คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 54 : 54. ความเดิม


     อัพเดท 17 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 190 Overall : 78,998
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2014 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 54 : 54. ความเดิม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1139 , โพส : 12 , Rating : 33% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


54. ความเดิม



            หญิงสาวที่กำลังเพลิดเพลินอยู่เกล็ดหิมะแรกของฤดูกลับสะดุ้งวาบเมื่อกระแสลมพัดพาเอากลิ่นหอมเย้ายวนของอะไรบางอย่างเข้าจมูก แววตาอ่อนโยนขี้เล่นในคราแรกจึงแปรเปลี่ยนเป็นดุดันและแสยะแยกเขี้ยวออกมาอย่างลืมตัว เป็นผลให้บุรุษรุ่นราวคราวเดียวกันที่อยู่ในที่ซ่อนเผลอขยับตัวและเหยียบไปบนกิ่งไม้แห้ง แม้ว่าเสียงนั้นจะเพียงแค่แผ่วเบาและอยู่ในระยะห่างไกลก็ตาม เพียงแค่ละสายตาวูบเดียว อันตรายก็มาจ่ออยู่ตรงหน้าเสียแล้ว...

"เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงกล้าบุกรุกเข้ามายังสถานที่แห่งนี้" ปลายดายแหลมจ่อตรงลำคอเรียบร้อยแล้วตอนที่เสียงหวานนั้นเอ่ยถามออกมา

โมน่าหรี่ตามองเหยื่อตรงหน้าพลางแสยะแยกเขี้ยวขู่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยังปล่อยให้เหยื่อที่บาดเจ็บสาหัสสะบักสะบอมเพียงนี้มีชีวิตรอดอยู่เพียงเพื่อคำถามแปลกๆ นั่นด้วย

"ขออภัยเถิดท่านหญิง ข้าเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าข้ามเขตมาได้อย่างไร" คนเจ็บตอบเสียงแหบพร่าแต่ก็ยังคงความสุภาพเอาไว้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว แววตาสีเปลือกไม้คู่นั้นดูอ่อนล้า ลำตัวมีร่องรอยการต่อสู้และมีรอยเลือดแห้งเกรอะกรัง นี่เองที่ส่งกลิ่นเชิญชวนให้ปีศาจกระหายเลือดกระโจนเข้าใส่ สภาพแบบนี้ไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่น่ารอดมาได้ ไม่ใช่เฉพาะปีศาจแต่แถวนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายล่าเนื้อทั้งนั้น

"ข้ามิได้ตั้งใจจะบุกรุก เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะหาทางกลับอย่างไร ในเมื่อข้า...ข้า...จำไม่ได้..." คำพูดสุดท้ายราวกับปลิวหายไปกับสายลมเมื่อคนเจ็บแทบสิ้นเรี่ยวแรงที่เหลือล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ปีศาจสาวตาเบิกกว้างปราดเข้าไปเขย่าตัวคนเจ็บอย่างลืมตัว

 ในตอนที่สติจะหมดลง คนเจ็บได้ยินเพียงเสียงหวานที่ตะโกนก้องอย่างร้อนรน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงไปในที่สุด...


......

 เสียงลั่นเปรี๊ยะของกิ่งไม้แห้งในกองไฟกับแสงสีส้มอบอุ่นที่ไหวไปมารายกับกำลังเริงรำระบำอยู่บนผนังถ้ำ คนเจ็บกระพริบตาเพื่อขับไล่ความมึนงง และกำลังลำดับเหตุการณ์ต่างๆ เท่าที่จะจำความได้ ...ภาพสุดท้ายคือใบหน้าของหญิงสาวเจ้าของดวงตาสีแดงสดคู่นั้น ริมฝีปากบางที่ประดับด้วยเขี้ยวแหลมในความทรงจำนั่น ไม่ต้องให้ใครรายงานก็พอจะรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ...และที่น่าแปลกใจกว่าก็คือเหตุไฉนตัวเขาที่บาดเจ็บถึงยังรอดจากคมเขี้ยวนั้นมาได้...พอคิดมาถึงตรงนี้ริมฝีปากหนาก็คลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง บาดแผลตามตัวหายจนเกือบไร้ร่องรอย ส่วนที่หนักนั่นคืออาการเคล็ดตรงบริเวณหัวไหล่และเจ็บซี่โครงคงจะได้มาตอนที่กลิ้งตกม้า แล้วจากนั้นก็หลงทางกับคณะจำไม่ได้ว่าออกเดินมาทางไหนยังไง และที่สำคัญคือที่นี่มันที่ไหน...?

สายตาคมเข้มมองไปรอบๆ เท่าที่แสงสว่างของกองไฟจะสาดส่องไปถึง แต่ก็ไร้วี่แววมองไม่เห็นแม้แต่เงา

"...จงรีบกลับไปยังที่ของเจ้าซะ"

คนเจ็บสะดุ้งวาบหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน ทั้งที่เมื่อกี้ก็มองแล้วแท้ๆ ว่าไม่มีจนกระทั่งตัดใจ แต่อีกฝ่ายกลับยังคงซ่อนตัวอยู่ในมุมที่มืดสนิทแทบไม่สังเกตเห็น 

รอยยิ้มจางๆ แต่งแต้มบนใบหน้าคนเจ็บแทนที่จะหวาดกลัวคำขู่ดุดันนั่น

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า ท่านหญิง...." ท้ายประโยคนั้นจงใจเว้นไว้ราวกับจะเป็นคำถาม หากแต่อีกฝ่ายกลับใช้ความเงียบตอบกลับ 

เพราะเหตุผลอันใดกันเล่าที่ทำให้ปีศาจอย่างโมน่าไว้ชีวิตเหยื่ออันโอชะรายนี้ ทั้งที่หากจะจัดการให้สิ้นเรื่องสิ้นราวตั้งแต่ตอนนั้นก็คงใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อปลิดชีพ แต่กลับพามาหาที่ซ่อนตัวและหนำซ้ำยังช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้อีก หากพี่ในตระกูลปีศาจรู้เรื่องเข้าคงจะต้องยุ่งแน่

"ข้าเพียงแต่ขอทราบชื่อของท่านได้หรือไม่ หากมีสิ่งใดที่ข้าตอบแทนได้ในภายหลัง..."

"ไม่จำเป็น! มนุษย์อย่างเจ้าจะมีอะไรมาตอบแทนข้าได้" คำตวาดเสียงดังลั่นราวกับว่าเจ้าตัวกำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด หากแต่คนฟังก็หาได้ตื่นตระหนก

"ทุกสิ่งที่ท่านปรารถนา ข้ายินดีจะตอบแทน" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไม่เปลี่ยน แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอตอบกลับมา

"เจ้าไม่รู้หรอกรึ ว่าปีศาจเช่นข้าดำรงชีพด้วยอะไร" ฟังดูคล้ายคำขู่เอาชีวิตหากเป็นมนุษย์คนอื่นคงได้เห็นอาการหวาดกลัวลนลาน แต่คงใช้ไม่ได้กับมนุษย์ตรงหน้า

"หากท่านหญิงต้องการเข่นนั้น คงจะไม่ปล่อยให้ข้าหายใจอยู่จนถึงตอนนี้ แถมยังช่วยรักษาบาดแผลให้...."

"ข้าแค่ไม่ต้องการทำร้ายคนไม่มีทางสู้ต่างหาก!!" หญิงสาวตวาดเสียงดังลั่น ราวกับว่าได้เห็นเงารางๆ ว่าร่างบอบบางนั้นกำลังสั่นไหว 

ถ้าเพียงแต่คนทางนี้จะสามารถเข้าไปช่วยเยียวยาได้ล่ะก็...

"หากเจอกันคราวหน้า ท่านไม่คิดจะออมมือให้ ข้าก็ยินดี...." คำพูดของชายหนุ่มทำให้คนฟังชะงักพร้อมกับกัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น 

หากแต่เวลากลับเดินเร็วกว่าที่คิดยามเมื่อเห็นแสงของอรุณรุ่งฉาบตรงเส้นขอบฟ้า การจากลาก็มาถึง...เมื่อปีศาจเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ในเงามืดราวกับว่าได้จากไปแล้วพร้อมกับแสงแรกของวัน หากแต่ชายหนุ่มก็ยังเรียกหาอยู่อีกหลายครั้งหลายครา จนกระทั้งตอนสายจึงตัดใจหอบเอาร่างที่ยังไม่ฟื้นตัวดีนักจากไป  ...แต่ก็ยังไม่วายหันหลังกลับมามองราวกับอาลัยก่อนจะก้าวข้ามเขตแดนออกไปในที่สุด

......

หลายปีต่อจากนั้น สงครามของมนุษย์และปีศาจก็เริ่มปะทุขึ้น แม้ว่าปีศาจจะแข็งแกร่งและโหดร้ายกว่าหลายเท่า แต่ธรรมชาติก็ได้มอบความฉลาดมาให้มนุษย์ซึ่งเพียงแค่สั่งสอนและฝึกฝน ก็ทำให้มีความสามารถเทียบเท่ากับปีศาจชั้นสูงได้ไม่ยาก และการต่อสู้แย่งชิงดินแดนก็เกิดขึ้น ผู้นำฝ่ายมนุษย์ในตอนนั้นเป็นคิงพระองค์ใหม่ที่เพิ่งจะได้รับการสถาปนาขึ้นครองบัลลังก์ ในตอนนั้นแนวความคิดที่จะทำการเจรจาแบ่งดินแดนกันปกครองเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างสันติจึงถูกเสนอขึ้น 

 ในตอนนั้นเองที่โมน่าได้รู้ว่ามนุษย์ผู้ที่ตนเคยช่วยชีวิตเอาไว้ มีตำแหน่งสำคัญเกินกว่าที่คิดเอาไว้ ในตอนที่ได้เผชิญหน้ากันอีกครั้งในการเจรจาทำการสงบศึก ใบหน้า และแววตาคู่นั้นยังคงจดจำได้อย่างแม่นยำ เมื่อชายหนุ่มมาในนามผู้นำซึ่งดำรงตำแหน่งองค์คิงและโมน่าก็มาอารักษาพี่ชายผู้นำฝ่ายปีศาจ

และในตอนนั้นเองก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อบริวารปีศาจไม่สามารถทนทานต่อความกระหายหิวได้ ถึงกับกระโจนใส่กองทัพของมนุษย์และฉีกขย้ำต่อหน้าต่อตา เมื่อกลิ่นคาสเลือดฟุ้งกระจายทุกอย่างก็หลุดการควบคุม 

 ปีศาจที่กำลังบ้าคลั่ง และมนุษย์ที่ต้องการปกป้องตัวเอง ไม่สาสารถหาได้ว่าใครผิดหรือถูกในนาทีนั้น

"ท่านหญิง...ท่านควรหลบไปก่อน" ปีศาจสาวที่กำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่เห็นปล่อยให้ผู้นำทัพฝ่ายมนุษย์เข้าประชิดตัวได้ แต่สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจมากกว่าคือชายหนุ่มสามารถจำตนได้ ทั้งที่ไม่ได้แสดงตัวออกไปแท้ๆ

"ท่าน....ระวัง!!"

เกินกว่าจะคาดเดาขนาดคนพูดเองก็ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปตอนที่เห็นพี่ชายพุ่งเข้ามาอย่างเร็วพร้อมอาวุธในมือ และสิ่งที่ไม่คาดฝันนั่นคือปลายดาบของพี่ชายที่เสียบทะลุร่างของผู้นำทัพฝ่ายมนุษย์ และอย่างเท่าเทียมสมศักดิ์ศรีผู้นำเมื่อคิงของฝ่ายมนุษย์ที่หมุนตัวกลับไปตอนที่ได้ยินคำเตือนก็ใช้แรงที่เหลือทั้งหมดเสียบดาบทะลุร่างของผู้นำฝ่ายปีศาจเช่นกัน

มันเกิดขึ้นรวดเร็วโดยที่ยังไม่มีใครขยับตัวเลยด้วยซ้ำ แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นเป็นเสียงของคู่ครองเจ้าปีศาจตนนั้น ส่วนองครักษ์ฝ่ายมนุษย์ที่พยายามจะเข้ามาช่วยเหลือก็โดนลิ่มน้ำแข็งปักทะลุกลางหลังเช่นเดียวกัน ร่างของทั้งคู่ทรุดฮวบลงกับพื้นราวสิ้นลมท่ามกลายสายตาตกตะลึงของทุกคน ทุกสิ่งรอบตัวราวกับถูกสะกดให้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

 คู่ครองของผู้นำทัพปีศาจวิ่งเข้าไปประคองร่างไร้วิญญาณของคนรักในขณะที่องครักษ์คนสนิทขององค์คิงวิ่งเข้าไปประคองร่างไร้ลมหายใจของเพื่อนสนิทและผู้นำ...แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ไม่สามารถทดแทนได้ด้วยสิ่งใด

"ท่านพี่!! ไม่!!" เสียงกรีดร้องของปีศาจที่สูญเสียคู่ครอง ก่อนที่พลังเวทย์อันร้ายกาจจะถูกระเบิดออกมาอย่างไร้ทิศทางเนื่องจากเจ้าของเวทย์กำลังตกอยู่ในความเสียใจ ไม่มีใครควบคุมและต้านทานได้

ร่างไร้วิญญาณของพี่ชายและคนรักที่อาการสาหัสทั้งที่ทั้งสองเพิ่งจะได้ครองคู่อยู่เคียงกัน กับทหารองครักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่แพ้กัน เพียงเพื่อเอาตัวเข้าปกป้องร่างไร้วิญญาณของผู้นำและเพื่อนองครักษ์

สิ่งที่ทำให้โมน่าถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวนั่นคือร่างไร้วิญญาณของพี่ชายแค่เพียง...เอื้อมมือ หากเพียงเลือกที่จะกำจัดมนุษย์ผู้นั้น...ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถละสายตาจากร่างโชกเลือดนั้นได้...ไม่ได้ยินแล้วเสียงหัวใจเต้น ไม่ได้กลิ่นลมหายใจอุ่น มีเพียงเนื้อตัวเย็นเฉียบที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดและแน่นิ่ง

"ทะ...ทำไม..." ปีศาจสาวมองฝ่ามือตัวเองที่เลอะคราบเลือดมันกำลังสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้

"นะ...นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ใช่!" อีกหนึ่งหัวใจที่พานพบกับความสูญเสียและไม่อาจเรียกคืน

หากแม้นตอนนั้นเธอไม่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ไม่มองเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งเรื่องมันก็คงไม่เป็นเช่นนี้

โมน่าจำไม่ได้ว่าได้ฝังคมเขี้ยวของตัวเองลงไปกี่ครั้งเพียงเพื่อหวังจะให้แววตาอ่อนโยนนั้นคืนกลับมา จนกระทั่งพี่ชายปีศาจอีกตระกูลทราบเรื่องจึงมารับตัวกลับไปพร้อมกับคนรักของพี่ชายที่สูญเสียอีกคนไป

สงครามครั้งนั้นจึงสิ้นสุดลงพร้อมกับความสูญเสีย การทำสัญญาครั้งใหม่เกิดขึ้นโดยเจ้าปีศาจอีกตระกูลกับคิงองค์ใหม่ของฝ่ายมนุษย์

แต่สำหรับปีศาจผู้อยู่รอดจากเหตุการณ์ครั้งนั้นยังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิดบาป และเสียใจกับความสูญเสียยิ่งกว่าใครๆ และมันถูกเก็บงำเอาไว้ในใจเงียบๆ เพียงเพื่อรอเวลาที่จะระเบิดออกมา....

สิ่งที่ไปกระตุ้นให้ความทรงจำครั้งเก่าให้ย้อนกลับมาอีกครั้งนับตั้งแต่หลานชายคนโตไปตกลงทำสัญญากับมนุษย์ แต่เพราะอยู่กันคนละตระกูลจึงไม่สามารถขัดใจได้ แต่...หลานชายคนเดียวที่เลี้ยงดูฟูมฟักมาด้วยความรักและความรู้สึกผิดตลอดมากำลังจะถูกมนุษย์พวกนั้นแย่งชิงไป...ทั้งที่ตลอดมาบอกกับตัวเองมาตลอดว่าไม่มีทางที่ปีศาจกับมนุษย์จะอยู่ร่วมกันได้...มนุษย์ที่แสนอ่อนแอช่างแหลกสลายง่ายเหลือเกิน....

***************

เสียงกรีดร้องและพายุหิมะสงบลง เหลือเพียงผลึกน้ำแข็งและเจ้าของเวทย์ที่ยังคงยืนนิ่งแต่ราวกับว่าภายใจในได้แหลกสลายลงไปแล้ว

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ชายลูกครึ่งกับท่านลุงที่เคารพเหมือนพ่อแท้ๆ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่จนกระทั่งอ้อมแขนอบอุ่นของพี่ชายรั้งตัวเข้าไปกอด และท่าลุงก็เป็นคนพาบริวารจากทางเหนือมาจัดการปีศาจจากปราสาทน้ำแข็งที่ถูกผนึกเป็นผลึกแข็งนำกลับไปกักบริเวณไว้ยังใต้ปราสาทตามคำสั่ง

“พี่จะพาเรากลับไปทางเหนือด้วยกัน” เสียงกระซิบของพี่ชายลูกครึ่งดังเข้ามากระทบโสต หากแต่แววตาสีเข้มยังคงทอดมองไปยังร่างของคนเจ็บ และเห็นว่าอาจารย์และบรรดาทหารองครักษ์กำลังเข้ามาช่วยปฐมพยาบาล

“มันจบแล้วนีล จบแล้ว...” ฝ่ามือหนาแม้จะซีดเซียวแต่กลับอบอุ่นของท่านลุงลูบหัวเบาๆ ราวกับจะปลอบโยน ...เจ้าปีศาจน้ำแข็งรู้สึกราวกับว่าถูกความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจมจนไม่อยากรับรู้สิ่งใดอีก

...หากแค่เพียงหลับตาลง....แล้วพอลืมตาตื่นขึ้นมา...และพบว่าเป็นเพียงแค่ฝันร้ายก็คงดี

 

 

 

จบ!!! แล้วเรื่องมาม่า...ฮื้ออออออออออออ T________T หงี้ดดดดดดด

*หมายเห็ด*

ขออธิบายความเกี่ยวกับตัวละครในตอนนี้ เผื่อใครไม่ได้อ่าน A Little Vampire มา หรืออ่านมาแล้วลืมอะไรทำนองนี้

1.คือท่านอาโมน่า(สุดโหดของเราๆ ) อย่างที่เห็นว่าท่านอาก็มีส่วนที่น่าสงสารเหมือนกัน เพราะงั้นอย่าไปว่าท่านอาเลยหนา

2. ชายหนุ่มคนนั้น ก็คือ องค์คิงองค์ก่อน พี่ชายของคิงเลโอนาร์ด(คิงปัจจุบันพ่อของไรอัส)

3. องครักษ์ที่เข้ามาช่วยและเสียชีวิต คือ พ่อของเซเรส

4. องครักษ์ที่เข้ามาช่วยบังเอาไว้และบาดเจ็บสาหัส คือ พ่อของเจไนท์ หลังจากนั้นก็มารักษาตัวที่บ้านและเสียชีวิตในเวลาต่อมา

5.ผู้นำฝ่ายปีศาจ และคู่ครอง คือพ่อและแม่ของนีล
........................................................................

หมดล่ะนะ...ปาดเหงื่อหงิงๆ ถ้ามีอะไรสงสัยยังไงก็ถามได้ขอรับ ยินดีให้ข้อมูลเพิ่มฮับ ;)    

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 54 : 54. ความเดิม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1139 , โพส : 12 , Rating : 33% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1577
อาก็น้าาาาทำอะไรไม่รอบคอบเลยเด้อ
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 06:14
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1226
นีลอย่าเศร้าเลยนะ
ทุกคนมาแล้ว
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.49.81 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 22:06
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1155
บ๊ะ!!!!!  ถ้าจะจบแบบนี้เอามีดมาเสียบกันเลยดีมั้ยเนี่ยยย

แล้วเจไนท์จะไม่เปนไรใช่มั้ยยยย!!!
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 223.206.4.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 03:23
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1105
จบแล้วยังไงอะ
เค้าค้างอะ
ตกลงคุณเจ้าชายตายรึเปล่าเนี่ย
อ่านแล้วค้างงงงงงงง
Name : Tomoko [ IP : 223.204.219.88 ]

วันที่: 20 เมษายน 2556 / 14:46
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1104
ดราม่าาาาาาาา
PS.  I love{ xs คิเรปูติน!!} เบียเร็น ซันอิ ไองิน มาอิ อุลกริม นอยเทส ไลท์แอล !!!!!!!!!!!!!!!!!
Name : เพลิงเจ้าหญิงซาตาน < My.iD > [ IP : 58.8.164.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2556 / 00:16
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1103
ฮืออออออออ
มาม่าไปกะเรื่อง
แต่จะมาม่าสุดๆเพราะค้างนี่แลท่าน!!!!
TTTT____TTTT~~
Name : เด็กติดนิยายสายวาย [ IP : 115.67.67.110 ]

วันที่: 19 เมษายน 2556 / 17:35
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1102
สงสารนีลอ่ะ
Name : ขวัญ [ IP : 61.7.178.40 ]

วันที่: 19 เมษายน 2556 / 11:46
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1101
อดีตช่างโหดร้ายย
นีลต้องกลับปราสาททางเหนือเหรอ
แล้วเจไนท์ล่ะ งือออ เศร้าจัง 
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 27.145.34.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2556 / 13:41
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1100
ง่า  ก็ยังสงสัยยุ คือ นัลเป็นลูกครึ่งจิ้งจอกหิมะช่ายป่ะ

หรือเราอ่านพลาดไปหว่า
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.18.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2556 / 13:39
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1098
เง้อๆๆๆ เศร้าอ่ะ สงสารนีล แล้วแบบนี้นีลจะเป็นยังไงต่อเนี่ย จะเสียใจขนาดไหนๆๆๆ

TOT
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.166.141 ]

วันที่: 17 เมษายน 2556 / 22:05
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1097
ความทรงจำช่างเจ็บปวดแท้T^T
Name : moongray < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ moongray [ IP : 180.180.193.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2556 / 21:15
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1096
ดาด้าาาาา....ไหนว่าจะไม่ดราม่าาาาา ทำไมอ่านแล้วมันหดหู่จัง ยังงี้ไม่รู้แล้วว่าจะโทษใครดี
แล้วถ้านีลรู้ว่าพ่อตัวเองถูกมนุษย์ฆ่า แล้วจะยอมรับมนุษย์ได้อีกหรอ โอย เครียดดดดอ่าาาา
ไม่รู้ว่าจะเริ่มคลี่คลายหรือว่าสถานการณ์ตึงเครียดดีอ่าา แง๊วๆ
Name : mheeboo [ IP : 101.108.68.5 ]

วันที่: 17 เมษายน 2556 / 16:19
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android