[EXO] Bubbletea Boy & Sweety Deer

ตอนที่ 4 : BubbleTea Boy & Sweet Deer : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 57


 

…CHAPTER 3…

 

 

                เช้าวันต่อมา…

 

            แสงของดวงอาทิตย์ในยามเช้าทำให้ร่างบางตื่นขึ้นมา แล้วก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงภายในห้องของใครบางคน เขารู้สึกเหมือนมีใครกุมมือเขาอยู่ สายตาจึงค่อยๆโฟกัสภาพรอบข้างให้ชัดขึ้น ก่อนที่จะเห็นที่หน้าเจ้าของมือหนาที่กุมมือเขาอยู่

            เซฮุน…

            ร่างสูงกำลังนอนหลับพร้อมกับกุมมือลู่หานไว้แน่น ร่างบางจึงพยายามดึงมือหนาของร่างสูงออก ซึ่งนั่นทำให้ร่างสูงตื่นจากฝันหวาน

            “ตื่นแล้วหรอ ยัยคิตตี้

            “อืมโอ้ยย ! ” ลู่หานเผลอไปจับแผลบนศีรษะ ความเจ็บแล่นแปลบทำให้ร่างบางน้ำตาซึมเล็กๆ

            “จะไปจับแผลทำไมล่ะ ?”

            “ก็ไม่รู้ว่ามีแผลตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วฉันมานอนห้องนายได้ยังไง ?”

            ร่างบางจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้เลย เขาแค่รู้สึกว่ามีอะไรหล่นใส่หัวแล้วทุกอย่างมันก็วูบดับไปหมด ร่างสูงคิดจะบอกความจริงให้ร่างบางได้รู้ว่าคนที่ทำให้เขาสลบและหัวแตกคือเขาเอง

            “นี่เสี่ยวลู่ ฉันมีอะไรจะบอก

            “อะไรหรอ ?”

            “คือเธอจำเมื่อวานได้บ้างมั้ยก็ที่เธอจะวูบไป

            “เอ่อก็จำได้นะร่างบางพูดพลางปรายตามองสิ่งที่น่าสนใจอย่างอื่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

            “อือ นั้นแหละ ถ้วยรางวัลบนชั้นวางหล่นใส่หัวเธอพอดี ฉันขอโทษ

            “ช่างเหอะลู่หานไม่ได้สนใจอะไรกับแผลเล็กน้อย

            “งั้นออกไปจากห้องนอนฉันได้ละ ! ฉันเจ้าของห้อง เธอมีสิทธิ์อะไรมานอนเนี่ยเซฮุนลืมไปว่าเขาไม่ควรรู้สึกผิดต่อลู่หาน เขาไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขามีมุมแบบนี้ จึงแสร้งทำเป็นหงุดหงิดโวยวายดังเดิม

            “อะไรของนาย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

            “ออกไปดิ เร็วๆด้วย

            “อื้อๆ ไอปีศาจ !”

            “เหอะ ยัยแมวผี

           

            ลู่หานเดินออกมาจากห้องด้วยความงงงวยกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนกลับไปมาของร่างสูง จากนั้นจึงมุ่งหน้าเดินไปยังห้องพักของตัวเองเพื่อต้องการจะชำระร่างกาย แต่เขาฉุดคิดได้ว่าเขาไม่ได้ไปช่วยที่ร้านสองวันแล้ว จึงเลือกโทรศัพท์หาผู้เป็นพี่สาวก่อน

            ตึ้ด ตึ้ด…

            [สวัสดีค่ะ เสี่ยวหลงพูดค่ะ]

            “พี่เสี่ยวหลง นี่เสี่ยวลู่นะ

            [เสี่ยวลู่เองเหรอ พี่คิดถึงเราจัง] พี่สาวพูดด้วยน้ำเสียงที่สดใส ซึ่งทำให้ร่างบางยิ้มตามไปด้วย

            “เสี่ยวลู่ก็คิดถึงพี่เหมือนกันครับ คิดถึงคุณป้าด้วย แล้วที่ร้านเป็นไงบ้าง ?” ลู่หานพูดลงท้ายหางเสียงที่เคยชินเมื่อพูดกับคนที่บ้าน

            [ก็โอเคดีจ้ะ ไม่มีปัญหาอะไร]

เสี่ยวลู่ขอโทษนะ ไม่ได้ไปช่วยที่ร้านเลยร่างบางพูดเสียงแผ่วเพราะรู้สึกผิด

[ไม่เป็นไรจ้า เสี่ยวลู่ไม่ต้องมาช่วยก็ได้]

ทำไมละครับ ?”

[มีญาติๆของพวกเรามาเยี่ยมคุณป้าแล้วก็ช่วยที่ร้านด้วย กว่าจะกลับก็อีกหลายวัน เราไม่ต้องห่วงหรอก ว่าแต่ทางนั้นเถอะเป็นไงบ้าง ราบรื่นดีมั้ย ?]

ก็โอเคดีครับ พวกพี่ๆเซฮุนจัดงานเลี้ยงปาร์ตี้ด้วยละร่างบางคลี่ยิ้มบางๆพลางเล่าให้พี่สาวฟัง

[ดีแล้วล่ะ งั้นพี่ช่วยคุณป้าต่อละนะ ดูแลตัวเองดีๆด้วย]

ครับ ฝากบอกคุณป้าด้วยนะว่าคิดถึงมากๆ

[จ้า เดี๋ยวพวกชุด วิกผมพี่ค่อยส่งไปให้นะ]

ครับพี่ ว่างๆเดี๋ยวผมไปหานะ สวัสดีครับ

[จ้าๆ สวัสดีจ้า]

ลู่หานวางสายเมื่อสนทนากับพี่สาวเสร็จ จากนั้นจึงเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดที่จะใส่ในวันนี้เข้าห้องน้ำแล้วก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูลายคิตตี้เข้าห้องน้ำไป…

 

มานี่ ๆ พี่รอนานล่ะ

ค่ะพี่มินซอก

หลังจากที่ร่างบางอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็ลงมาที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกินเพิ่มพลัง ทานเสร็จได้ไม่นานร่างบางก็เดินย่อยอาหารที่สวนหลังบ้านที่จัดปาร์ตี้เมื่อสองคืนก่อน กะมาเดินดูต้นไม้แต่พี่มินซอกที่นั่งอยู่บริเวณนั้นเรียกพอดี

มีอะไรหรอคะ ?” ร่างบางถามซาลาเปาทองคำอย่างสงสัย

มาล้างแผล พี่ว่างๆอยู่หน่ะ

อ๋อค่ะ แล้วพี่ได้กินอะไรยัง เดี๋ยวเสี่ยวลู่ทำให้

พี่กินแล้ว เราล่ะ ?”

ก็พึ่งกินเสร็จตะกี้เอง

อ๋อ ไหนดูแผลหน่อยสิ

ร่างบางกะเถิบเข้าไปใกล้ๆมินซอกเพื่อจะได้ทำแผลได้สะดวกขึ้น มือขาวอวบค่อยๆดึงพลาสเตอร์ที่ติดอยู่ออก ก่อนจะนำสำลีขาวชุบแอลกอฮอล์เล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยเช็ดรอบๆแผลอย่างเบามือ

ยังเจ็บมากมั้ย ?”

นิดหน่อยค่ะพี่ พี่นี่มือเบาดีนะ ฮ่าๆ

พี่ทำให้คนอื่นบ่อยไง ก็เลยต้องเบามือหน่อย

พี่ทำแผลให้แล้วนึกถึงคุณป้าจังลู่หานยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงคุณป้า

คุณป้าทำไมหรอ ?”

เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวลู่เด็กๆ ไม่เคยมีใครให้เล่นด้วยสักคน เพราะเขาเห็นว่าเสี่ยวลู่อ่อนแอ วันนั้นเห็นเพื่อนๆเขาเตะฟุตบอลกัน เสี่ยวลู่ก็เลยแอบไปซ้อมจนเก่ง จนได้เป็นตัวแทนโรงเรียนเลยหล่ะ แต่กว่าจะทำได้ก็แลกมากับบาดแผลมากมายแล้วก็มีคุณป้านี่แหละที่ทำแผลให้เสี่ยวลู่ตลอดเลย

ลู่หานถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆในอดีตให้มินซอกฟังอย่างมีความสุข เขาชอบเวลามีคุณป้าอยู่ใกล้ๆ คอยดูแลเขามาเสมอ จนตอนนี้คุณป้าก็อายุมากแล้วแต่ก็ยังดูแลเขาอยู่เหมือนเดิม (:

เราได้เป็นตัวแทนแข่งฟุตบอล ผู้หญิงอ่ะนะ ?” มินซอกหยุดทำแผลก่อนจะหันมาถามลู่หาน

เอ่อมันแบ่งเป็นชายหญิงไงคะ แหะๆลู่หานแก้ตัวเพื่อไม่ให้มินซอกสงสัยไปมากกว่านี้

อ๋อๆ :D”

เป็นความลับนะพี่ อย่าไปบอกใครล่ะ ฮ่าๆ

จ้ะๆ ชื่อเสี่ยวลู่นี้ชื่อจีนใช่มั้ย ?”

ใช่ค่ะ ทำไมหรอ ?”

พี่ก็มีชื่อจีนเหมือนกันนะ ตอนที่อยู่อนุบาลคุณครูที่โรงเรียนตั้งให้ด้วยล่ะมินซอกเห็นว่าลู่หานได้ถ่ายทอดเรื่องราวในอดีตให้เขาฟัง เขาจึงอยากเล่าของเขาให้ฟังบ้าง

ชื่ออะไรหรอคะ ?”

ชื่อเปาจื่อ

ชื่อสมกับพี่ดีแหะ หน้าพี่ก็เหมือนซาลาเปาอยู่แล้วอะ ฮ่าๆ

แต่พี่ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่นะมินซอกพูดพลางหันไปหยิบสำลีและชุบแอลกอฮอล์สีฟ้าเพื่อทำแผลให้ลู่หานต่อ

ทำไมละคะพี่ น่ารักออก

เมื่อก่อนชอบมีคนล้อพี่ว่าซาลาเปาไส้หมูอ้วน แล้วพี่ก็เลยพยายามเปลี่ยนตัวเองจนตอนนี้เป็นซาลาเปาทองคำนี่แหละ เดี๋ยวพี่เอารูปให้ดูมินซอกล้วงกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ในกางเกงออกมา ก่อนจะหยิบรูปใบเล็กๆขึ้นมาดูเล็กน้อยแล้วส่งไปให้ลู่หาน

ไม่เห็นจะเหมือนพี่เลยแหะรูปที่ลู่หานถืออยู่เป็นรูปเด็กผู้ชายตัวค่อนข้างอวบยืนชูสองนิ้วอยู่ด้วยอย่างน่ารัก

ฮ่าๆ คนอื่นก็พูดเหมือนเรานี่แหละอ่อ ! เรื่องนี้ความลับนะ

ต่างคนต่างมีความลับล่ะเนอะ :D”

งั้นเราซี้กันแล้วนะ ต่อไปนี้ก็เรียกพี่ว่าพี่อูหมินนะมินซอกพูดพลางยี้ผมลู่หานเบาๆ

ฮ่าๆได้ค่ะ พี่อูหมิน

อ่ะ เดี๋ยวติดพลาสเตอร์ก่อน

คุยเพลินเลย ขอบคุณที่ทำแผลให้นะคะพี่

จ้ะๆ ไม่เป็นไรเสร็จละนะ งั้นพี่ไปข้างนอกละนะมินซอกคลี่ยิ้มกว้างพลางยี้ผมลู่หานอีกครั้งแล้วเดินออกไป

ลู่หานจึงเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง เขาอยากออกไปข้างนอกบ้าง อยากไปสวนสาธารณะไปหาลูกสุนัขที่เขาได้ช่วยเอาไว้ อยากเอามาเลี้ยงที่นี่ด้วยซ้ำแต่คงจะไม่มีใครอนุญาต

นี่ เสี่ยวลู่

คะพี่คริส มีอะไรหรอ ?” ลู่หานกำลังจะเดินขึ้นไปบนห้องแต่คริสเรียกไว้ซะก่อน

แวะเอาน้ำมะนาวมาให้อ่ะ กินให้หมดนะ แผลจะได้หายเร็วๆ

น้ำมะนาวมันแก้หวัดไม่ใช่หรอ ?”

ช่วยได้ทั้งนั้นแหละ กินๆไปเหอะกินให้หมดด้วยนะ ไม่หมดฉันโกรธจริงๆด้วย ฉันไปละบายคริสส่งน้ำมะนาวมาขวดใหญ่ก่อนจะออกจากบ้านไปอีกคน

กินไม่หมดโกรธด้วย ดูหน้าตาของคริสแล้วลู่หานคิดว่าคิดคงไม่โกรธใครง่ายๆหรอก แต่ยังไงเขาก็อุตส่าห์เป็นห่วง ร่างบางจึงดื่มน้ำมะนาวขวดนั้นจนหมดและนำขวดไปทิ้งก่อนจะเดินขึ้นห้อง

ร่างบางเปิดประตูห้อง แต่กลับตกใจเมื่อมีมือใครบางคนกำลังปิดปากเขาไว้อยู่

อ่อยอ๊ะ ! (ปล่อยนะ ! )

หืมม ?” เสียงทุ้มพูดข้างหูลู่หานเบาๆ และนั้นก็ทำให้ลู่หานรู้ว่าใครแกล้งเขาอยู่ ลู่หานจึงเหยียบเท้าร่างสูงอย่างแรง ร่างบางจึงหลุดจากพันธนาการได้

สมน้ำหน้า ! เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง !”

ยัยแมวผี เหยียบมาได้ไงวะ เจ็บนะเว้ย !”

ใครมันเล่นแผลงๆก่อนละ

เออๆ ขอโทษๆ คนอะไรวะแรงเยอะเหมือนผู้ชายเซฮุนนั่งลงกับพื้นก่อนจะจับเท้าที่โดนเหยียบโดยฝีมือของร่างบาง

 

ก็เป็นผู้ชายไง ลู่หานพูดพรึมพรำในใจ

 

เธอเป็นผู้ชายใช่มั้ยลู่หาน ! ” เซฮุนหันหน้ามาถามด้วยสายตาที่ดุ

เอ่อ…”

ใช่มั้ย !?”

จะเสียงดังทำไมเล่า ! ถ้าเป็นผู้ชายแล้วทำไมห้ะ !?” ลู่หานหลุดปากพูดไป

ก็ดีสิ เวลาทำอะไรเธอ จะได้ไม่ท้องไง

ลามก หื่นกาม ไอบ้า ไอปีศาจ ! @#$%^&” คำด่าต่างๆไหลออกมาเรื่อยๆอย่างไม่หยุด

เฮ้ย ! พอๆ อย่าเยอะๆ จะบ้าหรอหน้าอย่างเธอเป็นผู้ชาย มุ้งมิ้งไปแล้ววะ

รู้แล้วก็ดี ออกไปได้แล้ว ! เสียอารมณ์เว้ย !” ลู่หานทำปากยู้พร้อมกับมองไปทางอื่น

ก็ฉันได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ดังขนาดนั้น พูดเสี่ยวลู่ คิดถึง ครับแหม่ ที่กับฉันไม่พูด เหอะ

คืออย่างจะให้พูดกับนาย ไม่มีทาง !” ร่างบางกระตุกยิ้ม

ทีกับพี่มินซอกแล้วพูดด้วย เสี่ยวลู่อย่างนั้นอย่างนี้ คะ ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะลำเอียงหวะเซฮุนเบะปากเหมือนเด็กๆ

อยากให้พูดว่าอะไรล่ะงั้น ?”

แค่พูดว่าครับ กับฉันก็พอ ฉันชอบผู้หญิงพูดว่าครับ น่ารักดี

อือๆ ก็ได้ ออกไปได้แล้ว

ครับไปไหนแล้วล่ะ ? ”

เหอะครับๆ ออกไปได้แล้วนะเซฮุนนา เสี่ยวลู่ปวดหัว อยาก ! พัก ! ผ่อน !” ลู่หานพูดอย่างที่เซฮุนขอและพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

มีของแถมด้วย งั้นไปก็ได้ บายๆจุ๊บ

เหอะ…”

 

ร่างบางนึกว่าเซฮุนจะรู้ความจริงซะอีก แต่เซฮุนแค่แกล้งเขาเล่นเท่านั้น วันนี้ถือว่ายังมีโชคช่วยเขา แต่ถ้าวันนึงเซฮุนรู้ขึ้นมาละมันจะเป็นยังไง…




-50%-

 


วันนี้มันเป็นมหกรรมการโดนแกล้งเหรอเนี่ยย !” ร่างบางบ่นพรึมพรำคนเดียว

ใช่…อย่างที่เขาพูด หลังจากที่เขาตื่นนอนได้ไม่นาน เขาก็โดนเซฮุนแกล้งสารพัด !

ตั้งแต่เดินออกไปนอกห้องเจอเซฮุนดักขา หน้าเกือบทิ่มพื้น

ไหนจะทำเนียนตบยุงที่หน้าผากอีกล่ะ ทั้งที่บ้านเขามันก็ไม่มียุงสักนิด เฮ้ออ !

เกิดมาเป็นลู่หานมันเหนื่อยแบบนี้นี่เอง ตอนอยู่ชั้นมัธยมต้น เขาเคยโดนเพื่อนผู้ชายแกล้งเสมอ เพราะด้วยหน้าตาที่สะสวยที่ได้รับมาตั้งแต่เกิด คนอื่นจึงมักคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง มักคิดว่าเขาอ่อนแอ  แต่จริงๆแล้วมันตรงข้ามกับรูปร่างภายนอกไปซะหมด ลู่หานเป็นคนที่เข้มแข็งมากเพราะตั้งแต่คุณพ่อคุณแม่เสียไป เขาจึงเป็นผู้ชายคนเดียวที่มีในครอบครัว เขาคอยปกป้องคนในครอบครัวเสมอมา

แต่ตอนนี้ไม่มีใครมาให้เขาปกป้อง นอกจากตัวเขาเอง…

คงจะไม่โดนไอ้ปีศาจแกล้งอีกนะ เฮ้อ !”

นี่ยัยแมวผีมานี่หน่อยดิ

 

ไม่ทันขาดคำ ตายยากจัง ไอ้ปีศาจ !

 

มีอะไรอีกล่ะ ฉันเหนื่อยแล้วนะ !”

รู้ว่าเหนื่อย แต่ช่วยอะไรหน่อยได้ปะ ?” สีหน้าของเซฮุนดูจริงจังกว่าเมื่อกี้ ร่างบางที่กำลังครุ่นคิดจึงตัดสินใจจะช่วยแต่ไม่เกินความสามารถของเขา

อือ อะไรอะ ?”

คือช่วยไปเลือกลูกฟุตบอลที่ห้องให้ฉันหน่อย ฉันอยากเล่นอะ

อ๋อ แต่ฉันเลือกไม่เป็นนะ ลู่หานเลือกที่จะไม่พูดความจริงว่าเขาชำนาญเรื่องฟุตบอลมากแค่ไหน

ไม่เป็นไรแค่ช่วยฉันก็พอละ ร่างสูงเดินนำหน้าไปก่อน ปล่อยให้ร่างบางที่กำลังดื่มน้ำเย็นตามไปทีหลัง

ถ้าลู่หานอยู่ในร่างผู้ชาย เขาคงจะทำอะไรสะดวกกว่านี้ รู้แล้วล่ะว่าทำไมผู้หญิงหลายๆคนถึงบอกว่าอยากเกิดเป็นผู้ชาย เพราะผู้ชายทำอะไรก็สะดวกไม่ได้เสียหายอะไร แต่ถ้าเป็นผู้หญิงต้องระวังโน่นระวังนี่ตลอด ขนาดแต่งตัวก็ยังต้องระวัง เขาต้องคอยโทรปรึกษาพี่เสี่ยวหลงอยู่เสมอ

อยากกลับไปเป็นผู้ชายเต็มแก่แล้ว…

ไหนละ ฟุตบอล ?” ร่างบางเหลือบมองห้องนอนของร่างสูงก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นฟุตบอลที่ร่างสูงจะให้ช่วยเลือก

อยู่ในกล่องนั่นอ่ะ มันเป็นหีบสมบัติสมัยเด็กๆหน่ะร่างสูงชี้ไปหีบไม้เล็กๆที่ตั้งอยู่มุมห้องใกล้กับผ้าม่าน

นายมีของแบบนี้ด้วยร่างบางมองไปตามเรียวนิ้วของร่างสูง

เก็บไว้เป็นความทรงจำไงเซฮุนกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย

ร่างบางเอ่ยถาม หากแต่ยังไม่ได้ละสายตาจากภาพที่อยู่ต้องหน้าทำให้ไม่ได้เห็นใบหน้าอันเจ้าเล่ห์ของร่างสูง แล้วเดินไปยังหีบสมบัติของเซฮุน ก่อนจะค่อยๆแง้มฝากล่องขึ้นมา

เซฮุน ช่วยเปิดหน่อยสิ อ้าวหายไปไหนแล้วอะเพราะข้อต่อของฝาเริ่มมีสนิทขึ้น ร่างบางจึงเปิดแทบไม่ได้ จึงหันไปข้างหลังเพราะคิดว่าร่างสูงยังอยู่ แต่กลับเห็นเพียงประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้

            ลู่หานใช้แรงทั้งหมดที่มีเปิดหีบไม้ จนในที่สุดก็เปิดได้สำเร็จ ซึ่งทำร่างบางแรงแทบหมด จากนั้นจึงมองสิ่งของที่อยู่ภายใน พบว่ามีของเล่นของเต็มหีบ แต่มีสมุดเล่มไม่เล็กมากนักที่ดูจะสะดุดตาร่างบางมากที่สุด ร่างบางจึงเอื้อมมือหยิบสมุดเล่มนั้นออกมาก่อนจะเปิดดู

           

‘xx/xx/xx

วันนี้แม่พาผมไปกินชานมไข่มุกด้วย ผมรักแม่ที่สุดในโลกเลย

‘xx/xx/xx

พี่คริสสอนผมวาดรูปด้วยแหละ ผมดีใจมากๆเลย ผมติดรูปเอาไว้ด้วย

                        Hosting Thanks: THAIHOSTWEB.COM

 

ผมมั่นใจว่าของผมสวยกว่าพี่คริสทั้งเยอะ มีแต่คนชมผมแหนะ อิอิ

‘xx/xx/xx

บทกวีโดยเซฮุนสุดหล่อ หล่อสุดครับ

นมของโรงเรียนนั้นคือนมชั้นดี 
เมื่อคุณดื่มนมคุณจะรับรู้ได้ถึงรสชาติที่เลอค่า 
ในหน้าหนาว นมเปรียบเสมือนน้ำมันอโรมา. 
นมมีแคลเซียม. ดื่มนมสองครั้งดีกว่าดื่มนมครั้งเดียว. 
นมที่มีไขมัน 8 กรัม

 

(ผมแต่งไปส่งคุณครูที่โรงเรียนมา คุณครูให้ผมตั้ง10คะแนน ได้เยอะที่สุดในห้องด้วยครับ)

 

 

กลอนอะไรของนายเนี่ยเซฮุน ฮ่าๆลู่หานหัวเราะเบาๆก่อนจะเปิดไปยังหน้าอื่นๆ ส่วนใหญ่เขียนแบบเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น ไม่ก็เกี่ยวกับชานมไข่มุก จนมาถึงหน้าหลังที่เรียกความสนใจจากร่างบางอย่างม ก เพราะมันไม่เหมือนการเขียนแบบหน้าแรกๆ และส่วนใหญ่ก็จะเขียนถึงเรื่องแม่ของเขา

 

‘xx/xx/xx

แม่ไปทำงานต่างประเทศแล้วแม่สัญญาว่าจะกลับมาหาผม แม่กลับมาเร็วๆนะครับ ผมคิดถึงแม่มากๆ ):’

 

‘xx/xx/xx

แม่ไม่เคยกลับมาหาผม แม่ทิ้งผมไป แม่ไม่รักผมแล้วใช่มั้ยครับ

         

          ‘xx/xx/xx

หน้าสุดท้ายแล้วนะสมุดบันทึก ฉันคงจะไม่ได้เขียนแกอีกแล้วนะ เขียนไปก็ไม่สำคัญอะไรแกรู้ใช่มั้ย ว่าฉันเป็นลูกที่แม่ไม่รัก ฉันก็จะบอกแกเหมือนกันว่าฉันก็ไม่รักแม่เหมือนกัน ฉันไม่ควรจะไปใส่ใจกับเรื่องไร้สาระ ไม่สิมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยมากกว่า ฉันไม่มีแม่ ฉันเกิดจากกระบอกไม้ไผ่แล้วมีคนใจดีเก็บฉันไปเลี้ยง ใช่ พ่อฉันเอง พ่อหล่อ ใจดี รักฉันมากกว่าพี่ทุกคน แกก็คิดแบบนั้นใช่มั้ย ? ฉันว่าฉันควรเขียนให้จบแค่นี้แล้วเก็บแกไว้ในหีบสมบัติของฉันดีกว่า แล้วเจอกันเมื่อวันที่ฉันต้องการ (:’

 

            “เซฮุนนายคิดผิด คนเป็นแม่เขารักลูกทั้งนั้นแหละลู่หานอ่านจนมาถึงหน้าสุดท้าย ใบหน้าที่คลี่ยิ้มกว้างตอนที่อ่านบันทึกหน้าแรกๆ กลับกลายเป็นใบหน้านิ่งไร้ความรู้สึก เขาไม่ควรหยิบบันทึกเล่มนี้มาอ่านตั้งแต่แรก เขาควรจะมาเลือกลูกฟุตบอลให้เซฮุน ไม่ใช่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเซฮุน

ร่างบางจึงเอื้อมมือเก็บบันทึกไว้ในส่วนลึกของหีบดังเดิม แล้วค้นหาลูกฟุตบอลในหีบต่อ แต่ร่างบางกลับเอะใจเพราะถึงแม้หีบไม้จะสามารถเก็บของได้มากพอสมควรแต่มันก็มีขนาดค่อนข้างเล็ก ดังนั้นคงไม่สามารถเก็บของขนาดใหญ่แบบลูกฟุตบอลได้

หรือเซฮุนแกล้งเขาอีก…

แต่ร่างบางก็ค้นต่อไป ลูกฟุตบอลลมอาจจะออกหมดแล้วก็ได้ ร่างบางจึงหยิบที่ปั้มลมออกมาก่อนแล้วหาลูกฟุตบอลต่อ แต่ค้นเท่าไหร่ก็ไม่เจอสักที ร่างบางจึงจะล้มเลิกความตั้งใจ

เอ๊ะ อะไรนิ่มๆ สงสัยจะเป็นลูกฟุตบอลนั่นแหละมือบางจับอะไรบางอย่างได้ ซึ่งมีลักษณะนิ่มๆ แต่รู้สึกสากๆมือ ด้วยความไม่แน่ใจจึงดึงวัตถุที่จับได้ขึ้นมา

 

จิ๊ด จิ๊ด !

ซะเซฮุนนนนนนนนนนน !” ลู่หานทิ้งสิ่งๆนั้นลงกับพื้น

อะไรยัยแมวผี คนเขากำลังอึอยู่ ขัดจังหวะฉันจริงๆ ! แล้วมาหลบหลังฉันทำไมเนี่ย !”

นะนั่น นายเก็บของ ไม่สิเก็บสิ่งมีชีวิตแบบนี้ไว้ได้ไง !” ลู่หานซบหลังเซฮุนก่อนที่นิ้วเรียวจะชี้ไปยังสิ่งที่ตัวเองทิ้งเอาไว้

ร่างสูงเดินตรงไปยังสิ่งๆนั้นปล่อยให้ร่างบางอยู่ที่เดิม จากนั้นจึงหยิบสิ่งที่ร่างบางทิ้งเอาไว้ขึ้นมาพลางยิ้มหน้าระรื่น เซฮุนตั้งใจให้ร่างบางมาหาของให้เขาเพื่อให้มาเจอสิ่งนี้ เพราะคิดว่าร่างบางคงจะกลัวแน่นอน และก็เป็นไปตามคาด

 

จิ๊ด จิ๊ด !

 

ไอนี่อะไรหรอ เสี่ยวลู่ร่างสูงถือสิ่งนั้นเอาไว้ ก่อนจะแกล้งเดินเข้าไปร่างบางที่กำลังวิตก

อย่าเข้ามาใกล้นะ !”

ก็แค่ของเล่นนา

ของเล่นอะไรของนาย ! ของจริงชัดๆ

จริงๆ มันเป็นหนูของเล่น ฉันใส่ไปได้ไม่กี่ปีเอง ก็เลยยังใช้ได้อยู่เซฮุนแอบบิดไขลานเล็กๆที่อยู่ตรงส่วนท้องของหนู เพื่อหวังจะปล่อยแกล้งร่างบาง

แล้วจู่ๆมันจะร้องขึ้นมาเองได้ยังไง เซฮุน

ถ้าไปโดนตัวมัน เสียงมันก็ดังขึ้นมาแล้ว

นายจะทำอะไร…”

ลองทดสอบดูว่ายังวิ่งได้รึเปล่าร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนจะปล่อยหนูของเล่นให้วิ่งไปทางที่ร่างบางกำลังยืนเหงื่อตกอยู่

ร่างบางจึงรีบวิ่งขึ้นบนเตียงนอนของร่างสูงทันที ก่อนที่ภาพในอดีตจะแล่นเข้ามาในสมองให้ร่างบางหวาดกลัวอีกครั้ง…

เสี่ยวลู่ เป็นอะไร ?” ร่างสูงถามเพราะดูร่างบางเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

สนุกมากพอแล้วยัง เซฮุน…”

ฉันไม่คิดว่าเธอจะกลัวขนาดนี้ แค่ของเล่นเองนะ

นายเป็นฉันแล้วนายจะเข้าใจ…” เสี่ยวลู่ยังคงก้มหน้าก้มตาพูด

ทำไม ?” เซฮุนยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงได้กลัวขนาดนี้

อยากรู้ใช่มั้ย ? ก็ได้ฉันจะเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ คืนวันนั้นฉันกำลังนอนหลับ แล้วก็ฝันว่ามีฝูงหนูตัวใหญ่ๆ วิ่งเผ่นพ่านเต็มเมือง ฉันก็เลยวิ่งหนีไปอยู่ที่ร้านของคุณป้าแล้วพวกหนูมันตามมาแล้วมันก็กัดที่ปลายนิ้ว ฉันรู้สึกว่าเจ็บจนต้องตื่นขึ้นมา มันมีแผลเหมือนหนูกัดจริงๆ เลือดไหลไม่หยุด คุณป้าก็เลยพาฉันไปโรงบาล กว่าเลือดจะหยุดก็ทำฉันหน้าซีดเลยล่ะฮ่าๆร่างบางแสร้งหัวเราะเบาๆ

ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้…”

ฉันไม่ให้อภัย…” ลู่หานนึกได้ถึงตอนนั้น เขาขอโทษเซฮุนแต่กลับไม่ให้อภัย เขาทำกลับบ้าง

โกรธมากสิน่ะ ถึงได้เอาคืนแบบนี้จะทำยังไงให้เธอหายโกรธ

ก็แค่…” ร่างบางก้าวเท้าลงจากเตียงก่อนจะเดินเข้าประชิดร่างสูง สร้างความตกใจเล็กน้อยให้กับร่างสูง

จะทำอะไร…”

ไม่ต้องถามหรอก จะกลัวอะไรละหื้ม ?”

มือเล็กลูบใบหน้าคมคายของร่างสูงเบาๆ จากนั้นยกลำแขนทั้งสองข้างคล้องคอร่างสูงเอาไว้ แล้วก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆจนร่างสูงรู้สึกถึงลมร้อนที่พ่นรดใบหน้า

เธอจะจูบฉัน ?”

ก็ไม่รู้สินะ หึร่างบางกระตุกยิ้ม

ร่างบางใช้ลำแขนเล็กให้ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมา จากนั้นร่างบางจึงค่อยๆเลื่อนใบหน้าจนริมฝีปากบางใกล้จะประทับกับริมฝีปากอิ่มของร่างสูง…

อยากให้ฉันหายโกรธ ก็แค่พาไปซื้อชานมไข่มุกบ้าง ก็เท่านั้นแหละ หึ !” ร่างบางไม่ได้คิดจะจูบอย่างที่ร่างสูงพูดเอาไว้ จึงเลื่อนใบหน้าไปข้างหูแทน ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ แล้วเดินออกมาอย่างสะใจ

ทำไว้แสบมากฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยแมวผี !”

 

จะกินอะไร สั่งไปดิ

รู้แล้วน้า เอาชานมไข่มุกรสเผือกสองแก้วค่ะ

แก้วเดียวพอ เปลืองตัง

ฉันจะฟ้องพ่อนายร่างบางพูดพลางกระตุกยิ้มอย่างสะใจ

เออๆ ตามใจ ของผมเอาชานมไข่มุกรสช็อคโกแลตผสมกล้วยนะครับ แม่ค้าคนสวย

ค่ะ คุณลูกค้าสุดหล่อ (: ” แม่ค้ารับคำพลางยิ้มตามมารยาทก่อนก้มหน้าทำเมนูที่ตัวเองได้รับโดยไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ลูกคนของตนพูด

ขอเบอร์ด้วยเลยสิ

เธอจะให้ขอปะล่ะ ?”

เรื่องของนายสิ ถามฉันทำไม ?”

ก็ฉันมีแมวให้เลี้ยงแล้ว ฉันก็ต้องถามเธอก่อนไงร่างสูงคลี่ยิ้มบาง

เอ้า ไม่เห็นมีแมวที่บ้านนายสักตัว อยู่ตรงไหนหรอ ?” ร่างบางเอียงคอถามอย่างสงสัย

อยู่ตรงนี้ไง แมวผีด้วย ฮ่าๆร่างสูงชี้นิ้วเรียวยาวมาทางร่างบางสร้างความหงุดหงิดให้กับร่างบางเล็กๆ

ฉันไม่ใช่แมวผี ชื่อฉันแปลว่ากวางนะ ! ปีศาจ !”

ฉันก็ไม่ใช่ปีศาจ ชื่อฉันแปลว่ากองทัพต่างหาก

กองทัพปีศาจไง หึ !”

ยัยแมวผี ! ”

นี่ !”

เอ่อเมนูที่สั่งได้แล้วค่ะ คุณลูกค้าทั้งสองสงบศึกกันชั่วคราวก่อนจะรับชานมที่สั่งเอาไว้ โดยเซฮุนหยิบเงินในกระเป๋าส่งไปให้แม่ค้า แล้วได้รับคูปองแลกซื้อมาสามใบ

ขอบคุณครับเซฮุนโค้งเบาๆก่อนจะเดินออกมาจากร้านแล้วเดินเล่นไปตามทางเรื่อยๆ

เซฮุน มีร้านไอติมแถวนี้บ้างป่ะ ?” ร่างบางหันมาถามร่างสูงที่กำลังกินชานมไข่มุกอยู่

มีๆ ต้องข้ามถนนไปฝั่งนู้นอ่ะ

พาไปหน่อยดิ

จะกินอีก ?”

จะซื้อไปไว้ที่บ้านอะ เอาไว้กินเวลาหิว

จ่ายเองนะ

ไม่ได้พาตังออกมาอ่ะ จ่ายไปก่อนได้ป่ะ

อือๆ ไหนๆวันนี้ก็ต้องเลี้ยงอยู่แล้ว จ่ายให้อีกสักอย่าง ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

ขอบคุณครับ เซฮุนนา !” ร่างบางฉีกยิ้มกว้างหลังใช้ลูกอ้อนกับเซฮุน

เอาไว้พูดเวลาอ้อนให้ซื้อของอย่างเดียวใช่ป่ะ ?”

แล้วแต่อารมณ์น่ะ (:”

เหอะตามมาละกัน

เฮ้ย ! รอด้วยดิร่างบางวิ่งตามร่างสูงที่ทำท่าจะข้ามถนนไปก่อน

งั้นมานี่ร่างสูงจับมือเล็กเอาไว้

จะจับทำไม โตแล้วนะ

กลัวแมวผีโดนรถเหยียบตายซะก่อน

นี่ !” ร่างบางกำลังจะอ้าปากด่าร่างสูงแต่ถูกขัดขึ้นมาก่อน

อย่าบ่น หรือว่าจะจ่ายเอง ?”

ก็ได้เหอะ

ร่างสูงจับมือเล็กเอาไว้แล้วพาข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง เหมือนกับที่คุณป้าเคยจับมือเขาแล้วพาข้ามถนนตอนเด็กๆ ซึ่งลู่หานมักจะชอบแกว่งมือเดินแล้วหันไปยิ้มกับคุณป้าบ่อยๆ ซึ่งเป็นเวลาที่มีความสุขมาก 
           

ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญเลือกเมนูได้เลยค่ะ” หลังจากที่ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้านแล้วก็มีพนักงานนำไปยังโต๊ะที่นั่ง ก่อนจะหยิบเมนูให้ทั้งสองคนดู แล้วเดินไปหยิบน้ำมาเสิร์ฟ ซึ่งกอบกู้ลำคอที่แห้งผาดของลู่หานให้กลับมาชุ่มชื่นได้อีกครั้ง

เอาไอติมโฮมเมดรสมินต์กับบลูเบอร์รี่ กลับบ้านค่ะ” ลู่หานหันไปสั่งเมนูกับพนักงานเสร็จ แล้วหางตาเห็นเซฮุนกำลังยู้ปากอยู่ด้วยความเซ็ง

เธอชอบรสมินต์กับบลูเบอร์รี่หรอ ?”

เปล่าหรอก ชอบแต่มิ้นต์น่ะ อีกรสนึงซื้อไปฝากพี่อูหมินอ่ะ

เหอะรู้ทั้งไอติมรสโปรด ทั้งชื่อแฝงของพี่ชายฉันเซฮุนเบะปากแล้วปรายตาไปมองอย่างอื่น

อิจฉา ?”

จะอิจฉาทำไม ฉันหล่อกว่าก็พอใจละ

หลงตัวเอง

ว่าอะไรนะ

ของดีมีครั้งเดียว หึ !”  ร่างบางกระตุกยิ้มอีกครั้ง วันนี้เป็นวันที่เขาสะใจที่สุด (:

เมนูที่สั่งได้แล้วนะคะ นำใบเสร็จไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ได้เลยค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการ โอกาสหน้าเชิญ ใหม่นะคะ (:” พนักงานกำลังจะหันหลังกลับไปทำงานต่อแต่เซฮุนเรียกไว้ก่อน

เอ่อขอโทษนะครับ มีเบอร์รึเปล่า ?”

เบอร์ร้าน อยู่บนกล่องเมนูแล้วค่ะ

เปล่าครับ เบอร์คุณน่ะ

ห้ะ คะ ?”

คุณไม่สะดวกให้เบอร์ ให้ไลน์ก็ได้นะครับ

ไลน์ร้านตามกล่องเลยค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะพนักงานโค้งเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง

แห้ว ฮ่าๆ สมน้ำหน้าร่างบางหัวเราะเสียงหลงเมื่อเห็นว่าเซฮุนขอเบอร์พนักงานสาวไม่สำเร็จ

เหอะ เพราะเขาทำงานอยู่ด้วย ไม่งั้นฉันได้เบอร์แล้ว

ขี้โม้ แหวะ !”

จะกลับบ้านได้ยัง แมวผี !”

เลิกเรียกว่าแมวผีสักที ฉันชื่อเสี่ยวลู่ !” ลู่หานหงุดหงิดที่เซฮุนยังเรียกเขาว่าแมวผี

เออนั่นแหละ อ่านคล้ายๆกัน

คล้ายตรงไหนไม่ทราบ !”

เออน้า คล้ายก็คล้ายดิ ไปกลับบ้าน !”

เดี๋ยวไม่กลับก่อน

จะไปไหนอีก

แวะไปซื้อผลไม้หน่อยดิ เอ่อนะครับ เซฮุนนาเสียงอ้อนของลู่หานทำให้เซฮุนหายหงุดหงิดและใจอ่อนกับเขาทุกที

อย่างนี้ทุกทีอ่ะ เออๆ

 

อันยองค่ะ พี่อูหมินพี่คริส

หลังจากที่เซฮุนพาลู่หานไปซื้อผลไม้เสร็จ ทั้งสองก็นั่งรถสปอร์ตสีดำกลับบ้านมาด้วยเวลาไม่นานนัก ก่อนจะหอบสิ่งของต่างๆเข้าบ้านแต่เจอมินซอกและคริสที่นั่งดูหนังจากทีวีพลาสมาจอใหญ่อยู่ จึงเข้าไปทักทายตามมารยาทก่อน

ไปไหนมาหรอเรามินซอกเดินมาขยี้ผมของลู่หานเล็กน้อย

ให้เซฮุนพาไปซื้อของอ่าค่ะ นี่ ! เสี่ยวลู่ซื้อไอติมรสบลูเบอร์รี่มาให้พี่ด้วยนะ แล้วก็ซื้อผลไม้มาให้พี่คริสด้วยร่างบางยกถุงของที่ซื้อมาพลางยิ้มด้วยใบหน้าสดใส

บลูเบอร์รี่หรออ รสโปรดพี่เลยล่ะ รู้ได้ไง ?”

เห็นในกระดาษที่ให้เขียนตอนจัดปาร์ตี้ค่ะพี่ เดี๋ยวเสี่ยวลู่เอาไปแช่ไว้ก่อนดีกว่า อ๊ะพี่คริสคะ จะกินผลไม้เลยมั้ย เดี๋ยวเตรียมไว้ให้ร่างบางหันไปถามคริสที่สายตากำลังจดจ่องอยู่กับรายการวิทยาศาสตร์ที่กำลังพูดถึงเรื่องกาแลคซี่

อ๋อ ไม่ต้องหรอกแล้วซื้อมาให้ฉันทำไม ?” คริสละสายตาจากจอทีวีแล้วหันมาถามร่างบาง

ซื้อขอบคุณที่พี่เคยเอาน้ำมะนาวมาให้ฉันกิน ตอนที่ฉันหัวแตกอ่ะขอบคุณมากนะคะร่างบางโค้งให้กับคริสเบาๆ

อืม ขอบคุณนะงั้นเอาผลไม้ไปแช่ตู้เย็นไว้ให้ฉันด้วยละกัน

โอเคค่ะร่างบางเดินถือถุงไปยังห้องครัวเพื่อจะนำไอติมและผลไม้ที่ซื้อมาไปแช่ตู้เย็นเอาไว้ ทิ้งให้แฝดทั้งสามอยู่ด้วยกัน
         “ทีกับผมไม่เห็นดูแลดีแบบยัยแมวผีเลย เดี๋ยวทำแผลให้ เดี๋ยวซื้อน้ำมะนาวให้ เหอะ !” เซฮุนเบะปากอย่างเซ็งๆ

เราผู้ชายนะเซฮุน เราดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว” มินซอกพูด

ครับๆ แล้วพี่ๆกินอะไรกันยังอ่ะ ?”

พี่กับคริสกินมาจากข้างนอกแล้ว แล้วเราล่ะ ?”

กินมาแต่ชานมอ่า วันนี้โดนยัยแมวผีผลานตังไปตั้งเยอะ

นายไปทำอะไรไว้อีกละ เซฮุน” คริสหันมาถามบ้าง

ก็ผมหลอกให้เขาไปหาของในหีบสมบัติอ่ะ แล้วไปเจอหนูที่ผมพึ่งใส่ไปหมาดๆ ไม่คิดว่ายัยแมวผีจะกลัวขนาดนี้เหมือนกัน ผมก็เลยต้องเลี้ยงเขาไปโดยปริยาย รู้งี้ไม่น่าแกล้งเล๊ยย ! ” เซฮุนลงมานั่งกับโซฟาก่อนจะพิงหลังและหลับตา

แกล้งแรงไปแล้วมั้งเรา ถ้าเกิดเขาเป็นอะไร ถึงขั้นเข้าโรงบาลทำไงล่ะ ?” มินซอกหันมาพูดพลางลูบเส้นผมสีรุ้งอย่างแผ่วเบา

ไม่หรอกครับ ผมไม่เล่นแรงขนาดนั้น

ไม่แน่หรอก อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้นะ…”

 

คิดถึงแม่จังเลย อยากกอดแม่จัง” ร่างบางมานั่งอยู่โต๊ะใกล้กับสระว่ายน้ำที่อยู่หลังบ้าน ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับสวนที่เขาใช้จัดปาร์ตี้

ร่างบางนั่งดูดาวดวงหนึ่งที่กำลังส่องแสงเจิดจ้าท่ามกลางดวงดาวดวงอื่นๆ พลางกุมแหวนของผู้เป็นแม่ที่ได้ให้เขาไว้ก่อนจะสิ้นใจ

แหวนวงนี้แม่เขาได้ฝากไว้กับคุณป้าตอนที่ท่านไปเยี่ยมคุณแม่หลังประสบอุบัติเหตุ เพราะรถยนต์ที่คุณพ่อกับคุณแม่นั่งมาชนประสานงากับรถกระบะบรรทุกสิ่งของ สภาพรถบู้บี้ไม่เหลือเค้าโครงเดิม คุณพ่อที่เป็นคนขับเสียชีวิตคาที่ ส่วนคุณแม่เสียชีวิตตตอนที่คุณป้าไปเยี่ยม ตอนนี้ลู่หานยังไม่รู้ประสีประสา เขานึกว่าคุณแม่แค่ต้องการนอนพักหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน เป็นหลับที่สนิท หลับที่นาน และไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก

แหวนอะไร สวยดีวะ !”

เฮ้ย ! เอามานะ”  แหวนถูกฉกชิงจากมือเล็กโดยร่างสูง ที่มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

หวง ขนาดนั้นเลยหรอ ?”

ใช่ ! เอามาสิ

ตามไปเอาในสระก็แล้วกันนะ

เฮ้ย !”

เซฮุนกำแหวนไว้ในมือ แล้วแกล้งทำท่าปาแหวนลงในสระว่ายน้ำเพื่อให้ร่างบางที่กำลังโกรธเข้าใจว่าแหวนลงไปอยู่ในสระเรียบร้อยแล้ว

หาให้เจอ ฉันไปล่ะ” ร่างสูงหันหลังเพื่อจะเดินไปดื่มน้ำสักนิด แล้วกะว่าจะกลับมาดูร่างบางในสภาพที่เปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ

ฉันหาเจอเมื่อไหร่นายตายแน่ !”

หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอหรอก เพราะแหวนมันอยู่ที่ฉัน ยัยแมวผี คิ้คิ้’ ร่างสูงพูดในใจก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ร่างบางต้องครุ่นคิดอย่างหนัก

น้ำคงไม่ลึกมากหรอกเสี่ยวลู่นายต้องทำได้” ร่างบางพูดบอกกับตัวเอง

ที่ร่างบางครุ่นคิดอย่างหนักเพราะนอกจากแหวนนั่นจะเป็นแหวนสำคัญที่คุณแม่ของเขาได้ฝากไว้กับผู้เป็นป้าก่อนตายแล้ว

เขาว่ายน้ำไม่เป็นอีกด้วย !

ร่างบางค่อยๆก้าวเท้าสัมผัสกับผิวน้ำ เขากะดูความลึกของสระที่ดูไม่ลึกมากนัก เขาคงยืนถึงและคงหาแหวนได้ จากนั้นจึงก็กระโดดลงไปในสระ แต่ทุกอย่างที่เขาคิดไว้ มันผิดหมดทุกอย่าง !

สระว่ายน้ำมีความลึกเกินกว่าเขาจะยืนที่พื้นสระได้ เขากระโดดไกลจากขอบสระมามากพอสมควร จึงไม่มีที่ยึดเกาะแต่อย่างใด แต่ร่างบางยังไม่ถอยจึงพยายามลืมตาดูในน้ำสีฟ้าใสที่ผสมคลอรีนฆ่าเชื้อโรคเอาไว้ ทำให้ร่างบางเกิดแสบตาขึ้นมาและตาแดง ร่างบางโชคดีที่ปอดกักเก็บอากาศเอาไว้ได้มากเนื่องจากเขาเป็นนักกีฬาฟุตบอลทำให้อยู่ในน้ำได้นานพอสมควร แต่อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถฝืนธรรมชาติของมนุษย์ที่ไม่สามารถหายใจในน้ำได้ ร่างบางจึงใช้มือทั้งสองข้างบีบจมูกเอาไว้

อากาศจะหมดแล้วสินะผมขอโทษที่รักษาแหวนเอาไว้ไม่ได้ คุณแม่คุณพ่อรอผมหน่อยนะผมกำลังจะไปหา…” ร่างบางนึกในใจ มือที่บีบจมูกเอาไว้ค่อยๆคลายออก ก่อนที่ร่างกายจมลงไปใต้น้ำเรื่อยๆ

ผมขอโทษจริงๆ…”


 


-100%-




_____________________________________
เน่แกเล่นแรงไปแล้วนะเฮ้ย ! //อินจัด
กลอนที่เห็นนั้นเป็นกลอนที่เน่แต่งจริงๆนะคะ
แต่งเมื่อตอนอยู่ประถม (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

รูปไม่ขึ้นเพราะตอนนี้ i.d เรามีปัญหาอัพรูปไม่ได้
ถ้าพี่เว็บแก้ให้แล้ว เดี๋ยวจะรีบเปลี่ยนรูปด่วนจี๋เลย

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมาเม้นนะ -/\-
ติดตามกันไปเรื่อยๆนะจ้ะ
เมนชั่นมาที่ : @Quartziiz
เวิ่นแท็ก : คิตตี้ไข่มุก


SQWEEZ

38 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 07:55
    หนูไขลาน? =[ ]=;
    #27
    0
  2. #26 thunyachanok EXO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 16:04
    เสี่ยวลูเ่อย่าเป็นไรไปนะ

    ฮุนเเกล้งได้เเบบ....เอิ่ม...........T-T
    #26
    0
  3. #25 คุงหนูจอมจุ้น (@nihafnan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 11:31
    อยากให้มีชานแบคมั่งอ่า ช่วยแต่งชานแบคด้วยน่ะค่ะ
    #25
    0
  4. #22 jikky_dolly (@manisinee_45713p) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 21:32
    อัพต่อเร็วๆนะคะ >o<
    #22
    0
  5. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 19:58
    เอ่อน่ะ จิ๊บ อ๊ากกกกกกกกกก // จิีกหมอน
    หัวใจจิวายจ๊ะ นี่บอกเลย
    เฮียคริสเอาน้ำมะนาวมาให้ทำไม เราก็นึกว่าเอามาล้างแผล แง๊
    #20
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. วันที่ 30 เมษายน 2557 / 23:33
    แง๊ง๊ง๊ ช่ายยยยยยยยยยยยยยยย แล้วรักไหมอ่า(?) จิ๊บจ๊า
    #18
    0