอ่ยสารภาพเสียงเศร้าในเวลาแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่จะมาถือทิฐิแล้วถ้าเลือกได้ละก็นะ…

 

            “ไดอาน่า”อาธีน่ากรีดร้องพร้อมๆกับที่ฮามันเดินตรงไปยังจุดที่ไดอาน่านอนแน่นิ่งไม่ขยับ เธอคงถึงที่สุดแล้วจริงๆนั่นแหละ

            “โถ่เว้ย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” อเลนสถบเสียงลั่นในขณะมองฮามันที่ตอนนี้ดาบปีศาจครอบงำไปเป็นที่เรียบร้อย

            “ใจเย็นๆหนุ่มๆ”เสียงเรียบลึกเอ่ยของไคทำให้ทุกคนหันไปมอง แม้ไม่มองก็สามารถสัมผัสได้ว่ามีขุมพลังมหาศาลกำลังก่อตัวขึ้น

            ไคในชุดคลุมสีเทาด้านในสีเทาใบหน้าดูไม่แตกต่างจากปัจจุบัน เพียงแต่แววตาอัดแน่นไปด้วยพลังเวทมนต์ที่เหลือล้น ผมยาวถูกรวบเอาไว้เป็นหางม้าผูกด้วยที่มัดสีทองสะอาดตาดวงตาคมสะอาดตาแต่ไม่ถึงกับหล่อในเวลานี้เพิ่มแว่นตากรอบดำเชยๆมาอีกอันหนึ่ง

            “ชุดนั้นมัน...”แองเจล่าที่มองดูไคในอนาคตต้องสะดุ้งเมื่อเห็นชุดสูทเวทมนต์ที่ไคใส่อยู่ แต่ชายหนุ่มเพียงเอานิ้วแตะปากเอาไว้ สื่อความหมายว่าไม่ควรพูดในเวลานี้

          “ไงจิล ฉันคิดถึงเธอในสภาพนี้จริงๆ หึๆ”ไคเอ่ยทักทายนักรบสาวที่กำลังอึ้งกับการเดินทางข้ามกาลเวลาของคนในอนาคต

            “ไค นี่ไม่ใช่เวลามาคุยนะ รีบๆไปช่วยไดอาน่าเร็วเข้า”เทรนเอ่ยปากทันที ไคพยักหน้าๆหงึกๆใบหน้าก็ขรึมลงเมื่อกำลังมองไปทางฮามัน

            เพล้ง

            บาเรียที่เคยยืนตระหง่านมาพลายร้อยปีก็พังทลายได้ง่ายๆเมื่อ ไคเอามือไปสัมผัสมันทุกคนที่เห็นต่างรู้ดีว่าบาเรียนี้รองรับพลังที่รุนแรงมาหลายชั่วรุ่นแต่ไม่เคยเป็นรอยหรือเป็นอะไรทั้งสิ้น แต่ทว่าบัดนี้กลับมีชายคนหนึ่งไม่ใช้เวทมนต์ ไม่ใช้พลังพิเศษเพียงแค่เอามือสัมผัสมันก็พังทลายอย่างง่ายดาย

            วูบ

            ไคหายไปจากสายตาของทุกคน เขาปรากฏตัวอีกทีก็กำลังรับดาบของฮามันด้วยมือเปล่า แต่มือนั้นก็ดูคล้ายว่ากำลังเรืองแสงสีดำแบบแบล็กไลท์อยู่ ฮามันถึงกับตะลึงเมื่อพบว่ายังมีคนที่สามารถรับดาบที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหารได้ด้วยมือเปล่าอยู่ด้วย

            “การต่อสู้จบแล้ว ก็แล้วแต่นายนะที่คิดว่าชนะหรือแพ้”ไคในอนาคตพูดเรียบๆสะบัดมือขวาออกไปเบาๆแต่ฮามันคล้ายถูกแรงกระแทกขนาดมหึมาลอยไปติดกำแพงของอีกฟากหนึ่ง กำแพงกลายเป็นรูปมือของไคโดยมีฮามันอยู่ตรงจุดศูนย์กลาง

            ไคหยิบแขนข้างที่ขาดของไดอาน่าขึ้นมา ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจของหญิงสาวต่ำลงทุกขณะ แสงสีขาวปรากฏขึ้นอีกครั้งและก็ได้ทุกอย่างจบลงจริงๆ

--------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่ 2 ณ วันที่ 13/11/2554



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 18 : การต่อสู้ของเทพธิดา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2300 , โพส : 17 , Rating : 96% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 17 : ความคิดเห็นที่ 279
 หนุกมากๆ
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.48.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 00:50
# 16 : ความคิดเห็นที่ 278
ไคมาบ่อย ๆ ไม่เป็นไรอ่อ 55 มาติด ๆ กันแล้วนะ 
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.118.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 22:34
# 15 : ความคิดเห็นที่ 277

เอ่อ เราสงสัยอ่ะ ตกลงเทรนเห็นไดอาน่ารึเปล่า เห็นว่าที่ตามีตราอะไรสักอย่างกำกับไว้ ให้มองไม่เห็นผู้หญิง แล้วสำหรับแม่กับย่าของเทรน เทรนมองเห็นรึเปล่า? แล้วมีฉากหนึ่งในตอนก่อนๆที่เทรนแนะนำนักรบมังกรที่เป็นผู้หญิงให้ไครู้จัก หมายความว่าเทรนเห็นหรือไม่เห็นหรอ
คือ...แบบว่าเราแค่สงสัยเฉยๆน่ะ


PS.  สรรพสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา โดยตัวของมันเองจะมีความหมายหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการให้ค่าความสำคัญของเราเอง - ท่านว.วชิรเมธี
Name : Vagabond < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Vagabond [ IP : 101.109.169.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2554 / 14:42
# 14 : ความคิดเห็นที่ 276
อยากอ่นต่อแล้วววววววววว
Name : กระจั๊วบิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระจั๊วบิน [ IP : 158.108.152.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2554 / 23:24
# 13 : ความคิดเห็นที่ 275
 สนุกดี มาต่อไวๆนะครับ
Name : kim20030 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kim20030 [ IP : 58.8.124.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2554 / 05:29
# 12 : ความคิดเห็นที่ 274
เรื่องนี้อ่านสนุก แต่มีข้อคิด ติดขัดอีกเรื่อยๆนะคะ
ปกติ พี่วิจารณ์ไม่เป็นนะ
แต่ถ้าติง(ติงนะไม่ใช่ติ)ก็พอได้
ความสัมพันธ์มันยังไม่ลื่น ไรท์เตอร์ต้องบรรยายช่วงที่เทรนได้เห็นหน้าครั้งแรกด้วยซิ
แต่ว่าเทรนถูกสะกดอยู่ไม่ใช่หรอ?
หรือว่าตอนเข้าไปในท้องแล้วไคอนาคตช่วยปลกผนึกเวทย์มนต์ให้ล่ะ
ไรท์เตอร์อาจจะเขียนไปแล้วแต่พี่อาจจะอ่านข้ามไปก็ได้ ขอโทษที

แต่เรื่องนี้สนุก อยากให้แต่งได้เร็วๆเยอะๆอัพให้มากฮ่าๆขอมากไปใช่ไปม
แต่พี่เชื่อ รีดเดอร์หลายคนอยากให้เป็นอย่างนั้น
เรื่องนี้ ถ้าไรท์เตอร์ แต่งดีๆ ได้ตีพิมพ์ชัวเลย

PS.  оO (づ ̄ ³ ̄)づ~~♡ ข้าพเจ้า ก็บ้าๆอ่ะนะ อย่าเอาไรมาก
Name : IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) [ IP : 118.175.13.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กันยายน 2554 / 05:01
# 11 : ความคิดเห็นที่ 273
สนุก มาก ครับ รีบ มา ต่อ ไวๆ เน้อๆๆๆๆ

PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 61.19.75.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2554 / 17:09
# 10 : ความคิดเห็นที่ 272
ที่เม้นท์ไป ตอนแรก อาจจะยังเป็นเพียงด้านเดียว
ในด้านบวก
ก็ต้องชมไรท์เตอร์ที่เขียนพัฒนาการของไค มาได้ตามลำดับ
ไม่มากไม่น้อยเกินไป

ในด้านสัมพันธภาพที่มีต่อเพื่อน
เทรน นั้นรับบทเป็นเพื่อนพระเอก ได้ดีมาก
แต่กับการเชื่อมโยงคนอื่นๆ กลับขาดตอนไปบ้าง
อย่างเรื่องของไดอาน่า
เทรนที่ไม่เคยเห็นภาพไดอาน่ามาก่อนเลย ควรจะทำอย่างไร
และถ้าหาก เทรน เคยชอบไดอาน่ามาก่อน ในตอนที่ได้ เจอกันที่บ้านของไค
เทรน ทำตัวอย่างไร (ก็เหมือนคนไม่รู้จักกันต่อไปนะสิ 55555)

ในฉากต่อสู้ บนเวที ซึ่งมีม่านบาเรียป้องกันอยู่
ทำไม อาเธน่า ถึงสามารถใช้มนต์ตรึงเงา ทำการตรึงร่างของฮามัน บนเวทีได้

ตรงนี้ไม่สมเหตุผล เพราะถ้าอย่างนั้น พวกฝีมือสูงๆ ก็เข้าไป
รบกวนการต่อสู้บนเวทีได้ตลอดนะสิ ทั้งๆ ที่ ตัวบาเรียนั้น โดยปกติ
จะทำการกั้น ทั้งสองด้าน โดยป้องกันทั้งการบุกรุกทางกายภาพและทางเวทมนต์
แต่นี่ อยู่ๆ จะกำหนดให้ อาเธน่า ใช้เวทมนต์ก้าวไปบนเวทีได้
อย่างนั้น ก็ให้บรรดาจอมเวททั้งหลายมาคุมเกมด้วย ก็น่าจะดีกว่า
เพราะม่านบาเรียไม่มีความหมาย
(เสียชื่อจอมอัครเวทผู้สร้างหมดเลย)

เอามาสรุป โดยภาพรวมดีกว่า
โดยภาพรวม ผมก็ว่า เนื้อหาของเรื่องดีนะครับ




PS.  เราเป็นศิษย์คิดมีครูดูก่อนเถิด อย่าละเมิดคำครูที่พร่ำสอน ปุถุชนคนธรรมดาพึงสังวร ครูท่านสอนมอบสิ่งดีแก่เราๆ
Name : piwut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ piwut [ IP : 110.168.197.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 18:57
# 9 : ความคิดเห็นที่ 271
การต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ -
แนวความคิดที่ไม่สอดคล้องกับเหตุผล
ทางสภาเวทมนต์ได้เตรียมการเรื่องการเดินทางเอาไว้
แต่ก็ไร้ความสามารถในการจัดการด้านการบริหาร เพื่อหาตัวบุคคลที่จะไป
ถึงแม้จะตั้งอยู่ภายในกรอบที่สวยหรูว่า
เรื่องของอนาคต ต้องให้เหล่าหนุ่มสาวเป็นผู้กำหนดวิถีเอง

(ทั้งๆที่ต้องเป็นการรับผิดชอบต่อคนทั้งโลก? อ่อนดีมะ)

แค่คนของสภาก็ดูแย่ เต็มกลืนอยู่แล้ว
นี่ยังมีการเปิดวงลุยไถ ได้อีก
ข้อคิดก็คือ ถ้ามีคนเอาชนะได้สิทธิ์ คนๆนั้น จะเข้ามาเป็นหนึ่งในทีมได้เหรอ
(อ่อน อีกมะ)
ความเคารพในตัวหัวหน้า ความประสานในทีม จะหาได้จากไหน
อย่างนั้นจัดแข่งกันไปเลย สัก 15 ทีม
เพื่อไปลุยเกม ตามหาน้ำพุแห่งความรู้จะไม่ดีกว่า เหรอ
(น่าสนกว่า มะ)

ไม่แน่ใจนัก จากรายชื่อที่มี
1 ไค โดยมี คานัน ลูกสาวของนิกซ์ เป็นตัวแฝงในแหวนไปด้วย
2 เทรน ได้รับบัตรเชิญไปแล้ว 1 ใบ
3 อารี สาวยมทูต
4 อาร์เทมีส ฟาร์เดอร์ จอมเวทในกลุ่ม
5 ไดอาน่า ฟาร์เดอร์ นักรบในกลุ่ม
6 คุณหมอแองเจล่า (ในตอน 11 เพื่อนอันตราย เขียนชื่อผิดเป็น แองเจลิก้า)
7 อเลน แวนทิส - มังกรดำ ตอบรับเมื่อเจอ ไค ด้วยความถูกใจ
8 จารชน ชายชั่วของฝ่ายมืด

จำนวนคนที่เหลือ เป็นโควต้าของสภา 1 คน และของไค อีก 1 คน

มีนักรบมังกรสาวอีก 3 คน คือ
๑ ลิซ่า ไซเลส - มังกรเงิน
๒ รินารี โซดัส - มังกรศักดิ์สิทธิ์
๓ แคทเธอรีน แรมไลท์ - มังกรแสง

ตำแหน่งที่ต้องการที่เหลือ มี - คนขับพาหนะ

ดังนั้น การที่มีบทต่อสู้เพื่อชิงสิทธิ์ จึงไม่น่าจะจำเป็นแก่เนื้อเรื่อง
หรือ ถ้าจะเอาให้สนุกๆ ไปเลย ก็จัดเวทีลุยไถ
ให้สู้แบบ Battle Royal สัก 7 วัน ผู้ชนะ เอาสิทธิ์ของสภาที่เหลืออีกที่นั่ง
ไปดีกว่ามะ ทางสภาก็จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันเรื่องคนด้วย

ส่วนบัตรของไค ก็มอบให้แก่ สาวนักรบมังกร คนใดคนหนึ่งไปซะ
เรื่องก็จบ จริงมะ



PS.  เราเป็นศิษย์คิดมีครูดูก่อนเถิด อย่าละเมิดคำครูที่พร่ำสอน ปุถุชนคนธรรมดาพึงสังวร ครูท่านสอนมอบสิ่งดีแก่เราๆ
Name : piwut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ piwut [ IP : 110.168.207.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 15:00
# 8 : ความคิดเห็นที่ 270
โอว ต่อสู้กันอย่างเมามันและมาปิดท้ายด้วย เทพเจ้า!!
สุดยอด!!

แต่เหมือนช่วงต้นๆบทจะมีพิมพ์ชื่อสลับกันเยอะหน่อยนะ อ่านแล้วงงๆ




Name : sunshadow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunshadow [ IP : 128.211.202.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 09:59
# 7 : ความคิดเห็นที่ 269
กว่าจะมา เล่นเอารอเหง็ก เลย
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 27.130.173.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 02:35
# 6 : ความคิดเห็นที่ 268
ตอนใหม่มาแล้วววว
Name : Nattaner < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nattaner [ IP : 115.87.29.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 00:15
# 5 : ความคิดเห็นที่ 267
สนุกดีค่ะ
มาต่อเร็วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.61.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กันยายน 2554 / 21:20
# 4 : ความคิดเห็นที่ 266
ฮา ฮา ฮา ในที่สุดก้อถึงเวลาที่รอคอย
Name : manata < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ manata [ IP : 182.52.52.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กันยายน 2554 / 10:56
# 3 : ความคิดเห็นที่ 265

เปิดตัวหนึ่งในนางเอกเป่านี่


PS.  
Name : _fiona_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _fiona_ [ IP : 110.32.129.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กันยายน 2554 / 04:16
# 2 : ความคิดเห็นที่ 264
โอ๊ยยยยยยย มาอัพแล้วววววววววว กำลังหนุกเลยยยยยยยยย

ค้างงงงงงงงงงงงอ่าาาาาาาาาาาาา
Name : darksaynas [ IP : 223.206.148.69 ]

วันที่: 2 กันยายน 2554 / 20:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 263
มาแล้ว เวลาที่รอคอย

ในที่สุดตอนใหม่ก้มาซะที
Name : ไม่ประสงออกตัง [ IP : 182.232.127.195 ]

วันที่: 2 กันยายน 2554 / 19:47
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android