war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,607 Views

  • 392 Comments

  • 1,258 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    979

    Overall
    19,607

ตอนที่ 35 : บทที่ 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            เหล่านางกำนัลและขันทีคุกเข่าอยู่ริมทางเดิน ทั้งหมดรอต้อนรับคู่แต่งงานใหม่ เมื่อหวางเอี๋ยนซูมาถึงห้องนอน กลิ่นหอมของไม้จันทน์ปะทะจมูกเป็นสิ่งแรก หลังจากนั้นนางกำนัลสองนางก็ชักผ้าม่านเปิดออก หลังจากเข้าไปในห้อง จักรพรรดิ์หนุ่มจึงออกคำสั่ง “พวกเจ้าออกไปให้หมด เหลือแค่นางกำนัลสองนางที่ด้านนอก เผื่อข้าจะเรียกใช้” หลังจากนั้นก็เดินไปที่เตียงขนาดใหญ่แล้ววางคนที่นอนตัวสั่นในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างทนุถนอม

            ซูยีหลับตาแน่นพร้อมกับก่นด่าตัวเองที่แสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้เห็น มือทั้งสองข้างกำเป็นหมัดแน่นแสดงถึงความเด็ดเดี่ยวและไม่ยอมจำนนต่อหวางเอี๋ยนซู พลันก็รู้สึกอุ่นร้อนที่เปลือกตาทำให้ต้องเปิดดวงตาขึ้นมอง เป็นหวางเอี๋ยนซูที่เลียเปลือกตาเขา “ในที่สุดเจ้าก็มองข้า” ชายหนุ่มพูดพร้อมหัวเราะชอบใจ หลังจากนั้นก็กุมมือของซูยีแล้วค่อย ๆ แกะนิ้วมือของอีกฝ่ายออกทีละนิ้ว พร้อมบีบนวดให้ผ่อนคลาย “ซูซู เจ้าไม่ต้องกลัว ครั้งแรกของเจ้าอาจจะเจ็บอยู่บ้าง แต่ข้าจะพยายามอ่อนโยนให้มากที่สุด”

            ซูยีโพล่งออกมาทันควัน “ข้ามีอะไรต้องกลัว อยากมากก็คิดว่าโดนสุนัขกัด แต่ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจว่าท่านเป็นสุนัขป่าหรือสุนัขบ้า” คำพูดนั้นตั้งใจจะด่าว่าหวางเอี๋ยนซู แต่แทนที่อีกฝ่ายจะโกรธกลับหัวเราะราวกับมีความสุขเสียเต็มประดา ขณะที่มือทั้งสองกำลังวุ่นวายกับการปลดสายรัดเอวของซูยี “เช่นนั้นเจ้าก็ลองพิสูจน์ดูว่าข้าเป็นสุนัขชนิดใด” เมื่อสายรัดเอวหลุดจาก สาบเสื้อคลุมสีแดงเข้มก็แยกออกจากกันเผยให้เห็นชุดข้างในที่ทำจากผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะ ซูยีตื่นตระหนกและหวาดกลัวจึงรีบคว้ามืออีกฝ่ายไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวทำอย่างอื่นอีก

            หวางเอี๋ยนซูยิ้มขณะมองหน้าซูยีแล้วกล่าว “ซูซู คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของพวกเรา ไม่ว่าเจ้าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ไม่สำคัญ แต่ถึงอย่างไรคืนนี้จะไม่มีวันผ่านไปโดยเสียเปล่า ถ้าเจ้ากลัว คืนนี้ข้าอาจจะยังไม่ทำอะไร แต่ถ้าข้าหมดความอดทนขึ้นมา เรื่องนี้ก็ต้องมาถึงไม่วันใดก็วันหนึ่ง” ขณะพูด มือของหวางเอี๋ยนซูก็ยังขยับเคลื่อนไหวอยู่ไม่หยุด แม้ซูยีจะพยายามปัดป้องแต่ท้ายที่สุดเสื้อคลุมสีขาวราวหิมะก็ถูกกระชากออกเผยให้เห็นแผ่นอกเรียบเนียนขาวผ่อง

            ซูยีกัดริมฝีปากของตนอย่างรุนแรง ความอับอายไหลวนอยู่ในร่าง แต่หวางเอี๋ยนซูก็ทำให้อีกฝ่ายอับอายมากขึ้นไปอีกด้วยการลดมือลงต่ำแล้วดึงกางเกงสีแดงเข้มและกางเกงชั้นในรูดออกจากสะโพกบาง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซูซู นับต่อแต่นี้เจ้าจะเป็นของข้าและข้าก็จะเป็นของเจ้า พวกเราจะอยู่ครองคู่กันตราบนานเท่านานทั้งชาตินี้และชาติหน้า เราจะไม่มีวันพรากจากกัน เจ้าว่าดีหรือไม่?”

            “ไม่ดี” ซูยีเค้นสองคำนั้นออกมาด้วยความยากลำบาก การที่ต้องเปิดเผยร่างกายเปลือยเปล่าทำให้ลมหายใจถึงกับปั่นป่วนวุ่นวาย สายตาของหวางเอี๋ยนซูที่จ้องมองร่างเปลือยของเขานั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายราวกับสุนัขป่า ถึงแม้จะหลับตาแน่นก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่โลมเลียไปทั่วทุกส่วนของร่างกายที่เปลือยเปล่า สักพักก็รู้สึกถึงร่างแข็งแรงที่กดทาบทับลงมา และสองแขนที่เต็มไปด้วยพละกำลังที่กำลังโอบรัดร่างเขาไว้ในอ้อมกอด

            ซูยีพยายามอดกลั้นที่จะไม่ผลักร่างของหวางเอี๋ยนซูให้ออกห่าง ภาพของเหตุการณ์ที่เกือบมีการสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ลานกว้างในวันนั้นยังคงติดอยู่ในใจของซูยี ในสมองของเขาส่งเสียงดังก้องอยู่ภายในว่า ต้องอดทน ข้าต้องอดทน ในที่สุดซูยีก็เอ่ยปากถาม “หวางเอี๋ยนซู ถ้า...ถ้าคืนนี้ข้ายอมเป็นของท่าน ท่าน...จะปล่อยชาวบ้านพวกนั้นใช่หรือไม่?”

            หวางเอี๋ยนซูมองหน้าของซูยีที่แสดงถึงความวิตกกังวล แล้วจึงพยักหน้า “แน่นอน แม้ว่าคำถามของเจ้าจะทำให้ข้าคิดถึงความทรงจำอันเลวร้าย ซูซู ข้าขอให้เจ้ารักษาสัญญาที่ว่าจะอยู่เคียงคู่ข้าตลอดชั่วชีวิต มิเช่นนั้น ถ้าเจ้าผิดสัญญา ข้าอาจจะกลายเป็นสัตว์ป่าขึ้นมาอีก”

            “ตอนนี้ท่านก็เป็นสัตว์ป่าอยู่แล้ว” ซูยีบ่นเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง จึงเปิดโอกาสให้หวางเอี๋ยนซูได้ขบเบา ๆ ที่ติ่งหูนุ่มนิ่ม เป็นสาเหตุให้ร่างของซูยีถึงกับสั่นสะท้าน

            “แยกขาออก” หวางเอี๋ยนซูเอ่ยปากออกคำสั่งกับร่างผอมบางที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาแต่ซูยีกลับเกร็งขาเข้าหากันแน่นขึ้น หวางเอี๋ยนซูได้แต่ยิ้มอย่างระอา แล้วจึงเบียดร่างแข็งแรงของตนลงแนบกับอีกฝ่ายจนแทบไม่มีช่องว่าง

            ซูยีสามารถได้ยินเสียงหัวใจของหวางเอี๋ยนซูเต้นเป็นจังหวะและทรงพลังส่วนเสียงหัวใจของเขานั้นกลับระรัวเร็วด้วยความวุ่นวายใจ ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะใช้สายตามองไปที่ใดหรือจะวางมือไว้ที่ตรงไหน ทันใดนั้นซูยีก็บังเกิดความเย็นวาบที่ขา เมื่อต้นขาแกร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นสอดแทรกเข้ามาระหว่างเรียวขาสองข้างของตน พร้อมกับถูไถไปมาที่รอยแยกระหว่างขาสองข้างด้วยจังหวะหนักเบาสลับกัน

            “อื้อ...” ซูยีร้อง เขาพยายามจะบีบขาของตนเข้าหากัน แต่ไม่สามารถทำได้ จึงเปลี่ยนเป็นพยายามดันสิ่งที่กำลังเสียดสีร่างกายนั้นให้ออกห่าง มือที่ป่ายเปะปะพลันสัมผัสวัตถุขนาดใหญ่ เมื่อรู้ว่าเป็นสิ่งใด ใบหน้าของซูยีก็แดงราวกับชาด ริมฝีปากของเขาเคยได้สัมผัสสิ่งนั้นมาก่อนแล้ว จดจำได้ถึงขนาดและความยาว ภาพเหตุการณ์ความทรงจำในห้องอาบน้ำเด่นชัดอยู่ในหัว ทำให้ซูยียิ่งวิตกจริต หัวใจของซูยีเจ็บปวดและทรมานเมื่อคิดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

            หวางเอี๋ยนซูมองใบหน้าแดงฉานของซูยีแล้วอมยิ้ม “ซูซู เจ้าคิดอะไรอยู่ อันที่จริงพวกเราน่าจะเปลี่ยนที่ไปเป็นห้องอาบน้ำที่ด้านหลังเพื่อทบทวนเวลาที่เราเคยมีความสุขกัน”

            ในที่สุดซูยีก็ไม่สามารถอดทนต่อไปได้อีก ทั้งเจ็บใจและขมขื่น “ท่านคิดจะกลั่นแกล้งข้าไปถึงเมื่อใด ถ้าท่านต้องการก็รีบทำ ข้าจะนอนให้ท่านทำ...เหมือนคนตาย” พูดจบก็บังคับร่างกายให้นอนนิ่ง ๆ

            เมื่อโดนต่อว่า ก็ทำให้หวางเอี๋ยนซูรู้สึกสำนึกขึ้นมาบ้างจึงรีบปลอบโยนซูยี “เอาละ ข้าจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว แต่เจ้าต้องผ่อนคลายมากกว่านี้ มิฉะนั้นจะยิ่งเจ็บ” พูดจบก็ลูบบั้นท้ายเปลือยเปล่าของซูยี แล้วนิ้วมือแข็งแรงค่อย ๆ สอดเข้าไปในช่องเล็กแคบตีบแน่นทางด้านหลัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #362 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:15
    เริ่มมีลางว่าจะเกียมัว55555
    #362
    0
  2. #279 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:14

    ใช้วิชาหน่อยเซะฝ่าบาท ทำให้น้องมีอารมณ์ร่วมน่ะ ทำเป็นมั้ย

    #279
    0
  3. #206 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:31
    น้องยอมแล้ววววว ถึงจะไม่เต็มใจก็เถอะ แต่น้องยอมอ่ะ 55555 เริ่มเอ็นดู แล้วพี่เค้าโดนด่ายังจะหัวเราะชอบใจ 5555 อารมณ์ดีมากสินะ เลยไม่โกรธ 55555
    #206
    0
  4. #50 seobabyz (@seobabyz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 08:25
    จาเปงลมมมม
    #50
    0
  5. #9 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:31
    เสียแรงมีเมียหลายคน
    เล้าโลมค่ะเลัาโลม
    #9
    0