[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,438 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,908 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,067

    Overall
    195,438

ตอนที่ 23 : ลงโทษคนพาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 261 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

ตอนที่ 23 ลงโทษคนพาล




            “รนหาที่ตาย! พูดจบจิ้งหยางก็พุ่งตัวเข้าใส่พวกมันทันที ความจริงแล้ววรยุทธ์ของจิ้งหยางก็ไม่ได้แย่ถึงขนาดนั้น เขาจึงสามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างง่ายดาย แต่เขาพะวงว่าจะต้องคอยปกป้องผม เจ้าคนชั่วพวกนั้นพกอาวุธและดาบมาด้วย ดังนั้นการสู้ด้วยมือเปล่าของจิ้งหยางนั้นจึงกลายเป็นเรื่องยาก


            จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาจากด้านหลังแล้วจับผมไว้ “อ๊ะ...ปล่อยนะ ปล่อยข้า!” ผมเริ่มโวยวายจนจิ้งหยางเริ่มสังเกตด้านหลังว่าผมกำลังแย่ ทันใดนั้นเจ้าคนที่จับตัวผมไว้ก็ถูกจิ้งหยางเตะเข้า แต่อาจจะไม่เต็มแรงพอที่จะทำให้เจ้านั่นล้มลงได้ ซ้ำมันยังใช้ดาบที่อยู่ในมือแทงเข้ามาที่ตัวผม ผมคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเร็วแบบนี้ ซ้ำยังไม่อาจจะตอบโต้ได้ ดาบของมันแทงเข้าที่แขนของผม “โอ๊ย! เจ็บ!” เลือดไหลรินลงไปตามเรียวแขนของผม


            จิ้งหยางมองแผลบนแขนของผมก่อนที่จะคว้าดาบมาตัดแขนของไอ้คนที่แทงผมอย่างบ้าคลั่ง จิ้งหยางทำเพื่อปกป้องผม ผมมองแขนของตัวเอง แขนเสื้อสีขาวบัดนี้กลับย้อมไปด้วยสีแดงฉานของเลือด จะต้องเป็นแผลลึกแน่ๆ


            จิ้งหยางจัดการกับพวกคนพาลตรงหน้าอย่างมีสมาธิ แต่แล้วผมก็มองเห็นมันคนหนึ่งกำลังจะเอาดาบแทงจิ้งหยาง ผมไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นรีบวิ่งปรี่เข้าไปเพื่อปกป้องเขาอย่างรวดเร็ว “อึก!” ปลายดาบแทงผมจากด้านหลัง จบกัน! คราวนี้ผมต้องตายแน่นอน ผมกำลังจะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ตายเร็วที่สุด


            เจ้าคนเมื่อครู่เมื่อเห็นว่าผมยังบังจิ้งหยางไว้ไม่หลีกไปก็กวัดแกว่งดาบไปมาเตรียมกระโจนเข้าใส่ผมอีกครา จะแทงอีกแล้วหรอ? ยังไม่จบไม่สิ้นอีก! ผมใช้มือบังหัว หดตัวลงนั่งงอตัวลงกับพื้น แท้จริงแล้วนี่ก็คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ แต่รอไปพักใหญ่แล้วก็ยังไม่เจ็บ ดาบก็ยังไม่แทงลงมาอีก


            จากนั้นผมก็ถูกดึงเข้าสู้อ้อมกอดอันแสนอบอุ่น อุณหภูมิร่างกายที่คุ้นเคย กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้จิตใจของผมรู้สึกสงบ ไม่ต้องรู้สึกกลัวอีกแล้ว


            ทุกคนต่างหยุดการเคลื่อนไหว เหยียนปกป้องผมในอ้อมกอดของเขา จิ้งหยางเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เรา ศัตรูไม่ขยับ ผมก็ไม่ขยับ


            ฟ้าได้มืดลงแล้ว ผมไม่รู้ว่าเหยียนมองเห็นบาดแผลของผมแล้วหรือไม่ คล้ายว่าเหยียนกำลังโกรธอยู่จึงไม่มีคำพูดใดๆ เล็ดลอดออกมา


            แต่ในตอนนี้กลับมีเสียงของคนที่ไม่กลัวตายเล็ดลอดออกมา ผมจึงได้แต่สวดมนต์ให้มันผู้นั้นอย่างเงียบๆ


            “ฮ่าๆ...รนหาที่ตายอีกคนหรือนี่! พี่น้องทั้งหลายช่วยข้าสั่งสอนมันทั้งสองที ปล่อยหนูน้อยนั่นให้ข้าเสีย แล้วหลังจากที่ข้าขืนใจเสร็จแล้วข้าจะให้พวกพี่น้องของข้าเล่นสนุกต่อ!” คิดว่าผมอายหรอ? แม่ง ไอ้พวกคนเลว ผมไม่ค่อยได้สติเลยมุดตัวเข้าหาเหยียน แต่เขากลับคิดว่าผมกลัวคำพูดของสวะพวกนั้น ซ้ำยังจับแขนผมแน่น


            ผมมองเห็นความพิโรธโกรธาในดวงตาของเขา ผมไม่เคยเห็นเหยียนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เขาน่ากลัวมาก! ผมใช้มือลูบหน้าอกเขาเบาๆ เพื่อเป็นการบอกเขาว่าไม่ต้องโกรธ เหยียนหันมาพยักหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้ม


            “เสี่ยวหยาง ฝากพี่สะใภ้เจ้าด้วย ดูแลอี้เอ๋อร์ให้ดี!” พูดจบก็ส่งผมให้จิ้งหยาง ผมค้านหัวชนฝาด้วยการไม่ยอมปล่อยมือจากเสื้อของเหยียน ผมกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ


            เหยียนค่อยๆ แก้มือของผมออกจากเสื้อของเขา “อี้เอ๋อร์ อีกเดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง” พูดจบก็ยื่นผมส่งต่อให้กับจิ้งหยาง จิ้งหยางก็รีบมือของผมจากห้าวเหยียนอีกที


            เหยียนก้มลงไปเก็บดาบที่วางอยู่บนพื้น พอเห็นว่าเป็นเหยียนเจ้าพวกสวะนั่นก็รีบปรี่ตัวพุ่งเข้ามาหาเขาทันที ผมมองเห็นมือขวาของเขาถือดาบในมือไว้มั่นก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินไปข้างหน้า หลังจากนั้นเจ้าคนที่แทงผมไว้ก็ถูกเหยียนจัดการ ต่อมาก็คนที่สอง คนที่สาม...ทุกคนถูกจัดการไปหมดแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่าเหยียนจะลงมือได้เร็วถึงเพียงนี้ หนึ่งคนแก้แค้นด้วยหนึ่งดาบ! ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาก็จัดการซัดเจ้าพวกเศษสวะล้มพับลงไปกองแล้ว ตอนนี้ราวกับเหยียนเป็นอสูรกายที่มาจากนรกอย่างนั้นแหละ เขาค่อยเหยียบบนร่างกายเจ้าพวกนั้นที่นอนกองอยู่บนพื้นทีละก้าวๆ


            เจ้าพวกคนพาลพวกนั้นรีบล่าถอยกลับไป แต่ทันใดนั้นกลับมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพวกเรา “ท่านจอมยุทธ์โปรดไว้ชีวิต! ข้าน้อยมีตากลับหามีแววไม่ ขอท่านจอมยุทธ์อย่าได้ใส่ใจ ละเว้นพวกข้าน้อยด้วยเถิด”


            สายตาเย็นเยียบของเหยียนจ้องมองไปยังสวะพวกนั้น จิ้งหยางจึงรีบดันผมเดินเข้าไปหาเหยียนทันที “เหยียน อย่าโกรธไปเลยนะ” ผมคว้าเข้าที่มือซ้ายของเขา เหยียนใช้แขนซ้ายของเขาโอบรอบไหล่บางของผมไว้ ผมจึงตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาทันใด


            ไกลออกไปผมได้ยินเสียงกีบเท้าม้ากระทบกับพื้นปูน ก่อนจะปรากฏคบไฟอันหนึ่งใกล้เข้ามาให้เห็น ทันใดนั้นผมก็รู้เลยทันทีว่าต้องเป็นทหารแน่ ผมดึงเหยียน “เหยียน พวกเราไปกันเถอะ! ทหารมาแล้ว ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจจะเกิดปัญหาก็ได้นะ!” เหยียนไม่ยอมขยับ ผมจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากจิ้งหยาง ส่วนจิ้งหยางเองก็ทำเป็นมองไม่เห็นผม ไอ้เด็กบ้า! พวกไร้น้ำใจ!


            ทหารกองหนึ่งได้ล้อมพวกเราไว้ เพราะแสงสว่างจากคบเพลิงจึงทำให้ท้องฟ้าในบริเวณนั้นเป็นสีแดง เห็นไหมล่ะผมบอกให้รีบไปไง ตอนนี้คิดจะหนีไปก็ไม่ทันการณ์แล้ว เพราะพวกทหารยิ่งใกล้เข้ามาก็ยิ่งมีปริมาณมาก ตอนนี้แทบจะล้อมพวกเราเป็นสามชั้นได้แล้ว ซ้ำยังอยู่ในอาณาเขตของไอ้พวกสวะอีกซึ่งดูท่าว่าคงจะเป็นการขอความช่วยเหลือของพวกมันแน่ๆ เจ้าสวะนั่นรีบกุลีกุจอวิ่งไปหาชายที่อยู่บนหลังม้าทันที “พี่ใหญ่ พวกนั้นกำลังจะฆ่าพวกเรา ท่านจะต้องจัดการให้ข้านะ!” เฮ้อ...ไอ้สวะนั่นรีบคาบข่าวไปฟ้องแล้วสิ


            “เจ้าอันธพาลชั่วช้า กลางวันแสกๆ ยังคิดจะฆ่าคน! ทหาร จับตัวมันไว้” ทหารเหล่านั่นรีบปฏิบัติตามคำสั่งทันที แต่เหล่าทหารที่รายล้อมอยู่รอบๆ กลับจ้องมาที่ผม ข้ามองเจ้า’ ‘เจ้ามองข้าแต่กลับไม่มีใครขยับตัวลงมือ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?


            คนเหล่านั้นกลับไม่มีใครลงมือเลย “บังอาจ! ยังไม่รีบไปจับตัวมันอีก” ยังไม่มีใครเคลื่อนไหวใดๆ


            “ใต้เท้าจาง ได้ยินมาว่าเป็นผู้ว่ามณฑลนี่มันลำบากมาก ยังไงก็เปลี่ยนให้ข้าทำแทนไหมล่ะ?” เหยียนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อน


            “บังอาจ! ทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้แล้วยังกล้ามาสั่งสอนข้าอีก!


            “ใต้เท้าจาง จะโกรธไปไย? ข้าน้อยเพียงแค่ฆ่าเจ้าพวกอันธพาลไม่กี่คนเอง แล้วเหตุใดใต้เท้าจางจึงดูเดือดเนื้อร้อนใจนัก?”


            “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”


            “ใต้เท้าจาง ไยจึงมิลงจากหลังม้ามาสนทนากันเล่า?”


            ใต้เท้าจางคนนั้นรีบลงจากหลังม้าทันทีก่อนจะรับคบไฟจากทหารมาถือไว้ในมือ เขารีบสาวเท้าเดินมาทางพวกเรา ทันทีที่เห็นหน้าพวกเราหน้าของเขาก็ถอดสีทันที “ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยมิทราบว่าท่านหัวหน้าป้อมจะเดินทางมา ข้าน้อยสมควรตาย!


            “ใต้เท้าจาง ตราบใดที่เจ้าไม่ได้อยู่เบื้องหลังคนพวกนี้ข้าก็ไม่เอาผิดกับเจ้า” เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ


            “ท่านหัวหน้าป้อม มิทราบว่าน้องชายของข้าน้อยนั้นได้ทำความผิดอันใดจึงทำให้ท่านหัวหน้ามิพอใจหรือ” ใบหน้าของใต้เท้าจางมีแววหวาดหวั่น


            “หืม? ที่แท้ก็เป็นน้องชายของใต้เท้าจางนี่เอง ใต้เท้าจางคงจะรักน้องชายผู้นี้มาก แต่ความผิดนั้นใต้เท้าจะแบกรับแทนไหวหรือ?”


            “ท่านหัวหน้า โปรดเมตตาปล่อยน้องชายของข้าน้อยไปเถิด”


            “ทหาร จับตัวคนผู้นั้นไป!” เหยียนออกคำสั่งก่อนทหารสองนายจะเข้าไปจับตัวเจ้าคนพาล


            “คุกเข่า!” เหยียนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม


            ใต้เท้าจางกระแทกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง ส่วนเจ้าคนพาลที่อยู่ด้านข้างของเขายังคงไม่ขยับ “พี่ใหญ่ ท่านบ้าไปแล้วหรือ ไยต้องคุกเข่าให้พวกมันด้วย?” ทหารทั้งสองนายกดหัวของเจ้าคนพาลบังคับให้มันคุกเข่าลง


            “ใต้เท้าจาง ข้าให้เจ้าสารภาพ”


            “ท่านหัวหน้าป้อม น้องชายของข้าน้อยนั้นทำผิดอันใดหรือ?” เจ้าแซ่จางนั่นยังไม่ยอมแพ้


            เจ้าคนพาลที่นั่งอยู่ด้านข้างของเขาพอได้ยินก็เริ่มเข้าใจอะไรบ้างแล้ว “เจ้าคือหัวหน้าป้อมวิเวก?” ไม่มีใครตอบคำถาม ความเงียบนั้นจึงถือเป็นคำตอบ เจ้าคนพาลนั่นค่อยๆ แข้งขาอ่อนลงเรื่อยๆ คล้ายกับเริ่มเข้าใจแล้วว่าความตายอยู่ใกล้มันมากแค่ไหน!


            “ขอท่านหัวหน้าป้อมโปรดบอกข้าน้อย ไม่เช่นนั้นข้าน้อยก็ไม่มีคำสารภาพใดให้แก่ท่าน” ใต้เท้าจางยังคงไม่ยอมแพ้


            “ใช้อำนาจบาตรใหญ่เทียวปล้นเทียวไล่ข่มขืนฮูหยินของป้อมวิเวก ซ้ำยังยกพวกพ้องมาทำร้ายท่านอ๋องจิ้ง” เหยียนถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนจะพูดต่อ “ใต้เท้าจาง ความผิดสองกระทงนี้ จะให้ข้าอธิบายว่าอย่างไรดี? เพียงแค่ความผิดฐานทำร้ายองค์ชาย ใต้เท้าจางจะทูลกับฮ่องเต้ว่าอย่างไรหรือ?”


            ใต้เท้าจางถึงกับอ้ำอึ้งพูดไม่ออกเลยทีเดียว


            เหยียนดึงผมเข้าไปกอดก่อนจะเดินไปทางเจ้าคนพาลนั่นแล้วพูดว่า “ข้อหนึ่ง เจ้าทำร้ายท่านอ๋องจิ้ง” เอ็นข้อเท้าและเอ็นข้อมือถูกตัดไปแล้ว หลังจากนี้ก็คงจะกลายเป็นคนพิการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้


            “ข้อสอง เจ้าบังอาจมองคนที่ไม่ควรมอง” พูดจบเจ้าคนพาลก็ถูกควักลูกตาทันที


            “ข้อสาม เจ้าพูดจาดูหมิ่นฮูหยินของป้อมวิเวก” แล้วลิ้นของชายผู้นั้นก็ถูกตัดทิ้งลงกับพื้น


            “ข้อสี่ เจ้ามีความคิดบางอย่างที่ไม่สมควรคิด” พูดจบเหยียนก็ตัด สิ่งนั้นของเจ้าคนพาลทิ้ง จากนี้ไปก็คงกลายเป็นขันทีเสียแล้วล่ะ






-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ตอนนี้พี่ห้าวเหยียนเป็นพระเอกขี่ม้าขาวนะคะ ฮีออกจะรักเมีย จะปาเปลือกทุเรียนใส่ฮีได้ยังไง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 261 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #2653 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:16
    คือตอนแรกเราก็หลงไปในฉากโหดของพี่แก จนนึกขึ้นได้ง่า น้องโดนแทงอิพี่ช่วยน้องก่อนนนน
    #2653
    0
  2. #2557 Peachz. (@BowSK) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 10:58
    พี่คะคือน้องโดนแท๊งงงง เอาน้องไปทำแผลก่อนจ้าาา
    #2557
    0
  3. #2469 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:21
    พ่อคนหลงเมีย
    #2469
    0
  4. #2221 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 11:38
    เดี่ยะนะ ได้ข่าวว่าถูกอทง เลือดยังไหลอยู่??? แต่ถูกกระเตงไปควักลูกตาคน โอย ฮูหยินถึก
    #2221
    0
  5. #1957 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:07
    อิหนูฮูหยินก็สตรองแท้น้อโดนแทงยังมีแรงห้ามโมโหหลัว ส่วนนายท่านมัวแต่ลงยึกยักมากเรื่องอยู่นั่นแหละเมียตายก่อนจะสมให้
    #1957
    0
  6. #1749 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:07
    เมียโดนแทงนะท่าน ไปหาหมอก่อนนนนนนนน
    #1749
    0
  7. #1631 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 02:30
    เมียแกจะตายไหมนายท่าน ได้ข่าวว่าโดนแทงตั้ง2ที่แหน่ะ ไม่พาไปรักษาจะดีรึ ยืนคุยกันชิลเลยบักหอยแครง เดี๋ยวฮูหยินก็เลือดไหลหมดตัวหรอก-___-*
    #1631
    0
  8. #1301 บลัดดี้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:08
    อะไรคือการถือคบเพลิงกลางวันแสกๆ
    #1301
    2
    • #1301-2 JploiiZ* (@ployyoon) (จากตอนที่ 23)
      22 สิงหาคม 2559 / 16:30
      ความจริงฟ้ามืดลงแล้วนะคะ ลองอ่านดีๆ
      #1301-2
  9. #728 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 20:55
    เหยีบนก็แอบโหดเหมือนกันนะเนี่ย หายหมั่นไส้ขึ้นมาหน่อยนึง
    #728
    0
  10. #467 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 22:39
    เหยียน ทำแบบนี้ตัดคอแล้วเสียยประจานเลยก็ได้ค่ะไม่ว่ากัน //คำว่า 'ไย' น่าจะเขียนแบบนี้นะคะ 'ไย' แบบเชิงคำถามอะไรแบบนี้เขียนด้วยไม้มลายค่ะ (ไ-)
    #467
    1
    • #467-1 JploiiZ* (@ployyoon) (จากตอนที่ 23)
      26 กรกฎาคม 2559 / 22:59
      ขอบคุณมากค่ะ เดี๋ยวจะรีบแก้เลย
      #467-1
  11. วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 10:24
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านค่ะ
    #420
    0
  12. #235 Tamama Jikgy Wannaporn (@otako0101) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 14:52
    สายโหดมากอ่าาาา
    #235
    0
  13. #221 TBam_9397 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 21:48
    ตัดขนาดนี้ ตักคอเถอะ จบๆไป 555555555
    #221
    0
  14. #209 ListPlayDear (@listplaydear) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:26
    สุดยอดดดด อย่าไปฆ่า แต่ต้องทรมานแบบนี้เนี่ยแหละ!!! สม!!!!!
    #209
    0
  15. #208 TheJ_J (@prunes) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 16:46
    หารู้ไม่ว่าเล่นกันใคร 55555 กล้ามาก สมควรกับบทลงโทษแรงๆ
    #208
    0
  16. #206 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 16:33
    เฮียลงโทษโหดๆอ่ะดีแล้ว เพียงแต่น้องบาดเจ็บ เอาน้องไปทำแผลก่อนดิ แล้วค่อยมาทรมานพวกชั่วต่อ 
    #206
    0
  17. #200 nice_nnp (@6nice9) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 15:54
    โหดร้ายดีจังเลยค่ะ ท่านเหยียน5555
    #200
    0