คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 39 : 39. บทเรียน


     อัพเดท 16 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 161 Overall : 78,969
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 39 : 39. บทเรียน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1670 , โพส : 12 , Rating : 67% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


39. บทเรียน

 

                ยามเช้าปกติของทุกวันที่แสงแดดจะลอดผ่านผ้าม่านส่องกระทบเปลือกตา ราวกับช่วยปลุกให้คนที่นอนหลับใหลได้รู้เวลาตื่น แพขนตาหนาขยับไปมาก่อนที่ดวงตาจะเปิดลืมขึ้นหากแต่ยังไม่ได้ขยับตัว เนื่องด้วยยังมีเรียวแขนของใครอีกคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังกอดเกี่ยวเอาไว้ แผ่นหลังแนบสนิทกับแผ่นอกอุ่น เจ้าปีศาจน้ำแข็งมักจะนอนนิ่งอยู่แบบนั้นเนิ่นนานรอให้อีกฝ่ายขยับตัวแล้วจึงค่อยส่งเสียงปลุกอีกฝ่ายให้รู้สึกตัว

 

                ตั้งแต่จำความได้ตอนลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีเพียงห้องที่ว่างเปล่าเงียบเหงา กับบรรยากาศเย็นเยือกสุดขั้วหัวใจในปราสาทน้ำแข็ง ไม่มีฝ่ามือของท่านแม่ที่คอยยิ้มให้ตอนตื่นลืมตา มีเพียงเตียงกว้างกับหิมะขาวโผลนสุดลูกหูลูกตายามมองออกไปข้างนอก

 

                ครั้งแรกที่นอนรวมคนอื่นก็เป็นท่านพี่เจ้าของฉายาตัวแสบ(โดนบังคับ)กับเจ้ามังกรฟิลล์(ตามมาเพราะหวงนาย) แต่น่าแปลกความรู้สึกอุ่นวาบในอกมันเป็นคนละแบบ ไม่มีรู้จะยกเหตุผลใดมาอ้างอธิบายกับตัวเอง เพียงแค่รู้ว่าไม่กล้าขยับตัวด้วยกลัวว่าอีกคนจะตื่น..อยากยืดเวลายึดอ้อมแขนอุ่นนี้เอาไว้ให้นานอีกสักนิด หัวใจที่เคยชินชากับความเยือกเย็นกำลังเสพติดความอบอุ่นในอกจนยากจะถอนตัวเสียแล้ว

 

                "อือ...อืม..นายตื่นแล้วเหรอ....ฮ้าวววว" เจ้าของเตียงขยับตัว แต่ยังไม่ยอมละแขนออกจากตัวอีกคน แถมยังหน้าด้านขยับซุกหน้าเข้าไปใกล้อีกต่างหาก แค่นี้ก็แทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว เนื่องด้วยคนตัวเล็กกกว่าถูกดึงมากอดแนบแน่นจมหายไปในอ้อมแขน

 

                ใครเลยจะมีความสุขเท่าไอ้คุณเจ้าชาย มีหมอนข้างตัวนิ่มๆ มาให้นอนกอดทุกค่ำคืน แรกๆ ก็มีเกร็งๆ ขัดเขินกันบ้าง คนที่ไม่คิดอะไรก็สบายไปแต่ไอ้คนที่มัน 'คิดลึก' นี่สิลำบาก! เป็นเจ้าของเตียงแต่ต้องมานอนเกร็งตัวแข็งอยู่ริมเตียง พอผ่านไปสองคืนเจ้าปีศาจตัวเล็กมันก็ขยับมาซุกแผ่นหลังเสียเอง แถมยังมีหน้ามาบอกตาแป๋วๆ ว่าอุ่นดีอีกต่างหาก..ไอ้คนทางนี้ก็เลยได้ใจกอดไม่ปล่อยน่ะสิ

 

                "ทำไมไม่ปลุกล่ะ หืม?" ช่างกล้าพูดออกมาทั้งที่เสียงตัวเองยังงัวเงีย แถมยังไม่ยอมปล่อยตัวอีกคนออกจากอ้อมแขน

 

                นีลซ่อนรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะพลิกตัวหันกลับไปเผชิญหน้า ระยะนี้..ได้กลิ่นกระทั่งกลิ่นลมหายใจและไออุ่นที่ส่งผ่านมา สายตาคู่นั้นทอดมองมาแน่นิ่ง ทั้งที่เจ้าตัวไม่สนใจจะเสยหรือปัดผมที่กระเซอะกระเซิง ทั้งอย่างนั้นก็ยัง...น่ามอง... ฝ่ามือเย็นชืดแตะลงบนเสี้ยวใบหน้าอุ่นของคนที่เพิ่งตื่น..เพียงแค่คิด ร่างกายมันก็ขยับยกเองโดยไม่รู้ตัว

 

                เจไนท์รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจที่จะ 'ยั่ว' เป็นเพียงปฏิกิริยาไร้เดียงสาทางโลกมนุษย์ของเจ้าปีศาจที่ถูกกักอยู่แต่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่...เรื่องใจเต้นกับอาการที่เป็นอยู่ใครห้ามได้รึ...? เพียงแค่ฝ่ามือเล็กแต่แผ่วเบาลากผ่านไปมาก็ทำเอาเคลิ้มหัวใจมันลิงโลดอยากจับปีศาจกดให้มันรู้แล้วรู้รอด

 

                หมับ!

                เจ้าของฝ่ามือที่โดนคว้ามับทำตาโตแล้วกระพริบปริบๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังมึนงงสงสัย บวกกับเพิ่งจะรู้ตัวที่ตัวเองยกมือไปวางแปะอยู่บนใบหน้าอีกฝ่ายแบบนั้น ทำเอาอาการร้อนวูบโจมตีทั่วใบหน้า จะรั้งมือกลับมาก็ไม่ทัน

 

                "นายนี่น่ะ ทำอะไรรู้ตัวบ้างไหม?" เจไนท์ทำยังกับเรื่องร้ายแรงระดับประเทศ

 

                "ผม..ขอโทษ..อ๊ะ.." ใบหน้าขาวสลดวูบทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผิดเรื่องอะไร แต่ยังไม่ทันได้ถามเอาความ จมูกโด่งก็กดลงมาบนหน้าผากไล่เรื่อยไปจนถึงขมับ ยังไงกันแน่ เมื่อกี้ทำเสียงดุแต่ตอนนี้กลับลูบหลังด้วยความอ่อนโยน

 

                "ฉันน่ะ...หนุ่มสุขภาพดีตื่นง่ายนะ เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง...!" ดุไปพลางแล้วก็ถอนหายใจไปพลางราวกับกำลังตัดใจจากอะไรที่มันยากเย็น

 

                ส่วนเจ้าปีศาจที่กำลังตีความก็นอนกระพริบตาปริบๆ ให้อีกฝ่ายกอดอยู่อย่างนั้น แล้วก็เข้าใจไปว่า...โดนโกรธที่ตื่นก่อนแต่ไม่ยอมปลุก แต่ก็ยังงงว่าทำไมทั้งที่บอกว่าตัวเองตื่นง่ายแต่ดันมาโกรธทางนี้

 

                "โกรธที่ผมไม่ปลุกเหรอ?" คิดอะไรยังไงก็พูดออกไปแบบนั้น แต่คนโดนถามที่กำลังเคลิ้มนี่สิถึงกับเหวอ

 

                ...ขนาดนี้แล้วไอ้เจ้าปีศาจตัวเล็กมันยังคิดว่าที่กำลังปฏิบัติต่อกันอยู่นี่...คนปกติเขาทำกัน!?

               

                มันน่าไหม!!

 

                "นายนี่มัน.. เจ้าปีศาจจอมทำลายบรรยากาศ! " พอโดนว่าเอาแบบนั้น แถมยังมีปลายนิ้วเรียวที่จิ้มหน้าผากแล้วก็บีบปลายจมูกอีกที

 

                "ก็ผมเห็นคุณเจไนท์ยังไม่ตื่น ก็เลยไม่กล้าปลุก" ไม่กล้าขยับตัวด้วยเหอะ นอนนิ่งสมกับเป็นปีศาจน้ำแข็ง

 

                "ฉันไม่ได้โกรธนายเรื่องนั้น!" เจไนท์ดุปนขำ ไม่รู้จะทำยังไงกับเจ้าปีศาจตรงหน้าดี ฉลาดเรียนรู้เร็ว แต่พอเป็นเรื่องนี้ทีไรเป็นต้องสะดุดทุกที ขนาดว่าสอนไปเยอะแยะแล้วนะ

 

                "แล้ว...?" นีลยังมีข้อกังขา

 

                "เอาเถอะ ค่อยๆ เรียนรู้ไปล่ะกัน ไม่ต้องรีบหรอก เวลามีอีกเยอะ" พูดจบก็ยื่นหน้าไปจูบหน้าผากขาวแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยวอีกที ก่อนเด้งตัวขึ้นมานั่ง เพราะขืนยังนอนแช่อยู่ในท่านี้..รับรอง..ได้ลัดหลักสูตรไปเรียนบทสุดท้ายก่อนแน่

 

                "คุณเจไนท์.." พอกำลังจะขยับตัวลุกออกจากเตียงนอน เจ้าปีศาจที่ยังนอนตาแป๋วก็เรียกเอาไว้

 

                "ว่าไง..?" หันกลับไปมองพร้อมกับยกมือลูบเส้นผมสีดำสนิทเล่น

 

                "อรุณสวัสดิ์ครับ" ตัดสินใจอยู่นานกว่าที่นีลจะพูดออกไปได้ ..แค่อยากลองพูดแบบนี้กับใครสักคนมานานแล้ว ใครสักคนที่ตื่นลืมตาขึ้นมาเขาก็อยู่ตรงหน้า แล้วพอพูดออกไปปฏิกิริยาอัตโนมัตที่ตามมาก็คือรอยยิ้มที่ไม่สามารถซุกซ่อนได้

 

                คำสั้นๆ ง่ายๆ ที่มักได้ยินจนชินชา แต่มันแตกต่างตรงที่คนพูด...เป็นเจ้าปีศาจน้ำแข็งผู้แสนจะเย็นชา เจไนท์ยิ้มตอบโดยไม่ต้องไตร่ตรองคิดให้นาน ก่อนจะก้มหน้าลงไปทักทายตอบกลับด้วยการมอบจุมพิตหวานเนิ่นนาน

 

                ปิดท้ายด้วยคำขู่สั้นๆ

 

                "ห้ามไปทำแบบนี้กับใครที่ไหนเชียวนะ!

 

                ใครกันที่ช่างขนานนามว่าปีศาจนั้นช่างน่ากลัว....ก็ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งตรงหน้านี่มันน่า....รัก....ยิ่งกว่าอะไร!!

 

----------------

               

               

                ตั้งแต่มีประกาศอย่างเป็นทางการเรื่องศึกชิงธง สถานการณ์ในห้องเรียนก็ดูเหมือนจะเคร่งเครียดขึ้น การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติสำหรับที่นี่ ใครใคร่อวด..อวด ใครใคร่เก็บตัว..ก็เก็บตัว มีให้เห็นชินตา แต่ต้องเป็นที่ยอมรับว่าความโดดเด่นของนักเรียนปราสาทจันทราคือความฉลาดและใฝ่เรียน ในช่วงนี้อาจารย์สาขาวิชาต่างๆ ถูกรบเร้าให้เปิดสอนพิเศษหลังจบชั่วโมงเรียน เพราะบททดสอบในแต่ละทีมยังไม่เปิดเผยจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม...

 

                "เฮ้!! จะเผากันรึไงไอ้บ้า" เสียงตะโกนด่าของไอ้เจ้าเพื่อนตาเดียว ตอนที่ลูกไฟสีฟ้าในมือเพื่อนเจ้าชายลอยวูบผ่านไป

 

                "ทีแกเรียกเพื่อนออกมาเมื่อกี้ล่ะ เกือบโดนเขมือบกันทั้งหมดแล้วไหม?" เจไนท์สวนกลับทันควัน เพราะไอ้เจ้าพื่อนตาเดียวมันพัฒนาขึ้นแล้ว ไม่เรียกงูดินออกมาทั้งฝูง ออกมาทีละตัว แต่...ที่มันออกมานี่ขนาดเท่ากับเขมือบคนลงท้องได้สองคนสบายๆ แถมมันยังไม่สามารถควบคุมได้อีกต่างหาก ให้ตายเหอะ! เกือบจะพลีชีพแล้วเมื่อกี้ ดีว่าได้เจ้าไวท์ไล่เข้าป่ามายาไปเลยรอดตาย

 

                ...ไม่น่าแปลกหรอก เพราะทั้งสามคนเองก็กำลังฝึกเตรียมฝีมืออยู่เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้ถุกนับรวมอยู่ในรายชื่อเรียนพิเศษแต่ละวิชาที่ไอ้เจ้าพวกนั้นมันจัดกัน ไม่รู้เวลา ไม่รู้วิชาและไม่รู้สถานที่ ก็เลยไม่รู้ว่าจะไปเรียนที่ไหนยังไง ตอนเลิกเรียนก็เลยต้องมาจับเข่าฝึกกันเองที่สวนลับหลังหอนอน..

 

                แต่ก็ยังมีใครบางคนที่แทบจะไม่ต้องฝึกอะไร นั่งเล่นกับมังกรสบายใจอยู่ใต้ต้นไม้ เรื่องใช้เวทย์รดับต้นกับโจมตีดูเหมือนจะอยู่ในสายเลือดนีลตั้งแต่จำความได้ด้วยซ้ำ

 

                "ไอ้หมอนี่....ดูไม่มีจุดอ่อนเลยนะ" สายตาที่มองเดาได้ง่ายๆ ว่าเฮร์มิทกำลังอยู่ในอารมณ์อิจฉาตาร้อน

 

                "จุดอ่อนของผม.." เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยเพราะได้ยินเข้าพอดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก้มมองเกล็ดหิมะที่ผุดขึ้นมาบนฝ่ามือ แล้วนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต อาจจะมีพลังเวทย์มากก็จริงแต่เวลาโมโหหรือขาดสติ ณ ช่วงเวลานั้นเจ้าปีศาจจะกลายเป็นระเบิดเวลาทันที ระเบิดลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า

 

                "เฮร์มิทมันล้อเล่นปากเสียไปงั้น นายก็อย่าคิดมากไปเลยน่า" เจไนท์ปลอบเมื่อเห็นเจ้าปีศาจตัวเล็กทำหน้าเครียดจัด

 

                "หมั่นไส้จริงเว้ย อยู่ห้องเดียวกันไม่กี่วัน แก้ตัวแทนกันฉอดๆ " โดนไปหนึ่งดอก! แต่แทนที่ไอ้เพื่อนเจ้าชายมันจะสลดวูบด้วยความเขินอายอย่างที่คาด มันกลับ..

 

                "อิจฉาอ่ะดิ้!" โดนย้อนกลับทันควันยังกับหมัดฮุกขวาเต็มหน้าท้อง แถมด้วยการทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มยักคิ้วกวนประสาทให้...มันหาได้สำนึกไม่! ไอ้เจ้าชายหน้าด้าน!

 

                "ไอ้!!"

 

                สวบ!!

                ทั้งสามคนสะดุ้งวาบหันไปมองที่มาของเสียง เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นความลับ และมีน้อยคนที่อยากจะมานั่งคลุกกับดินกินบนพื้นหญ้าก็เลยกลายเป็นสถานที่ลับที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมา

 

                แต่ผู้บุกรุกกลับไม่ใช่คนแปลกหน้า กลับเป็นอาจารย์ห้องพยาบาลตัวเล็กที่โผล่มาจากแนวต้นไม้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีเช่นเคย

 

                "นึกแล้วว่าต้องมาหลบกันอยู่ที่นี่" เวสต์ทักทายพร้อมรอยยิ้มเหมือนเคย

 

                "มีธุระอะไรกับพวกเราเหรอครับ" นีลหันไปถามด้วยความแปลกใจ แต่คำตอบที่ได้เป็นอาการสั่นหัวน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วยกมือข้างหนึ่งป้องปากก่อนจะกระซิบ

 

                "อย่าบอกใครเชียวล่ะ ผมกำลังอู้งานนะ" คำตอบที่ได้ยินทำเอาสองนักเรียนหัวเราะก๊าก ส่วนอีกคนก็เบือนหน้าไปอีกทางซ่อนรอยยิ้มขบขัน

 

                ก็น่าเห็นใจอยู่หรอก ในช่วงนี้ทุกคนต่างมุ่งมั่นกับการคัดตัวมาก แก่งแย่งชิงกันเด่นชิงกันฝึกแบบไม่มีใครยอมใคร แต่ที่น่าเบื่อก็ตรงที่มีบางพวกช่างสำออยเหลือเกิน แผลนิดหน่อยก็เจ็บกันจะเป็นจะตายเสียแล้ว ไม่แคล้วคนที่ทำงานหนักสุดก็คงเป็นอาจารย์ห้องพยาบาล

 

                "แล้วจะไม่โดนตามตัวเอาเหรอ ปล่อยให้พวกคุณชายบาดเจ็บทางบ้านจะมาเอาเรื่องได้นะ" เจไนท์แกล้งแซวทั้งเสียงหัวเราะเพราะมันกำลังนึกภาพตาม นี่ถ้าได้ร่วมทีมกับใครสักคนที่เจ็บปวดง่ายขนาดนั้นคงปวดหัวตลอดงานแน่

 

                "ผมแขวนป้ายบอกไว้หน้าห้องแล้วล่ะ" เวสต์ขยับแว่นตาพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด 'ไปเก็บสมุนไพรสมานแผล' นั่นแหละป้ายที่เขียนแปะเอาไว้

 

                "นึกว่าจะมีแต่พวกเราที่โดดซ้อมตอนเย็นนะเนี่ย" เฮร์มิทแกล้งหยอก อาจารย์ห้องพยาบาลทำได้แค่เค้นยิ้มฝืดๆ ตอบกลับ

 

                "แล้วนี่..กำลังเตรียมตัวลงสอบคัดเลือกกันเหรอ มีอะไรให้ช่วยไหม?" ทั้งสามคนพยักหน้าแทนคำตอบ แต่คำถามที่สองทำเอาคิ้วขมวดแล้วหันมาสบตากันอย่างลังเล..อาจารย์ห้องพยาบาลจะมาเป็นครูฝึกเนี่ยนะ มันดูเข้ากันตรงไหน

 

                "อาจารย์ไม่ได้อยู่แผนกผู้ช่วยพยาบาลเหรอครับ" นีลเป็นคนเดียวที่กล้าถามด้วยหน้าซื่อ           ๆ นิ่งๆ ...ก็อย่างที่เห็น แม้จะรู้อยู่ว่าอีกฝ่ายได้รับการคัดเลือกให้ไปอยู่หอตะวัน แต่..เดาเอาว่าเพราะความสามารถพิเศษในการรักษา อาจจะช่วยเหลือเด็กที่หอนั้นได้บ้าง ถึงได้ถูกคัดให้ไปอยู่ที่นั่น

 

                "เอ่อ..ผมยังไม่เคยบอกสินะ ว่าเคยเป็นหนึ่งในตัวแทนทีมไขปริศนาของหอตะวันของรุ่นที่แล้ว"

 

                "ห่ะ!!?" เฮร์มิทถึงกับอึ้ง

 

                "ทีมเดียวกับท่านพี่เซเรสอ่ะนะ!" คำตอบที่ได้เป็นรอยยิ้มอีกแล้ว แต่เจไนท์ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ตัวเล็กๆ บอบบางดูแรงน้อยนิดแบบนี้อ่ะนะ เออ..! แม้ว่าจะเคยปะทะกันมาบ้าง แต่...นักเรียนที่หอตะวันรุ่นนั้น ไม่มีตัวเลือกแล้วเหรอ!!

 

                "ผมเคยได้ยินพี่เอเลนกับพี่จีมัสคุยกัน ไม่คิดว่า..." นีลพึมพำเบาๆ เพราะเรื่องบางเรื่องหากจำเป็นต้องรู้ก็จะถาม แต่ถ้าไม่จำเป็นต้องรู้ก็จะทำเป็นลมพัดผ่านไป แต่...ในกรณีที่พี่ชายตัวแสบกับพี่จีมัสเถียงกัน...ถึงไม่อยากฟังยังไงก็ได้ยิน (- -)

 

                "ครับ คุณเอเลน คุณริโอ แล้วก็คุณจีมัสอยู่อีกทีม" เวสต์หันไปตอบ

 

                "องครักษ์สองคนนั่นด้วยเหรอ!!" เจไนท์ทำเสียงสูงไม่อยากจะเชื่อ รู้อยู่หรอกว่าท่านพี่ไรอัสก็เคยลงแข่งกับพี่เซเรส แต่ไม่คิดว่าองครักษ์ข้างกายเกือบทั้งหมดจะเป็นผู้ที่ได้รับคัดเลือกด้วย ตอนแรกนึกว่าเลือกองครักษ์มาจากการไว้วางใจและมิตรภาพ แต่นี่...เท่ากับว่าได้แต่ยอดฝีมือไปทั้งหมดน่ะสิ (ต่อไปนี้จะไม่คิดล้อเล่นแข็งข้อกับท่านพี่อีกแล้ว!!)

 

                "เจ๋ง! งั้นก่อนอื่น ช่วยเล่าให้พวกเราฟังก่อนได้ไหม ศึกชิงธงของรุ่นที่แล้ว" เฮร์มิทออกอาการตื่นเต้น ทำตาลุกวาวร้องขอให้อาจารย์ห้องพยาบาลเล่าให้ฟัง ใบหน้าของเวตส์สลดลงวูบหนึ่งแต่ก่อนจะมีใครสังเกตเห็น เจ้าตัวก็พยักหน้าตอบรับคำขอด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

               

                จวบจนพระอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าที่นักเรียนสามคน กับมังกรตัวเล็กอีกหนึ่งตัวนั่งฟังเรื่องเล่าจากปากอาจารย์พยาบาล โชคดีที่หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันในครั้งนั้น มีริโอคอยเล่าให้ฟัง แล้วหลังจากนั้นก็เก็บข้อมูลดิบจากการเถียงกันของเจ้าเพื่อนหมาป่า แวมไพร์ และญาติเจ้าชาย ค่อยๆ กรองออกมาเป็นเรื่องเป็นราวที่พอจะถ่ายทอดออกมาเล่าให้ทั้งสามคนฟังได้คร่าวๆ

 

                "งั้นก็หมายความว่า แม้จะอยู่ทีมไขปริศนา ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องถอดรหัสอย่างเดียวนะสิ" เจไนท์ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

 

                "กติกาจะเปลี่ยนไปทุกปี ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าหรอก" เวสต์หันไปตอบตามความจริง

 

                "ฉันเดาว่าไอ้พวกที่กำลังเข้าชิงทีมนี้มันไม่รู้เรื่องแน่" เฮร์มิทหัวเราะก๊ากตอนที่นึกภาพตาม ไอ้เจ้าพวกคุณชายทั้งหลายที่แต่งตัวมาเนี้ยบเพียบพร้อมต้องบุกป่าฝ่าดงเลอะดินโคลนปนต้องออกแรงทีไม่ชอบนักหนา แค่คิดก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

 

                "เปิดให้มีคนเข้าชมด้วย..." เจ้าปีศาจน้ำแข็งเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวล แววตาสีเข้มสบเข้ากับแววตาของอาจารย์ห้องพยาบาลราวกับจะสื่อถึงอะไรบางอย่างที่คิด

 

                "ใช่...คุณเอเลนคงไม่พลาดงานนี้แน่.." เพราะไม่อยากให้กังวลจึงยกมือแตะที่เสี้ยวใบหน้าขาวนั้นแล้วลูบเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ทั้งที่รู้ความนัยว่าอีกฝ่ายจะสื่อถึงอะไรแต่ก็ทำเป็นเบี่ยงประเด็นไปอีกทาง

 

                "ผมรู้ว่าพี่เอเลนจะไม่พลาด แต่ถ้าท่านอา...มา...." แม้ความเป็นไปได้จะมีแค่น้อยนิด...แต่...ถ้า...มาเจอกันล่ะก็! ..อาจจะไม่มีทางเป็นไปได้ ท่านอาไม่ได้พิศวาสที่จะลงมาที่เนียร์เรื่องเปิดศึกกลางเมืองคงจะไม่มีทางเกิดขึ้น..ก็ขอให้เป็นเช่นนั้น และขอให้ท่าอายังคงไว้ซึ่งความหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่

 

                "ทำไมล่ะ ท่านอานาย..น่ากลัวมากเหรอ..." เจไนท์กระซิบถามตอนที่เห็นว่าเจ้าปีศาจหน้าซีดลงไปถนัดตาตอนที่พูดถึงคนที่บ้านผู้ที่อาจจะมาดูงานประจำปี

 

                "ก็ไม่ถึงกับน่ากลัวหรอก แค่...ไม่ชอบมนุษย์เท่านั้นเอง" คนเฉลยเป็นอาจารย์ห้องพยาบาลที่นั่งยิ้มแห้งๆ แล้วก็ตบไหล่เล็กของคนที่เหมือนน้องชายเบาๆ อย่างปลอบใจ

 

                "ไม่ชอบมนุษย์?" เจไนท์กำลังพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

                "หมายถึงแกไง ฮ่าๆ" เสียงเฮร์มิทก็ตอกย้ำซ้ำเข้ามาในโสตประสาทเต็มสองหู เพิ่งรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตัวเองขึ้นมา ...ขอบใจมากไอ้เพื่อนยาก(กัดฟัน!!)

 

            "ฉันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดานะ เจ้าชายนะเว้ย เจ้าชาย!!" ไร้ซึ่งหนทางแล้วเจไนท์ถึงได้งัดเอาศักดาขึ้นมาโอ้อวด ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงทันทีที่คำประกาศกร้าวจบลง...ได้ยินกระทั่งเสียงแมลงบิน

 

                แล้วจากนั้น...

 

                "อุ๊บ!! ฮ่าๆ เจ้าชายตกยากสิไม่ว่า" หรือท่าจะเรียกให้ถูกก็คงเป็นเจ้าชายตกที่นั่งลำบาก! เฮร์มิทเป็นคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นไม่อายใคร

 

                "หึ!!" ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ของเจ้าปีศาจ เพราะรู้ดีว่าคำนำหน้าว่าเจ้าชายอะไรนั่นไร้ซึ่งความสำคัญกับเจ้าตัวคนที่พูดอย่างสิ้นเชิง จะยกมาพูดก็ตอนที่ตกที่ตัวเองตกเป็นรองคนอื่น (ในกลุ่ม) ซึ่งก็ไม่เคยช่วยให้อะไรดีขึ้น

 

                "อะไรกัน แม้แต่นายก็ด้วยเหรอ!!" เจไนท์หันมาแยกเขี้ยวใส่เจ้าปีศาจที่กำลังเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขัน

 

                "ผมว่าเรากลับไปทานอาหารเย็นกันเถอะ" อาจารย์ห้องพยาบาลรีบตัดบทก่อนที่จะกลายเป็นเรื่องยาวตอนที่สังเกตเห็นรังสีอะไรบางอย่าง แต่ก็ดีที่อย่างน้อยก็ถือว่าสามารถเบี่ยงประเด็นจากเรื่องเครียดได้ชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

 

                "ผมก็ชักจะเริ่มหิวแล้วล่ะ ฮ่าๆ" ไอ้เพื่อนตาเดียวยังหัวเราะไม่เลิก เดินนำไปก่อนพร้อมกับยื่นมือไปโฉบมังกรมาเกาะบนไหล่

 

                "ไปกันเถอะ" เวสต์เอื้อมไปรั้งนีลให้เดินตาม

 

                ส่วน...เจ้าชายตกยากผู้สูงส่งก็เดินกระแทกส้นเท้าตามหลังมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ

 

                'จำไว้เลยนะ จำไว้เลย!!'

 

 

*************************

มาต่อซะเร็ว!! (กร๊ากกกก...ช่างกล้า)

ช่วงนี้ไฟกำลังมา แต่ติดอยู่ในเนียร์หาทางออกไม่เจอ

ก็เลยปั่นๆ (บอกเป็นนัย...ๆ เรื่องอื่นยังไม่ถึงไหน -_-a)

ขอบคุณสำหรับเม้นท์ กำลังใจและ Like ข้าน้อยขอรับ

เหมือนช่วยเติมฟืนไฟให้คนเขียนมีแรงปั่นต่อไปไม่หวั่นแม้วันมาม่า

(อย่าเติมเยอะนะ เด๋วไฟไหมไร้ที่อยู่ Y_Y!)

ย้อเย้นนนนนนนน

รักคนอ่านทู้กกกกกกกโคนนนนนน >3<

ปล. เจอกันตอนหน้า (...เอ็งจะบอกทำเพื่อ!!)

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 39 : 39. บทเรียน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1670 , โพส : 12 , Rating : 67% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1567
วงวารรรรเจ้าชายตกยาก555555
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 02:48
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1211
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
นีลน่ารักไปแล้วลูก
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 00:28
# 10 : ความคิดเห็นที่ 991
อั๊ยย่ะ ตอนนี้นู๋นีลจะน่ารักไปไหนเนี่ยยยยยย ไร้เดียงสา ใสซื่อเกินไปแล้วววว อ๊ากกกกกกก
ให้เจไนท์เปิดหลักสูตรสอน นีลได้เสียคนพอดี 5555
เฮร์มิทก็ขี้อิจฉา ที่ไม่ได้หวีทแบบเค้าบ้างอ่ะดิ คริคริ
Name : mheeboo [ IP : 202.28.180.202 ]

วันที่: 4 ธันวาคม 2555 / 15:42
# 9 : ความคิดเห็นที่ 978
อั๊ยย่ะ!!  จะน่ารักกันไปไหนนนน

หวานไปนะอิจฉาาอ่าาาาาา

ว่าแต่คำแถก้อนายนี่มันไม่ได้ช่วยเลยนะเจไนท์

555555555555555
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.9.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤศจิกายน 2555 / 11:04
# 8 : ความคิดเห็นที่ 959
รักคนเขียนเหมือนกัน อิอิ

ชอบตอนที่นึลยิ้มที่สุดแล้ว เหมือนรอบข้างมันสว่างไสว (หลงหัวปักหัวปำไปแล้วเรียบร้อย)
PS.  ยิ้มสิ
Name : am_nile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ am_nile [ IP : 125.27.17.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 16:03
# 7 : ความคิดเห็นที่ 953
มีคนแอบมองอีกแล้วหรือ

นีลที่น่ารัก
ต้องพัฒนาเยอะๆ หลายเรื่อง
จะได้ตามเจ้าชายตกยากทัน
อิอิ
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.219.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ตุลาคม 2555 / 23:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 952
นีลนี่ยังใสซื่อตามเจไนท์ไม่ทันตามเคย
แต่ศึกชิงธงอย่าให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเลย

และ......... ขอให้ท่านอาทั้งสองของนีลชื่นชอบในตัวเจไนท์นะ (จะเป็นไปได้มั๊ยเนี่ย)
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.167.177 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 11:10
# 5 : ความคิดเห็นที่ 951
นีลน่ารักสุดๆไปเลย ถุกลวนลามไม่รู้เนื้อรู้ตัวเล้ยยย อิอิ
Name : ขวัญ [ IP : 61.7.178.22 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 11:05
# 4 : ความคิดเห็นที่ 950
นีลน่ารักอ่ะ

เจไนท์แย่แน่ถ้าท่านอามา555555

Name : Tyoki [ IP : 27.55.4.141 ]

วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 02:34
# 3 : ความคิดเห็นที่ 949
ถ้าอามาเอาเอเลนเข้าไปขวางเลย คราวนี้สนุกแน่ *0*
PS.  เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย
Name : ✖ Nm'mi ✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ Nm'mi ✖ [ IP : 223.204.112.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 23:19
# 2 : ความคิดเห็นที่ 948
นีล...จะซื่อไปไหมคะ! ไอ่ที่ทำอยู่น่ะ 'เพื่อนธรรมดา' เค้าไม่ทำกันหรอกนะเอ้อ! ...แต่เพราะน่ารักไร้เดียงสาแบบนี้แหละ คุณเจ้าชาย(ตกยาก)ถึงได้หลงนัก //นักอ่านก็หลงนีลเช่นกันค่ะ >< รอตอนต่อไปนะคะ ไรท์เตอร์สู้ๆ
PS.  ยิ้มวันละนิด ชีวิตยั่งยืน :]
Name : -เกม- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -เกม- [ IP : 58.9.130.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 21:49
# 1 : ความคิดเห็นที่ 947
คิดถึงก๊วนตัวแสบ
ถ้ามางานนี้คงจะป่วนขึ้นอีกแยอะ555
เจไนท์'เนียน'เลยน้า-..-
Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 125.25.171.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 21:35
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android