คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 42 : 42. นิทานเด็กน้อย


     อัพเดท 14 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 153 Overall : 78,961
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 42 : 42. นิทานเด็กน้อย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1402 , โพส : 9 , Rating : 67% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


42. นิทานเด็กน้อย

               

                "อัลล์! ไอ้เด็กแสบ!!"

                อาจเพราะอ่านปากออกคนพูดออกไอ้เจ้าปีศาจลูกเสี้ยวมันก็เลยยิ่งฉีกยิ้มกว้าง ลอยหน้าลอยตายั่วนักเรียนของปราสาทจันทราที่กำลังยืนกัดฟนกรอดๆ เพราะไม่สามารถทำอะไรได้


                วันนี้อัลล์แอบฝืนคำสั่งท่านลุงออกมานอกเขตโดยลำพัง ไม่ได้รอให้คุณฟอเรนท์ไปรับออกมาเหมือนทุกครั้ง เพราะวันนี้ไม่มีนัดฝึกซ้อม ..ตอนแรกก็แค่จะแอบมาดูเฉยๆ ก็จากตรงนี้มันมองเห็นเงารางๆ ของยอดปราสาท สัญญากับตัวเองว่าแค่มาดูแล้วก็จะกลับ แต่พอใครบางคนเดินออกมาจากแนวพุ่มไม้ มันอดใจไม่ไหว

 
              
ที่น่าสงสารสุดน่าจะเป็นการ์เซียร์ที่พุ่งเข้าใส่เต็มแรงจนตัวเองกระเด็นกลับกลิ้งทับต้นไม้ในป่าราบไปหลายต้น ก่อนจะลุกขึ้นมาสะบัดหัวด้วยความมึน ในขณะที่เจ้าเพื่อนตัวแสบกำลังยืนหัวเราะเยาะทางนี้อย่างสนุกสนาน ที่เจ้าไวท์มันบินวนไปมาคงเพราะมันได้กลิ่นคนที่อยู่อีกฝั่งงั้นสินะ


                "อย่า ให้ จับ ได้ โดนแน่!" เฮร์มิทขยับปากพูดช้าๆ ชัดๆ เพราะรู้ว่าคู่สนทนาไม่มีทางได้ยินเสียง แต่ก็น่าจะพอมองเห็นสีหน้าและอ่านเอาจากท่าทางได้ แต่ก็นั่นแหละมันก็ยังคงทำหน้าทะเล้นเพราะรู้ว่าทางนี้ไม่มีทางทำตามที่พูดได้แน่ๆ


                " ไม่ เคย กลัว " อันที่จริงไม่ต้องทำปากพะงาบๆ บอกมาก็ได้ แค่มันแลบลิ้นเป็นลิงหลอกเจ้าอยู่นั่น มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว


                เฮร์มิทกลั้นรอยยิ้มได้อย่างเนียบเนียน แสร้งตีมาดขรึมแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้กำแพงเวทย์ ก่อนจะยกมือขึ้นมาทำท่าปาดที่คอ เป็นคำขู่ขั้นพื้นฐานที่ใครๆ ก็รู้ความหมายดี แต่...ไอ้เจ้าเด็กนั่นมันกลับเดินเข้ามาเผชิญหน้าในระยะใกล้เช่นเดียวกัน


                ไม่ต้องใช้ภาษาใบ้ขั้นยาก หรือการอ่านภาษาปากให้มากความ แค่ไอ้เจ้าปีศาจลูกเสี้ยวมันทำเป็นยื่นหน้าเข้ามาแล้วยักคิ้วพร้อมกับคลี่ยิ้มล้อเลียน เท่านั้นก็เป็นการท้าทายคำขู่ประกาศตนว่าไม่กลัวเกรงอย่างชัดเจน


                ......................


                ในยามเย็นหลังเลิกเรียนแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ห้องนั่งเล่นรวมจะเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนของปราสาทจันทราที่มารวมตัวกันเป็นกลุ่ม บ้างก็อ่านหนังสือ บ้างก็เล่นเกมประลองความรู้กัน แต่ตอนนี้คงไปอัดแน่นกันที่ห้องสมุด ไม่ก็ห้องซ้อม บ้างก็ฝึกพิเศษ หรืออย่างบางคนก็มาขลุกอยู่ที่ห้อง...พยาบาล...(เพื่อ?)


                อาจารย์ห้องพยาบาลขยับแว่นให้เข้าที่ แถมยังขมวดคิ้วเพ่งมองคนตรงหน้าให้ชัดอีกครั้ง ถึงอย่างงั้นก็ยังชะโงกหน้าไปมองข้างหลัง เผื่อว่าจะมีใครอีกคนตามมา แต่ก็ว่างเปล่า

 
              
"มีธุระอะไรกับผมเหรอ
?" เวสต์ถามด้วยความไม่แน่ใจ เมื่อเห็นนักเรียนเจ้าชายเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ปกตินัก(ก็ปกติออกจะวางตัวกันท่าเหมือนไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ง่ายๆ) จะว่าบาดเจ็บก็ไม่มีแผลตรงไหน มีแต่สายตาเหงาหงอยแปลกๆ เหมือนคล้ายจะขอความช่วยเหลือนั่นแหละ


                เจไนท์ทิ้งตัวลงไปนอนเหยียดยาวบนเตียงพร้อมกับเสียงถอนหายใจ ...ไม่อยากจะยอมรับหรอกว่าไม่มีที่ไป คิดที่ไหนไม่ออกไม่อยากอยู่ที่ๆ มีคนเยอะๆ ด้วย พอมารู้สึกตัวอีกทีก็มาโผล่ที่นี่แล้ว


                "แค่มาขอนอนแป๊บเดียว" นอนก่อนแล้วค่อยขอผู้ดูแลห้องเนี่ยนะ


                เวสต์ทำได้แค่ยืนกระพริบตาปริบๆ กับพฤติกรรมแปลกๆ ของคนตรงหน้า แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวเท่าที่รู้มา หากอีกฝ่ายไม่คิดจะพูดอกอมาเองต่อให้เอาดาบไปจี้คอก็ไม่มีทางได้ความใดๆ ออกมา และถ้าหากว่าความจริงในส่วนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนที่รู้จักล่ะก็...


                "ทะเลาะกับนีลมารึไง?" ถ้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับอีกคนที่รักเหมือนน้องชายล่ะก็ เวสต์ก็คงไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด


                คนที่นอนเอามือประสานกันอยู่บนเตียงผงกหัวขึ้นมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนเหยียดยาวตามเดิม สายตาที่เหม่อมองเพดานห้องดูว่างเปล่า เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังออกมา ก่อนจะเปิดปากพูดขึ้นมาลอยๆ โดยไม่ได้สนใจว่าอีกคนที่อยู่ในห้องจะสนใจหันมาฟังหรือเปล่า

 
              
"กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายคนหนึ่ง...เกิดมาพร้อมกับเกียรติและยศที่ใครๆ ก็ต่างนับหน้าถือตาและยอมก้มหัวให้ ในทุกๆ ปีจะมีการจัดงานวันเกิดเฉลิมฉลองให้ใหญ่โต เด็กชายดีใจมากที่มีหลายคนมาอวยพรและนึกอยู่เสมอว่าตัวเองโชคดีที่เกิดมา" คนที่กำลังเล่าเรื่องเว้นจังหวะสูดลมหายใจเข้าก่อนจะระบายออกขับไล่ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในใจ พอเหลือบมองมาทางเจ้าของห้อง ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังรินชาอุ่นๆ ใส่ถ้วยเดินมาทางนี้


                 "....แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่งานฉลองก็ไม่ได้ถูกจัดขึ้นเหมือนที่ผ่านมา เด็กชายถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วงานฉลองที่ผ่านมาทั้งหมดนั้น ไม่ได้ถูกจัดขึ้นเพื่อตัวเอง แต่เป็นงานฉลองของพี่ชายซึ่งเกิดในวันเดียวกันต่างหาก..."


                ใบหน้าที่เคยกวนประสาทงี่เง่าเอาแต่ใจและหาเรื่องวอนตายอยู่ตลอดเวลา บัดนี้กลับราบเรียบไร้ความรู้สึก เวสต์ยื่นชาสมุนไพรไปให้ซึ่งอีกฝ่ายลุกขึ้นมานั่งและยื่นมือมารับไว้แต่โดยดี แต่กลับไม่ได้สนใจที่จะแตะมันเลยสักนิด

 
              
"..เด็กชายคนนั้นรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยภูมิใจ และคิดเสมอมาว่ามี...กลับว่างเปล่า..เขาเป็นได้แค่เพียงเงาของพี่ชายตั้งแต่เกิด...แต่คุณเชื่อไหมเด็กชายคนนั้นไม่ได้รู้สึกเกลียดหรืออิจฉาในสิ่งที่พี่ชายมี เพราะรู้ว่าตนไม่สามารถไปยืน ณ จุดนั้น แต่ความภูมิใจในตอนแรกที่จำความได้นั้น มันกลับกลายเป็นคมมีดที่ปักอยู่กลางอก ละทิ้ง(
เกียรติ)หรือคืนให้(สายเลือด)ก็ไม่ได้" คนเล่านิทานระบายลมหายใจออกอีกครั้ง สายตาจ้องมองชาในถ้วยนิ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง


                เวสต์ออกจะแปลกใจเล็กน้อยที่ตัวเองถูกเลือกให้เป็นผู้ฟังนิทานในครั้งนี้ นี่สินะ สาเหตุที่เจ้าชายอีกองค์ทำตัวเกเรจนเป็นข่าวลือหนาหู บางครั้งก็ทำให้วังหลังวุ่นวายไปเสียหมด กับบรรยากาศแปลกๆ ยามที่สองลูกพี่ลูกน้องมาเจอหน้ากัน


                "คุณคงนับถือไรอัส เอ่อ...เจ้าชายไรอัสมากสินะ" เวสต์เกือบจะหลุดปากเรียกบุคคลเบื้องสูงด้วยความเคยชินออกมา แต่ก็โดนสายตาพระญาติตรงหน้าเหล่มองมาเสียก่อน....นี่ขนาดแค่กล่าวถึงลับหลังนะ!


                "ก็แหงล่ะ! ท่านพี่มีอะไรที่ไม่สมบูรณ์แบบมั้งล่ะ" เจไนท์บ่นเสียงหงุดหงิดพลางนึกภาพตาม..ถ้าไม่ติดเรื่องรอยแผลเป็นน่ากลัวบนเสี้ยวใบหน้านั้นล่ะก็ เรียกได้ว่างามทั้งรูปและทรัพย์เลยเหอะ


                แต่คนฟังนี่แทบจะหลุดหัวเราะก๊ากออกมา ดีว่ากลั้นเอาไว้ได้ทัน


                "เราทุกคนล้วนแล้วแต่มีอดีตที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ จงใส่ใจกับปัจจุบันเพื่ออนาคตในวันข้างหน้า...แล้วอดีตจะกลายเป็นเรื่องน่าจดจำ" เวสต์ตบไหล่กว้างเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มให้กำลังใจ

 
              
เจไนท์ยังคงนั่งจ้องถ้วยชาในมือแน่นิ่ง นึกถึงสิ่งที่แรกที่ทำให้ตัวเองเล่านิทานในอดีตออกมาให้อาจารย์ห้องพยาบาลฟัง แล้วก็นึกขึ้นมาได้...


                "อาจารย์รู้เรื่องสงครามของเนียร์กับปีศาจสมัยก่อนบ้างไหม?"


                คำถามที่โพล่งออกมาทำเอาคนฟังขมวดคิ้ว เปลี่ยนเรื่องตามแทบไม่ทัน ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันทบทวนระบบจดจำเท่าที่เคยอ่านหนังสือมา แต่ที่นึกออกก็เป็นรายชื่อสมุนไพรกับวิธีรักษาพยาบาลเกือบทั้งหมด


                "คงต้องถามคุณฟอเรนท์" เวสต์พึมพำออกมาเบาๆ ด้วยนิสัยเดิมที่หากว่ามีอะไรมาสะกิดติดใจแม้เพียงน้อยนิด ต่อมความอยากรู้จะทำให้กระบวนการสืบค้นความจริงทำงานทันที


                "ไม่เอาดีกว่า ผมไม่อยากรู้แล้วก็ได้" เจไนท์วางถ้วยชาแล้วยกมือขึ้นทำท่ากากบาท สีหน้าเปลี่ยนมาเป็นเจ้าชายมาดกวนคนเดิม

 
              
"อ้าว....
?" อาจารย์ห้องพยาบาลอย่างเวสต์ทำหน้ายุ่งเหยิง


                "ก็ผมไม่อยากให้หมอนั่นรู้ ว่าผมอยากรู้อะไร" คำตอบที่ได้ยินทำเอาคนฟังหลุดหัวเราะพรืด สุดท้ายแล้วคนที่สำคัญที่สุดก็คือเจ้าปีศาจตัวเล็กนั่นอยู่ดี แต่ถึงอย่างงั้นมันก็เป็นเรื่องคาใจอาจารย์แว่นแสนรู้ไปเสียแล้ว


                "แล้วทำไมนีลถึงรู้ไม่ได้ล่ะครับ" เอาล่ะคราวนี้เป็นเจไนท์ที่กลายเป็นคนถูกสอบสวนไปเสียแล้ว


                เจ้าชายมาดกวนเริ่มทำท่าคิดหนัก ไม่ใช่ไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกไล่ต้อน แต่จะโทษใครได้ในเมื่อเลือกเดินเข้ามาในนี้เอง ลืมไปว่าอาจารย์ห้องพยาบาลคนนี้ไม่ใช่อย่างที่เห็นแบบนี้...คงต้อง...ชิ่ง!


                "อ้ะ! ได้เวลาอาหารเย็น" ยืนถ้วยชาคืนให้ แล้วกระโดดลงจากเตียงทันที


                "คุณนี่มัน...!" เวสต์ได้แต่ยืนส่ายหน้ากับความกะล่อนของอีกฝ่าย แต่ก็หาได้มีการสำนึก แถมยังหันมาทำหน้าทะเล้นแล้วทิ้งเสียงหัวเราะแปลกๆ เอาไว้ก่อนไปอีกต่างหาก


                เฮ่อ....! สรุปว่านี่ห้องพยาบาล หรือเป็นห้องปรึกษาพยาบาลจิตด้วยเนี่ย!! เอาตัวเข้าไปยุ่งกับพวกตัวป่วน คงไม่เป็นสุขได้ทั้งชาติ!

------------------------------


                แม้จะอ้างเรื่องของกินแล้วชิ่งหนีมา แต่เจไนท์ก็ไม่ได้เดินไปทางโรงอาหารกลับเดินตรงไปทางหอนอนทันที ก็...เวลาอาหารเย็นที่ว่าน่ะ ไม่ได้กินเองหรอก แต่...ไปเป็นอาหารให้ใครบางคน 'กิน' ต่างหาก


                "อ้าว! ไปไหนมาวะ นีลเก็บของเหลือไว้ให้น่ะ" ไอ้ปีศาจตาเดียวปากดีที่เพิ่งจะเปิดประตูออกมาจากห้องคนอื่นกำลังหัวเราะเยาะชอบใจ เดาว่าของเหลือที่ว่า คือมันกินไปแล้วนั่นเอง


                "งีบเพลินอยู่ห้องสมุด" โกหกกลบเกลื่อน แต่ดันเลือกสถานที่ซึ่งไม่เข้ากับตัวมากที่สุดออกไป เฮร์มิทมันถึงได้ทำหน้าแหยๆ ส่งมา


                "ห้องสมุดเนี่ยนะ ไอ้ขี้โม้!" ดูมันด่า! สำนึกบ้างไหมว่าเพื่อนมันเป็นเจ้าชาย แล้วแถมยังมากินเสบียงของคนอื่น ยังมีหน้ามาด่า...ไอ้นี่มันจะเรียกว่าอะไรดี 'ตาเดียวเลี้ยงไม่เชื่อง!!'


                "หึหึ ว่าแต่ใครหว่าาาา ไปเดินเล่นแถวสวนหลังหอ....อุ๊...." พูดไม่ทันจบเจไนท์ก็โดนล็อคคอปิดปากแล้วโดนลากเข้าห้องตัวเอง


                "อีล อ้วย อ๊วยยยยยย" [แปลได้ใจความว่า"นีลช่วยด้วย"]

 
              
ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งทำตาโตมองหน้าเพื่อนสองคนสลับกันอย่างงงๆ ...คือถ้ารอให้ไอ้หมอนี่ช่วยคงคอหักตายก่อนแน่ ก็ดูท่าเงอะๆ งะๆ เหมือนจะแตะตัวคนนั้นดึงคนนี้แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรจริงๆ จังๆ สักกะอย่าง


                "อุ๊บ!! ก๊ากกก นีลนายนี่มันน่ารักจริงๆ นะ" เป็นเฮร์มิทที่ยอมแพ้ปล่อยไอ้เจ้าชายปากมากให้รอดชีวิตไปก่อน แล้วมันก็โดดไปคว้าตัวเจ้าปีศาจตัวเล็กมากอดไว้ทันที...ไอ้หน้าด้าน!


                "อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ" เจไนท์ทำเสียงขู่จริงจัง แต่คนในอ้อมแขนก็ยังคงยืนกระพริบตาปริบๆ ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว!


                "แค่ชมโว้ย! ไอ้ขี้หวง!" ขนาดตะโกนด่ามันยังไม่สำนึก กอดไม่ยอมปล่อย


                "คือ..ผมเก็บอาหารเย็นส่วนของคุณเจไนท์เอาไว้ให้น่ะครับ" พอมีช่องว่างให้พูดเจ้าปีศาจน้ำแข็งก็รีบชิงเปลี่ยนเรื่องทันที


                "เฮร์มิทมันบอกของเหลือ" ดูมันประชด ทั้งที่ของกินในส่วนที่แบ่งไว้กินได้สองคนสบายๆ มันก็ยังไม่วายทำเสียงประชดเหมือนน้อยใจนักหนา ส่วนไอ้คนที่โดนพาดพิงถึงมันก็ดันยักคิ้วยั่วโมโหอีก


                "ผมเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่กลับมา ก็เลยเก็บส่วนของคุณเฮร์มิท แล้วก็ของคุณเจไนท์ไว้ให้...." คำอธิบายของนีลไม่ได้ทำให้คนฟังที่ยังโอบกอดอยู่ หันไปสนใจอาหารบนโต๊ะแต่กลับสนใจเรื่องอื่นมากกว่า


                "นาย...ไปห้องอาหาร...คนเดียวเนี่ยนะ?"


                "ครับ" ก็อย่างที่บอกไป ไม่มีใครกลับมาสักคน ก็เลยต้องออกไปคนเดียว แล้วก็หอบทั้งหมดกลับมาที่ห้อง จนคุณเฮร์มิทซึ่งกลับมาก่อนมาเคาะประตูเรียกนั่นแหละ ถึงได้ยกส่วนที่เตรียมมาให้ไปก่อน

  
             
"เฮร์มิท ฉันเห็นด้วยวะ"


                "ไรวะ!?" เฮร์มิทงงกับท่าทีของเพื่อนเจ้าชายที่ดันหันมายิ้มกริ่มทำตาหวานเยิ้มใส่ บรื้ออออ...ไอ้หมอนี่น่ากลัวชะมัด


                "นีลน่ารัก"


                พอได้ยินคำตอบ เฮร์มิทก็แทบจะคายเอามื้อเย็นที่เพิ่งกินเข้าไปออกมามันตรงนี้ นับว่าเป็นของหวาน(ที่เป็นพิษทางสายตา)ที่เลี่ยนที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แถมยังหน้าด้านกอดเจ้าปีศาจตัวเล็กโยกไปมาอีก อ้วกมันกลางห้องนี้เลยได้ไหม!!


                ส่วนคนที่โดนชมกลับรู้สึกเหมือนมีลมร้อนพัดผ่านวูบที่ใบหน้า ทั้งที่เมื่อกี้คุณเฮร์มิทก็เพิ่งจะพูดไปแท้ๆ แต่ทำไมพอออกมาจากปากอีกคนถึงได้รู้สึกต่างกัน ถึงกับทำหน้าไม่ถูกไม่กล้าสบตาแถมยังถูกโอบกอดต่อหน้าต่อตาคนอื่นอีก(เพิ่งรู้ตัว!!?)


                "อิ่มแล้วก็ไปดิ้ คนเขาจะกินอาหารเย็นกัน" ดูมันขับไล่ไสส่งเพื่อน เฮร์มิททำหน้าเลี่ยนๆ แสยะยิ้มที่มุมปาก...ฝันเหอะว่าจะไล่กันง่ายๆ


                "แกอิ่มแล้วนี่! งั้นฉันจะกินส่วนนี้เอง" พูดจบก็พุ่งไปทางโต๊ะที่ตั้งเสบียง


                "เฮ่ย!! นั่นส่วนของฉันที่นีลอุตส่าห์ไปเอามาให้นะ" เจไนท์กระโดดเข้าไปขวางทันที อย่างกับว่าจะเก็บเอาไว้เป็นสมบัติล้ำค่ายังไงยังงั้น

 
              
"ไม่สนวะ ฮ่าๆ"

  
             
"ไอ้
!!!"


                บรรยากาศสวีทหวานก่อนอาหารเย็นจบลงในพริบตา เมื่อสงครามแย่งชิงของกินเริ่มขึ้น นีลมองภาพเพื่อนสองคนอย่างปลงๆ ตัดใจเลิกห้ามปรามแล้วเดินไปให้อาหารเจ้ามังกรหิมะแทน เดี๋ยวเหนื่อยก็คงหยุดเล่นกันไปเอง ส่วนอาหารเย็นของตัวเอง...คงต้องรออีกสักพัก...

 

******************************
 

แวะมาแปะนิทานก่อนนอน

ปล.นีลได้ 1 ดาวสำหรับความน่ารักนะหลานป้าาาาา
ปล.(อีกที) เจไนท์แกเพิ่งทราบเหรอยะ!!!

ตอนหน้าว่าจะส่งเฮร์มิทไปเรียนภาษาใบแล้วนะ จะได้คุยกับอัลล์รู้เรื่อง
(แล้วแกคิดว่าอัลล์มันรู้ภาษาใบ้!!?) =A=!!! นั่นเส่ะ!!! //ลืมคิด



ที่ลืมไม่ได้ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านเจ้าค่ะ

//สิงร่างป้าแม่บ้าน ณ โรงอาหาร นั่งปั่นนิยายพร้อมอบพายฟักทอง =..='



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 42 : 42. นิทานเด็กน้อย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1402 , โพส : 9 , Rating : 67% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1214
น่ารักกันจริงๆ
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 01:19
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1026
นีลน่ารัก....อันนี้เจ๊ของคอนเฟิร์ม 55555
Name : mheeboo [ IP : 27.55.10.72 ]

วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:46
# 7 : ความคิดเห็นที่ 996
อุ๊ น่าฮัก
PS.  If you can dream it, you can do it.
Name : culom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ culom [ IP : 182.52.50.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2555 / 09:05
# 6 : ความคิดเห็นที่ 988
เห็นด้วย นีลน่ารัก
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.236.17 ]

วันที่: 30 พฤศจิกายน 2555 / 15:12
# 5 : ความคิดเห็นที่ 981
อ๊ายยยยย!!!!

นีลลลลลลลลล

ทำไมหนุน่ารักเยี่ยงนี้ล่ะลุกกกกกกก

อิจฉาเจ้าเจไนท์มันจิงๆเชียววว

55555555555555
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.31.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤศจิกายน 2555 / 16:29
# 4 : ความคิดเห็นที่ 977
น่ารักแท้^^
Name : lovin'u [ IP : 110.49.234.221 ]

วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 18:44
# 3 : ความคิดเห็นที่ 974
นีลน่ารักขึ้นทุกวันๆ เจไนท์นิดๆหน่อยๆก็เอานะ

เฮร์มีทกับอัลล์น่ารักอ่ะอิอิ
Name : Tyoki [ IP : 27.55.3.71 ]

วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 01:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 973
นีล นับวันยิ่งน่ารักขึ้นอ่ะ
Name : Sugar_Hub < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sugar_Hub [ IP : 110.168.69.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2555 / 20:35
# 1 : ความคิดเห็นที่ 972
นีลจะน่ารักน่าหลงไปไหน
อย่างนี้เจ้าชายจะไปไหนรอด-..-
Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 110.49.250.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2555 / 07:49
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android