คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 74 : 74. ยาพิษ...........?


     อัพเดท 5 มิ.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 161 Overall : 78,969
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 74 : 74. ยาพิษ...........? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 820 , โพส : 9 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


#74. ยาพิษ...........?

 
 

            หลังจากหนีตายจากห้องพยาบาลมาได้ แทนที่จะวิ่งกลับยังห้อง ไม่รู้ว่าอะไรดลจิตดลใจเฮร์มิทถึงได้เดินใจลอยมาถึงเขตแดนข้างหลังหอนอนจนได้....อันที่จริงต้องโทษเจ้าไวท์ที่มันบินนำหน้าลิ่วๆ คนรึอุตส่าห์เรียกมันก็ไม่ยอมหยุด(แล้วนี่ก็ไม่รู้จะตามมาทำไม เจ้าของรึก็ไม่ใช่!)

 

            เสียงถอนหายใจดังยาวเหยียด ตอนที่เจ้ามังกรหิมะบินหายวับทะลุข้ามเขตแดนไปอีกฝั่งอย่างง่ายดาย...

 

'เออ!! ใช่สิ!! ก็ดันลืมไปนี่!! ว่าไอ้เจ้ามังกรนั่นมันได้รับการยกเว้น' แล้วทีนี้จะเอาไง กลับไปบอกนายน้อยมันดีไหมว่าปล่อยมังกรเข้าป่าไปแล้ว

 

            สวบ! สวบ!

 

            เฮร์มิทสะดุ้งหันขวับ ตอนที่ตัดสินใจว่ากำลังจะหมุนตัวกลับหอ แต่กลับได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากด้านหลัง...ความคิดแรกคือ...ไอ้เจ้ามังกรนั่นมันออกไปคาบตัวประหลาดอะไรเข้ามาข้างในรั้วโรงดรียนรึเปล่า เดี๋ยวก็ได้โกลาหลกันยกใหญ่หรอกทีนี้

 

            แต่...เสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่หวังจะได้ยินกลับเป็นเสียงอู้อี้ หงุงหงิง ปนเสียงครางด้วยความรำคาญเสียมากกว่า แล้วเจ้าสัตว์ประหลาดตัวร้ายที่คาดการณ์เอาไว้มันก็โผล่หัวพ้นเขตเวทย์เข้ามาพร้อมกับเจ้ามังกรหิมะจริงๆ

 

            "ไม่เอาน่ะไวท์ เราก็เพิ่งจะเลิกเล่นกันเมื่อกี้เอง เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าล่ะยุ่ง...อ๋าาาาาา" เสียงอุทานดังลั่นของเจ้าตัวพร้อมกับยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง(ปิดทำไม??) นั่นทำให้ใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ในท่าเตรียมพร้อมรับมือถึงกับตะลึงค้าง....

 

            "นี่นาย...."

 

            "คุณเฮร์มิทนี่น่า!" น้ำเสียงดีใจออกนอกหน้า แถมยังฉีกยิ้มจนปากแทบจะฉีกไปถึงใบหู พร้อมกับวิ่งถลาเข้าไปหาอย่างลืมตัว ส่วนอีกฝ่ายที่ยังอยู่ในอาการงงตึ้บก็ดันอ้าแขนรับด้วยระบบอัตโนมัติซะอย่างงั้น แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้โผเข้ากอดกันเหมือนภาพวาดในนิยาย ไอ้เจ้าปิศาจลูกผสมมันก็หยุดกึกเสียอย่างนั้น ทั้งที่อีกไม่กี่ก้าวก็จะโผเข้าไปในอ้อมแขนอีกฝ่ายอยู่แล้ว....

 

            "อ๊ะ!! นี่ผมโดนเห็นซะแล้วเหรอ!! ต้องโดนคุณเวสต์ดุเอาแน่เลย!!"

 

            ....นี่ก็เพิ่งจะรู้ตัวเรอะ!!!

 

            หมับ!

 

            "เหวอ!!"

 

            "มานี่เลย!!" ไอ้คนที่อ้าแขนค้างเลยเกิดอาการหมั่นไส้ยื่นมือไปคว้าตัวเจ้าปีศาจลูกผสมเข้ามากอดแนบอกแบบไม่ต้องเอ่ยปากแจ้งล่วงหน้า ทำเอาเจ้าอัลล์ที่กำลังเอ๋อ(คือ...ก็เอ๋ออยู่แล้ว)ถึงกับเหวอตัวแข็งค้างอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย...แต่ไอ้กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกนี่แหละที่เรียกสติให้คืนมาได้

 

            "ทำไมเหม็นไหม้?" แล้แทนที่จะโกรธเรื่องโดนกอดก่อน เจ้าอัลล์มันก็ดันไปหงุดหงิดใส่อีกฝ่ายเรื่องกลิ่น แถมพอมันเห็นสภาพมอมแมมแบบนั้นมันก็รีบปัดเสื้อผ้าตัวเองยกใหญ่

 

            "ฉันควรจะถามก่อนไหม? ว่าทำไมเจอนายที่นี้ได้" เฮร์มิทยกมือกอดอกแล้วมองด้วยสายตาหมั่นไส้

 

            "จริงสิ!! ผมไม่ควรให้ใครเห็นว่าอยู่ที่นี่!!" มันคงไม่ทันล่ะมั้งเจ้าอัลล์!! เล่นโดนจับได้ทั้งตัวแบบนั้นมันยังมีหน้ามาทำตาโตเสียงตกอกตกใจเอาตอนนี้ แต่จะให้วิ่งหนีอีกรอบก็คงไม่ทัน เพราะใครบางคนที่รู้ทันดันเอื้อมมาคว้าคอเสื้อเอาไว้

 

            "จะตอบมาดีๆ หรือจะให้ฉับจับนายไปหาอาจารย์เวสต์ที่ห้องพยาบาล" เจ้าอัลล์ส่ายหัวรัว เพราะมันกลัวว่าจะผิดสัญญาที่ให้ไว้

 

            "ผมแค่เอาสมุนไพรมาให้" ทำท่าอึกอัก กลอกตามองซ้ายทีขวาทีอย่างมีพิรุจ

 

            "แล้วทำไมเจ้าปีศาจที่อยู่ฝั่งป่ามายาอย่างนายถึงข้ามมาฝั่งนี้ได้โดยไม่มีปัญหา" เอาล่ะสิ พอเจอคำถามคาดคั้นอย่างนี้ เจ้าอัลล์ก็ถึงกับขมวดคิ้วเครียด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างคนคิดหนัก

            "เพราะคุณฟอเรนท์อนุญาตแล้วนะสิ!" พอพูดออกไปแล้วก็รีบตะครุบปากตัวเองเอาไว้ แต่มันไม่ทัน(อีกแล้ว)ล่ะมั้ง ที่พลั้งปากออกไปนั่นเพราะเจ้าอัลล์มันหงุดหงิดที่โดนคาดคั้น แถมยังถูกอีกฝ่ายหิ้วคอเสื้อเอาไว้คล้ายกำลังสอบสวนนักโทษ

 

            "แล้วทำไมนายถึงได้รับอนุญาต จ๊ากกกก!! ไอ้เด็กนี่!!" เฮร์มิท...!! มันคงงงจนลืมไปว่าได้ถามคำถามนั้นไปแล้ว และคนอย่างเจ้าอัลล์ก็ไม่ได้มีความอดทนพอที่จะต้องมานั่งตอบคำถามอะไรยากๆ (เหตุเพราะโกหกใครไม่เป็น) มันก็เลยหันมางับเข้าให้ตรงข้อมือ

 

            "ปล่อยผมนะ!! ปล่อยเส่!!!" ถึงแม้จะโดนงับข้อมือข้างหนึ่งจนต้องยอมปล่อยคอเสื้อ แต่เฮร์มิทก็ยังเร็วกว่าที่จะใช้มืออีกข้างคว้าเอวเจ้าปีศาจลูกผสมเอาไว้ได้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะหนีไปอีกฝั่งได้

 

            "ถ้าไม่เล่ามาให้หมด ฉันจะทำยิ่งกว่านี้อีก!" ไม่ได้พูดเปล่าแต่เฮร์มิทกระชับอ้อมแขนรั้งให้อีกคนมาแนบชิดแล้วกระซิบขู่ที่ข้างหู .....แต่มีรึที่อย่างเจ้าอัลล์มันจะกลัวใคร!

 

            "ปล่อยลงก่อน อึดอัด!!" .........คือ...ขัดขืนแค่นั้น!? ก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอกนะ!! ก็แค่ออกแรงดิ้นไม่ได้และไม่ถนัดเพราะตัวถูกยกลอยเหนือพื้น แล้วยิ่งดิ้นยิ่งขัดขืน ก็ไม่รู้ทำไม ปลายจมูกโด่งนั่นจะต้องแกล้งเฉียดไปเฉียดมาตรงแถวแก้มและซอกคอด้วยก็ไม่รู้! มันชวนให้รู้สึกแปลกๆ จนไม่มีสมาธิจะทำอะไรนะสิ!

 

            สุดท้ายแล้วก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายกอดเอาไว้อย่างนั้นจากทางด้านหลัง แล้วนั่งลงกับพื้น ถึงแม้ว่ามันจะเหมือนถูกบังคับให้นั่งลงบนตักอีกฝ่ายก็เถอะ แต่พอถูกจับให้หมุนตัวไปเผชิญหน้าสบตากันแล้ว ไอ้ที่นึกไว้ว่าจะชกให้หน้าหงายสักหมัด เลยกลายเป็นว่ากุลีกุจอเช็ดหน้ารักษาแผลพุพองให้แทนเพราะทนเห็นไม่ได้...

 

            "ผมเป็นคนเอาสมุนไพรจากป่ามาให้ ตั้งแต่ตอนที่ท่านฟอเรนท์อยู่ฝั่งหอตะวันแล้ว" เจ้าอัลล์บอกเสียงหงุดหงิด มือก็ยังคงบดยาทาตามเนื้อตัวคนที่เพิ่งจะขู่บังคับตัวเองไปเมื่อครู่ ทั้งที่ตัวเองเป็นเจ้าที่มาก่อนแท้ๆ

 

            "เดี๋ยวนะ!! ตั้งแต่รุ่นก่อนนั่นอ่ะนะ นี่นายอายุเท่าไหร่กันแน่เนี่ย!!" เฮร์มิททำหน้าเหมือนไม่เชื่อสายตา เพราะมองยังไง...ไอ้คนตรงหน้านี่มันก็เหมือนเด็กเมื่อวานซืนที่เอาแต่วิ่งเล่นซุกซนอยู่วันยังค่ำ

 

            พอโดนคำถามแบบนั้นเข้าไป เจ้าอัลล์ก็ถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันทำหน้าเคร่งเครียดแล้วกลอกตาไปมาเหมือนคนกำลังคิดหนัก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดแล้วยักไหล่

 

            "ก็ไม่รู้สินะ ผมเลิกนับมันไปสักพักแล้วล่ะ"

 

            ห่ะ!!!

 

            เจ้าอัลล์ตอบคำถามเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ไอ้คนฟังนี่สิถึงกับเอ๋อรับประทานทำตาโตอ้าปากหวอ ลืมไปได้ยังไงว่าไอ้หมอนี่มันอาจเป็นปีศาจสายพันธุ์เดียวกับนีล เฮร์มิทยกมือตบหน้าผากตัวเองท่ามกลางสายตางุนงงของเจ้าปีศาจลูกผสม

 

            .....งั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาก็โดนหน้าเด็กๆ ตัวเล็กๆ กับท่าทางไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวนี่หลอกเอาสินะ!!

 

            ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียด และมันช่วยไม่ได้ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังก้มหน้าด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม เจ้าอัลล์มันก็เลยคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะมีแผลที่หน้าผาก หรือไม่ก็อาจจะระบมจนปวดหัวก็เป็นได้ ถึงได้ก้มลงไปดูด้วยความเป็นห่วง จังหวะเดียวกับที่เฮร์มิทปลงตกเรื่องที่กำลังคิดและเงยหน้าขึ้นมาพอดี...

 

            "อ๊ะ...!" เสียงอุทานตกใจของเจ้าอัลล์ตอนที่ปลายจมูกของอีกฝ่ายโฉบผ่านแก้มไป และที่ทำให้เกือบจะหยุดหายใจก็ตอนที่ริมฝีปากทั้งคู่แทบจะแนบสนิทกัน ได้เห็นดวงตาคู่สวยนั้นในระยะประชิดอย่างไม่เคยมาก่อน และนั่นมันเหมือนกับถูกสะกดให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง ทั้งที่ความคิดในหัวกำลังโลดแล่นไปต่างๆ นานา แต่กลับขยับตัวไปไหนไม่ได้

 

            กลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูกตอนที่อีกฝ่ายเอียงตัวเข้ามาหา รู้ตัวว่าท้ายทอยถูกฝ่ามืออีกฝ่ายต้อนเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้บังคับรุนแรงจนขยับหนีหรือผลักไสไม่ได้ หากแต่ว่าเจ้าอัลล์กลับปล่อยให้ริมฝีปากหนานั้นทาบทับลงมา ความรู้สึกแปลกประหลาดโลดแล่นไปทั่วร่างจนอยากจะอ้าปากประท้วง แต่กลับยิ่งถลำลึกปล่อยให้อีกฝ่ายสอดปลายลิ้นเข้ามารุกรานในโพรงปาก

 

            "อื้อ...ปะ...ปล่อย..." ยิ่งอ้อนวอนก็ยิ่งเหมือนจะโดนรุกล้ำ

 

            เฮร์มิทเองก็เหมือนจะหยุดตัวเองไม่ได้ ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งโหยหา ยิ่งเรียกร้องก็ยิ่งหอมหวาน แม้เสียงนั้นจะร้องบอกปฏิเสธแต่ก็ช่างแผ่วเบาเสียเหลือเกิน

 

            "อ๊ะ...หะ..หายใจ...ไม่ออก...แค่กๆ"

 

            เท่านั้นแหละ บรรยากาศหวานหยดย้อย(?) เมื่อครู่จำต้องเปลี่ยนฉากเป็นการปฐมพยาบาลแทน เพราะเจ้าปีศาจลูกผสมมันดันกลั้นหายใจจนหายใจเข้าปอดไม่ทัน พอถูกปล่อยให้เป็นอิสระมันก็รีบสูดเอาอากาศเข้าปอดจนสำลักหน้าแดง

 

            "เจ้าบ้า! ใครให้กลั้นหายใจกันเล่า!!"

 

            "แค่กๆ พะ...เพราะใครกันล่ะ แฮ่กๆ " ก็ยังมีแรงเถียงได้นะ

 

            "ใครเขาตายเพราะจูบกัน!" เฮร์มิททำปากขมุบขมิบบ่นพึมพำ ส่วนมือก็กำลังลูบหลังอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม

 

            "คิดจะฆ่ากันให้ตายรึไง บ้าที่สุด" ส่วนไอ้คนที่กำลังหอบหายใจจนเหนื่อยก็จำต้องเอนตัวพิงไปกับอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้....

 

 

            ..........................

           

 

            นีลเดินวนกลับขึ้นไปบนหอนอนและยังไม่ลืมที่จะแวะเอากระปุกยาอีกอันไปให้เพื่อนห้องข้างๆ แต่พอลองเรียกดูแล้วไม่มีเสียงตอบรับก็เลยตัดสินใจแขวนเอาไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องตัวเอง...ถ้าถามว่าทำไมไม่แวะห้องใครบางคนก่อน...นั่นก็เพราะไม่จำเป็น

 

            ...ก็พอเปิดประตูเข้าห้องตัวเองก็พบแขกไม่ได้รับเชิญนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว เพราะอย่างนี้แหละถึงไม่จำเป็นต้องแวะไปอีกห้องให้เสียเวลา ดูจากสภาพแล้วอีกฝ่ายน่าจะทำความสะอาดตัวเรียบร้อยแล้ว ได้กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ กับเส้นผมที่ยังเปียกหยดน้ำ

 

            "นายมาช้า" เจไนท์แสร้งทำเสียงโอดครวญ แต่ฉวยโอกาสเอื้อมมือไปคว้าเอวอีกฝ่ายเข้ามากอดหน้าตาเฉย

 

            "ผมแวะเอายาไปให้คุณเฮร์มิท" เจ้าปีศาจน้ำแข็งก็ตอบกลับเสียงราบเรียบเช่นเดียวกัน สายตาเย็นชาคู่นั้นไม่ได้สนใจมองใบหน้าที่แสร้งทำเป็นบูดบึ้งของอีกฝ่าย แต่กำลังไล่สำรวจร่องรอยของบาดแผลบนผิวกายที่โผล่พ้นเสื้อคลุมอาบน้ำ

 

            ไอ้คุณเจ้าชายตัวดีเผลอส่งเสียงซี้ดเบาๆ ตอนที่ปลายนิ้วเย็นแตะลงไปโดนแผล สายตาเย็นชานั่นเพียงแค่ปรายมองมาโดยไม่พูดอะไร ใบหน้ายังคงราบเรียบยากที่จะคาดเดาว่าอยู่ในอารมณ์ไหน บรรยากาศในห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ขณะที่เจ้าปีศาจน้ำแข็งยังคงยืนนิ่งจดจ้องร่างกายอีกฝ่ายอย่างจริงจัง เสื้อคลุมอาบน้ำถูกปลดออกจากไหล่ เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบน บางทีคนหน้าทนอย่างเจไนท์ก็ต้องรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับสายตาเย็นชาคู่นั่นอย่างช่วยไม่ได้

 

            ปลายนิ้วเย็นลูบไล้ไปบนผิวเนื้ออุ่นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะแหลกสลาย หากแต่ในใจกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ....ปีศาจน้ำแข็งอย่างนีล ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะต้องมาปรนนิบัติใคร เรียกว่าแผลแม้แต่ร่องรอยขีดข่วนใดๆ ยังไม่เคยมี แต่ก็ยังพอจะรู้วิธีเพราะเคยเห็นคุณพี่ชายตัวแสบได้รับการดูแลจากคุณชายรูปปั้นบ่อยๆ

 

            "นาย...จะทำอะไรก็รีบทำได้ไหม?" เป็นเจไนท์เองที่ทนความอ้อยอิ่งของอีกฝ่ายไม่ไหว ก็รู้หรอกว่าใจเย็น ก็รู้หรอกว่าไม่ค่อยประสีประสา แต่อย่ามายั่วกันตอนมีอารมณ์ เอ๊ย!! อารมณ์ดีแบบนี้ เดี๋ยวก็ยุ่งก่อนจะได้ทายงทายาจนได้

 

            "ผมกำลังสำรวจ ว่ามีตรงไหนเสียหายบ้าง" ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งจอมเย็นชา!! ที่มันกำลังทำอยู่นี่คือสำรวจความเสียหาย!! คนที่กำลังเคลิ้มถึงกับสะอึก แม้จะรู้ว่าไอ้เจ้าปีศาจนี่มันไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าคำที่พูดออกมาก็เถอะ แต่มันก็ควรจะอ่อนโยนบ้างอะไรบ้าง คนกำลังเจ็บอยู่นะ!!....(เจ็บใจ!)

 

            "ให้ตายเถอะ! คนนะ! ไม่ใช่สิ่งของ!" ไอ้คุณเจ้าชายจอมยุ่งคว้ามือเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ยังลูบไล้ไปบนตัวไม่เลิกเอาไว้ แล้วทำเป็นประชดประชัน แวบหนึ่งเห็นคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน แต่ก็กลับเป็นปกติในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที

 

            "ผมก็ไม่ได้บอกว่าใช่..." ใบหน้าราบเรียบเงยขึ้นมามองสบตา แววตาคู่นั้นก็ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

 

            "งั้นนายก็น่าจะอ่อนโยนกับฉันสักนิดสิ!!" ในที่สุดคนอย่างเจไนท์ก็ยอมทนไม่ได้ จนต้องเรียกร้องหาความยุติธรรมให้ตัวเอง...(?)....แต่ว่า...มนุษย์หน้าไหนกันที่จะเรียกร้องหาความอ่อนโยนจากปีศาจ!!

 

            "อ่อนโยน?" คราวนี้นีลขมวดคิ้วเข้าหากัน โจทย์คราวนี้คงจะยากเกินไปสำหรับเจ้าปีศาจน้ำแข็ง

 

            แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาจู่โจมตรงแก้มไปฟอดใหญ่คล้ายระบายอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะหันมาสบตา แล้วกดริมฝีปากลงมาอีกรอบ ซึ่งคราวนี้เพียงแค่แตะลงมาเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้เจ้าปีศาจน้ำแข็งรู้สึกอุ่นวาบในอกได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องอธิบายให้มากความ

 

            "แบบนี้ไง" เจไนท์ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเผลอสูดกลิ่นหอมจากแก้มขาวไม่หยุด ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งก็ยังคงยืนนิ่งเป็นผู้ถูกกระทำอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าเย็นชาหรือความรู้สึกช้ากันแน่ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นอกกว้างแล้วเงยหน้ามองคนเจ็บจอมฉวยโอกาส

 

            "จูบของผม รักษาแผลไม่ได้นะครับ" ...บางที ไอ้เจ้าปีศาจนี่ก็ตรงเกินจนน่ากลัวนะ

 

            เจไนท์แทบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา นี่เท่ากับว่าที่ลงทุนเปลืองตัวหอมไปหลายฟอดนี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยใช่ไหม?

 

            "อย่าบอกนะว่ากลุ้มใจเรื่องทายา" คำตอบที่ได้เป็นสายตาเย็นชาที่มองตรงมาอย่างเปิดเผย จนไอ้คนถามต้องเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นหัวเราะ นึกอยากจะรั้งตัวมากอดแน่นๆ เป็นการลงโทษที่ทำตัวน่ามันเขี้ยวได้อย่างเย็นชาที่สุด!

 

            "ถ้าคุณเจไนท์ยังกอดผมไว้แบบนี้ ไม่ถนัดนะครับ" เป็นการปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา....ถ้าเป็นคนอื่นคงปล่อยเจ้าปีศาจน้ำแข็งไปแล้ว แต่นี่....มันคือเจไนท์ มันถึงได้กระชับอ้อมแขนกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม

 

            "ฉันจะสอนนายเองนีล.....ทุกเรื่อง..." อ้อมแขนที่โอบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่โน้มเข้ากระซิบเสียงกระเส่า....

 

            ก๊อก ก๊อก

 

            ...

 

            ...

 

            ต่อให้ใครจะพังประตูเข้ามาตอนนี้ เจไนท์ก็คิดว่าควรจะปล่อยมันไป...ใครจะไปสนกันวะ!!

 

            ปัง ปัง ปัง!!

 

            คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม และไม่ได้ดังมาจากทางประตู แต่เป็น...หน้าต่าง..........หืม?.....หน้าต่าง??

 

            คุณพระ!! ถึงกับหมดอารมณ์เคลิ้มกันเลยทีเดียว เพราะที่เห็นอยู่นั่นมันมังกรหิมะตัวใหญ่ยักษ์ กำลังใช้ปีกกระแทกหน้าต่างสลับกับใช้กรงเล็บเกาะขอบหน้าต่าง แล้วก็บินร่อนไปมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ตามขนาดปกติแล้วเจ้าไวท์มันสามารถบินผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็กที่เปิดทิ้งไว้ให้ได้อย่างสบายๆ แต่ที่คราวนี้มันเข้ามาไม่ได้เป็นเพราะมีใครบางคนนั่งยิ้มกวนประสาทสบายอารมณ์อยู่บนหลัง...!!

 

            ไม่ต้องรอให้ทางโน้นตะโกนเรียกให้เอิกเกริกอีกรอบ นีลก็ร่ายเวทย์ไปที่หน้าต่างทันที และไอ้เจ้าไวท์มันคงไม่ชอบใจผู้โดยสารคนใหม่เท่าไหร่นัก มันถึงได้(ถีบ)ส่ง...เรียกว่าสะบัดตัวทีเดียว ไอ้เจ้าเพื่อนตาสองสีมันก็ปลิวหวือเข้ามาในห้องทางหน้าต่างได้อย่างแม่นยำ

 

            "จ๊ากกกกกกกก"

 

            โครม!!!!

 

            ...เยี่ยม!!....เจไนท์แค่คิดในใจ

 

            เจ้าไวท์กลับไปอยู่ในร่างย่อส่วน ก่อนจะบินตามเข้ามาอย่างสบายอารมณ์

 

            "หักหลังกันนี่ไวท์!!" เฮร์มิทหันไปโวยวายใส่ไอ้เจ้ามังกร แต่มันก็ทำเป็นไม่สน

 

            "แล้วทำไม แกถึงมาทางนี้" มันออกจะเอิกเกริกไปไหม ข้างนอกก็ยังไม่มืดอีกต่างหาก เกิดมีคนเห็นมังกรตัวเป็นๆ ขึ้นมาจะได้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตอีก

 

            "มาจากหลังหอ ไม่มีใครเห็นหรอกน่า" ทำเป็นวางท่ามั่นใจ แต่ดันหลบตาคนอื่นแบบนั้น

 

            "แค่จากหลังหอเหรอครับ?" เจ้านายตัวจริงของไอ้เจ้ามังกรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

            "ชะ..ใช่สิ..เอ้อ!! นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ล้างตัวทำแผล ฉันกลับห้องตัวเองดีกว่านะว่าไหม??" พูดจบมันก็รีบเปลี่ยนประเด็นแล้วเดินไปที่ประตูห้องอย่างแนบเนียน ก่อนจะเปิดประตูออกไปก็ยังมีหน้าหันมายิ้มแปลกๆ แล้วพุ่งตัวออกไปทันที ไม่มีจังหวะให้ใครได้เปิดคำถาม

 

            ปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนที่เหลือยืนงงต่อไป และคนที่เจ็บใจที่สุดก็คงจะเป็นเจไนท์ที่ยืนบ่นไปทายาให้ตัวเองไปตรงหน้ากระจก เพราะไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งมันต้องให้อาหารไอ้เจ้ามังกรหิมะ

 

            จำไว้เลยไอ้ตัวทำลายบรรยากาศ ดันเข้ามาได้จังหวะ แล้วก็ปล่อยไว้ค้างๆ คาๆ มันน่าไหม!?

 

            ปัง!!

            "เฮ้! ใครเป็นคนเอาไอ้นี่ไปไว้ที่หน้าห้องฉัน?" เสียงประตูเปิดผลัวะเข้ามาพร้อมกับเฮร์มิทที่ถือบางอย่างติดมือเข้ามาด้วย และนีลจำได้ว่ามันเป็นกระปุกยาที่เอาไปแขวนไว้หน้าห้อง

 

            "ทำไม?" เจไนท์เดินออกมาจากห้องน้ำ ในมือถือกระปุกแบบเดียวกัน และถูกใช้ไปเกือบครึ่ง

 

            "มันเป็นยาพิษ มีฤทธิ์เป็นกรด" ไม่พูดเปล่า เฮร์มิทเทยาที่อยู่ในขวดให้หยดลงบนพื้น

 

            ซ่า................เสียงพื้นห้องละลายตอนที่เนื้อยาหลดลงไป..

 

            ..

            "เฮ้ยยยยยยย!!"

           
 

            *********************************

 

 นี่มันอัลลัยก๊านนนนนนนนนนนนนนน (<--วิบัติเพื่อ!!!)
ตัดจบแล้ววิ่งไปปั่นต่อนะจร้าาาาาาาาา 

เหตุเนื่องด้วยคอมฯเจ๊งเจ้าค่ะ T____T ทำไมอายุการใช้งานสั้นนักก็ไม่รู้
ตอนนี้ต้องขอบคุณคอมฯที่ทำงานที่ทำนวยความสะดวกให้ข้าน้อยเจ้าค่ะ(จุ๊ๆนะ อิอิ)

ขอบคุณทุกคนที่ยังตามอ่านเจ้าค่ะ
คิดฮอดทู้กกกกกคนนนนนนน 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 74 : 74. ยาพิษ...........? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 820 , โพส : 9 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1594
หืมมมมมมม?
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 171.99.227.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2560 / 02:51
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1478
อัลล์น้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
โอ้ยยยยยยยยยยย 
กลั้นหายใจ
น่าเอ็นดู

นีลลลลลลลน่ารักอะ
มันกลายเป็นยาพิษได้ยังไงงงงงงงง
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 203.150.125.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:13
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1431
อ๊ายยยย!!!!  เฮร์มิทในที่สุดนายก้อทำสำเร็จจจจ   5555  เว่อร์เนอะ  หุหุ

เขินเบยยยยย

ว่าแต่เจไนท์จะเปนไรป่าวเนี่ยยยยยย  

ผู้ใดเปนคนทามมมมมมม
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 223.205.93.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2557 / 22:54
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1426
จากฉากหวานซึ้งที่อัลล์จังกำลังจะเริ่มโดนรุก มาหักมุมสุดฮากับอารมณ์ค้างของเจไนท์ กร๊ากสุดๆๆ ฮ่าๆๆๆ
อัลล์จังผู้ไร้เดียงสา แต่รู้สึกเหมือนจะอายุเยอะกว่าเฮร์มิทอีกรึป่าวหว่า อันนี้น่าคิดๆๆๆ

และมาปิดท้ายเรื่องปริศนายาพิษ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว

ปล. เข้ามาเพิ่มพลังชีวิตก่อน หลังจากโดนกองงานสูบพลังหมดตัว อิอิ
Name : mheeboo [ IP : 1.46.6.138 ]

วันที่: 16 มิถุนายน 2557 / 23:04
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1425
กรี๊ดดดดดดดดด -////-

เฮอร์มิทมือไวอ่ะ จุ๊บๆๆ อัลล์ด้วย

แต่......... ใครเปลี่ยนยาอ่ะ แล้วที่เจไนท์กำลังทาอยู่นั้นยาพิษป่าวอ่ะ

ใครกันที่กล้าทำแบบนี้ๆๆๆ
Name : Wins_Sha [ IP : 125.26.110.225 ]

วันที่: 11 มิถุนายน 2557 / 20:44
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1424
ต่อเร็วๆนะครัช รออยู่
Name : mill >w < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mill >w [ IP : 171.7.100.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มิถุนายน 2557 / 22:15
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1423
จะรอดมั้ยเนีย
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 110.49.232.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มิถุนายน 2557 / 21:39
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1422
เหอะๆๆ
อัลคุงอายุเท่าไหร่อ่าาาาาา

แล้วใครมันเปลี่ยนยากันนน
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 27.55.236.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2557 / 18:42
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1421
น่ารักกกกก แอร่ยย
PS.  I love{ xs คิเรปูติน!!} เบียเร็น ซันอิ ไองิน มาอิ อุลกริม นอยเทส ไลท์แอล !!!!!!!!!!!!!!!!!
Name : เพลิงเจ้าหญิงซาตาน < My.iD > [ IP : 58.11.94.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2557 / 06:27
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android