ฤทธิ์เพลิงรัก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 แขกวีไอพี (จี้รัก) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มี.ค. 62


แขกวีไอพี (จี้รัก)

         ลีลินชะงักเท้าที่กำลังจะเดินขึ้นลิฟต์ พนักงานกำลังถกเถียงกันถึงเรื่องบางอย่าง สีหน้าของแต่ละคน ทำให้เธอต้องเดินย้อนกลับไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ โดยมีคุณเลขาฯ หน้าหวานเดินตามไปด้วย ป่านแก้วทำงานกับลีลินมาได้ปีกว่าแล้ว และเธอค่อนข้างเป็นที่ไว้วางใจของลีลินไม่น้อย

         “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะ” ถ้อยคำไพเราะอ่อนหวานหยุดความสนใจของทุกคนทันที

         “คุณลิน” พนักงานเอ่ยอ้ำอึ้ง ไม่กล้าพูดความจริง

         “มีอะไรก็พูดสิ คุณลินไม่ใช่ยักษ์ใช่มารซะหน่อย มัวแต่อ้ำอึ้งครึ่งวันจะรู้เรื่องกันไหมเนี่ย” ป่านแก้วเอ่ยเปิดทาง

         “คุณป่านคะ คือว่า...” พนักงานหันไปคุยกับป่านแก้ว แทนที่จะตอบคำถามของเจ้านายสาว

         “ถ้าพวกเธอยังเอ้ออ้าอยู่อย่างนี้ ฉันจะสั่งให้ผู้จัดการตัดทิปให้หมดทุกคนเลย” ป่านแก้วขู่แทนเจ้านาย

         “อย่านะคะ” พนักงานร้องเสียงหลง แล้วรีบเล่าความให้ฟัง “คือว่าแขกที่เข้ามาพักห้องวีไอพี เขามีปัญหาค่ะ”

         “มีปัญหาก็ไปจัดการสิ” เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องซุบซิบกันให้วุ่นวาย ป่านแก้วเอ็ดเสียงเข้ม

         “เราก็อยากจัดการอยู่หรอกค่ะ แต่แขกสั่งมาว่า เขาไม่รับบริการจากพนักงานนี่คะคุณเลขาฯ ”

         “เอ้า ไม่รับบริการจากพนักงาน แล้วจะมาพักโรงแรมเพื่ออะไร ทำไมไม่ไปพักโอมสเตย์จะได้ดูแลตัวเองแล้วแต่สะดวก” ป่านแก้วบ่น

         “คือแขกสั่งว่าต้องการให้คุณลีลินดูแลด้วยตัวเองค่ะ เราก็เลยปรึกษากันอยู่ว่าจะเอายังไงกันดี”

         ป่านแก้วตีหน้ายุ่ง แล้วมองหน้าเจ้านายสาว พอเห็นว่าเจ้านายมีสีหน้าเรียบเฉยก็รีบเอ่ยขึ้นทันที

         “เดี๋ยวฉันจัดการเอง วีไอพีห้องไหน” ป่านแก้วอาสาแทนเจ้านาย

         “ห้องหนึ่งศูนย์หนึ่งค่ะ”

         “หา! ห้องหนึ่งศูนย์หนึ่ง” ป่านแก้วตีหน้ายุ่ง ห้องนี้เป็นที่รู้กันดีว่าวีไอพีแค่ไหน เพราะคนที่มาพักต้องเงินหนาพอตัว ห้องนี้ถือเป็นห้องในฝันของคนรวยเลยก็ว่าได้ เพราะตบแต่งอย่างดี บริการระดับเจ้าชายเจ้าหญิง ยากที่จะเข้ามาพักได้ง่ายง่าย

         “เป็นเจ้าชายจากประเทศไหนกัน”

         “ไม่ได้เป็นเจ้าชายหรอกค่ะ แต่แถวบ้านเราก็เจ้าชายดีๆ นี่เอง”

         “ส่งข้อมูลไปให้ฉันด้วย” ป่านแก้วตัดบท “คุณลินอยากรับกาแฟหรือว่าชาดีคะ” เลขาฯ สาวหันมาเอ่ยกับเจ้านายด้วยรอยยิ้ม

         “กาแฟดีกว่าจ้ะ” ลีลินเอ่ยแล้วเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้ป่านแก้วยืนขมวดคิ้วเพียงลำพัง

 

ก็อก! ก็อก!

         ธารณ์ละสายตาจากรายงานหุ้นไทย เขามองไปที่ประตูก่อนจะลุกขึ้น ชายหนุ่มยิ้มมุมปากราวกับหยั่งรู้บางอย่าง

         “สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อป่านแก้ว เป็นเลขาฯ ของเจ้าของโรงแรมที่นี่ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ” หญิงสาวยิ้มแย้ม เต็มใจบริการ ทั้งที่ในใจไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่

         ธารณ์ยิ้มมุมปาก เพราะไม่ผิดจากที่เขาคิดไว้เท่าไหร่

         ป่านแก้วกะพริบตาปริบปริบ พลางคิดว่าเขาช่างเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาอะไรอย่างนี้ เขาคือ ธารณ์! เจ้าของธนาคารไทยโชติ หรือทีทีแบงก์นั่นเอง

         “ไม่มี ผมว่าผมบอกอย่างชัดเจนแล้วนะ ว่าผู้ดูแลต้องเป็นเจ้าของโรงแรมนี้เท่านั้น”

         “พอดีว่าวันนี้เจ้านายของดิฉันลาพักร้อนค่ะ”

         “เหรอ” ธารณ์เออออ ทั้งที่รู้ดีเชียวแหละว่าวันนี้ลีลินมาทำงาน “งั้นฝากบอกเขาด้วยว่าแขกของเจ้านายคุณชื่อ ธารณ์” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าขรึม

         ในขณะที่ป่านแก้วตาโต เธอรู้จักธารณ์ดีเชียวล่ะ ดังนั้นหญิงสาวจึงกล่าวลาออกไปด้วยสีหน้าตื่นตะลึง พร้อมกับตั้งคำถามในหัวมากมาย ว่าธารณ์มาทำอะไรที่นี่ เขาร่ำรวยมีเงินเป็นหมื่นล้าน ทำไมไม่อยู่คฤหาสน์ของตัวเอง

 

ลีลินตีหน้ายุ่งก่อนเคาะประตูห้อง หญิงสาวคิดมาตลอดทางว่าหากแขกไม่ใช่ธารณ์คนเดียวกับที่เธอรู้จัก เธอจะขอให้เขาออกจากโรงแรมนี้ไปเสีย แม้ต้องจ่ายค่าปรับบ้างก็ตาม การที่ผู้ชายคนนั้นเจาะจงมาว่าต้องเป็นเธอเท่านั้นออกจะน่ากลัวไปสักหน่อย ลีลินคิดว่าตัวเองกำลังโดนคุกคาม และเธอสามารถใช้ข้อนี้เชิญแขกออกจากโรงแรมได้

         หญิงสาวคิดหาคำพูดไว้มากมาย ทว่า!

         “ยินดีที่ได้เจออีกครั้ง” เขาเปิดประตูออกมาทักทายด้วยท่าทางรื่นรมย์

         ธารณ์ โชติชนิตไพศาล ผู้ชายคนนี้ช่างหาเรื่องยุ่งมาให้เธอไม่หยุดหย่อน ลีลินวางสีหน้าไม่ถูก หากเป็นธารณ์ มันยากที่เธอจะไล่เขาออกไป

         “ฉันกลับรู้สึกแย่” เอ่ยด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว อยากพูดกับเขาด้วยคำพูดที่เจ็บแสบกว่านี้ แต่กลับทำไม่ได้

         ต่างกับธารณ์ ที่คิดว่าวันนี้ลีลินสวยกว่าวันที่เขาเจอ เธอไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าจึงดูอ่อนเยาว์คล้ายเด็กวัยสิบแปดปี และสิ่งนี้ปลุกเร้าความต้องการในตัวเขาให้คลุ้มคลั่ง

         “หวังว่าคุณคงไม่ได้มาไล่ให้ผมกลับ”

         “ฉันอยากทำอย่างนั้นใจจะขาด คุณนึกยังไงถึงได้มาพักที่นี่” ลีลินเอ่ยไม่ค่อยถนอมน้ำใจแขกนัก

         “คิดถึง” เขาเอ่ยนัยน์ตาพราวระยับ ในขณะที่ใบหน้าของลีลินแดงระเรื่อ แต่ธารณ์มั่นใจว่าลีลินกำลังโกรธเขามากกว่าแน่นอน

         “คุณน่าจะหาที่พักที่มันดีกว่าที่นี่หลายเท่า”

         “มันอยู่ที่ว่าผมต้องการพักที่ไหน คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกค้า โดยเฉพาะลูกค้าอย่างผม” ธารณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

         ในขณะที่ลีลินคิดว่าเขากำลังขู่เธอ แต่ก็อีกนั่นแหละ เขาพูดถูก ด้วยสภาพเศรษฐกิจอย่างนี้ เธอได้ยินมาว่าธารณ์ล็อกวงเงินของผู้ประกอบการรายหนึ่งอย่างกะทันหัน จึงทำให้กิจการแห่งนั้นขาดสภาพคล่อง เธอต้องตระหนักเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ดี

         “ถ้าคุณคิดว่าโรงแรมของเราดีพอให้พักอาศัย ทางเราก็ยินดีค่ะ” แสร้งยิ้มหวานฉาบหน้า

         “ผมคิดเอาไว้ว่ามันจะมีปัญหานิดหน่อย แต่ทำไมมันดูง่ายเกินไปนักล่ะลีลิน”

         “อย่างที่คุณบอกนั่นแหละค่ะ เราไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกค้าเช่นคุณ แต่...ฉันสามารถปฏิเสธได้เหรอคะ” เธอสบตาเขาขณะพูด และรอคอยโอกาสของตัวเงียบเงียบ

         “ผมไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดนั้น และไม่ต้องการทำให้คุณลำบากใจแต่อย่างใด แต่มันมีเรื่องหนึ่งที่ผมควบคุมมันไม่เคยได้ และผมทำตามใจตัวเองเสมอ ผมหวังแค่ว่าในขณะที่ผมอยู่ที่นี่ คุณจะดูแลผมเป็นอย่างดี” แววตาเขาระยิบ

         ลีลินไม่อยากคิดอะไรต่อ เธอมองเห็นปัญหามากมาย ในขณะที่ธารณ์ยิ้มอย่างผู้ชนะ

         “บริการที่คุณต้องการจากโรงแรมของเรามีอะไรบ้างคะ” เธอควรจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

         “ทุกอย่างที่ผมร้องขอ” เขาเอ่ยแค่นั้น “ผมต้องการคนดูแลช่วงกลางคืนด้วย บางครั้งนะ บางครั้ง” เขาร้องขอ ราวกับว่าไม่ได้เป็นคนเรื่องมากอะไร

         “เรามีพนักงานกะกลางคืนค่ะ รับรองว่าคุณจะได้รับความสะดวกสบายอย่างไม่ขาดตกบกพร่องใดๆ เลย”

         “ไม่ลีลิน ผมไม่ได้ต้องการพนักงาน ผมต้องการคุณ” เขาสบตาเธอ

         “นั่นมันมากไปค่ะ กรุณาเคารพความเป็นส่วนตัวของฉันด้วย”

         “มันไม่มากไปเลย คุณก็รู้” วงแขนแข็งแกร่งกอดเข้ากับอกทันทีที่พูด

         ลีลินเกลียดสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาที่สุด เขาเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ

         “ฉันต้องมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง คงไม่มีเวลาว่างมาดูแลคุณทุกครั้งที่เรียกหา หรือทุกคืนที่ต้องการหรอกค่ะ”

         “ผมไม่ได้ร้องขอทุกคืน แค่เจียดเวลาไว้ให้บ้างก็พอ” เขาเอ่ยคล้ายเวทนาตัวเอง ธารณ์ห้ามความต้องการของตัวเองไม่ได้

         “ฉันจะทำให้ เฉพาะในสิ่งที่ฉันทำได้เท่านั้น โรงแรมนี้ต้องเดินต่อไปก็จริง แต่ฉันไม่ได้ยึดติดกับสมบัติจนต้องทุ่มตัวเองลงไปทั้งตัว กรุณาอย่าขอให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้”

         ธารณ์ผงกศีรษะลงเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำอย่างนั้น แต่ลีลินที่รอดูปฏิกิริยาของเขาอยู่ทุกวินาทีกลับรู้สึกหายใจสะดวกขึ้นหน่อย แม้ว่าเขายังไม่ได้บอกในสิ่งที่เขาต้องการทั้งหมดก็ตาม

รบกวนฝากพี่ธารณ์(หมีถึกในตำนาน) กับน้องลินด้วยนะจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น