WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 : น้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ก.ย. 57

 

ตอนที่ 11

น้ำตา


   


 

            สวัสดี นัมแทฮยอน”

            เสียงกระซิบต่ำเฉียดใบหูจนนัมแทฮยอนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่พัดผ่านเข้ามา
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นพยายามกลั้นน้ำตาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้าสีเข้ม บอกตามตรงเลยว่า
ตอนนี้เขากลัวมาก ระดับความกังวลมันเข้มข้นมากพอเทียบเท่าตอนที่เขากำลังจะเสียพ่อไป
แต่ตอนนี้เขากำลังจะเสียทุกอย่างไปถ้าไม่มีใครมาช่วย


            แม่ พ่อใหม่ ดาน่า พี่มินโฮ

            เขาจะเสียทุกอย่างไปหมดเลย



            ร่างบางถูกโยนลงกับเตียงนุ่มโดยที่ถูกเชือกเส้นหนามัดไว้ทั้งที่ข้อเท้าและข้อมือจนเสียดสีผิวขาว
เกิดรอยแดงช้ำ แม้จะพยายามตะเกียกตะกายให้ตัวเองรอดอย่างไร นัมแทฮยอนต่างรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ใดเลย
จึงเลือกที่จะนอนอยู่เฉยๆ นอนหายใจรอความตายตรงหน้าหน้าที่ไม่รู้จะคืบคลานใกล้เข้ามาเมื่อไหร่

            โชคชะตาที่เหมือนเพียงประสาททรายรอเกลียวคลื่นซัดเข้าทำลาย
ถ้าจะจับเขาไปทรมานได้โปรดฆ่าให้ตายยังดีกว่า


“ค...คุณ..ปล่อยผมไปเถอะนะ”


            เสียงหวานพร่ำร้องขอชีวิตจากคนแปลกหน้า หยาดน้ำใสซึมผืนผ้าไหลรินตามแนวแก้ม
“ผมขอร้องเถอะนะ อย่า....”

ยังไม่ทันกล่าวได้จบ เสียงถูกกลืนหายกับริมฝีปากอีกคนที่บดเบียดเข้ามา สัมผัสร้อนแต่กลับทำให้
นัมแทฮยอนอยากจะผลักไสให้ออกห่าง ชายหนุ่มทำได้เพียงส่งเสียงครางอืออย่างหนีไม่พ้น ปล่อยให้อีกคน
ได้ตักตวงความหอมหวาน

            หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกำลังบีบให้ตายเสียแต่ตอนนั้น รสจูบของคนแปลกหน้ายังหลงเหลือเจือจาง
บนริมฝีปากช้ำ นัมแทฮยอนได้แต่กัดปากตัวเองแน่นจนฟันขาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือด รู้สึกขยะแขยงตัวเอง
ทุกครั้งเมื่อปลายจมูกของอีกฝ่ายไล้คลอเคลียไปตามคอระหงส์


            ทำไมพระเจ้าถึงได้ใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ ทำไมเรื่องร้ายๆต้องวนเวียนมาที่เขาเสมอ


เนื้อตัวเริ่มสั่นเทาราวกับลูกแมวน้อยไม่รู้ว่าเพราะไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบผิวกาย
หรือเพราะใครอีกคนที่กำลังร่นชายเสื้อขึ้นไปจนเผยหน้าท้องเรียบ

“อย่าทำอะไรผมเลยนะ” เสียงแหบหวานแทนที่อีกคนจะสงสารกลับทำให้รู้สึกว่าดูยั่วยวนเพิ่มขึ้นไปอีก

            ดวงตาคมแข็งกร้าวหรี่ลงมองฉายความอ่อนโยนเมื่ออีกคนกำลังขอร้องชีวิตแก่เขาอย่างไม่มีทางสู้
ซึงฮยอนยกยิ้มมุมปากพึงพอใจกับคนที่ได้ชื่อว่าน้องชายของซงมินโฮ

            น้องชายที่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด ความจริงเขาเองก็รู้มาว่านักธุรกิจใหญ่ซงมินฮยอกแต่งงานใหม่
แต่ไม่คิดว่าลูกที่ติดมากับฝ่ายสาวนั้นจะน่าสนใจได้ขนาดนี้

            วันนี้เขาได้เห็นวีนัส รถคันเก่งของซงมินโฮกลับเข้ามาสู่สังเวียนอีกครั้ง แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกัน
ที่เขาได้พบกับนัมแทฮยอน เรื่องสนุกๆก็เลยเกิดขึ้น


            มันจะเป็นอย่างไรถ้าเขาได้นัมแทฮยอนมาไว้

            แค่คิดว่าซงมินโฮจะต้องเดือดพล่านก็ยิ่งสนุก

ความจริงซึงฮยอนเองก็ไม่เคยมีเรื่องที่บาดหมางกับอีกฝ่าย แต่เหมือนกับเป็นสัญชาตญาณของเสือสองตัว
ที่ต่างไม่ชอบกันและกันเพียงแค่เห็นแววตาของอีกฝ่าย เสือสองตัวที่ไม่สามารถแม้แต่จะอยู่ถ้ำเดียวกันได้
มีเพียงตัวที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชนะ ส่วนตัวที่อ่อนแอต้องถูกบดขยี้ให้เละ


            ผิวละเอียดขึ้นสีจางๆเมื่อมือของเขาสัมผัสจับต้อง ยิ่งนัมแทฮยอนพยายามอ้อนวอนขอร้องมากเพียงใด
มันยิ่งทำให้เขาไม่อยากจะปล่อยอีกฝ่ายไปเลยด้วยซ้ำ





“ซึงฮยอนนั่นจะทำอะไรน่ะ
?


            เหมือนความสุขที่กำลังจะได้เสพสมถูกใครบางคนที่เปิดประตูเข้ามาขัดไว้ ซึงฮยอนมองไปยังคนที่ยืนกอดอก
พิงขอบประตูไว้พลางถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหยิบเสื้อยืดของตัวเองที่เพิ่งถอดไปเมื่อครู่มาสวมซ่อนกล้ามเนื้อสัดส่วนได้รูป

“ไหนบอกจะไม่ทำอะไรไง”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นมองคนที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะไม่ทำอะไรนัมแทฮยอนทั้งนั้น แต่เหมือนสิ่งที่เห็นดูจะสวนทางกับคำที่เคยกล่าวไว้ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องมองไปยังซึงฮยอนเพื่อรอคอยคำตอบ แต่ซึงฮยอนก็คือซึงฮยอน ร่างสูงหยัดกายขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น



            ชายหนุ่มชำเลืองมองสภาพของคนที่นอนปิดตาแน่นิ่งด้วยความสงสาร แต่เขาจะไปช่วยอะไรได้
อำนาจใดๆในมือไม่มีเลยด้วยซ้ำ เสียงเล็กยังคงกลั้นสะอื้นเบาเส้นผมวางเรียงตัวกระจายไปอย่างไร้ทิศทาง
ใบหน้าสวยกลับเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ขาเรียวค่อยๆก้าวคืบคลานตัวเองเข้าไปใกล้ พื้นที่เตียงถูกยวบลงตามน้ำหนัก

มือขาวยื่นไปค่อยๆเกลี่ยเรือนผมที่ปรกใบหน้าสวย นัมแทฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยพยายามเบี่ยงตัวถอยห่างออกไป

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก” กล่าวน้ำเสียงเบา

ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเชิงบอกว่ายังไม่ไว้ใจอีกฝ่าย ตอนนี้หัวใจของนัมแทฮยอนช่างบอบช้ำ
ที่ผ่านมาโลกใบนี้ต่างคอยพร่ำสอนไว้ว่าให้จงใช้ชีวิตระวังไว้ ไม่มีใครบนโลกไว้วางใจได้ แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่า
จะเจอเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเข้าจริงๆ ไม่สามารถบอกได้เลยว่าก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายมันถูกกัดกินด้วย
ความน่ากลัวของปีศาจจนเป็นแผลเหวอะขนาดไหน

 “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ คุณช่วยปล่อยผมออกไปได้มั้ย
?


            ประโยคคำถามเชิงขอร้องถูกเปล่งออกไป ความเงียบดังชัดในอากาศ มือเรียวจับประสานลูบมือขาวซีด
ของนัมแทฮยอนไว้ราวกับว่ากำลังปลอบโยนแทนคำพูดใดๆ และมันก็อบอุ่นมากพอที่จะเยียวยาหัวใจให้ค่อยๆดีขึ้น
ลมหายใจพรูยาวออกมา จนนัมแทฮยอนพอจะจับความรู้สึกอีกคนจนได้คำตอบโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องพูดอะไร

            ริมฝีปากค่อยๆเหยียดฝืนยิ้มบางเท่าที่จะสามารถทำได้ในตอนนี้
“ผมรู้แล้ว...”

“.............”


“ เดี๋ยวพี่มินโฮก็มาช่วยผม ผมเชื่อแบบนั้น”





















            ภาพสุดท้ายของน้องชายที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ซงมินโฮไม่สามารถทำอะไรได้เลย โกรธตัวเองที่ประมาทเกินไป
ไม่คิดว่าซึงฮยอนจะมาเล่นอะไรสกปรกแบบนี้ เขาไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าอีกฝ่ายจับตัวนัมแทฮยอนไปเพื่ออะไรกัน

            เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้จักนัมแทฮยอนได้อย่างไร
            แต่สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของพี่ชายในตอนนี้คือเอาตัวน้องชายกลับมาให้ได้

            แล้วจะทำอย่างไรล่ะ
?

มันไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะใช้เส้นสายอำนาจใหญ่โตของตัวเอง แต่เสืออีกตัวก็แข็งแกร่งพอๆกัน
ถ้าทำอะไรโดยไม่รอรับข้อเสนอของอีกฝ่าย คนที่จะไม่ปลอดภัยคือนัมแทฮยอน


            ริมฝีปากหยักคีบมวนขาวไว้สูดอัดนิโคตินเข้าเต็มปอดก่อนจะปล่อยควันคลุ้งเลื่อนลอยจางหายไปช้าๆ
อีกครั้งที่ความคิดเก่าๆไหลย้อนเข้ามาในเซลล์สมอง หัวทุยพยายามสะบัดมันออกไปพร้อมกับเปิดใจให้กว้างแต่เจ้าความคิดเหล่านั้นกลับดื้อด้านพยายามเหวี่ยงตัวเองให้กลับมาอีกรอบ ช่างเป็นความเห็นแก่ตัวที่ขัดแย้งกับความรู้สึกอีกด้าน


            ความคิดที่อยากจะให้นัมแทฮยอนหายไปตลอดกาล
























            “เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

อีกครั้งที่คังซึงยูนได้ยินเสียงนี้แทบตลอดทั้งวัน หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นชื่อนัมแทฮยอน แต่ไม่สามารถติดต่อ
เจ้าของหมายเลขได้ ขนาดจุนฮเวเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนรักหายไปไหน

            นิ้วเรียวเคาะพื้นโต๊ะเบาๆก่อนจะวางเครื่องมือสื่อสารอย่างไม่ใส่ใจนัก เปลือกตาสีน้ำนมค่อยๆปิดลง
ปล่อยให้สายตาที่กำลังอ่อนล้าได้พักตัวเองบ้าง แต่ภาพของนัมแทฮยอนกลับชัดเจนยิ่งมากขึ้นในความมืดมิด

            ความเป็นห่วงแล่นริ้วเข้ามา หรือว่าจะไม่สบาย
? แต่อย่างน้อยน่าจะโทรหรือส่งข้อความมาก็ยังดี
ยิ่งมาหยุดหายไปดื้อๆแบบนี้ ไหนจะต้องหาเวลาอื่นมาชดเชยเวลาฝึกงานอีก แต่เท่าที่เขารู้จักนัมแทฮยอนมา
แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาเชื่อว่านัมแทฮยอนไม่ใช่คนที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้















            บนโซฟาสีดำตัวยาวปรากฏร่างสมส่วนที่นอนหายใจอย่างไร้จุดหมาย

            วีนัสจากเขาไปแล้ว

            รถแลมโบกินีคันโปรด ซงมินไม่ได้นึกเสียดายที่เขาต้องปล่อยมันไปไม่ต่างจากโยนเงินก้อนโตลงเหว
แต่มันมีค่ามากกว่าแค่รถราคาแพงคันหนึ่ง เหมือนกับกลิ่นความทรงจำหลายๆอย่างอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้มันกลับ
ไปอยู่ในมือของคนอื่น เขายอมเสียสิ่งที่รักเพื่อแลกมากับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเข้ามาเป็นส่วนสำคัญในชีวิต

            ซึงฮยอนได้โทรศัพท์มาเสนอให้เขาเอารถมาแลกกับนัมแทฮยอน ทั้งๆที่เคยมีความคิดสกปรกอยากให้
น้องชายต่างสายเลือดหายไป แต่ทุกอย่างดูสวนทางและไม่สัมพันธ์กัน ชายหนุ่มกล่าวตกลงโดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำ

            ตอนนี้เขาแค่กำลังรอนัมแทฮยอนกลับมา แค่รอจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างนั้นอีกครั้ง


เสียงเคาะประตูดังขึ้นซงมินโฮรีบลุกขึ้นกระชากตัวเองยืดกายสูง ทันทีที่ประตูสีเข้มถูกเปิดออก
ชายร่างผอมปรากฏกายอยู่ตรงหน้า



                        คังซึงยูน



“ผมมาขอพบแทฮยอน” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น
คิ้วเข้มของคนตรงหน้าแสดงความแปลกใจที่อยู่ๆเขามาเยือนถึงที่แบบนี้โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

            ซงมินโฮหรี่ตามองคนที่ไม่ค่อยจะถูกชะตานัก แขนแกร่งเหยียดเท้ากับขอบประตูไว้

“แทฮยอนไม่ได้อยู่นี่”

“วันนี้แทฮยอนไม่ได้มาฝึกงาน คุณทราบมั้ยว่าเขาไปไหน
?

            ลิ้นชื้นเลียริมฝีปากแห้งอย่างเคยชินคำถามที่มันยากเกินจะตอบ เอาเข้าจริงก็รู้แค่ว่านัมแทฮยอนอยู่กับใคร
แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ตอนนี้คงได้แต่ภาวนาขอให้ซึงฮยอนอย่าเล่นสกปรกโดยยึดไว้ทั้งรถและน้องชาย

“ไม่รู้อะไร มีอะไรอีกมั้ย
?

            คังซึงยูนถอนหายใจยาวไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องมาทำเรื่องบ้าอะไรแบบนี้ด้วย ความจริงไม่ใช่เรื่องหรือธุระอะไรของเขาเลยด้วยซ้ำที่จะต้องรู้ว่านัมแทฮยอนหายไปไหน ยิ่งกลับต้องมาเจอพี่ชายที่ชอบกวนประสาทแบบนี้แล้วมันยิ่งแต่จะทำให้หงุดหงิด

 “ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวนะ”

เจ้าของบ้านกล่าวก่อนที่ประตูห้องจะปิดลงโดยไม่สนใจเรื่องมารยาทที่ควรพึงปฏิบัติต่อแขกเลยแม่แต่น้อย
มือใหญ่เสยผมที่ปรกลงอย่างหัวเสีย ก็เข้าใจว่าอีกคนเป็นรุ่นพี่ที่คอยดูแลเวลาที่นักศึกษาฝึกงาน แต่ไม่คิดว่า
จะเป็นห่วงเป็นใยกันได้ขนาดนี้

            ก้อนความคิดกระจัดกระจายยุ่งเหยิง หากได้แอลกอฮอล์เข้ามาในร่างกายคงช่วยให้ผ่อนคลายได้บ้าง
แต่เหมือนกับว่าอะไรคงไม่เป็นใจเมื่อในตู้เย็นกลับว่างเปล่ามีเพียงขนมของนัมแทฮยอนและน้ำดื่มเท่านั้น เสียงต่ำ
สบถหยาบออกมาพลางคว้ากระเป๋าตังค์มาไว้มือ มินิมาร์ทข้างคอนโดคงเป็นที่พึ่งพิงแห่งเดียวแก่เขาได้ในตอนนี้


            ทันทีที่เปิดประตูออก ร่างของใครบางคนที่เขาเป็นห่วงแทบตายกำลังอยู่ตรงหน้า
เสียงสะอื้นดังร้องไห้ของอีกคนราวกับคมมีดที่กรีดลงหัวใจให้ตายอย่างทรมาน นัมแทฮยอนกำลังร้องไห้
เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอีกคนร้องไห้หนักขนาดนี้ แต่ในขณะเดียวกันนั้น แขนกลมของใครคนหนึ่งโอบกอดน้องชายของเขาไว้แน่น ใบหน้าสวยซุกลงกับไหล่อุ่นปล่อยให้ชื้นแฉะหยาดน้ำตา นัยน์ตาสีเข้มมองชายเสื้อบางที่ถูกมือขาวจับไว้แน่น



            นัมแทฮยอนกำลังเจ็บ
            แต่เหมือนตอนนี้ซงมินโฮก็มีความรู้สึกเจ็บเหมือนกัน



            เมื่ออ้อมกอดนั้นไม่ได้มาจากเขา แต่มาจากคังซึงยูน






TBC

เฮลโหล่วววววมาเจอกันอีกแล้ว:)
ขอโทษนะคะที่หายไปจะพยายามมาอัพให้ช่วงนี้และอีกหลายๆช่วงจะยุ่งมากกกกกกก
นอนวันนึงได้ 2-3ชั่วโมง นี่อ่านหนังสือเสร็จมารีบปั่นแล้วลงแต่เช้าให้เลย
ใครที่ตามทวิตแล้วเห็นเราออนแทบทั้งวันนั่นคือเรียนกับอ่านหนังสืออยู่ เด็กดีไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง55555555
หวังว่าทุกคนจะให้การติดตามและชอบกันนะคะ
เลิ้บบบบบบบรีดเดอร์ทุกคนเลยย *ส่งหัวใจให้*

ปล.ถ้าใครฟิลทวิตไรท์มาบอกด้วยเน้อว่าตามมาจากฟิคไรท์จะได้ทราบ :)


#ฟิคไบลนด
           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #482 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 00:31
    มิโนช้าเองนะ นัมกลับมาแล้ว
    #482
    0
  2. #328 Ff_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:58
    อยากรู้ว่าคนที่เข้ามาขัดพี่ท็อปคือใคร รู้สึกขอบคุณมากที่เข้ามาแล้วพี่ท็อปเลยไม่ทำอะไรน้องนัม ;_____;

    คุณซงดูไม่ทำอะไรเลยแต่ก็ยอมเอาวีนัสไปแลกกับตัวของน้องนัม ก็ถือว่ายังมีความคิดนะมินะ อิอิ

    แต่คนที่ได้กอดปลอบน้องนัมน่าจะคือคุณซงมากกว่าซึงยูนนาาาา วู้วววว
    #328
    0
  3. #157 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 16:48
    ยุน ฉันว่าแกมาผิดจังหวะ !! อิคนที่มาหยุดท้อปเป็นจีรึป่าว แบบว่าหึงหวงอะไรงี้ 5555555 รักน้องมากสินะ ถึงกับยอมแลกกับรถสุดที่รักไป
    #157
    0
  4. #116 เารน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 19:22
    มาต่ออีกนะ

    สนุกอะ

    กำลังหน่วงเลยทีเดียว

    จะรอนะไรทเตอร์
    #116
    0
  5. #115 เารน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 19:22
    มาต่ออีกนะ

    สนุกอะ

    กำลังหน่วงเลยทีเดียว

    จะรอนะไรทเตอร์
    #115
    0
  6. #113 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 02:02
    เจ็บที่นัมต้องมาเป็นเหยื่อแก้แค้นของพี่ท๊อป
    แต่เจ็บใจยิ่งกว่าคือ มิโนที่ต้องเห็นภาพบาดตานั่น
    คือเข้าใจมิโนนะ ว่าเราไม่ได้ตั้งใจและยอมทำทุกอย่าง
    เสียสิ่งที่รักที่สุดเพื่อ คนที่สำคัญแต่แบบมาเจอแบบนี้โคตรหน่วง
    เพราะมาช้า เพราะกว่าจะรู้ตัว มันช้าไปสินะ คนที่อยู่ข้างนัมถึงไม่ใช่มิโน
    ฮือออออ อย่างกับเอาเรื่องของเราแต่ง มันหน่วงตามไปด้วยเลย TT

    สู้ๆนะไรท์เป็นกำลังใจให้ตั้งใจสอบ ตั้งใจเรียนเน้อ
    #113
    0
  7. #112 Izen (@maple_deluxe) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 12:29
    อยากให้คนที่ปลอบนัมแทเป็นมิโน
    #112
    0
  8. #111 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 20:46
    โหยยยยย หน่วงๆๆๆ มากกกกก สงสารหนูนัมมมม ถ้ามิโนไม่แคร์นัมนัก นัมก็หนีไปอยู่กับซึงยูนเลยยยยยยย แต่ยังดีที่มิโนยังแอบแคร์นัมบ้าง เพราะงั้นให้อยู่กับมิโนต่อไปแหละ สนุกมากค่ะไรท์
    #111
    0
  9. #110 Kanitin Sathainteeraparb (@yodelly5) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 07:59
    งื้อออ มินโฮชักช้าตลอด แล้วก็มานั่งเสียใจทีหลัง ชิ><
    #110
    0
  10. #109 JuRanGirl0604 (@jurangirl0604) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 01:04
    ต้องจูบล้างปากนะคะะะะะะะะะะ
    #109
    0
  11. #107 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 22:59
    มิโนช้าไปนิดเดียวเองนะไม่ได้กอดนัม
    นัมไม่ร่าเจอเรื่องแบบนี้เลย ซึงฮยอนจะตามมายุ่งอีกมั้ยเนี่ย
    #107
    0
  12. #106 Vitaminz (@vitaminz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 22:58
    โง๊ยยยยย
    อึดอัด กดดัน
    ถึงความคิดของมิโนจะร้าย แต่การกระทำไม่ร้ายนะ
    พี่ทั๊ปก็แมนพอตัวเลย

    ยุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน เข้ามาทำไมลูก ไม่!!!!!!!!
    ทำไม ถ้าเราเป็นมิโนเราเจ็บนะ เหมือนโดนไอซ์บัคเก็ตอ่ะ หน้าชาไปหมด
     T^T
    #106
    0
  13. #105 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 19:19
    งืออออออออออ น้องนัมของมี๊ ได้จูบกับชเวซึงฮยอนด้วยยยยยยย
    ฮ่าาาาาาาาาาา แกควรสงสารแทฮยอนดิ
    โอ้ยยยยยยยย สงสารน้องนัม 
    โกรธๆๆๆ มินโฮอ่ะ ถึงจะเอาวีนัสไปแลกตัวน้องนัมมาแล้วก็เหอะ
    แต่ก็โกรธๆๆๆๆอยู่ ซึงยูนนนนนนนน ปลอบน้องนัมของมี๊ด้วยนะ

    #105
    0
  14. #104 Majolicamimi (@bbbenjy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 10:46
    เกือบจะดีอยู่แล้ว คังซึงยูนทำไมนายไม่รีบกลับไปซะ
    ไม่อย่างงั้นคนแรกที่นัมเจอก็เป็นมินโฮแล้ว
    ตั้งแต่เห็นชื่อตอนก็จินตนาการไปแล้วเห็นภาพนัมยืนกอดพี่มินโฮแล้วร้องไห้
    โอ้ ฝันสลายไรต์ใจร้าย รีบทำให้พี่มินโฮกลับมาเป็นคนดีของน้องนัมด้วยเทิด =/l=
    #104
    0
  15. #103 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 09:15
    งือออ​ สงสาร​หนูนัม​ หนูนัมทำผิดอะไรถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้​ แงงงงงงงงง​ มิโนไม่น่าพาหนูนัมไปแข่งรถด้วยเลยนะ​ 
    #103
    0