ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 101 : คลายวิกฤต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    7 มี.ค. 60

            กลางคืนที่ยาวนานผ่านพ้นไปอีกวันหนึ่ง กว่าพระอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าก็เป็นเวลาสายมากแล้ว เป็นเรื่องปกติในฤดูหนาวของที่นี่ที่จะมีกลางวันสั้นเพียง 8 ชั่วโมง หิมะค่อยๆซาลงจนสามารถมองไปยังที่ห่างไกลได้ชัดเจน

            ทหารยามหลายสิบคนต่างมีอาการตกใจจนตาเกือบถลนออกนอกเบ้า สิ่งที่พวกเขาเห็นคือน้ำแข็งหนามากกว่า 3 เมตรที่เคยปกคลุมอยู่รอบๆเมืองบัดนี้ได้หายสาบสูญไปจนหมดสิ้น

            มันเป็นไปไม่ได้ว่าน้ำแข็งจำนวนมหาศาลจะละลายหมดภายในคืนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคืนนี้เป็นอีกหนึ่งคืนที่หิมะตกลงมาอย่างหนักทหารเหล่านั้นพากันขยี้ตาอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเอง

 

บ้านพักเจ้าเมือง

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            ชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านเดินออกมาเปิดประตู เขาได้พบกับหัวหน้าทหารยามที่เป็นเวนเฝ้ากำแพงเมืองผลัดเมื่อคืน

            “สวัสดีท่านสวีฟ ข้าขอเข้าพบท่านเจ้าเมือง” นายทหารเอ่ยปากทั้งที่ยังอยู่ในอาการเหนื่อยหอบ

            “สวัสดีนายกองคราฟ มีเรื่องด่วนอะไรรึถึงได้มาแต่เช้า เข้ามาก่อนสิเดี๋ยวข้ารายงานนายท่านให้” พ่อบ้านหนุ่มผายมือเชื้อเชิญนายทหาร

 

            โครม!

“ว่าอย่างไรนะ เจ้าบอกว่าน้ำแข็งที่ล้อมรอบเมืองของเราละลายหมดแล้ว แน่ใจนะว่าเจ้าไม่ได้ตาฝาด” หลังจากนายกองคราฟเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าเมืองฟังแล้ว เขาตกใจลุกขึ้นพรวดพราดจนทำให้เก้าอี้ล้มลงเสียงดัง

            “ข้าแน่ใจว่ามันคือเรื่องจริง ทหารทุกคนต่างเห็นเหมือนข้า” นายทหารยืนยัน

            “เกิดอะไรขึ้นครับนายท่าน” พ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามาในห้องทำงานหลังจากได้ยินเสียงเก้าอี้ล้ม

            “ไม่มีอะไรสวีฟ ข้าจะออกไปที่นอกเมืองกับนายกองคราฟ ฝากดูแลบ้านด้วย” เจ้าเมืองพูดกับพ่อบ้าน

            “มันเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้วครับนายท่าน” พ่อบ้านทำความเคารพก่อนจะเดินออกไป

 

            ม้าสองตัววิ่งเหยาะๆมาถึงประตูเมืองที่ตอนนี้เปิดกว้างโดยมีชาวเมืองจำนวนมากมายืนจับกลุ่มพูดคุยกันจนเสียงดัง บ้างก็ก้มกราบกรานขอบคุณเทพเจ้าที่ตนนับถือที่ช่วยให้เมืองรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้

            หลังจากม้าทั้งสองตัวออกมาพ้นประตูเมืองเจ้าเมืองลงจากม้า เขาเดินไปข้างหน้าหลายก้าวก่อนจะหันมองไปรอบตัวอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อวานนี้บริเวณนี้ยังเต็มไปด้วยน้ำแข็งหนามากกว่า 3 เมตร เมื่อวานนี้ประตูเมืองขนาดใหญ่ยังไม่สามารถเปิดออกได้เพราะถูกน้ำแข็งหนาขวางเอาไว้

            ในตอนนี้น้ำแข็งหนาที่กว้างสุดลูกหูลูกตากลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เจ้าเมืองคิดว่าบางทีอาจเป็นเทพเจ้าที่ชาวเมืองหลายคนพูดถึงที่ทำให้น้ำแข็งเหล่านี้หายไปได้ภายในคืนเดียว

            “เรียกประชุมทุกฝ่ายด่วน” หลังจากเจ้าเมืองตั้งสติได้เขาหันไปสั่งนายกองคราฟที่ยืนอยู่ด้านหลัง

            “ครับท่าน” นายทหารรับคำ

 

            ห้องประชุม ณ ที่ทำการเจ้าเมือง

            “ในตอนนี้วิกฤติเรื่องน้ำท่วมเมืองและไม้ฟืน ของเราได้คลี่คลายลงแล้ว แต่ยังมีปัญหาเรื่องอาหารที่อาจไม่เพียงพอหากเรายังหาอาหารมาเพิ่มไม่ได้” เจ้าเมืองเปิดประเด็น

            “ข้าคิดว่าจะส่งทหารและพวกนายพรานออกไปล่าสัตว์ในป่าลึก” แม่ทัพร่างใหญ่ลุกขึ้นเสนอแนะ

            “ได้ข่าวทหารที่ให้ออกเดินทางไปซื้อเสบียงที่ลิทเติลสโตนไหม” เจ้าเมืองพยักหน้าและถามกลับแม่ทัพร่างใหญ่

            “ยังไม่ได้ข่าวเลยครับท่าน” แม่ทัพส่ายหน้า พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางไกลในช่วงหน้าหนาวเช่นนี้เป็นเรื่องที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง พายุหิมะและหิมะถล่มนั้นเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาไม่รวมถึงสัตว์ร้ายที่หิวโซพวกมันพร้อมที่จะเข้าโจมตีนักเดินทางได้ตลอดเวลา

            “ถ้าเช่นนั้นข้าต้องฝากเรื่องหาเสบียงกับท่านแม่ทัพใหญ่ด้วย” เจ้าเมืองสรุป

 

            ในขณะที่กำลังประชุมกันอยู่นั้นมีทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องประชุม

            “มีชายคนหนึ่งบอกว่าเขาเป็นพ่อค้ามาจากลิทเติลสโตน ต้องการพบท่านเจ้าเมืองครับ” ทหารคนนั้นรายงาน

            “พ่อค้าอย่างงั้นหรือ ทำไมจู่ๆถึงมีพ่อค้าเดินทางมาในฤดูนี้ได้” เจ้าเมืองทำหน้าสงสัย

            “พ่อค้าคนนี้เพิ่งมาถึงเมืองของเราเมื่อ 2 วันก่อนครับท่าน” นายกองคราฟเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าเมืองและคนในที่ประชุมฟัง

            “เชิญเขาเข้ามา” เมื่อเจ้าเมืองได้ฟังเรื่องราวจากนายกองแล้วจึงหันไปบอกกับทหารที่เข้ามารายงาน

            “สวัสดีครับ ข้าเป็นพ่อค้าชื่อวิน ได้ยินว่าเมืองของท่านกำลังประสบปัญหาขาดแคลนอาหารข้าอาจจะพอช่วยได้” ชายหนุ่มผมสีดำแนะนำตัวกับเจ้าเมืองและคนในห้องประชุม

            “สวัสดีข้าครูเซ่ เป็นเจ้าเมืองแห่งนี้ เชิญท่านวินนั่งลงก่อน”

       “อย่างที่ท่านรู้เมืองสนอวี่แห่งนี้กำลังประสบกับปัญหาขาดแคลนอาหาร” รองเจ้าเมืองสูงวัยเป็นคนพูดประเด็นต่อเนื่องจากชายหนุ่ม

            “ข้ามีอาหารแห้งอยู่จำนวนหนึ่ง น่าจะเพียงพอให้คนในเมืองนี้ใช้ได้ประมาณ 3 เดือน” วินเข้าเรื่องทันทีท่ามกลางสายตาเป็นประกายของคนในที่ประชุมเพราะอาหารเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในเมืองผ่านฤดูหนาวครั้งนี้ไปได้โดยไม่ต้องทนกับความหิวโหย

-----------------------------------------------------------------

            คืนวันที่ชายหนุ่มมาถึงเมืองสนอวี่

            วินเปิดประตูมิติเพื่อกลับไปยังบ้านของตนที่หญิงสาวทั้งสามอาศัยอยู่ เวลานี้ทั้งสามกำลังนั่งกินอาหารเย็น ชายหนุ่มปรากฎกายขึ้นด้านข้างมิชเชลพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

            “ท่านวิน” เสียงสามสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

            “พวกเจ้าสบายดีไหม” ชายหนุ่มฉีกยิ้มให้ภรรยาที่รักทั้งสามคน

            “พวกข้าสบายดี ข้าดีใจมากที่ท่านกลับมาหาพวกเราได้ทุกเมื่อ” มิชเชลลุกขึ้นไปโอบกอดชายหนุ่มโดยที่ออนก้าและแอลฟ่าเดินมาโอบกอดชายผู้เป็นที่รัก

            “ออนก้าข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย” วินเล่าเรื่องราวของเมืองสนอวี่ที่เขาไปพบเจอ ชายหนุ่มอยากจะช่วยเหลือชาวเมืองแห่งนี้โดยเฉพาะเด็กๆ

            “มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้” ออนก้าตั้งใจฟัง ในขณะที่มิชเชลนั่งน้ำตาซึมเพราะได้ฟังเรื่องเด็กๆในเมืองสนอวี่ที่อดอยากแล้วคิดถึงลูกของตน เธอลูบท้องของเธอที่ใหญ่ขึ้นทุกที

            “ข้าอยากให้เจ้าช่วยซื้อข้าวและอาหารแห้งให้พอสำหรับคนประมาณ 2 หมื่นคนกินได้ 3 เดือน เจ้าคิดว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนในการหาเสบียง” ชายหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด

            “พรุ่งนี้ก่อนเที่ยง” ออนก้าพูดสบายๆ เมืองลานิมาร์เป็นเมืองค้าขายขนาดใหญ่ หญิงสาวอยู่ที่นี่มานานจนรู้ว่าปกติแล้วตลาดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้มีพ่อค้านำสินค้าเกษตรมาขายเป็นจำนวนมาก ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงปลายฤดูเก็บเกี่ยวของที่นี่ทำให้มีสินค้าเกษตรจำนวนมาก ที่สำคัญปีนี้เป็นปีที่พืชผลทางการเกษตรให้ผลผลิตดีกว่าปีก่อนๆ ดังนั้นราคาสินค้าเหล่านี้จึงถูกกว่าปกติ

-------------------------------------------------------------------

            ภายในห้องประชุมเมืองลิทเตลสโตน

            “ท่านพูดเรื่องจริงหรือนี่” เจ้าเมืองถามขึ้นราวกับไม่เชื่อหูของตัวเอง

            “เชิญตรวจสอบสินค้าก่อนได้” ชายหนุ่มวางแหวนมิติขนาดใหญ่ 3 วงลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            เจ้าเมืองหยิบแหวนมิติทั้งสามวงขึ้นมาตรวจสอบสิ่งของภายใน เขาหยิบเมล็ดข้าวขึ้นมาหนึ่งกำด้วยมือที่สั่นเทา เมล็ดข้าวในมือเจ้าเมืองวัยกลางคนที่ดูสมบูรณ์มากกว่าที่เขาเคยพบเห็นมาตลอดชีวิตมันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ

เจ้าเมืองรู้สึกแปลกใจกับเมล็ดข้าวเหล่านี้ใน ทวีปแห่งนี้มีฤดูหนาวที่ยาวนานกว่าปกตินั่นทำให้การเพาะปลูกสามารถทำได้เพียงช่วงสั้นๆ ผลผลิตที่ได้ส่วนใหญ่จะไม่สมบูรณ์เท่าที่ควรต่างกับเมล็ดข้าวในมือของเขาในตอนนี้ เจ้าเมืองดีใจจนเกือบจะควบคุมร่างกายของตนไม่ได้ สินค้าภายในแหวนมิติทั้งสามเป็นสินค้าเกษตรและอาหารแห้งคุณภาพสูงทั้งสิ้น

            “สินค้าทั้งหมดนี่ท่านจะขายให้ข้าในราคาเท่าไร” เจ้าเมืองเอ่ยถามหลังจากตรวจสอบสินค้าในแหวนอยู่พักใหญ่

            “หากข้าเป็นผู้ตั้งราคาอาจจะดูเหมือนเป็นการฉวยโอกาสในช่วงที่เมืองแห่งนี้มีวิกฤต ดังนั้นข้าให้ท่านเป็นผู้ตั้งราคาสินค้าเหล่านี้” ชายหนุ่มมีท่าทีสบายๆ

            “ข้าขอซื้อทั้งหมดในราคา 12,000 เหรียญทอง” เจ้าเมืองเสนอราคาในราคาแพงกว่าปกติเล็กน้อย

            “อะไรนะ...หนึ่งหมื่นสองพันเหรียญทอง” วินลุกขึ้นยืนพูดเสียงดังเขาพูดทวนจำนวนเงินอย่างช้าๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #577 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 02:19
    หมื่น2ทอง กิน2หมื่นคน ตกคนไม่ถึง1ทอง
    กินได้3เดือน เดือนนึงมี30วัน วันนึงกิน 3 มื้อ จาก 1ทอง = 100เงิน = 10,000ทองแดง ตกมื้อละ 38 ทองแดง ถูกไปนะคะไรต์
    เมืองขาดแคลนอาหาร เจออาหารดีๆ มีคุณภาพขนาดนี้ น่าจะเสนอสูงๆหน่อย
    จะอ้างว่ามีเงินใครคลังอยู่น้อยก็เกินไปนะคะ
    #577
    2
    • #577-1 จะอดทนเพื่อขนม (@ss1999) (จากตอนที่ 101)
      11 มีนาคม 2560 / 21:46
      ไม่ถูกหรอกครับ ถ้าย้อนไปอ่านเมืองแรกๆ อาหารมื้อนึงประมาณ 10 เหรียญทองแดงเท่านั้นเอง
      #577-1
    • #577-2 จะอดทนเพื่อขนม (@ss1999) (จากตอนที่ 101)
      11 มีนาคม 2560 / 21:47
      ไม่ถูกหรอกครับ ถ้าย้อนไปอ่านเมืองแรกๆ อาหารมื้อนึงประมาณ 10 เหรียญทองแดงเท่านั้นเอง

      ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ
      #577-2
  2. #573 2moon2 (@2moon) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 00:25
    ชอบๆๆเอาอีก
    #573
    0
  3. #571 Thank You (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 21:30
    ขอบคุณครับ
    #571
    0
  4. #570 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:27
    สนุกดีครับ
    #570
    0
  5. #569 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:26
    ขอบคุณครับ
    #569
    0