คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 6 : ที่พักของฉัน


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 6 : ที่พักของฉัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2797 , โพส : 10 , Rating : 90% / 14 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ที่พักของฉัน

 

            ชายหนุ่มชุดดำถูกจับถอดเสื้อผ้าบังคับให้ใส่ชุดผ้านิ่มที่ใช้กันในโรงพยาบาลก่อนให้ไปนอนที่แท่นหินแปลกๆแล้วมีผลึกแท่งยาวๆเลื่อนขึ้นเลื่อนลงตามตัวของไคอย่างน่าสยอง ไคเคืองเจ้าลูเซียสจริงๆที่พามาในสถานที่แบบนี้ ต่อให้เป็นไคก็ยังอดสยองขวัญกับปรากฏการณ์ต่างๆที่เหนือธรรมดาในโรงพยาบาลแห่งนี้

            ยกตัวอย่างเช่น อยู่ๆก็มีมนุษย์แปลงร่างเป็นหมาป่าสีเทา อาละวาดไปทั่วหรือเจ้าคนกึ่งพรมเช็ดเท้า ที่ครึ่งซ้ายเป็นคนครึ่งขวาเป็นพรมเช็ดเท้า หรือจะเป็นเจ้าอัศวินที่โดนเผาทั้งตัวมีดาบปักที่ท้องทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้นคือส่วนเล็กๆน้อยๆในโรงพยาบาลแห่งนี้ จัดเป็นบ้านผีสิงได้สบายๆ นั่นคือคำนิยายมที่ไคให้

            แต่ยังดีหน่อยที่พยาบาลสาวที่นี่ยังสาวๆดูแล้วยังพอปลอบใจที่เสียขวัญได้บ้าง ไคเหลือบมองพยาบาลที่นี่นับว่าแปลกมาก เธอใส่ชุดกึ่งๆพยาบาลกึ่งๆพรีสหรือนักบวช แต่สีขาวทั้งชุดเป็นส่วนใหญ่ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ บางคนก็ใส่ชุดสีเขียวแก่ๆ

            “อาการก็ไม่เป็นอะไรมากนะคะ แค่มีอาการอ่อนเพลียเล็กน้อยคงฟุบสลบไปมากกว่า ส่วนเรื่องไม่หายใจนั้นคงเป็นอาการของปอดไม่ทำงานซะมากกว่าแต่โดยรวมก็ไม่เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยวไปชำระค่าตรวจก็กลับบ้านได้เลยคะ”หมอสาวสวยสดใส บอกกับไคก่อนที่ไคจะเอ่ยขอบคุณแล้วเดินหน้าเครียดไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อแต่ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ

           

 

            “ลูเซียสนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมนายต้องลัดคิวหมอให้ฉันด้วย”ไคมาถึงจุดที่เด็กผมทองกำลังดูดนมรออยู่ พี่เลี้ยงเด็กถึงกับมีสีหน้าไม่พอใจ ไคที่เห็นคนไข้ที่รออยู่ด้านนอกมองมาทางไคตอนขาออกมาจากห้องก็พอทราบแล้วแถมยังมีเรื่องที่หมอมีสีหน้าเครียดๆอีกด้วย เขาจึงมาคาดคั้นกับลูเซียส

            “ผมเปล่าลัดคิวนะ ผมแค่สั่งให้หมอที่คุยกับคุณรู้เรื่องไปดูแลเท่านั้น”เด็กหนุ่มตอบกลับมา ไคถึงกับงงกับความคิดของเจ้าเด็กคนนี้ แต่ที่พูดก็ถูกหากเอาหมอที่คุยกับเขาไม่รู้เรื่องมาตรวจก็คงต้องวุ่นวายแน่ๆ

            “แล้วหมอว่าไงบ้าง”ลูเซียสรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

          “เขาบอกให้นายไปจ่ายเงิน แล้วก็ให้ฉันพักผ่อน”ไคตอบสั้นๆ ทรุดนั่งลงที่ม้านั่งพร้อมๆกับที่ลูเซียส ลุกขึ้นพร้อมกับบอกให้เขารอที่นี่ ไคพยักหน้า ตกลงเขาไปพบเทพโอดินจริงหรือไม่จริงกันแน่นะ นั่นคือคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของไคเพราะมองจากตอนนี้ เรื่องราวเหนือจินตนาการดูราวกับเป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่ง

           

            จริงๆแล้วการที่ไคไม่อยากมาที่โรงพยาบาลนั้นมีหลายๆสาเหตุ และข้อแรกๆก็คือโรงพยาบาลเป็นที่เกิด ตายของสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เรียกว่ามนุษย์ จะบอกว่ามันเป็นสถานที่อโคจรหรือที่ไม่ควรไปของคนที่มีเนตรทิพย์อย่างไคก็ได้ เพราะว่าเมื่อใดที่ไคก้าวย่างมาที่มักจะเห็นบางอย่างที่ไม่อยากเห็น

            “เอาอีกแล้วไง ละเบื่อ”ไคพึมพำ

            สิ่งที่ไคเห็นคือร่างเงาของวิญญาณสีขาวมุก ดูท่าไม่ใช่วิญญาณด้านมืดที่มีจิตใจชั่วร้ายอะไรแต่การที่มันมีสีขุ่นแสดงว่ามีความเศร้าใจ ไคถึงกับหยิบหนังสือพิมพ์ข้างๆมาเปิดอ่านดีนะที่ วิญญาณไม่รู้ตัวไม่เช่นนั้นเขาอาจจะได้เจอประสบการณ์อย่างคาร์ล คือเป็นผู้สื่อสารกับวิญญาณจำเป็น

            เหมือนคนอยู่ในที่มืดนานๆก็เริ่มจะเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆโดยอาศัยแสงไฟแค่เล็กน้อย ตอนนี้ไคนั่งตัวสั่นเมื่อเริ่มเห็นวิญญาณมากกว่าสิบๆตนลอยวนเวียนอยู่แถวๆตัวเอง แถมวิญญาณบางอย่างก็เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ไคไม่เคยเห็นวิญญาณสัตว์แต่แน่ใจว่านั่นไม่ใช่วิญญาณสัตว์ คาร์ลเคยบอกไว้ว่าสัตว์มีกฎของวิญญาณที่แตกต่างกันออกไป

            ไคพยามไม่สนใจอะไรมากมาย ทำตัวตามสบายจนกระทั่งเจ้าเด็กหัวทองโผล่เข้ามาในสายตา ไคถึงกับกระโดดตัวลอยรีบเดินเข้าไปหาทันที

            “ลูเซียส พาฉันออกจากที่นี่เร็วๆ”

          “เอ๋ เดี๋ยวๆ ฉันสัญญากับคุณแองเจล่าเอาไว้ว่าจะให้พี่ได้พบเค้าตอนพักครึ่ง”ลูเซียสรีบบอก ไคอยากจะแจกมะเหงกไปสักทีหนึ่ง ถ้าไม่ติดว่าคนตรงหน้ามีเวทมนต์ที่เหนือกว่าเขานะ

            “แล้วนายไปสัญญาสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่บอกฉันได้ยังไง หะ ถ้ามันเกี่ยวข้องกับใครนายควรจะบอกคนๆนั้นก่อนไม่ใช่หรือไง”ไคในตอนนี้ร้อนใจมากๆจึงเผลอดุไปไม่ได้ตั้งใจ

            “เอ่อ...ขอโทษ แต่ยังไงๆพี่ก็ต้องไปนะแค่ไม่นานเดี๋ยวก็ได้พัก”เด็กหัวทองว่า เพราะแบบนั้นไคก็เลยต้องเดินไปทีห้องพักของแพทย์ โชคดีที่ระหว่างไม่เจออะไรมากมายนัก หนุ่มผมดำจึงมีเวลาได้สงบสติอารมณ์ที่พักนี้จะขาดบ่อยเหลือเกิน

            ก๊อกๆ

            “เชิญค่ะ”เสียงเจ้าของห้องหรือเจ้าของไข้ของ ไค แองเจล่านางพยาบาลคนสวยนั่นเองไม่สิต้องบอก หมอคนสวยคนเดียวกับที่ตรวจเขานั่นเอง ไคเปิดประตูเข้าไปพบว่าหญิงสาวกำลังจัดวางโต๊ะเอกสารให้ดูดีอยู่

            “ทางนี้ค่ะ แหมฉันพึ่งรู้นะคะว่าคุณมีดวงเนตรทิพย์ไม่งั้นเราคงได้คุยตั้งแต่ตอนแรกแล้วละค่ะ”เธอพูดพร้อมๆผายมืออย่างสุภาพให้ไคนั่ง ซึ่งไคก็ยินยอม

            “แล้วรู้ได้อย่างไรครับว่าผมมี”ไคถามตรงประเด็นจน เด็กหนุ่มผมทองที่พยามทำตัวจืดจางที่สุดก็สะดุ้งออกมาก่อนจะเอ่ยปาก

            “เอ่อ...พี่ไคผมขอตัวไปห้องน้ำนะครับ”ว่าแล้วลูเซียสก็แวบหายไปทันที

            “ก็นะคะ เด็กคนนี้ก็ชอบเล่าอะไรน่าสนใจๆให้ฉันฟังเสมอๆละคะ อย่าไปว่าแกเลยลูเซียสนะเติบโตมาพร้อมๆกับพลังเวทเกินตัวความสามารถมากมายน้อยครั้งนะคะที่จะเห็นว่าเรียกใครว่าพี่ คุณนี่ไม่ธรรมดาจริงๆนั่นแหละคะ”แองเจล่าเอ่ยทำนองชื่นชมแต่ไคจับสัมผัสได้ว่าเธอมีอะไรแฝงลึกอยู่

          “ครับทำนองนั้น”ไคตอบสั้นๆ เขารู้สึกบางอย่างแบบเดียวกับกระดาษของลิ้ตเติ้ลฯ เขาอ่านผู้หญิงคนนี้ไม่ออกเธอเหมือนกระดาษเปล่าๆ ขณะที่อยู่ในห้องตรวจนั้นเธอก็เหมือนคนธรรมดาแท้ๆคงเป็นเวทมนต์อะไรสักอย่างแน่ๆ

            “เข้าเรื่องเลยนะคะ ฉันอยากสื่อสารกับคุณแม่ที่เสียไปคะช่วยฉันได้ไหมคะ”หญิงสาวหน้าสวยพูดประโยคนี้ด้วยความสงบ แต่กลับรู้สึกปั่นป่วนนิดๆการเข้าไปยุ่มย่ามกับโลกที่ไม่ใช่โลกของตัวเองเป็นเรื่องเสี่ยงมากๆ แม้จะบอกว่าตอนนี้เขาก็ไม่อยู่ในโลกของตัวเองแท้ๆก็เถอะ

            “คุณคงเข้าใจในเรื่องของความเสี่ยงการข้ามภพนะครับ แล้ววิญญาณบางชนิดก็ใช่ว่าจะอยู่ไปตลอดมีแค่บางอย่างเท่านั้นแหละครับที่มีพลังพอจะอยู่ต่อได้หลังจากตายไปแล้วนานๆ”ไคตอบ โดยเลี่ยงที่จะบอกว่าวิญญาณพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นวิญญาณแค้นฝังลึกหรือตายอย่างเจ็บปวดทรมานที่เรียกกันบ้านๆว่าตายโหง

            “เหรอคะ แต่ฉันคิดว่าแม่ฉันต้องอยู่แน่ๆคะ”เธอยืนยัน

            “ขอโทษนะครับ แม่ของคุณตายได้อย่างไร”

          “ป่วยตายเพราะโรคที่รักษาไม่หายคะ เป็นความผิดพลาดของพ่อและฉันก็ตั้งใจจะพิชิตโรคนี้ให้ได้ แต่อย่างไรก็ตามฉันต้องการพบแม่ ว่ากันว่าบุคคลที่มีดวงเนตรทิพย์จะสามารถสื่อสารกับวิญญาณได้”สิ่งที่แองเจล่าไม่ได้บอกคือ เธอฝึกฝนภาษาอังกฤษไปเพื่อช่วงเวลานี้แหละเพราะเธอทราบนี้ว่าอีกด้านหนึ่งของโลกใบนี้มีคนที่มีเนตรทิพย์ที่ชื่อว่าคาร์ลอยู่ด้วย ดังนั้นปรากฏตัวของไคนั้นเธอเองก็ไม่ปล่อยให้พลาดโอกาส

            “ไม่รู้สินะ ผมไม่เคยติดต่อกับพวกวิญญาณและไม่อยากทำด้วยขอโทษนะครับ”ไครู้สึกว่าสำนวนของเขาค่อนจะตรงไปนิด หญิงสาวมีสีหน้าตึงๆแต่ก็ไม่พูดอะไร

            “งั้นผมขอตัวนะครับ”ไคเอ่ยปากลา แต่ในขณะเดียวกันกล่องๆหนึ่งก็วางตรงหน้าไคก่อนที่ไคจะลุกขึ้นมาซะก่อน

            “แหวนแห่งไกอาที่ผูกพันธะแห่งปฐพี ถ้าคุณยินยอมทำตามคำขอของฉันมันจะเป็นของคุณ”หากเป็นคนอื่นในแดนเวทมนต์ หากได้ยินชื่อแหวนแห่งไกอาก็คงตกลงอย่างไม่ต้องฟังเงื่อนไขแหวนวงนี้มีประวัติความเป็นมายาวนานตกทอดตามตลาดมืดจนกระทั่งมาถึงมือของแองเจล่า

            แหวนแห่งไกอานั้นคล้ายๆกับรูปปั้นของเทพโอดินเพียงแต่มันยิ่งกว่านั้น ไกอาถือว่าเป็นเทพต้นกำเนิดทรงพลังกว่าเทพโอดินมากนัก การที่จะผูกพันธะกับไกอาได้นั้นยังยากกว่าการผูกพันธะกับเทพโอดินหนึ่งร้อยเท่า มิหนำซ้ำตัวแหวนเองยังให้พลังในการฟื้นฟูขอเพียงให้ส่วนหนึ่งส่วนใดของผู้ครอบครองแตะพื้นปฐพีเท่านั้น แต่นั่นก็ต้องหมายความว่าเป็นผู้ครอบครองอย่างแท้จริง

            แต่คนที่ได้รับข้อเสนอกลับเป็นไคที่ไม่รู้ประวัติของแหวนวงนี้ ซ้ำยังเป็นช่วงที่ไคง่วงสุดๆเวลาคนง่วงนอนนั้นมักทำอะไรที่ขาดความยั้งคิด ไคก็เช่นกัน

            “ไม่ละครับ”ไคตอบและเดินออกไปนอกห้อง ทิ้งให้แองเจล่าที่คิดว่ายังไงๆไคก็ต้องตอบตกลงหรืออย่างน้อยก็ต้องเปิดกล่องนั่นขึ้นมาดูสักหน่อย นั่งอยู่เพียงลำพังในห้อง

 

            “ลูเซียส พาฉันไปที่พักเถอะ”ไคเรียกเจ้าเด็กหัวทองที่กำลังยืนอยู่ข้างๆประตู ดูท่าเจ้าเด็กนี่คงแอบฟังการสนทนาทั้งหมดแล้วสินะ มันน่าตีจริงๆไคคิดแต่ก็ไม่ลงมือจริงๆเพราะอย่างน้อยๆเด็กนี่ก็มีเวทมนต์เกิดสวนขึ้นมาคนแย่จะเป็นไคเอง

            “ครับๆ แต่ว่า...พี่ปฏิเสธแหวนวงนั้นจะดีหรือครับ นั่นของในตำนานเลยนะครับ”ลูเซียสพยามโน้มน้าวใจไค เพราะรู้ดีว่าแหวนวงนั้นมีค่าเพียงใด

            “ยังถามอยู่อีก...”

            “คร้าบๆ รถม้ารออยู่แล้วครับ”ลูเซียสเดินนำไปอย่างง่ายๆ

            เมื่อถึงรถม้าทรงยุโรปสีดำ ไคเข้าไปนั่งในตัวรถแทนที่จะไปนั่งตรงที่คนขับแบบตอนแรกลูเซียสก็กระโดดขึ้นไปนั่งขับรถอย่างรู้งาน เพียงสักพักก็มาถึงที่พักของไค

            เขตมหาวิทยาลัยลิตเติ้ลแซงทัวร์รี่ นั้นแต่เดิมคือราชปราสาทของราชาของดินแดนแห่งเวหาซึ่งปัจจุบันอาณาจักรได้ล่มสลายไปแล้ว เหลือไว้เพียงมหาปราสาทที่รกร้างจนกระทั่งมีผู้ก่อตั้งแซงทัวร์รี่ทั้งหกคนมาทำความสะอาด และใช้พื้นที่นี้ในการฝึกสอนเหล่าจอมเวทรุ่นถัดไป

          ว่ากันว่ามหาปราสาทลอยฟ้านี้นี่แหละ คือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในบรรดาสถาปัตยกรรมของโลกเวทมนต์ ตัวมหาปราสาทถูกวางผังแบบโบราณ และเนื่องจากเพราะการบุกมาของสิ่งมีชีวิตเมื่อร้อยปีก่อนทำให้หลายๆส่วนในหลายๆพื้นที่เสียหายจนไม่อาจจะซ่อมแซมได้ด้วยเวทมนต์ธรรมดา จึงได้ทำการสร้างใหม่

            มหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่บนเกาะลอยฟ้าขนาดมหึมานี่จึงมีส่วนผสมของรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่และโบราณซึ่งทำให้ดูแปลกใหม่ไป มีทั้งตัวที่เป็นปราสาทแบบเทพนิยายคือเป็นราชปราสาทแบบโบราณและที่เป็นตึกสูงระฟ้า หรืออาคารทรงโดม

            “นี่นะเหรอ...”ไคคิดๆอยู่ว่าลูเซียสคงจะจอดที่ไหนสักแห่งในแถวๆนี้แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อพี่เลี้ยงผมทองกลับบินเลย เอ๊ะบินเหรอ

            “เฮ้ย...”ไคร้องเสียงหลง เพราะว่าตอนนี้ตัวเองกำลังลอยอยู่เหนือน่านฟ้าของเมืองแองเจิล เจ้าม้าพวกนั้นที่แท้ก็บินได้ด้วย ดูไม่รู้เลยนะเนี้ยนึกว่าเป็นม้าธรรมดาซะอีก ไคพยามมองจุดหมายปลายทางของลูเซียาก็พบว่าลูเซียสพารถม้าทรงยุโรปบินผ่านอะไรบางอย่าง

            เกาะนั้นเป็นเกาะขนาดใหญ่เท่าๆสนามฟุตบอลซักสองสนามต่อกัน แต่มีม่านสีดำทรงโดมล้อมปิดอยู่มองไม่เห็นด้านใน กระทั่งเนตรทิพย์ก็มองไม่เห็นหรือ ไคสังหรณ์แปลกๆกับเกาะนี้มันให้ความรู้สึกที่ไม่สบายใจและไม่อยากอยู่ใกล้ๆ รอบๆมีเมฆสีดำสนิทลอยวนอยู่แทนที่จะเป็นสีขาวสะอาด

            ลูเซียสไม่ได้อ้อยอิ่งนานนักขับข้ามพาบินไปอีกที่หนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านสองชั้นแบบทันสมัยมีสวนสวยๆแบบยุโรป มีลานกว้างๆพอที่จะให้รถจอดได้ ม้าดำทั้งสี่แตะพื้นอย่างแผ่วเบาและรถม้าก็ลงจอดอย่างนิ่มนวลไคกระโดดลงจากรถทันที การเห็นโดมสีดำนั่นทำให้เขาตื่นตัว

            “พี่ไค นี่บ้านพักของพี่ครับ”ลูเซียสก็กระโดดมาเช่นกัน เด็กหนุ่มผมทองยื่นซองสีขาวสะอาดมาให้ไคซึ่งไคก็รับไว้แต่โดยดี

            “เอ่อ ไม่รู้ว่าบอกไปยังรถม้านี่เป็นรถประจำตัวพี่นะครับอยู่บนมหานครลอยฟ้าก็ลำบากนิดๆนะครับ มีไว้ใช้ก็ไม่เสียหลาย” เอ๋ นี่ของฉันเหรอแล้ว ขับยังไงละฟะไคถึงกับอึ้ง

            “ในซองจะมีกุญแจบ้าน กุญแจห้องแล้วก็บัตรที่ใช้แทนเงินสดคล้ายๆบัตรเครดิตนะครับ น่าจะมีเงินอยู่ราวๆสามแสนมั่งนะครับผมไม่แน่ใจ แต่ในนั้นน่าจะบอกรายละเอียดเอาไว้ อ้ออีกอย่างในนั้นจะมีบัตรประจำตัวของพี่อยู่ด้วย เก็บไว้ให้ดีๆนะครับมันสำคัญมากๆ”ลูเซียสแนะนำอย่างรวดเร็วไคที่มึนๆอยู่แล้วก็มึนหนักไปกว่าเดิมอีก

            “เอ่อ...แล้ว...”

          “งั้นผมไปก่อนนะ พอดีมีงานต่อน่ะ”ลูเซียสตัดบทจากนั้นเด็กหนุ่มผมทองก็กดอะไรบางอย่างในมือก่อนที่จะปรากฏพรมววิเศษขึ้นมาผืนหนึ่ง เด็กชายกระโดดขึ้นไปนั่งขัดสมาธิอย่างเชี่ยวชาญ

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมีคนพาพี่ไคไปทัวร์เมืองลิตเติ้ลฯนะครับ”เด็กชายพูดจบก็บินร่อนออกไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มเบื้องหลังอึ้งๆ สงสัยจะโกรธที่ทำเมินใส่แหงๆ

            “แต่ว่านะ หน้าตาอย่างเทพบุตรกรีกแต่ใช้พรมแบบอาหรับเนี้ยนะ”ไคพึมพำๆก่อนแกะซองสีขาว ด้านในมีของทุกอย่างที่ลูเซียสพูดถึงอยู่จริงๆ กุญแจแบบโบราณหนาเตอะทำจากทองคำสีออกหม่นๆมีโซ่สีเงินคล้องไว้อีกที ท่าจะเป็นกุญแจบ้าน

            ก่อนที่ไคจะเดินไปเปิดกุญแจบ้านกลับนึกสงสัยว่า แล้วจะทำยังไงกับเจ้ารถม้าทรงยุโรปนี่ดีละก็เขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับมันสักอย่าง เจ้าม้าที่ยืนเหล่ๆมาก็รู้งานว่าเจ้านายคนใหม่ใช้งานมันไม่เป็น มันจึงค่อยๆสลายตัวกลายเป็นฝุ่นควัน ไคยืนนิ่งกับเวทมนต์อีกครั้งหนึ่ง

            นานกว่าจะรู้ตัวอีกครั้งไคก็กำลังยืนจ้องแส้ยาวอันหนึ่งที่วางอยู่ตรงจุดที่รถม้าเคยจอดไว้ โง่แค่ไหนก็คงพอจะทราบว่าเจ้ารถม้านั่นกลายร่างมาเป็นแส้นั่นเอง ไคจึงก้าวเท้ายาวๆก้มเก็บมันและม้วนๆก่อนเก็บลงกระเป๋าเสื้อเสื้อโค้ทราวกับมันเป็นกุญแจรถ

            ประตูบ้านพักของไคเป็นประตูไม้เรียบๆที่ไม่เรียบเท่าไร่ เพราะมีแต่รอยของการบุบสลายตามวันเวลาดูๆไปก็คล้ายกับบ้านผีสิงไม่น้อย บ้านถูกสร้างจากอิฐสีน้ำตาลอ่อนจนมองจากไกลๆแทบนึกว่าทำจากไม้ บ้านเป็นบ้านสองชั้น มีลักษณะคล้ายๆบ้านพักครูเพียงแค่สร้างด้วยอิฐน้ำตาลเท่านั้นเอง พื้นที่ของตัวบ้านมองจากด้านนอกก็กว้างไม่ใช่เล่น โดยรวมถ้าไม่นับเรื่องที่มันเก่าจนคะเนอายุไม่ได้นี่นอกนั้นถือว่าดีมากๆเลยทีเดียว

            กุญแจแบบโบราณทำจากทองหนักอึ้งเสียบเข้าไปรูกุญแจ กริ๊กๆ เสียงนั้นดังขึ้นในความเงียบที่เสียงลมยังไม่มี ไคตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกใจหายแวบๆเหมือนกัน บิดซ้ายขวาไปไม่กี่ครั้งประตูก็เปิดผัวะเข้าไป

            ตึง....

            เสียงบานประตูกระแทกผนัง ด้านในเป็นทางเดินเก่าๆแต่ไม่มีกลิ่นอับชื้นพื้นเป็นพื้นหินอ่อนไคทึ่งกับความหรูหราของบ้านหลังนี้เล็กน้อย แต่กระนั้นแสงไฟยังคงเป็นปัญหากับเขาถ้าเขาไม่มีตาที่ดีจนมองเห็นในความมืดละก็คงกลัวจนไม่กล้าก้าวเข้ามาแน่ มือควานหาปุ่มสวิตซ์ไฟอย่างเคยชินก่อนจะนึกได้ว่าตนอยู่ในโลกเวทมนต์ แต่ก่อนจะชักมืออก ไคก็สัมผัสกับบางอย่างที่คล้ายๆสวิตซ์ไฟฟ้าเมื่อกดไปอย่างลืมตัว

            พรึบๆ

            แสงไฟนีออนที่คุ้นเคยนั่นเอง มันมาจากโคมไฟระย้าสวยงามกลางห้องโถงและยังมี อีกหลายๆอันตามจุดต่างๆ ตัวห้องเป็นแบบโมเดิ้ลแท้ๆของโลกมนุษย์ ดูเหมือนว่าเป็นห้องของนักวิชาการที่มีหัวศิลปะการจัดวางอย่างดีเยี่ยม ข้าวของเครื่องใช้เข้าชุดกันดีมากในระดับห้าดาว

            “ชักจะหมดศรัทธากับโลกเวทมนต์แล้วแฮะ”ไคบ่นๆกับตัวเอง ในใจก็นึกยินดีที่มันใช้งานง่ายแต่อีกใจลึกๆของไคก็คาดหวังอย่างไม่รู้ตัวว่าโลกเวทมนต์นั้นต้องหวือหวาและมีสีสัน ไคไม่รู้ตัวเองหรอกว่าตนเองก็อยากที่จะก้าวออกจากความจำเจซ้ำซากเหมือนคนอื่นๆที่เขาเคยรู้จักเช่นกัน

            ไคสังเกตไปรอบๆ ที่นี่มีสภาพไม่ต่างจากคอนโดหรูๆสักเท่าไร่ผิดจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง นอกจากบางอย่าง ที่ยังคงดูเก่าแก่และมีมนต์ขลังนิดๆเช่นชั้นหนังสือ ไคเหนื่อยมากจนไม่อยากสังเกตอะไรมากมายจึงเดินขึ้นไปชั้นที่สองที่ๆเดาว่าน่าจะมีที่นอน

            ชั้นสองดูหรูหราไม่ต่างจากชั้นล่างออกจะมากกว่าด้วย ไคเปิดประตูห้องแรกที่เห็นด้านซ้ายไปพบเป็นห้องน้ำอย่างหรูมีอ่างอาบน้ำยี่ห้อดังสะท้านโลกของเขาด้วย มีเครื่องใช้ครบครันจนน่าแปลกใจทีเดียว ไคเปิดสุ่มไปที่ห้องที่สองก็พบเป็นห้องนอนสไตล์ใหม่เตียงเป็นเตียงน้ำมีแอร์มีระดับติดอยู่ ไคสับสวิตซ์แอร์และตั้งค่าก่อนจะจัดการเปิดมันอย่างรวดเร็วก่อนจะถอดเสื้อผ้าให้สบายตัวและล้มนอน

            หากไคลืมตาสักนิดเขาคงจะสังเกตเห็นถึงควันดำปริศนาที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือตัวเขาอยู่นาน และสลายไปเมื่อพบว่าใกล้เวลาที่ไคจะตื่น

            ไคลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่า เป็นกลางคืนเสียแล้วควานหาสวิตซ์ห้องนอนอยู่นานพอสมควรเมื่อหาเจอแล้วไฟนีออนแบบโคมยุคเก่าก็ให้แสงสว่างอีกครั้ง ไคเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำให้ตัวเองตื่น ไคคิดๆอยู่ว่าที่นี่เขาจะเตรียมอาหารไว้ให้หรือเปล่า เพราะตอนนี้ชายหนุ่มตื่นมาพร้อมกับอาการหิวโหยมากๆเพราะตั้งแต่เช้าก็กินแค่โจ๊กธรรมดาๆชามหนึ่งเท่านั้น

            ไคพาร่างสูงของตัวเองลงมาด้านล่างเปิดไฟให้สว่างๆเขาไม่ค่อยชอบความมืดไม่ชอบไม่ได้แปลว่ากลัว เขาไม่ได้กลัวผี เพราะเจอบ่อยๆแต่กลัวว่าจะไปชนข้าวของเสียหายมากกว่า ไคลองเปิดทีวีที่รีเจนเคยอธิบายว่ามันไม่แตกต่างอะไรกับทีวีของโลกมนุษย์มากนักเพียงแค่สิ่งที่สื่อ ออกมาจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโลกเวทมนต์

            ก่อนจะกดรีโมทไคค่อยนึกได้ว่าที่นี่ภาษากลางไม่ใช่ภาษาอังกฤษ เลยวางรีโมทลงและเดินหาห้องครัว สอดส่ายสายตาหาไม่นอนก็พบครัวแบบสมัยใหม่ถูกวางมุมไว้อยู่หลังบ้านมีหน้าต่างหรู ดูเหมือนเหมาะที่จะเอามาจัดเป็นครัวทำอาหารของเชฟระดับโปรฯซะมากกว่า เพราะว่ามีข้าวของครบชุดกระทั่งชุดทำคุกกี้เล็กๆน้อยๆก็ยังมี

            “เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าฟะ”ไคบ่นกับตัวเองเพราะของสามัญประจำบ้านไม่จำเป็นต้องโอเวอร์ขนาดนี้ นี่มันเหมือนครัวของโรงแรมหรูๆแล้ว ไคเดินไปเปิดตู้เย็นขนาดกลางน่าประหลาดใจเหลือเกินที่มันเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาจำได้ว่าพึ่งออกโฆษณาไปเมื่อไม่นานมานี้

            แม้ตู้เย็นจะใหม่แต่ของด้านในกลับน่าชวนผิดหวัง มีแต่ผักใบเขียว เหลือง ขาว ม่วง และหัวมันอีกนาๆชนิดไม่มีเนื้อให้เห็นมีเพียงไข่ขนาดเท่าไข่ไก่ใบใหญ่อยู่สิบสองฟอง ที่เหลือก็เป็นน้ำสะอาดอีกหลายสิบขวดไคสำรวจอยู่นานก็ค่อนข้างแน่ใจว่าไม่มีเนื้อจริงๆนั่นแหละ

            แต่ยังดีที่ไคไม่ใช่คนติดเนื้ออะไรมากมาย เขาจึงจัดการทำอาหารประจำตัวทันทีโชคดีที่เครื่องปรุงต่างๆมีครบให้เลือกใช้ได้ตามสบายจึงไม่ยากที่จะทำอาหารตามสูตรของไค

            และยังโชคดีที่มีข้าวสะอาดๆอยู่ในถังข้าวขนาดกลาง แต่ก็เยอะมากพอที่จะกินไปได้ถึงสามเดือนไคจัดการหุงมันและระหว่างที่รอข้าวสุกเขาก็เดินไปอาบน้ำ โดยที่กับข้าวนั้นวางอยู่บนจานตรงเคาท์เตอร์ทำอาหาร

            ก่อนอาบน้ำไคก็เดินไปหาข้าวของจำเป็นอยู่นาน กว่าจะพบว่ามีคนเอามันมาวางไว้ที่ข้างหน้าต่างเดาว่าเจ้านั่นคงไม่รู้จะเอาเข้ามาในบ้านยังไงเลยแงะหน้าต่างออกและวางมันเข้ามา ขณะขึ้นไปบนชั้นสองไคกลับรู้สึกวูบๆราวกับเหมือนมีใครกำลังจ้องมองอยู่ ไคกวาดตาทิพย์ของตนมองไปรอบๆก็ไม่พบสิ่งผิดปกติแต่ใจกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เขารู้สึกว่ามีใครกำลังอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยเช่นกัน

            ไคทิ้งเรื่องกังวลใจไว้ก่อน ตลอดชีวิตมานี่เขาเองก็ยังไม่เคยลองอาบน้ำจากอ่างน้ำขนาดใหญ่มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกเลยจริงๆ

           

 

            เมื่ออาบน้ำเสร็จชายหนุ่มผมดำก็ใส่เสื้อผ้าแบบง่ายๆ เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นแม้ไม่ค่อยเหมาะกับสถานที่ไปบ้าง แต่ไคคิดว่าตัวเองเดี๋ยวก็จะนอนแล้วไม่อยากให้มันมากความจึงลงมาทั้งชุดนี้มุ่งหน้ามาที่ห้องครัวทันที

            ข้าวในหม้อไฟฟ้าหุงสุกกำลังดีส่งกลิ่นหอมแบบไม่คุ้นเคยเท่าไร่เพราะไม่ใช่ข้าวสายพันธุ์ที่ไคเคยกิน แต่ก็ยังมีรูปแบบเฉพาะของข้าวอยู่ดี ไคคดข้าวลงจานขณะหันไปดูที่เคาท์เตอร์ปรุงอาหารก็ต้องตัวแข็งทื่อเหตุเพราะจานผักรวมมิตรผัดน้ำมันหอยนางรม มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วแต่กลับไปอยู่ที่โต๊ะทานอาหาร

            วินาทีนี้ไครู้สึกเหมือนห้องที่สว่างๆอยู่ดีๆกลับสลัวขึ้นมาทันที อะไรๆก็ดูเงียบกริบแต่ไคใจแข็งกว่าที่คิด เขาจำได้ดีว่าวางจานกับข้าวไว้ตรงไหน มันไม่มีทางเคลื่อนย้ายได้เองแน่แต่ไคก็กลับมาคิดใหม่ บางทีมันอาจจะเป็นจานชามมีชีวิตแบบการ์ตูนวอร์ดิสนี่ย์ก็ได้ แต่เท่าที่สังเกตเจ้าพวกนี้ไม่มีทีท่าช่างจ้อหรืออะไรๆทำนองนั้นเลย

            การมาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคยอย่างโดดเดี่ยวนั้นก็แย่พอแล้ว และการมาอยู่โลกเวทมนต์อย่างโดดเดี่ยวไคคิดว่าแย่มากๆแล้วนะแต่ก็ต้องเปลี่ยนความคิดเพราะการโดนโจมตีหรือจะลองเชิงก็แล้วแต่ นี่มันแย่มากๆๆกว่าอีก จิตใจคนเราก็มีขีดจำกัดนั่นรวมถึงไคด้วยเช่นกัน

            ไคสะบัดหัวแรงๆลืมเรื่องพวกนี้ไปพยามหลอกตัวเองว่า เป็นเพราะเวทมนต์อะไรสักอย่างทำงานอยู่อีกอย่างแค่จานเคลื่อนที่มันจะอะไรมากมาย ไคจึงลงมือกินอาหารอย่างเงียบๆเป็นมื้ออาหารแสนเหงาเลยทีเดียวสำหรับไค ไคแทบไม่รู้สึกรสชาติอาหารโดยไคคิดไปเองว่าเพราะเขาไม่มีอารมณ์ร่วมแต่จริงๆแล้วมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ รสชาติอาหารนั้นถูกอะไรบางอย่างดูดกลืนไป

            ไคดื่มน้ำและตัดสินใจวางจานชามไว้ในอ่างล้างจานก่อนคืนนี้เพราะความรู้สึกเหนื่อยใจปนกลัว เขาอยากจะรีบๆนอนและตื่นมาจะได้สอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ให้มันรู้เรื่องกันไป ไคคิดได้ก็เดินขึ้นไปบนห้อง และล้มตัวลงนอนโดยล็อคกลอนประตูไว้ด้วยแม้จะช่วยอะไรไม่ได้เท่าไร่แต่ก็ทำให้อุ่นใจมากขึ้นกว่าเดิม

            กลางดึกคืนนั้นไคก็ต้องเจอกับด่านทดสอบจิตใจจริงๆ มันเริ่มจากมีเสียงในห้องน้ำใหญ่ที่ไม่ใช่ห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอนไค มันดังซ่าๆเหมือนคนกำลังอาบน้ำและเงียบไปซักพักก่อนจะเป็นเสียงที่คล้ายการปล่อยน้ำให้ไหลออกจากอ่างอาบน้ำ แค่นั้นยังไม่พอเสียงทีวีที่เป็นโลกเวทมนต์ก็ดังขึ้นมันเป็นภาษาแปลกๆ ที่ไคไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตและสุดท้าย สัมผัสแปลกๆราวกับมีคนมานอนด้วยด้านข้าง

            สิ่งเหล่านี้ไครับรู้โดยขณะที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์ดีทุกสัดส่วนไม่ได้เมาหรือ เพราะความง่วงนอนทั้งสิ้นกลับกันสิ มันกลับทำให้ไคตื่นตัวกว่าเดิม ไคตื่นตัวอยู่นานจนกระทั่งเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้แต่ตอนหลับเขาได้ฝันที่เหมือนเขากำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น

            ในฝันเขากำลังนอนหลับโดยโอบผู้หญิงผมสีดำที่ใส่ชุดนอนเป็นเสื้อกล้ามสีดำโดยที่เธอเองก็นอนทับที่อกเขาราวกับว่าเป็นคนรักกันมานาน เธอมีเส้นผมสีดำยาวจรดเอวผมหน้าของเธอยาวไม่มากนักเหมือนพวกสาววัยรุ่นสมัยนี้รูปร่างของเธอไคจำไม่ค่อยได้แม่นยำนักแต่ก็จัดว่าดีทีเดียว

แต่จะอย่างไรก็ตามแต่เมื่อไคตื่นขึ้นเขาก็อยู่คนเดียวนั่นเป็นสาเหตุให้ไคเชื่อว่านั่นคือความฝัน เมื่อผ้าม่านถูกร่นออกแสงแดดจากทิศตะวันออกก็ปรากฏให้เห็นจากทางหน้าต่างชั้นสองของไค ไคทำธุระต่างๆอย่างรวดเร็วเขายังคงไม่ลืมว่าเมื่อคืนและตอนอาหารค่ำเขาผจญอะไรมาบ้าง

            หากวันนี้เขาไม่ได้คำตอบก็ยากที่คืนนี้เขาจะข่มตาหลับลง แถมหากอยู่แบบนี้มีหวังได้ประสาทเสียเข้าสักวันแน่นอน ไคคิดไปก็เตรียมตัวรอคนที่จะมาพาเขาเที่ยวเมืองลิ้ตเติ้ลแซงทัวรี่ระหว่างรอก็พบว่ายังเช้าอยู่มากทีเดียวจึงลองสังเกตจุดเกิดเหตุต่างๆ สำหรับห้องน้ำนั้นไม่มีร่องรอยอะไรอีกอย่างเมื่อคืนไคเองก็ไม่ได้สังเกตอะไรไว้จึงไม่อาจจะจับพิรุธได้

          แต่จุดที่น่าสงสัยคือรีโมททีวีซึ่งเคลื่อนไปหลายฟุตจากที่ไคจำได้ แต่มันคงวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยๆหน้าทีวีที่โซฟาตัวนุ่มก็ไม่ได้มีร่อยรอยให้จับมากนักเพราะเป็นแบบคืนตัวได้ดี ไคที่กำลังจะเข้าไปในครัวทำอาหารก็ต้องตกใจ

            “เฮ้ย อะไรทำไม...”ไคมองไปยังอ่างล้างจานที่เขาตั้งใจเก็บไว้ล้างในตอนเช้า แต่บัดนี้มันกำลังอยู่ในที่พักสำหรับจานที่ล้างแล้ว รวมทั้งช้อนอื่นๆถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยมากชายหนุ่มมั่นใจอย่างมาก ว่านี่คงเป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแน่นอน

            ก๊อกๆ ก๊อกๆ

            “เฮ้ย”ไคสะดุ้ง เมื่อกำลังช็อกอยู่ดีๆมีเสียงเคาะประตูดังสนั่นแบบไม่เกรงใจเท่าไร่ ไคค่อยๆหายใจเมื่อพบว่าคงเป็นไกด์นำทางของวันนี้ จึงรีบเดินไปหาหมายจุแก้ไขข้องใจโดยเร็ว

            “สวัสดีครับ....” สาวหุ่นดีในชุดเกราะเบาสีดำขลิบเงิน เสื้อผ้าที่เธอใส่เป็นเนื้อผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทดุจรัตติกาลยามไร้จันทร์ไร้ดวงดาว กำลังยืนเท้าเอวรูปร่างโดยรวมของเธอจัดว่าเป็นผู้หญิงหุ่นเฉียบขาด ยกเว้นเพียงอย่างเดียว เธอไม่มีศีรษะ

          ปัง

            ไครีบปิดประตูทันทีเมื่อเห็น คนที่เคาะไม่สิไม่ใช่คนเธอคือดุลลาฮานภูติไร้หัวที่ว่ากันว่าเธอจะเคาะประตูบ้านที่มีคนตายก่อนจะควบม้าผ่านไป บ้านนี้มีเราอยู่คนเดียวงั้นคนที่ตายก็หมายถึงเรานะสิ ไคเหงื่อตกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าความเชื่อแบบชาวตะวันตกจะมีจริงๆ

            “อีตาบ้า จะปิดประตูทำไมยะฉันเป็นคนพานายไปชมเมือง ของนายในวันนี้นะทำแบบนี้ มันเสียมารยาทนะรู้ไหมเปิดเดี๋ยวนี้”เสียงโวยวายเป็นภาษาอังกฤษเป็นผู้หญิงที่น่าจะมีอายุไม่เกินยี่สิบ ไคงงวูบนึกถึงคำของรีเจน

            ‘ใช่นั่นแหละ ของจริงยัยโอรี่เป็นดุลลาฮานที่มารับจ๊อบพิเศษขนส่งตอนกลางคืนให้กับเรา’ พอนึกออกไคค่อยๆเปิดประตูออก

            สิ่งที่ทำให้ไคตกใจในตอนแรกก็ยังคงอยู่ เพียงแต่ไอดำที่ตัดกับหมอกตอนเช้าเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตอนนี้เธอคงกำลังไม่พอใจสินะ

            “นายมองร่างจริงของฉันออกงั้นสินะ มิน่าตกใจเป็นแต๋วไปได้”เธอเอ่ยเหยียดๆเล็กน้อย

            “เธอชื่อโอรี่เหรอ”ไคถามโดยทำเป็นกล้าๆกว่าที่เห็นเพราะโดนสบประมาท

            “รู้จักโอรี่ด้วยเหรอ ไม่สิถ้ารู้จักจริงก็ไม่น่าจะกลัวฉัน ฉันไม่ใช่โอรี่หรอกฉันชื่ออารี่ โอรี่เป็นน้องสาวฉันเองแหละ เราเลิกตระเวนรับวิญญาณนานแล้ว พวกวิญญาณนักรบแท้ไม่ค่อยมีแล้วละนายนี่หัวเก่าจริงๆ”

          “เดี๋ยวก่อนสิ แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้โกหก มาจากลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่จริงๆเหรอ”

          “นี่นาย ฉันไม่ใช่พวกผู้ร้ายนะ เกินไปแล้วนะก็ได้ถ้านายอย่างจะรู้นักบัตรคนขับรถประจำมหาวิทยาลัยเป็นไง เชิญดูให้เต็มตา”เธอพูดประชดพร้อมๆกับค้นของในกระเป๋าสีชมพูใบหนึ่งที่เธอเสกขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะยื่นบัตรสีขาวใบหนึ่งให้ไค

            รูปถ่ายครึ่งตัวของสาวสวยน่ารักผมสีทองสะอาด พร้อมรายละเอียดที่เป็นภาษาแปลกๆในรูปแบบที่ไคไม่เคยเห็นมาก่อน ไคมองรูปสลับกับบุคคลต้องสงสัย

            “...ไม่เห็นเหมือนเลย”

          “โอ๊ย อีตานี่เรื่องมากจริง นายรู้จักท่านลูเซียสใช่ไหม ได้ๆวิธีนี้แหละ”อารี่พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือสีหวานแหววแบบสัมผัสขึ้นมา ก่อนโทรหาใครสักคนแล้วพูดเป็นภาษาแปลกๆที่ไคไม่รู้จักเร็วปรื๋อ ก่อนจะส่งให้ไคอย่างไม่สบอารมณ์

            “ฟังซะ จะได้เลิกสงสัยซักที”ไครับมาอย่างหวาดๆ

            “สวัสดีครับไค”เสียงลูเซียสแน่นอนๆ

            “เอ่อ... เออลูเซียสนี่มันเรื่องจริงเหรอ ฉันแบบ...”

          “โอย เรื่องจริงครับอารี่คงหัวเสียน่าดูเลยนะครับ พี่ไคเล่นไปมองร่างจริงเธอออกเธอค่อนข้างภูมิใจกับมนต์มายาของเธอ แต่ก็เป็นเธอที่ทางเราส่งไปหาพี่เองละครับ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ”

          “โอเคนะลูเซียส แล้วนายพอรู้เรื่องแปลกๆเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ไหม”ไคถามตรงๆ

            “เอ๋...คือ...ผม ผมไม่รู้หรอกครับ โอ๊ะ มีงานครับผมไปก่อนนะครับ”ลูเซียสรีบวางไป ไคเงยหน้าไปมองหญิงสาวไร้หัวที่กำลังกอดอกไอดำลอยคลุ้ง

            “ขอโทษนะครับ ที่ระแวงไปแบบ...”ไคขอโทษพร้อมโค้งให้อย่างสวยงาม

            “ฮึ เพราะเป็นหน้าที่หรอกนะฉันถึงยอมไปกับนายเนี้ย รีบๆไปแต่งตัวซะฉันจะรอที่นี่ อ้อ เอารถนายมาด้วยนะ ฉันต้องสอนนายขับรถด้วยผู้ชายอะไรแก่ป่านนี้แล้วขับรถไม่เป็น ชิส์”ไคเอ๋อไปชั่วแวบหนึ่ง ที่เธอแขวะเอาง่ายๆ เขาเป็นต่างโลกนะจะให้ขับรถที่ลอยบนอากาศได้อย่างไง ถ้าเป็นรถยนต์เขาขับเป็นหมดแหละ แต่ชายหนุ่มผมดำรู้ตัวดีว่ามีคดีอยู่ ไม่อยากจะหาเรื่องเพิ่มเลยออกไปแต่งตัวแต่เงียบๆ

            ไคเดินลงมาใส่เสื้อโค้ทสีดำเงียบๆ ขณะตรวจเช็คของต่างๆก็พบว่ามีความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองอยู่แต่หันไปมองก็ไม่มีใครอยู่ โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าเงาที่ใต้ผ้าม่านนั้นหนาทึบกว่าปกติ คล้ายมีหมอกบางอย่างลอยอยู่ตรงนั้น

          “เสร็จแล้วก็รีบๆออกมาสิยะ มีหลายที่ที่ต้องไปนะ”เสียงโวยวายของภูติดุลลาฮานทำให้ไคสะดุ้งก่อนจะรีบร้อนออกไป นอกบ้านตามที่ไกด์สาวไร้หัวสั่ง
------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 6 : ที่พักของฉัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2797 , โพส : 10 , Rating : 90% / 14 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 514
ทำไมตอนแรกดูทีวีรู้เรื่องอะ
PS.  อัจฉริยะกับปัญญาอ่อน มีเพียงเส้นบางๆที่กั้นกันอยู่
Name : little-red-cap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ little-red-cap [ IP : 182.53.139.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2557 / 10:00
  • ความคิดเห็นที่ 514-1 (จากตอนที่ 6)
    มีซับให้ครับ==' แต่ผมคิดว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะบางรายการก็อาจจะไม่มีให้เพราะมันไม่ใช่ภาษาที่พูดกันบ่อยในโลกนั้น
    Name : soundlessnote < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ soundlessnote [ IP : 1.46.129.133 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:31 ธันวาคม 2558 / 16:09
# 9 : ความคิดเห็นที่ 426
โหยย บ้านผีสิงชัดๆ เป็นป่านนี่โกยแนบตั้งแต่ได้ยินเสียงอาบน้ำแระ 55+
PS.  ขอจดจำช่วงเวลาดีๆในช่วงชีวิตไว้...ตราบนานเท่านาน
Name : NanoO_o < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NanoO_o [ IP : 58.8.36.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2555 / 16:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 154
 
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.118.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 16:45
# 7 : ความคิดเห็นที่ 153
อ...เอ่อ ความจริงก็ไม่ได้อะไรมากมายนะคะ แต่มันก็น่ากลัวนิดๆนะเนี่ย

ลูเซียสต้องรู้เรื่องบ้านหลังนี้แน่เลย มีพิรุธซะ

PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.11.28.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 03:29
# 6 : ความคิดเห็นที่ 152
ฉากเห็นว่าไม่มีหัวแล้วปิดประตูใส่หน้า นี่มันสุดฮาเลยครับ แต่งเก่งมากไร้ท์เตอร์ 555+
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.119.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2554 / 18:20
# 5 : ความคิดเห็นที่ 151
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.116.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 14:04
# 4 : ความคิดเห็นที่ 150

ปุจฉา
ใครอยู่ในบ้าน

ภาษา
บางประโยคยังเรียบเรียงไม่ดีหรือพิมพ์ผิด(อันนี้ไม่แน่ใจ) ทำให้เนื้อเรื่องสับสนนะคะ ช่วยแก้ไขหน่อย แล้วก็มีเรื่องการเว้นวรรคตอนผิด ทำให้ความหมายเปลี่ยนด้วยค่ะ


Name : ariel_el < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ariel_el [ IP : 101.108.230.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กันยายน 2554 / 19:23
# 3 : ความคิดเห็นที่ 149
ภาษากลางที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ  ทำให้ดูทีวีไม่รู้เรื่อง

แต่จากตอนที่3 เวทมนต์  ไคดูทีวีภาคดึกเรทติ้งต่ำ (ที่คงไม่ลงทุนแปลเป็นภาษาอังกฤษที่ไม่นิยมใช้แน่) รู้เรื่อง
PS.  ‎"ทำดียังไม่ได้ดีเพราะเคยชั่ว ทำชั่วยังไม่ได้ชั่วเพราะเคยดี"...ธรรมะใกล้ตัวฉบับที่ 54
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 125.27.184.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2554 / 22:27
# 2 : ความคิดเห็นที่ 148
มาครบ สูตรสำเร็จ โดนผีหลอกเลยนะ

เหมือนเราได้ฟังเดอะช็อกเลย 555
แต่ดีนะที่ช่วยล้างจานด้วย อย่างนี้อยู่กันได้ อิอิ
Name : -_Saki_- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -_Saki_- [ IP : 115.87.243.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2554 / 20:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 147
ไม่อยากว่าแต่มันนานเกิ้น
Name : asdong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ asdong [ IP : 58.8.94.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2554 / 21:27
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android