หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 30 : บทที่ ๑๑ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ต.ค. 60

อินทิราเดินกลับไปยังรถจักรยานยนต์ที่จอดไว้ในบริเวณจอดรถใกล้ล็อบบี้ หญิงสาวสอบถามถึงสถานที่ที่ต้องการไปกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ทบทวนจนแน่ใจแล้วจึงขี่รถจักรยานยนต์ออกไป แม้จะขี่ไม่แข็งนัก แต่เธอก็ต้องพาตนเองไปให้ถึงที่หมายให้ได้ เพราะไม่มีใครที่เธอจะขอความช่วยเหลือได้เลย

ใช้เวลาไม่นานนักอินทิราก็นำรถจักรยานยนต์เข้าไปจอดยังหน้าร้านขายยา กว่าจะข่มความอายเข้าไปถามพนักงานในร้านได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่ แต่ไม่ว่าอย่างไรอินทิราก็ต้องซื้อยาตัวนี้ให้ได้

ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี...

เมื่อพนักงานในร้านยื่นกล่องยาที่บรรจุอยู่ในถุงกระดาษใบเล็กให้พร้อมกับอธิบายวิธีกินอย่างละเอียด อินทิรารับห่อยามาใส่กระเป๋า จ่ายเงิน แล้วกลับออกมายังรถจักรยานยนต์ที่จอดไว้ ก่อนจะขี่กลับไปยังห้องพัก

ถึงห้องพัก หญิงสาวแกะยาเม็ดหนึ่งออกมาจัดการกินทันที ยาเม็ดเล็ก ๆ ไม่ลำบากที่จะกลืน แต่ความรู้สึกอดสูใจในขณะที่กินยาต่างหากที่ทำเอาแทบจะกลืนไม่ลง ไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตจะมีวันนี้

วันที่ต้องกินยาคุมฉุกเฉินเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์...

อินทิราแกะยาอีกเม็ดที่ยังอยู่ในแผงเล็ก ๆ นั้นออกมาห่อด้วยกระดาษทิชชูแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ เพราะเธอต้องกินยาเม็ดนั้นในอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้า

เมื่อจัดการเก็บเม็ดยาเรียบร้อย หญิงสาวก็รวบรวมกล่อง แผง และฉลากยาใส่ในถุงกระดาษที่ทางร้านใส่กล่องยามาให้ แล้วเดินเอาไปทิ้งในถังขยะที่ทางรีสอร์ตจัดวางไว้ห่างจากห้องพักค่อนข้างมาก เรียบร้อยแล้วจึงเดินไปอีกฝั่งของรีสอร์ต ซึ่งตรงกันข้ามกับชายหาดที่นัดพบ เธอยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใคร

อินทิรามองไปยังเวิ้งน้ำกว้างไกลสุดสายตา สายลมอ่อน ๆ ที่พัดแผ่ว เสียงคลื่นกระทบหาดคล้ายเสียงดนตรีจากธรรมชาติขับกล่อม ทำให้หัวใจที่สับสนรู้สึกสงบลงเล็กน้อย หญิงสาวถอดรองเท้าแล้วถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะเดินทอดน่องไปตามผืนทรายฉ่ำน้ำ ความคิดล่องลอยไปถึงเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างไปตลอดกาล

อินทิราพยายามทบทวนความรู้สึกของตน ว่าเหตุใดเธอจึงได้รู้สึกแย่นัก ทั้ง ๆ ที่ในตอนนั้นเธอก็โอนอ่อนไปกับเขา ไม่ได้ขัดขืนหรือทำท่าไม่ต้องการสักนิด แต่เมื่อเหตุการณ์ล่วงเลยเธอกลับทั้งโกรธและเสียใจจนไม่อยากจะเห็นหน้าเขาอีกเลย

เมื่อมาทบทวนดูแล้ว อินทิราคิดว่าที่เธอโกรธเขานักคงเป็นเพราะภูมิผิดคำพูดที่ให้ไว้กับเธอ เขาเคยบอกจะให้เวลา ให้เธอได้ทำความคุ้นเคยกับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงไป และเธอก็ไม่ได้รังเกียจเขาเลย เปลืองเนื้อเปลืองตัวไปกับเขาก็ตั้งมาก เขาน่าจะรอได้ รอให้เธอพร้อม...ทั้งตัว...และใจ ไม่ใช่ชิงสุกก่อนห่ามเช่นนี้ เพราะถึงแม้ตัวเธอจะพร้อมอย่างไร แต่ใจนั้นยังต้องใช้เวลาอีกมาก

คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ อินทิรายังไม่พร้อมแม้แต่จะพูดคุยกับเขา อย่าว่าแต่จะต้องไปทำงานอยู่ด้วยกันไกลถึงเชียงรายเลย บางที... บางทีเธอจะขอพี่ชายไปเรียนต่อ เธอต้องการระยะห่างเพื่อทบทวนความรู้สึกของตน เพราะไม่แน่ใจว่า หากยังได้เห็นหน้า ได้พูดจากัน เขาจะไม่ใช้ความเหนือชั้นกว่าหลอกล่อให้เธอติดกับเขาอีกอย่างที่เขาเคยทำมาก่อน

อินทิราใช้เวลาเพียงลำพังที่ชายหาดอยู่นาน จนเมื่อรู้สึกว่าแดดร้อนจัดจึงได้มองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงจึงเดินกลับไปยังชายหาดหน้ารีสอร์ต สถานที่นัดพบ โดยหวังว่าพี่ชายกับเพื่อนรักคงจะรออยู่ที่นั่นแล้ว

 

ภูมิซึ่งรออยู่ที่ชายหาดนานแล้วแต่ไม่เห็นอินทิรากลับมาสักที เมื่อมองดูเวลาเห็นว่าใกล้เที่ยงจึงตัดสินใจออกเดินตามหา เขาไม่แน่ใจว่าเธออยู่ที่ไหน แต่จะให้เขานั่งรออยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไร เขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน

ภูมิเดินกลับไปทางห้องพัก เขาไม่แน่ใจ แต่เดาว่าบางทีอินทิราอาจจะกลับไปที่ห้องพักก็ได้ แต่แล้วชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างและก้าวยาว ๆ เข้าไปหา เมื่อเห็นอินทิราเดินตรงมาทางเขา

“น้องอิน พี่กำลังจะไปตามหาพอดีเลย” ชายหนุ่มบอก น้ำเสียงดีใจ

อินทิรามองใบหน้าดีใจอย่างจริงใจของคนตรงหน้าแล้วต้องเบือนหน้าหนี ไม่ว่าเธอจะไม่พอใจเขาแค่ไหน แต่อย่างไรเขาก็คือพี่ภูมิของเธออยู่นั่นเอง ทางที่ดีที่สุดคงต้องอยู่ให้ไกลจากกัน เพื่อให้หัวใจของเธอได้มีเวลาพิจารณาเรื่องระหว่างเขาและเธอ

“อินกำลังจะไปที่ชายหาดค่ะ”

“มาสิ” ภูมิว่าพร้อมกับยื่นมือไปคว้ามือเธอมากุมอย่างเคยชิน

อินทิรากำลังจะสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา ในตอนที่มองเห็นพี่ชายและเพื่อนสนิทเดินตรงมา จึงไม่ได้ทำอย่างที่คิด หากปล่อยให้ภูมิจับจูงอยู่อย่างนั้น ส่วนตัวเธอเองก็นิ่งเงียบ ฟังคนอื่น ๆ ทักทายกัน

หลังทักทายกันแล้วทุกคนตัดสินใจเข้าไปรับประทานอาหารกลางวันในห้องอาหารของรีสอร์ต เสร็จแล้วจึงกลับไปใช้เวลาในช่วงบ่ายที่ชายหาด และจนเย็นย่ำถึงเวลาอาหารเย็น อินทิราก็เกาะติดอยู่กับเพื่อนสนิทและพี่ชาย โดยไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มอีกคนได้เข้าใกล้เลย

 

เช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันเดินทางกลับ เนื่องจากขามาบุษราคัมเมาเรืออิศราจึงตัดสินใจเช่าเหมาเรือสปีดโบตของรีสอร์ตให้ไปส่ง เมื่อเรือเทียบท่า พี่ชายของอินทิราก็แยกตัวไปพร้อมกับเพื่อนรัก ทิ้งหญิงสาวให้เดินทางกลับกับเพื่อนสนิทของเขาอย่างเช่นขามา อย่างที่ไม่ได้รู้เลยว่าบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

อินทิรานั่งเงียบมาตลอดทาง ใจไม่อยากกลับบ้านกับเขาเลย แต่ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลใดมาบอกพี่ชาย จึงต้องทนนั่งอยู่ในรถด้วยกันอย่างอึดอัด เมื่อภูมิชวนคุย เขาถามคำเธอก็ตอบคำอย่างเสียไม่ได้

เมื่อรถลงจากทางด่วนเข้าสู่การจราจรอันแน่นขนัดของกรุงเทพมหานคร และเห็นว่าไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านของเธอ อินทิราก็หันไปโวยวาย

“พี่ภูมิจะพาอินไปไหนคะ!

“ไปคุยกันก่อน”

“ไม่ค่ะ อินอยากกลับบ้าน”

“พี่ส่งอินกลับบ้านไม่ได้หรอกถ้าเรายังไม่ได้คุยกันให้เข้าใจ” ภูมิตอบ น้ำเสียงไม่มีวี่แววล้อเล่น

“ไปส่งอินเถอะค่ะ อินยังไม่พร้อมจะคุย ขอเวลาให้อินหน่อยนะคะ” อินทิราบอก

น้ำเสียงอ่อนระโหยและสายตาวิงวอนที่มองมาทำให้ภูมิรู้สึกแปลก ๆ เขาไม่เคยเห็นอินทิรามีท่าทางแบบนี้มาก่อน อินทิราของเขามีแต่ความสดใส เวลาเธอพูดจามีแต่ความมั่นอกมั่นใจ ไม่ใช่หญิงสาวที่มีท่าทางอ่อนแรง แววตาสับสนราวกับอมทุกข์อย่างแสนสาหัสเช่นนี้ และมันทำให้เขาไม่กล้าดึงดันเอาแต่ใจอย่างที่เคย

“โอเค” ชายหนุ่มบอกอย่างตัดสินใจได้ในที่สุด

--------------------------------------------

 หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

66 ความคิดเห็น