หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 35 : บทที่ ๑๓ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 พ.ย. 60

ทั้งปัญหาที่ประสบตั้งแต่ไปทำงานวันแรกและการจราจรอันแออัดในระหว่างขับรถกลับบ้าน ทำให้อินทิรารู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงเมื่อก้าวเท้าเข้าบ้าน ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นไปอีกเมื่อพบเพียงบ้านที่เงียบเหงา เพราะมีเธออยู่เพียงลำพังหากไม่นับแม่บ้านที่เตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว บิดามารดายังไม่กลับจากที่ทำงาน ส่วนพี่ชายก็คงอยู่ที่คอนโดมิเนียมของเขา ที่แม้ว่าช่วงสองสามวันมานี้เขาจะกลับมานอนค้างที่บ้าน แต่ก็ดึกดื่นหลังเที่ยงคืนทุกวัน ส่วนเพื่อนสนิทที่เคยตัวติดกัน ตอนนี้ก็กลับไปตัวติดกับพี่ชายของเธอแทนเสียแล้ว

ส่วนใครอีกคน...ก็กำลังเดินทางไปยังที่อันแสนห่างไกล...

“คุณอินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าดูซีด ๆ ดื่มน้ำส้มเย็น ๆ ก่อนนะคะ ป้าเพิ่งคั้นเสร็จใหม่ ๆ” แม่บ้านทักทายพร้อมกับยื่นแก้วน้ำส้มเย็นเฉียบที่มีหยดน้ำเกาะพราวที่ข้างแก้วให้หญิงสาว

อินทิรารับมาดื่มเกือบครึ่งแก้ว ก่อนจะตอบน้ำเสียงระโหย “เปล่าค่ะ อินแค่เหนื่อย เดี๋ยวอินเอาน้ำส้มขึ้นไปกินข้างบนนะคะ ขออาบน้ำนอนพักแป๊บหนึ่ง ป้าพรช่วยขึ้นไปเรียกอินตอนเวลาอาหารเย็นเลยก็แล้วกันนะ”

“ได้ค่ะคุณอิน ให้ป้าเอาขนมขึ้นไปให้ด้วยไหมคะ” ป้าพรอาสาอย่างใจดี

“ไม่ดีกว่าค่ะ อินอยากนอน เหนื่อยมากเลย” อินทิราว่าก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบนของตัวบ้านเพื่อไปยังห้องนอนของตน

อินทิราทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงทันทีที่เข้ามาในห้องได้ หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เคยคิดว่าการไปทำงานวันแรกจะรู้สึกสนุกกลับไม่ใช่ ประสบการณ์ที่ได้ช่างห่างไกลกับที่เธอวาดฝันไว้เหลือเกิน

หญิงสาวนอนหลับตานิ่ง ๆ สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นมองหากระเป๋าที่เธอโยนอย่างไม่ใส่ใจในตอนที่ก้าวเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นว่าวางอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่เธอวางแก้วน้ำส้มไว้ อินทิราก็เดินไปควานหาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในนั้น

เมื่อดูหน้าจอโทรศัพท์แล้วเห็นว่าไม่มีใครโทร. เข้า หรือข้อความใด ๆ จากใครเลย อินทิราก็ถอนหายใจ ไม่แน่ใจว่าอาการโหวงในอกที่รู้สึกอยู่นี้เป็นเพราะผิดหวังหรืออะไร แต่...เธอไม่ควรจะผิดหวังไม่ใช่หรือ เธอไม่ได้รอโทรศัพท์หรือข้อความจากใครเสียหน่อย

อินทิรากดหาหมายเลขโทรศัพท์ของเพื่อนสนิท ที่แม้จะรู้ว่าตอนนี้คงกำลังมีความสุขอยู่กับพี่ชายเธอ แต่เชื่อว่าแม่เพื่อนรักไม่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนหรอกน่า

เสียงเรียกเข้าดังอยู่หลายครั้งก่อนที่จะได้ยินเสียงสดใสของบุษราคัมส่งมาตามสาย

“อิน ไปทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง”

“นรกมาก” อินทิราตอบน้ำเสียงกรุ่นโกรธ ใบหน้าบึ้งตึง

“อ้าว ทำไมล่ะ” บุษราคัมถาม น้ำเสียงราวกับผิดหวังแทนเธอที่การทำงานวันแรกไม่ได้สนุกอย่างที่คิด

อินทิราเล่าถึงการประคารมเล็ก ๆ ระหว่างเธอและเจนจิตรีให้บุษราคัมฟัง ก่อนจะสรุปในสิ่งที่คิด

“ยายพี่เจนนี่เกลียดฉันแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย”

“แล้วเขาจะมาเกลียดแกทำไม ไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย” บุษราคัมว่า

“ไม่รู้สิ คงเพราะคิดว่าฉันเป็นเด็กเส้นมั้ง เดาเอาน่ะ ฉันไม่กล้าถามใคร ยังไม่รู้ว่าใครเป็นใครเลย”

“แล้วแกจะทำยังไงต่อไป” บุษราคัมถามน้ำเสียงเป็นห่วง

อินทิราอดยิ้มไม่ได้ มิตรภาพระหว่างเธอและบุษราคัมนั้นเหนียวแน่นและยาวนาน ที่บางหนก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าถ้อยคำห่วงหาสั้น ๆ อย่างเช่นที่บุษราคัมทำอยู่ตอนนี้เลย

“ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่ก็คงต้องเลี่ยง ๆ ไม่อยากมีเรื่อง จริง ๆ นะพลอย ฉันก็แค่อยากทำงาน ทำไมเขาไม่ปล่อยให้ฉันได้ทำงานอย่างสบายใจนะ”

“แกเล่าให้พี่ภูมิฟังหรือยัง พี่ภูมิว่าไงบ้าง”

บุษราคัมถามถึงใครบางคนที่ทำให้อินทิราค้อนลมค้อนแล้ง ก็ไม่ใช่เพราะเขาหรือไงที่ส่งเธอเข้าไปหายายพี่เจนนั่น แล้วตัวเองก็ไม่อยู่รับผิดชอบ!

“ฉันไม่อยากเป็นเด็กขี้ฟ้องนี่ แค่นี้เขาก็เหม็นขี้หน้าฉันจะตายอยู่แล้ว ถ้าฉันบอกพี่ภูมินะ สงสัยพรุ่งนี้ยายพี่เจนคงไม่ยอมให้ฉันเข้าบริษัทแหง” ตอนท้ายอินทิราพูดติดตลก จึงได้ยินเสียงเพื่อนหัวเราะกิ๊กมาตามสาย

“ก็ดีสิ ถ้าเขาไม่ให้แกเข้า พรุ่งนี้เราก็ไปชอปปิ้งกันเลย...คิดถึงแกจะตายแล้วเนี่ย”

“อย่ามาพูด วัน ๆ แกก็เฝ้าแต่ผู้ชาย จะให้ฉันเชื่อได้ไงว่าคิดถึงเพื่อน”

“โธ่...ผู้ชายก็ส่วนผู้ชาย เพื่อนก็ส่วนเพื่อน ถึงจะมีผู้ชายบุษราคัมก็ไม่ลืมเพื่อนหรอกน่า”

“ให้มันจริงเถอะ แล้วนี่แกทำอะไรอยู่ ฉันเป็นกอขอคอหรือเปล่า” อินทิราถามเพื่อนน้ำเสียงล้อเลียน เดาว่าบุษราคัมจะต้องทำท่าเขินอยู่แน่ ๆ

“เปล่า รอพี่อิฐทำกับข้าวอยู่”

“ทำกับข้าว! คุณชายใหญ่บ้านฉันนี่นะทำกับข้าว อยู่บ้านไม่เคยทำแต่ทำให้สาวกิน แกได้เป็นพี่สะใภ้ฉันแน่ ๆ แบบนี้”

“แกอย่าแซวสิ เขินนะ”

บุษราคัมทำเสียงงุ้งงิ้งมาตามสาย ทำให้อินทิราหัวเราะขัน อารมณ์ดีขึ้นกว่าตอนก่อนที่จะได้คุยกันมากมายนัก การได้เห็นว่าเพื่อนมีวี่แววว่าจะสมหวังในความรักกับพี่ชายเธอ ทำให้อินทิรามีความสุขมากพอแล้ว แม้ว่าเรื่องของตัวเองจะยังคาราคาซังอยู่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เธอเชื่อว่าในที่สุดแล้วทุกอย่างก็จะต้องคลี่คลาย ไม่ว่าจะในทางดีหรือทางร้ายก็ตาม

“ฉันไม่กวนเวลาสวีตของแกแล้วนะ ไปละ”

“อืม...มีอะไรแกโทร. หาฉันได้ตลอดนะ ห้ามเกรงใจ รู้เปล่า” บุษราคัมสำทับ

“ค่า...คุณว่าที่พี่สะใภ้ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะโทร. รายงานสดจากนรกให้ฟังนะคะ แค่นี้แหละ บาย ๆ”

หลังวางสายจากเพื่อนรัก อินทิราวางโทรศัพท์มือถือไว้บนเตียง ส่วนตัวเธอเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย เมื่อออกมาจากห้องน้ำอีกครั้งก็รู้สึกสดชื่นสบายตัว อีกทั้งการได้คุยกับบุษราคัมก่อนหน้านี้ก็ทำให้สบายใจขึ้นมาก อารมณ์แย่ ๆ ที่แบกกลับมาจากที่ทำงานหายไป ทำให้เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อินทิราก็ลงไปพบหน้าบิดามารดาด้วยใบหน้าที่สดใส ราวกับไม่ได้ผ่านเรื่องราวแย่ ๆ มาทั้งวันเลย

บิดามารดาไม่จำเป็นต้องมารับรู้เรื่องราวเครียด ๆ ของเธอนี่นะ... 

----------------------------------------------------

ต้องขอโทษที่หายไปนานเลย พอดีว่าไปยุ่งกับการทำเล่มของสำนักพิมพ์อยู่ ทั้งกรองอักษร ทั้งโรสบุ๊คส์ ตอนนี้เสร็จไปสองเรื่องแล้วเลยมีเวลามาอัปพี่ภูมิต่อค่ะ 

สรุปว่าโรสเปิดให้จองรีพรินต์พี่อิฐกับพี่ภูมิอีก เล่ม 299 จัดพิมพ์จำนวนจำกัดตามยอดจอง ใครอยากได้เล่ม กดสั่งซื้อที่เว็บได้เลยค่ะ 

สั่งซื้อหนังสือคลิกที่นี่

หรือใครรอไม่ไหว จัดอีบุ๊กมาอ่านเลยก็ได้ค่ะ

 หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

66 ความคิดเห็น