คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 2 : จดหมาย


     อัพเดท 12 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 2 : จดหมาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3195 , โพส : 10 , Rating : 97% / 14 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


จดหมาย

            ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงหนานุ่มที่นอนอย่างขี้เกียจมาหลายสิบวัน เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงนั่นเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าชายหนุ่มไม่ได้แตะต้องหวีมานานเท่าไร่ หน้าตาดูดีแต่ไม่ถึงกับหล่อดวงตาสีน้ำตาลออกแดงดูน่ากลัวขณะที่อีกข้างนั้นดำสนิท

            ไค เซนเคนหลังจบก็ทำตัวสบายๆให้คุ้มกับที่เรียนจบได้สักที ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้คงหางานหาการทำกันให้วุ่น แต่กับไคที่มีเงินในธนาคารอยู่แล้วเกือบแปดพันล้าน นั่นมันพอกินทั้งชาติหนึ่งเลยนะไคคิดเช่นนั้นก็จริงแต่เขาไม่อยากอยู่อย่างคนไร้ค่าไร้ชื่อ ทำเพียงกิน นอน และหายใจไปวันๆเท่านั้น เขาอยากมีชีวิตที่เรียบง่ายไม่จำเป็นต้องหวือหวาเพราะชีวิตเขาหวือหวามากพอแล้ว

            เพราะดวงเนตรสีน้ำตาลแดงนี่มันดันเป็นเนตรทิพย์ดังนั้น จึงทำให้มองเห็นสิ่งต่างๆที่เหนือธรรมชาติไม่เว้นแม้แต่บ้านของตัวเองก็ตามที ดังนั้นหอสมุดอันเป็นสถานที่ทำงานของเอกบรรณารักษ์นั้นดูท่าว่าจะปลอดภัยกว่าที่บ้านเยอะ เพราะว่าหอสมุดนั้นมักมีปราการที่ผิดธรรมชาติทำให้สิ่งเหนือธรรมชาติยากที่จะเข้าไปอยู่ได้

            ไคเดินมาถึงที่หน้าประตูบ้าน ยกลังใส่นมขึ้นมาพร้อมๆกับเอาหนังสือพิมพ์หลายสิบฉบับวางทับไว้โดยไม่สังเกตว่ามีจดหมายซองสีขาวประทับตราแปลกๆ ไม่มีแสตมป์ แต่กลับส่งถึงไคได้โดยไม่มีเจ้าหน้าที่มาเรียกเก็บเงิน

            กริ๊งง....

            “ฮัลโหล ว่าไง ทิม”ไคกระโดดไปรับโทรศัพท์พร้อมกับดูเบอร์โทร ก็ทราบได้ว่าเป็นเพื่อนรัก

            “อะไรนะ ชวนไปกินข้าวเที่ยงที่หอสมุดไซบาริส ไม่ไหวละฉันยังอยู่บ้านเลย....เออๆ แค่นี้ๆ”ไคยิ้มน้อยๆเมื่อเพื่อนตัวดีโทรมาขอให้ไปกินข้าวเป็นเพื่อนเหมือนสมัยตอนเรียนด้วยกัน เจ้าเซ่อเอ๊ยทำงานแล้วนะใครจะไปเกาะติดกันได้ตลอดชีวิต

            ขณะที่ไคกำลังคัดแยกสิ่งพิมพ์ต่างๆ นิ้วมือกลับไปสัมผัสจดหมายเข้า ทันทีนั้นมันกลับเป็นภาพสีดำแวบเข้ามาในหัวแต่ไม่มีอะไรปรากฏ ไคถึงกับงุนงงรีบหยิบจดหมายนั่นมาเพ่งสมาธิดู ผลก็เช่นเดิม แปลกไม่เคยเป็นแบบนี้

            แม้ว่าจะเป็นสัมผัสที่เหนือมนุษย์แต่ไคก็ชินกับการมีมัน เมื่อมันมีปัญหาก็เริ่มที่จะกังวลใจคนๆเดียวที่จะแก้ไขปัญหานี้ได้คือ ผู้มีเนตรทิพย์และอยู่บนโลกนี้นานกว่า คาร์ล วินดีเซ่

            ขณะที่คิดจะไปถามคาร์ล ไคกลับมองเห็นจ่าหน้าซองและที่มาสั้นๆเสียก่อน ทำเอาชายหนุ่มขมวดคิ้วน้อยๆเพราะไม่เคยทราบมาก่อนว่ามีที่แบบนี้ด้วย

ถึง ไค เซนเคน

จาก มหาวิทยาลัยลิตเติ้ลแซงทัวร์รี่

          “อย่างกับ เดวิล ออนแซงทัวร์รี่”ไคพึมพำถึงชื่อหนังยอดฮิตที่เกี่ยวกับภูตผีปีศาจและการอัญเชิญปีศาจร้ายในตำนาน เพราะชื่อหรืออะไรก็ตาม มันดึงดูดไคได้สำเร็จชายหนุ่มนั่งลงบนโต๊ะลงมือแกะจดหมายนั้นโดยไม่เห็นภาพอนาคตหรืออดีต แม้แต่หน้าคนส่งที่ปกติจะต้องเห็นก็ไม่เห็น

            ไครู้สึกเหมือนเป็นคนธรรมดาเมื่อแตะต้องจดหมายนี้ลุ้นไปกับเนื้อหาภายในที่ไม่รู้ เขากวาดตามองสำนวนโวหารแปลกๆที่ไม่เหมือนการเรียกตัวของมหาวิทยาลัยใดๆ และมันไปสะดุดที่ข้อความเชิญชวนในตอนท้ายของจดหมาย

            หากคุณรับหน้าที่บรรณารักษ์แล้ว ทางเราจะให้คุณได้เป็นหัวหน้าแผนกบรรณารักษ์คอยจัดการเรื่องราวทุกๆอย่างได้อย่างใจและมีอำนาจสูงสุด ทั้ง ค่าตอบแทนยังสูงถึง 1,000,000  ปอนด์

            “ไม่แปลกไปหน่อยหรือไง หนึ่งล้าน ต่อหนึ่งเดือนนี่นะ”ไคอ่านจดหมายทวนอีกสองรอบก็เข้าใจอย่างเดิม คือ มหาวิทยาลัยลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่ต้องการให้เขาไปเป็นบรรณารักษ์ที่นั่นและเสนอเงินเดือนที่มากเกินจะใฝ่ฝันถึงเป็นการล่อตาล่อใจ

            ไครู้สึกแปลกๆเขารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่จับจดหมายนี่แล้วพอได้อ่านกลับพบว่ามันไม่น่าไว้ใจยิ่งกว่าเดิม หนึ่งล้านปอนด์กับงานจัดการหนังสือเนี่ยนะ แล้วยังตำแหน่งหัวหน้าแผนกอีกแต่ให้จบดีอย่างไรแต่จบไปข้ามหัวพวกรุ่นพี่ที่ทำงานเลยมันก็แย่ ดีไม่ดีอาจจะโดนแกล้งเอาได้ ไคเก็บจดหมายเข้าซองตั้งใจจะปฏิเสธ เขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับอะไรก็ตามที่ไม่น่าไว้ใจ

            ชีวิตเขาถูกฝึกให้เป็นเช่นนี้ ไคไม่รู้ตัวเลยว่าอย่างน้อยเขาก็พึ่งเนตรทิพย์จนเกินไปเพราะมันทำให้เขารู้เบื้องหน้าเบื้องหลัง พอเขามองไม่เห็นเขากลับเกิดไม่ไว้ใจมันขึ้นมาทันที จดหมายสีขาวที่ถูกแกะแล้วถูกวางทิ้งไว้ที่หลังตู้เย็น แล้วเอาจานขนมทับไว้อีกที

            ชายหนุ่มไม่สนใจมันอีก เขาเลือกที่จะหางานทางอินเตอร์เน็ทและสอบถามจากอาจารย์ซึ่งได้บอกว่าต้องรออีกสักสองสามวันถึงทราบ แต่ได้แน่นอนเพราะสาขานี้คนขาดแคลนมานานแล้ว ผลิตมาเท่าไร่ก็ยังไม่พอเพียงด้วยซ้ำ

            ไคตัดสินใจลองถามเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่กับอาจารย์ ปรากฏว่าอาจารย์เองก็ไม่รู้จักเช่นกันและตกใจกับข้อเสนอที่มากเกินไปของ มหาวิทยาลัยนี้

            “ไค บางทีนะ นี่อาจจะเป็นโชคชะตาของเธอทำไมไม่ลองคว้ามันดูละ ก่อนที่มันจะสายไปแบบนี้นะหาไม่ได้ง่ายๆเลยนะ เงินเดือนเดือนหนึ่งมากกว่าฉันทำงานสิบปีเสียอีก”คองเกรซอาจารย์ชราเอ่ยโน้มน้าวใจศิษย์หนุ่มที่กำลังถอนใจอยู่ปลายสายเพราะคาดไว้แล้วว่าต้องเจอลูกไม้แบบนี้

            “ผมไม่ไว้ใจนะครับ จดหมายนั่นน่าสงสัยเกินไป อย่างที่อาจารย์ทราบเงินเดือนมากกว่าท่านตั้งหลายเท่าแล้วผมมีดีอะไรเขาถึงต้องการ ประสบการณ์ผมก็ไม่มี”

            “นั่นสินะ อาจจะเป็นพวกต้มตุ๋นก็ได้ ยังไงซะเธอก็ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนี้ดูสิ ถ้ามันมีอยู่จริงก็น่าจะปรากฏในเว็บไซด์นะ”อาจารย์ชราแนะนำไคเอ่ยขอบคุณก่อนวางสายไป

            ไคเปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเข้าไปหาข้อมูลของมหาวิทยาลัยปริศนา กลับพบว่ามันมีอยู่จริง และเว็บไซด์ก็ทำออกมาได้ดีทีเดียว มีข้อมูลศิษย์เก่าและศิษย์ใหม่การเปิดรับสมัครต่างๆรวมถึงการเปิดรับสมัครบรรณารักษ์ประจำมหาวิทยาลัยด้วย

            ไคลองเข้าไปยังตัวแกลอรี่ซึ่งรวมภาพถ่ายของมหาวิทยาลัยไว้ ตัวตึกออกแบบมาสวยงามทีเดียวเหมือนกับศิลปะแบบสมัยยุคกลางคล้ายปราสาทแต่ก็มีแบบโมเดิ้ลผสมผสานลงไป ลงตัวทีเดียวสถาปนิกนี่คงเก่งน่าดูถึงทำออกมาได้ ตัวมหาวิทยาลัยเองก็ใหญ่ไม่ใช่น้อย มีสาขาถึงสามสี่สาขา

            ไคเริ่มที่จะติดใจในสถาปัตยกรรมโดยเฉพาะภาพของห้องสมุด มันเป็นอาคารทรงโดมสวยงามมีรูปเทพธิดานางฟ้ากำลังหัวเราะร่าเริงและกำลังอ่านหนังสือ แถมยังมีรูปเทพธิดาใส่แว่นแบบโมเอะๆด้วย ไคหลุดหัวเราะพรืดกับไอเดียความคิดแหวกแนวของสถาปนิก

            “เชิญชวนคนเข้าไปอ่านได้ดี”ไคยิ้ม คลิกเข้าไปดูภาพอื่นๆซึ่งเป็นภาพของชั้นหนังสือสูงเรียงราย สวยสง่ามีการจัดวางชั้นอย่างเป็นระบบ หนังสือที่นี่ใส่ปกหนังอย่างดีเกือบทุกเล่ม มีภาพของนักศึกษาเดินศึกษาหนังสืออย่างตั้งใจ

            ไคปิดหน้าจอเว็บลงและถอยออกมา พลางคิดถึงสิ่งล่อตาล่อใจนั่นในชั้นแรกไคคิดจะปฏิเสธสิบเต็มสิบแต่ตอนนี้เหลือแค่เจ็ดเท่านั้น อย่างไรซะที่นั่นก็ยังไม่น่าไว้ใจเท่าไร่ แม้จะได้ผลในใจออกมาแล้วแต่ในใจไคเองก็คงลังเลเขาอยากไปลองดูเหมือนกัน ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความคิดไร้สาระและล้มตัวลงนอนบนเตียงของตัวเองก่อนจะผล็อยหลับไป

 

 

            ปัง ปัง

            เสียงเคาะประตูอย่างใจร้อนแบบนี้ มีนาแม่เขาคนเดียวแหละที่กล้าทำไคลูบหน้าสองครั้งก่อนจะเรียกสติกลับมาและไปเปิดประตูห้องนอน พบมารดาตัวเองกำลังยืนกอดอกด้วยท่าทางเหมือนเขาไปทำอะไรผิดร้ายแรงมาสักอย่าง

            “ไปล้างหน้าแล้วลงไปคุยที่ห้องครัว”รูปแบบประโยคและน้ำเสียงที่ใช้ใกล้เคียงกับตอนที่ไคโดนจับได้ว่าแอบโดดเรียนไปเล่นเกมเสียกระไร แต่ชายหนุ่มที่กำลังล้างหน้านึกเท่าไร่ก็นึกไม่ออกว่าไปทำอะไรไว้

            ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงบอลเดินลงมาที่ห้องครัวก็พบ คุณแม่ของตัวเองกำลังนั่งด้วยสีหน้าที่เครียดมากบนโต๊ะมีจดหมายซองสีขาวดูคุ้นเคยวางไว้ราวกับเป็นหลักฐานสำคัญ

            “อะไรนะ อ๋อ จดหมายของลิตเติ้ลแซงทัวรรี่”ไคหยิบขึ้นมาดูก็รู้ได้ทันที แต่ยังไม่เข้าใจว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ แม่จะมาโกรธเขาทำไมกัน

            “อือ ใช่แล้ว แม่ใช้สายที่ทำงานเช็คดูสถาบันนี่แล้วมีชื่อเสียงมานาน รับคนดีๆไปก็มากและสิ่งที่ปรากฏอยู่มันไม่ได้หลอกลวงเลยซักนิด แล้วทำไม....ถึงคิดจะปฏิเสธไปได้ห๊ะ ไอ้เจ้าลูกบ้า เงินเดือนเดือนละล้านปอนด์นี่แกทำงานเดือนหนึ่ง พอกินพอใช้ไปสิบปี”

          “เห แม่พูดเรื่องอะไรเนี้ยะ”ชายหนุ่มงุนงงกับอาการของขึ้นของมีนา ที่กำลังท่องนะโมๆอยู่สงสัยจะฉุนจัด แต่พูดไปเงินเดือนระดับนี้มันใช่จะหาได้ง่ายๆซะเมื่อไร่ เขาเองก็ไม่ได้บอกเรื่องที่ได้รับเงินจากคาร์ลด้วย ไม่งั้นอาการตื่นเต้นคงมากกว่านี้

            “เอาละ นั่งลง”คุณนายเซนเคนสั่งให้ลูกชายนั่งลง พร้อมๆกบลุกขึ้นไปหยิบข้าวหน้าหมูทอดพร้อมกับเปิดสวิตซ์โคมไฟแสงสว่างจ้าหันมาทางไคทันที

            “แม่ จะสอบสวนผมเหรอ ผมไม่มีอะไรจะบอกหรอกนะ ที่จะปฏิเสธนะไม่คิดบ้างเหรอว่ามันน่าสงสัยน่ะใครที่ไหนเขาจะรับเด็กใหม่ไร้ประสบการณ์เข้าไปเป็นหัวหน้าแผนก แถมยังให้เงินเดือนระดับนั้นอีก”ไครีบพูดเพราะรู้ฤทธิ์ข้าวหน้าหมูทอดดี แถมตัวเองยังไม่ได้กินอะไรมาเสียด้วยพลาดไปแล้ว

            “เอาละ ไค แม่เชื่อลูกนะกินก่อนสิ กินเลยเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน”

          “เอาอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าวหน้าหมูทอด”เสียงร้องโหยหวนยังก้องอยู่ไปในราตรี แต่ในที่สุดด้วยวาทศิลป์ของนักข่าวมือฉกาจที่ถนัดการหลอกล่อเอาความลับออกจากปากคน ก็เป็นฝ่ายชนะเรื่องราวความน่าสงสัยจึงถูกเปิดเผยออกมา

           

          “เท่าที่แม่ฟังมา สรุปคือลูกมีเนตรทิพย์ทำนายเหตุการณ์ได้นานแล้ว ตั้งแต่เปลี่ยนแก้วตาเลยหรือ”มีนาเข่าอ่อน ไม่อยากเชื่อว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริง ลูกชายที่ตอนนี้กำลังถอนใจอย่างเซ็งๆ

            “ครับ ผมเองก็ไม่ได้อยากปิดอะไร แต่ว่าแบบนี้มันจะทำให้ผมคล่องตัวกว่าแถมถ้าเกิดผมพูดออกไปตอนนั้นผมจะได้ถูกหาว่าบ้าพอดี”

          “แล้วแกไม่บ้าหรือไง อยู่ๆมาบอกว่าตัวเองเป็นผู้หยั่งรู้อนาคต อดีตนะ”

          “พิสูจน์สิ”ไคท้า ซึ่งมีนามารดาก็ยินดียิ่ง ยื่นมือไปให้ทันที

ไคแตะลงที่ข้อมือก่อนกำหนดจิต ภาพของมีนาที่กำลังเสิร์ชหาข้อมูลของลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่ พร้อมกับโทรไปบอกให้ป้ากัลยาเพื่อนซี้ที่ทำงานอยู่กรมเทคโนโลยีช่วยหาอีกที พร้อมกับโทรไปเช็คสถานที่ของลิ้นเติลแซงทัวร์รี่อีกต่างหาก

“โห วันนี้ผมก็รู้ซักทีว่าสายลึกลับของแม่เป็นใคร ถึงได้ตามจับข่าวใหญ่ๆได้หมดแบบนั้น”ไคยิ้มมีนาเลิกคิ้วเชิงถามว่าใครละ

“ป้ากัลยา”

“เฮ้ย รู้ได้ไง”มีนาตกใจจริงๆเพราะเธอไม่เคยบอกใครเรื่องที่เพื่อนรักของเธอคอยช่วยเหลือ เธอเพราะมันผิดกฏของสำนักงานของเพื่อน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเล่นระบุตัวได้ขนาดนี้

“แบบนี้แทงหวยได้ใช่ไหมลูกรัก บอกเลขหวยมาหน่อยซิ”มีนาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แสนกล

 

          ไคเหลือเชื่อกับแม่ของตัวเองเลยจริงๆ แม่รับความบ้าบอของเรื่องแบบนี้ได้ดีเกินคาด เขายอมบอกตัวเลขสิบสองตัวของฉลากกินแบ่งของรัฐบาล ไป ซึ่งแม่คุณก็รีบออกไปซื้อทันทีไคยิ้มกับแม่ของตัวเองที่คงความเป็นเด็กและอาการตื่นเต้นเหมือนผจญภัยได้ตลอดเสมอมา

            วันถัดมา แทบจะในทันทีคุณนายเซนเคนก็ได้ตัวเลขที่ว่านั่นมาได้ถึงหกใบ รวมมูลค่าราวๆสิบล้านได้มั้งนั่นไคตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร อย่างน้อยก็ให้รางวัลกับตัวเองซะบ้างก็คงดี ไคคิดเช่นนั้น แต่หารู้ไม่คนข้างๆไม่ได้คิดแบบนั้น

            “โห ไคลูกนี่ตัวเงินตัวทองจริงๆ แม่นะพอจับใบพวกนี้มันรู้สึกเหมือนมีรังสีแผ่ออกมาว่าได้แน่ๆ”คุณนายเซนเคนเอ่ยทักลูกรักที่กำลังกินข้าวจน ไคแทบสำลักข้าว

            “แม่ผมไม่ใช่ตัวเงินตัวทองนะ แล้วอีกอย่างผมยอมแค่รอบนี้รอบเดียวเท่านั้นกฎของผมคือผมจะไม่ใช้พลังเกินตัวบางอย่างเราไม่ได้มาฟรีๆหรอกต้องมีสิ่งที่เสียไปด้วยเช่นกัน”ไคตอบจนคุณแม่หน้าเด็กทำหน้าเซ็ง

            “เอาเหอะแกโตแล้วนี่ ถ้าแม่ถูกงวดนี้นะว่าจะออกไปเที่ยวรอบโลกตามความฝันซะที”มีนาพูดพลางวาดฝันสวยหรูกลางอากาศ

            “คนเดียวเหรอ”ไคเอ่ยถาม แต่ก็ไม่แปลกใจเท่าไร่ที่แม่ของเขาจะลุยเดี่ยวรอบโลกคนเดียวเพราะรายนี้ขาลุยมาแต่ไหนแต่ไร แต่เขาพึ่งรู้เหมือนกันว่าแม่ก็มีความฝันเหมือนสาวโรแมนติกทั่วไปเหมือนกัน

          “อืม ไม่รู้สิ ยัยกัลยาเพื่อนรักมันจะไปด้วยไหม ยัยนั่นเองก็มีเงินเก็บมาเยอะแล้วเหมือนกัน”

          “ก็ดีนะครับ แต่ผมพึ่งรู้ว่าความฝันแม่คือเที่ยวรอบโลก”ไคเอ่ยถาม เพราะตลอดเวลาแม่เขาไม่เคยแสดงอาการอะไรมากมาย

            “อ่า ที่แกไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ตั้งแต่มีแกความฝันนี้ควรจะจบไปได้แล้ว แต่ตอนนี้แกก็มีการมีงานแถมแม่ยังมีทุน อีกด้วยดังนั้น รอบโลกๆ”มีนา ยิ้มยินดีไคนิ่งไปเมื่อคิดได้ว่าตนเองก็เป็นต้นเหตุของการดับความฝันของแม่ แต่อย่างน้อยเขาก็ทำให้มันจริงได้ละนะคงพอชดเชยไปได้

            “แล้วบ้านนี่ละแม่ เอายังไง ผมเองก็ไม่อยู่บ้านนะในงานนั่นบอกว่าเป็นงานประจำซะด้วย”ไคกล่าวเปิดประเด็น ซึ่งทั้งคู่ถกเถียงกันซะพักผลก็คือ เอาของสำคัญๆไปฝากไว้กับธนาคารแล้วปิดบ้านเปล่าๆเอาไว้

 

            วันนั้นตอนเย็น ไคโทรไปตอบตกลงสัญญาที่ตัวเองจะต้องมานั่งเสียใจทุกครั้งไป ทางฝ่ายมหาลัยลิ้ตเติ้ลฯ นั้นสุภาพและให้เกียรติไคมากราวกับไม่เห็นว่าไคคือชาวเอเชีย ไม่รู้ว่าคือแผนการหรืออย่างไรแต่ไคก็รู้สึกถูกใจขึ้นมาบ้างแล้ว จึงส่งเอกสารสำคัญที่สำเนาแล้วพร้อมตกลงนัดหมายเดินทางในคราวเดียวเลย ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าการจัดการของลิ้ตเติ้ลฯนั้นจะยอดเยี่ยมขนาดสั่งอนุมัติได้ในวันถัดมา

            ลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่งั้นหรือ คงจะเป็นบ้านหลังที่สองหรือสามแล้วสินะ ไคคิดขำๆเพราะจากสัญญาที่ต้องเซ็นนั้นงานที่นั่นต้องทำจนแบบแทบจะย้ายสัญชาติไปเลยทีเดียวจึงไม่แปลกที่จะมีเงินเดือนสูงลิ่วแบบนี้ แม้จะแปลกใจในข้อตกลง แต่ไคก็เลิกที่จะคิดเล็กคิดน้อยและปล่อยตามโชคชะตาซะบ้าง

 

            กาลเวลาเดินเร็วราวกับใครไปหมุนมันเร่งให้เร็วขึ้น ไค แทบจะจำงานเลี้ยงจัดฉลองที่แม่แทงหวยถูกถึงสิบล้านถึงเจ้าตัวจะโกยเงินหายแวบไปกับกลีบเมฆแล้วก็ตาม แต่เพื่อไม่ให้น่าเกลียดไคจึงออกเงินเลี้ยงญาติๆ แล้วก็งานเลี้ยงฉลองที่ตนเองได้รับตำแหน่งหน้าที่การงานกับเพื่อนๆที่สนิทๆ

            ไค เซนเคนตอนนี้ถือว่าเป็นที่อิจฉาตาร้อนของเพื่อนๆมากเพราะในสายตาของเพื่อนๆมองว่าไคนั้นมีหน้าที่การงานที่ยอดเยี่ยมและประสบความสำเร็จในชีวิตไปแล้วก้าวหนึ่ง รวมถึงโชคดีที่แม่แทงหวยถูกถึงสิบล้านแต่ข้อดีก็คือไคยังไม่มีแฟนทำให้เหล่าสาวๆต่างชิงโอกาส แต่ทว่าไคกำลังจะไปต่างประเทศคงต้องบอกว่าสาวๆนั้นเสียดายมากกว่า

            แม้ทุกๆคนรอบข้างจะคิดแบบนั้นแต่ไคกลับยังรู้สึกไม่ถูกต้องไคตีเอาว่าความรู้สึกนี้คงเป็นความรู้สึกกลัวแย่ๆเวลาที่คนเราจะก้าวข้ามบางอย่างไป เหมือนกับเวลาเราจะไปเข้าค่ายลูกเสือนานถึงสิบวันเราก็จะรู้สึกงอแงและไม่อยากไปในวันสุดท้ายที่จะต้องขึ้นรถไปนั่นเอง

            มันต่างกัน เข้าค่ายลูกเสือแค่สิบวันแต่สำหรับไคต้องบอกว่านี่มันคือจุดหักเหของชีวิตเขากำลังก้าวเข้าไปสู่สังคมใหม่ๆซ้ำยังเป็นต่างประเทศที่เขาไม่รู้จักไม่ต่างอะไรกับการลุยเดี่ยวไปเพียงคนเดียว

            แต่ไม่ว่าไคจะคิดอย่างไร มันก็สายไปเสียแล้วเพราะดูราวกับลิตเติ้ลแซงทัวร์รี่จะรู้ถึงความหวั่นไหวในใจของไค พวกเขาจึงจัดการเซอร์ไพร์ไคอย่างคาดไม่ถึง

            กริ๊งงงงงงงง

            “ฮัลโหล ไค พูด”ไครับสายเนือยๆ เขากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่คิดกลุ้มกลับมีเบอร์โทรแปลกๆยาวๆโทรมาซะได้แต่ไคกลับจับความรู้สึกได้ทันที ลิ้ตเติ้ลฯ

            “คะ คุณไคคือว่าทางเรามีข้อบกพร่องเล็กน้อย เกี่ยวกับการเดินทางของท่าน ดังนั้นช่วยออกเดินทางในเวลา17.00 ของวันนี้ด้วยนะคะ ทางเราจะชดเชยในข้อบกพร่องนี้ให้ค่ะ”

          “แต่...ว่า...”

          “คุณไคค่ะ โอกาสแบบนี้มีน้อยมากที่คุณจะได้รับ ไม่สิ ที่บุคคลจะได้รับคุณคงไม่ปล่อยให้อุปสรรคเล็กน้อยขัดขวางหน้าที่การงานของคุณใช่ไหมค่ะ เอาละคุณมีเวลา 4 ชั่วโมงในการจัดเตรียมของค่ะแล้วเดินทางไปที่สนามบินตามที่ตกลงไว้เลยค่ะ เราจัดการส่งคนไปรอแล้วค่ะ”ไคอึ้งอยู่ๆยัยนี่ก็พูดปรื๋อ ราวกับปืนกลไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ แต่เขาก็ทบทวนดูแล้ว

            “ครับ ผมจะพยามไปก่อนเวลาที่คุณว่าไว้ 30 นาที”ไคเอ่ยบอก ก่อนกระโจนคว้าข้าวของที่เตรียมไว้พร้อมโทรเรียกแท็กซี่ทันที

           

            “แหม หนุ่มคนนี้ดูท่าคงสำคัญกับเรามากเลยนะค่ะ ถึงได้หวงตัวขนาดนี้แค่จิตตกตามปกติถึงกับต้องใช้มาตรการนี้เลยนะค่ะ”หญิงสามเส้นผมสีน้ำตาลออกทองว่าพร้อมๆกับวางหูโทรศัพท์มองใบหน้าอีกคนที่กำลังทำหน้าเย็นชา

            “เขาเป็นคนเดียวในคำพยากรณ์ที่ใกล้เคียงที่สุด และเขาก็เป็นคนเดียวที่เราจะใช้เขาในฐานะบรรณารักษ์ห้องสมุดของเรามันจะได้ไม่ย่ำแย่ทรุดโทรมแบบนี้”คนตอบเสียงห้าวจนคนฟังรู้สึกขนลุกเล็กน้อยแต่ก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ก็เด็กคนนี้ถูกหมายหัวไว้ตั้งแต่ห้าปีที่แล้วพวกเขาคงไม่รออีกต่อไปละมั่ง

 

            ชายหนุ่มในชุดสูทแบบสมัยนิยมก็ปรากฏตัวในสนามบินพร้อมกับสัมภาระอีกเล็กน้อยซึ่งเจ้าตัวรู้สึกแปลกใจในความเร็วที่ค่อนข้างน่าทึ่ง เขาโทรเรียกแท็กซี่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จกำลังจะถือของไปรอแท็กซี่ที่เรียกก็พบว่าแท็กซี่นั่นมารออแล้วแต่แรก ส่วนบ้านนั้นไม่ได้มีอะไรมากมายนักเขาจึงวางใจไว้ได้

            หลังจากเร่งความเร็วมาจนเห็นถนนเป็นแสงเขาก็มายืนตาปริบๆบนสนามบินและเสียค่าแท็กซี่ไปแค่ไม่กี่บาทเท่านั้น หลังจากโทรเช็คกับพนักงานต้อนรับซึ่งพบว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีใส่ชุดสูททันสมัย

            “สวัสดีครับคุณไคหรือเปล่าครับ ผมรีเจน โชลตัน”สำเนียงอังกฤษชัดแจ๋วจนไคนึกในใจว่านายนี่เป็นอะไรกับคนอังกฤษหรือเปล่า แต่ก็ยังพูดสวัสดีออกไป

            “ไฟล์บินละครับ”ไคเอ่ยถามอย่างน้อยมาถึงก่อนสามสิบนาทีน่าจะมีเวลามากพอในการจิบกาแฟพูดคุยถึงเรื่องเนื้อหางานละนะแต่คำตอบกลับทำให้ไคต้องอึ้งอีกครั้ง

            “อ้อ เราเปลี่ยนเป็นเครื่องบินส่วนตัวแล้วละครับ อย่างที่ทราบนี่เป็นเรื่องเร่งด่วนคือว่าเรากลัวว่าจะมีปัญหาทางการเมืองแล้วคุณจะไม่ได้เข้าประเทศนะครับ”รีเจนตอบคำถามในใจไคได้อย่างไหลลื่นแต่ไคกลับรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยินยอมเชื่อแต่โดยดี

            “ที่นั่นต้องการบรรณารักษ์อย่างผมมากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ”ไคเอ่ยถามรีเจนซึ่งทำหน้าเจื่อนๆเมื่อได้ยินคำถามและก่อนจะจำใจตอบ

“โอ ห้องสมุดคือหัวใจของการเรียนรู้ อันที่จริงแล้วตั้งแต่บรรณารักษ์คนก่อนลาออกไปเพราะไม่พอใจทางเรา เราก็ขาดคนดูแลห้องสมุดแล้วเด็กนักเรียนก็ดันทำป่วนๆ เอ่อ คุณพอจะนึกภาพห้องสมุดที่ยุ่งเหยิงออกไหม อ้า นั่นแหละประเด็นเลยแล้วเราก็หาคนมาดูแลงานได้ยากเพราะเราไม่มีสาขาทางด้านนี้จริงๆจังๆเท่าไร่ และคนที่มีก็.... โอ๊ะ...นั่นเครื่องบินของเราท่าจะพร้อมแล้ว”รีเจนเอ่ยเปลี่ยนเรื่องจนไคงง แต่เจ้าตัววิ่งไปแล้วไคก็ได้แต่วิ่งตาม

“จะรีบไปไหนกันนะ”ไคบ่นเบาๆ

ห้องเครื่องระดับห้าดาว มีทุกอย่างพร้อมสรรพต้องบินราวสองถึงสามชั่วโมงมีทีวีรายการให้ดู แถมด้วยคุณแอร์โฮสเตสสุดเซ็กซี่ ซึ่งรีเจนดูจะสุภาพกับคุณแอร์ฯคนนี้มากผิดวิสัยชายหนุ่มทั่วๆไป ขนาดไคเองเห็นครั้งแรกยังต้องแอบมองเรียวขาที่สุดยอดคู่นั้นเลย

“สวัสดีค่ะ ดิฉัน ริต้าเป็นแอร์โฮสเตสบนเครื่องพีเจ็ดเจ็ดสามศูนย์ลำนี้ หากต้องการอะไรก็บอกดิฉันได้นะคะ”เธอยิ้มหวานดูน่ารักและเซ็กซี่สุดๆ ขนาดอยู่ในชุดต้อนรับที่เรียบร้อยและดูสุภาพเธอยังเปล่งประกายขนาดนี้ไคแทบคิดถึงเธอในชุดแซกสีแดงดุจเลือดไม่ได้ เธอคงเซ็กซี่กระชากใจหนุ่มๆได้ไม่ยาก

“ขอบคุณครับ คุณริต้า ผมรีเจน นี่ ไค ผมขอน้ำเปล่าก็พอครับ ไค สวัสดีคุณริต้าสิ”รีเจนถองไคอย่างร้อนใจจนไคตกใจเล็กน้อยที่ รีเจนบอกสวัสดีกับพนักงานเครื่องปกติแล้วเขาไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองแบบนี้นี่

“อ๋อ ครับสวัสดีคุณริต้า คุณสวยสุดๆไปเลยนะครับ”ไคยิ้มนิดๆแต่รีเจนกลับหน้าซีดเผือด

“ไค พูดอะไร ขอโทษคุณริต้าเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย”

“หะ หา”ไคถึงกับงงในอากัปกริยาของ รีเจนมันมีอะไรแปลกไปหรือไง หรือว่าเธอไม่ใช่สาวแอร์ฯธรรมดาๆขณะที่ไคกำลังจะถามอยู่นั้น ริต้าก็ยิ้มหวานหยดมากระซิบที่หูข้างๆรีเจนก่อนที่รีเจนจะทำหน้าเหมือนญาติเสียแล้วเดินเข้าไปนั่งในโซนหนึ่งแล้วขึงม่านปิดกั้นไม่ให้ไคมองเห็น

“เชิญคะคุณไค ขอบคุณสำหรับคำชมนะค่ะ แต่ต้องการดื่มอะไรหรือเปล่า”

“อ้อ ขอเป็นน้ำชา แล้วก็อาหารมื้อเย็นสักหน่อยก็ดีครับ”

“ได้เลยค่ะ เอาเป็นสเต็กเนื้อสันแล้วกันนะคะ”เธอรับคำแล้วผายมืออย่างสง่างามเชิญชวนให้ไคขึ้นไปบนเครื่องซึ่งไคก็ทำตามแต่โดยดี

การบินในเวลากลางคืนนั้นมีเสียงเพลงคลาสสิกพร้อมอาหารชั้นเลิศมีไวน์แดงอย่างหรูและพนักงานดูแลอย่างดีเยี่ยมคอยให้บริการจนไคอดชื่นชมในสายการบินนี้ไม่ได้เลยทีเดียว

“ผมชื่อไคเซนเคนครับ นั่งคุยเป็นเพื่อนได้ไหมครับ”ไคเอ่ยถามหญิงสาวที่เดินมาเก็บจานให้ ซึ่งเธอก็ยิ้มหวานให้ก่อนพยักหน้าเบาๆ ขอตัวไปจัดการกับจานอาหาร

หากเป็นการไปเครื่องบินลำอื่นๆคงไม่เป็นเช่นนี้แต่ไคได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาส มันจึงไม่แปลกเท่าไร่ที่แอร์สาวจะพูดคุยกับผู้โดยสารบนเครื่อง

“ดิฉันชื่อ ริต้า มาลีน ยินดีที่รู้จักอีกครั้งน่ะคะ”

“ครับ ผมไค เซนเคน ไฟล์บินนี้ดูมันเงียบๆเหงาๆชอบกลนะครับ ฮะๆ”ไคเอ่ยปากชวนสาวตรงหน้าคุย ซึ่งเธอก็ยิ้มอย่างสง่าเล็กน้อย จนแทบไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นแค่แอร์ฯสาวธรรมดา ถ้าย้อนกลับไปสมัยยุคกลางไคเชื่อแน่ๆว่าเธอคือเลดี้ไม่ก็ ขุนนางชั้นสูงปลอมตัวมา

“ก็แบบนี้แหละค่ะ ไฟล์บินแล้วไฟล์บินเล่า เงียบเหงามีผู้โดยสารน้อยคนนะค่ะที่จะชวนแอร์คุย”เธอกล่าวเชิงยกย่องไค ซึ่งไคแค่ยิ้มรับแต่ในใจไม่เชื่อหรอกว่าสาวสวยอย่างเธอจะไม่มีผู้โดยสารผู้ชายที่ไหนไม่คุยด้วย

“ครับ แต่ผมว่าค่อนข้างดีเลยนะครับงานของคุณมาลีน”

“แหม ขนาดไม่แข็งแรงนะคะ หือ คุณไค คุณดูกลุ้มๆนะคะ พอพูดถึงเรื่องงานแล้วหน้าตาขรึมเลย”เธอเอ่ยถามตรงใจไคมาก ไคในตอนนี้เหมือนถูกลักพาตัวมาในใจนั้นยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเท่าไร่เลย

          “ก็เรื่องงานที่ผมต้องไปทำนั่นแหละครับ ผมต้องจากบ้านไปนานทีเดียวแล้วก็สังคมอีก ไม่รู้สิผมว่าบางทีผมอาจจะทำงานนี้ไม่ยืดเท่าไร่ก็ได้นะ”ไคพูดยิ้มๆ แต่มาลีนไม่ได้ยิ้มเธอกลับทำหน้าเรียบเฉยจนไคสังเกตได้ ก่อนจะสะดุ้งแล้วยิ้มหวานอีกครั้ง

            “แหม ถ้าคนเราไม่ต้องทำงาน เสกเงินขึ้นมาได้ก็ดีนะคะ”

          “ผมว่า เสกปัจจัยสี่ให้ครบก็พอแล้วละครับ”ไครับมุขของหญิงสาว ไคมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวสดเส้นผมสีทองสดใสที่รวบไว้ดีในหมวกแอร์ใกล้เข้ามา ความรู้สึกที่ริมฝีปากปะทะกับสิ่งอ่อนนุ่มหวานฉ่ำนั่นคือสิ่งสุดท้ายก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงภวังค์

            “ถ้าคุณมีเวทมนต์ คุณจะทำอะไร”

          “ผม อยากได้เพื่อน....”คำตอบนั้นสร้างความประหลาดใจแก่ผู้ถาม แต่ก็สร้างรอยยิ้มได้เช่นกัน
---------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิดครั้งที่ 1 ณ วันที่ 12/11/2554



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 2 : จดหมาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3195 , โพส : 10 , Rating : 97% / 14 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 472
ไปโดนเขาหลอกซะแล้ว ไปโดนเขาหลอกซะแล้วววววววววววววววว
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 113.53.55.132 ]

วันที่: 25 ธันวาคม 2556 / 16:45
# 9 : ความคิดเห็นที่ 421
อื้อหืออ อะไรก็ดีหมด แต่ถ้าไปแล้วอยู่ตัวคนเดียวมันก็ไม่ไหวเนอะ *-*
PS.  ขอจดจำช่วงเวลาดีๆในช่วงชีวิตไว้...ตราบนานเท่านาน
Name : NanoO_o < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NanoO_o [ IP : 58.8.36.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2555 / 15:23
# 8 : ความคิดเห็นที่ 112
 ง่า ล้วงความลับอ่อ

เนตรทิพย์นี่สำคัญขนาดนั้นเชียว ??

PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.118.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 15:36
# 7 : ความคิดเห็นที่ 111
 ตำแหน่งบรรณารักษ์กับบริการสุดประทับใจ(?)เหรอค่ะเนี่ย

แต่ว่าอยากได้เพื่อน... ทำไมต้องอยากได้เพื่อนล่ะคะ ไม่ใช่ว่ามีอยู่แล้วเหรอ~

PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.11.28.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 02:37
# 6 : ความคิดเห็นที่ 110
 แอร์สุดเซ็กซี่  เชื่อได้เลยว่าเป็นหัวหน้าของรีเจ้นท์แหงๆ
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.102.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 17:53
# 5 : ความคิดเห็นที่ 109
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.116.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 13:21
# 4 : ความคิดเห็นที่ 108
#23 
นั่นสิ  เพื่อนก็รักดี  แถมยังมีเพื่อนที่มีพลังพิเศษเหมือนกัน  แม้จะต่างอายุต่างที่อยู่  แต่ก็คุยปรึกษากันได้
PS.  ‎"ทำดียังไม่ได้ดีเพราะเคยชั่ว ทำชั่วยังไม่ได้ชั่วเพราะเคยดี"...ธรรมะใกล้ตัวฉบับที่ 54
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 125.27.184.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2554 / 20:49
# 3 : ความคิดเห็นที่ 107
เอ๋ อยากได้เพื่อน ดูจากตอนที่เรียนจบก็เป็นคนที่มีเพื่อนเยอะนี่นา
Name : เอกเองครับ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอกเองครับ [ IP : 112.143.9.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2554 / 14:23
# 2 : ความคิดเห็นที่ 106
 เพิ่งเข้ามาอ่านสนุกดี รีบอัพต่อเร็วๆ นะค่ะ รอลุ้นอยู่ค่ะ
Name : 6892 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 6892 [ IP : 203.147.0.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2554 / 17:42
# 1 : ความคิดเห็นที่ 105
หายไปนานมากๆเลยครับ อยากจะดูว่าเนื้อเรื่องจะไปทางใด แค่เริ่มตอนแรกก็น่าอ่าน หวังว่าตอนต่อไปจะมาอย่างรวดเร็วนะครับ
Name : asdong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ asdong [ IP : 223.204.96.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2554 / 23:04
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android