ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,336 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,582 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    313

    Overall
    254,336

ตอนที่ 71 : อาการป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

“โอ้ย! ข้าปวดหัวจัง” ออนก้านอนกุมขมับตัวเองในวันรุ่งขึ้น

“เช้าแล้วหรือเนี่ย อืม...ข้าก็ปวดหัวเหมือนกัน” แอลฟ่างัวเงียตื่นขึ้นมาได้ยินก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“นี่มันเลยเที่ยงมาแล้วนะแอลฟ่า เป็นเพราะเมื่อคืนพวกเจ้าดื่มเข้าไปเยอะนะสิ ดื่มชาอุ่นๆก่อนจะได้ดีขึ้น” มิชเชลรับถาดน้ำชาจากหญิงรับใช้ก่อนจะยื่นให้กับหญิงสาวทั้งสอง

“ท่านวินไม่อยู่หรือ” ออนก้าลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงสองมือยังคงนวดคลึงที่ขมับ

“พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้า ท่านวินเลยไปกล่าวลาองค์ราชาและเหล่าขุนนาง” มิชเชลรับถ้วยชาคืนจากออนก้าและแอลฟ่า

“ท่านทั้งสามจะรับอาหารเที่ยงเลยไหมคะ” สาวรับใช้รับถาดน้ำชาคืนจากมิชเชล

“ดีเหมือนกันข้าชักจะหิวแล้ว ว่าแต่เจ้ากินข้าวหรือยังมิชเชล” แอลฟ่าลุกขึ้นยืนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกมึนหัวอยู่ไม่น้อย

“ยังเลย ข้ารอกินพร้อมพวกเจ้านี่แหละ”

“เพราะเจ้าคนเดียวชวนให้ข้าดื่มไวน์ เมื่อคืนข้าไม่น่าเชื่อเจ้าเลย” ออนก้าเอื้อมมือตีไปที่ก้นหญิงสาวผมสีทองเบาๆ

“พวกเจ้าไปอาบน้ำก่อน ข้ามีเรื่องน่าอายของพวกเจ้าจะเล่าให้ฟัง” มิชเชลยิ้มมุมปาก

 

“เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นนะ” แอลฟ่าใช้สองมือปิดหน้าที่แดงก่ำ หลังจากมิชเชลเล่าถึงวีรกรรมของเธอที่ทำไว้ตอนงานเลี้ยง

“ข้านี่นะเมาหลับอยู่ที่โต๊ะอาหาร ทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลย” ออนก้านั่งเกาหัวอย่างงุนงง

“เรื่องจริงนะสิ ข้านี่อายยิ่งกว่าอยู่บนเวทีเสียอีก” ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องพอดีจึงได้ยินเรื่องที่หญิงสาวทั้งสามคนคุยกัน

“ข้าขอโทษ” ออนก้าและแอลฟ่าก้มหัวสำนึกผิด

“ไม่เป็นไรข้าได้ขอโทษกับองค์ราชาและเหล่าขุนนางที่ถูกเจ้าต่อว่าเมื่อคืนนี้แล้ว ทุกคนเข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะพวกเจ้าไม่เคยดื่มไวน์มาก่อน” ชายหนุ่มนั่งลงบนเตียง

“มิชเชลข้ามีข่าวดีสำหรับเจ้า องค์ราชาได้มอบรถม้าให้พวกเราหนึ่งคันพร้อมกับม้าลากรถอีก 2 ตัว” วินหันไปยิ้มกับมิชเชล ชายหนุ่มรู้ดีว่าหลังจากเธอเรียนการฝึกสัตว์แล้วทำให้เธอรู้สึกรักพวกมันยิ่งขึ้น

“นอกจากนั้นยังมีอาหารอีกหลายอย่างในแหวนนี่ เจ้าคงไม่ต้องทำอาหารไปหลายวันเลย” วินยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้กับออนก้า เธอยิ้มรับอย่างพอใจ

---------------------------

เช้าวันรุ่งขึ้น

“องค์ราชาพวกข้าต้องขอลาก่อน ขอบคุณสำหรับรถม้าและอาหาร” ชายหนุ่มก้มหัวทำความเคารพองค์ราชา องค์ชายและขุนนางที่ลงมาส่งพวกตนถึงบันไดปราสาท

“พวกข้าและชาวเมืองทุกคนต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอขอบคุณพวกท่าน หากไม่ได้พวกท่านแล้วไม่รู้ว่าเมืองอากิม่าของข้าจะเป็นเช่นไร” ราชาเฒ่าตบบ่าวินเบาๆ

“ข้าต้องขออภัยที่วันงานได้ทำอะไรล่วงเกินเหล่าขุนนาง” แอลฟ่าเพิ่งจะมีโอกาสได้พบกับทุกคน เธอรู้สึกสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างเถอะๆเรื่องเล็กน้อยนะ” องค์ราชาโบกมือเหมือนจะบอกว่าไม่ใข่เรื่องใหญ่ แต่สีหน้าของขุนนางบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังยังบ่งบอกว่ายังไม่หายโกรธเคืองกับเหตุการณ์คืนวันก่อน

คนทั้งหมดทำความเคารพราชาอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถม้าโดยมีวินเป็นผู้ขับรถม้าออกจากพระราชวัง

เมื่อคนทั้งสี่ออกนอกพระราชวังได้ไม่ไกล ก็ต้องตกใจเมื่อสองข้างทางเต็มไปด้วยชาวเมืองที่รู้ข่าวว่าทั้งหมดจะออกเดินทางกันต่อในวันนี้ต่างพร้อมใจกันนำสิ่งของต่างๆมาให้พวกเขา พ่อค้าแม่ค้าต่างนำของที่ตนขายทั้งผัก เนื้อสัตว์ มามอบให้ ผู้ที่ขายเสื้อผ้านำเสื้อผ้าที่ตนขายมาให้ มีแม้กระทั่งเหล้าและไวน์จำนวนไม่น้อย แต่ที่มากที่สุดเป็นแร่ที่มีค่า อาวุธจากร้านตีอาวุธ และเงินทองที่ทุกคนต่างยินดีนำมาให้ตัวแทนแห่งเทพผู้ปกป้องบ้านเมืองจากสัตว์ร้าย

กว่ารถม้าจะเคลื่อนพ้นประตูเมืองจึงใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง ในตอนนี้วินรู้สึกมีความสุขมากที่สุด ไม่ใช่เพราะทรัพย์สินหรือสิ่งของที่ได้รับจากชาวบ้านทั้งหลาย เขามีความสุขเพราะได้ปกป้องมนุษย์จากสัตว์ร้าย ความสุขจากการเห็นครอบครัวอื่นได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง

แม้ว่าในตอนนี้เขาจะอยู่ขั้นราชาระดับ 8 แล้วก็ตาม แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่านับวันสัตว์ร้ายที่พวกเขาพบเจอยิ่งมีความแข็งแกร่งมากขึ้นทุกที ดังนั้นเขาจึงต้องหาหนทางที่จะทำให้ตนเก่งและแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้

 

ตลอดเส้นทางที่ใช้ลงใต้ ถนนที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองของประเทศไอกากิแม้จะเป็นลูกรังแต่นับว่าดีกว่าถนนในหลายประเทศที่ผ่านมา รถม้าสามารถใช้ความเร็วได้มากพอสมควร อีกทั้งตลอดเส้นทางไม่มีสัตว์ร้ายขั้นสูงมากนัก แต่กระนั้นสัตว์ที่พวกเขาพบกลับมีหน้าตาแปลกปะหลาดต่างจากที่เคยเจอมา

ที่คอม้าทั้งสองตัวยังคงมีลูกแก้วธาตุลมห้อยอยู่แม้กระทั่งรถม้ายังมีได้รับการป้องกันจากเกราะธาตุลมจากลูกแก้วอีก 2 ลูก นั่นทำให้วินมั่นใจว่าพวกมันจะปลอดภัยจากการถูกจู่โจมโดยฉับพลันจากสัตว์ร้ายที่หลบอยู่สองข้างทาง

มิชเชลสลับขึ้นขับรถม้าแทนชายหนุ่มหลังอาหารเที่ยง วินที่นั่งอยู่ภายในรถม้ากำลังวาดแผนที่ขนาดใหญ่ที่เขาวาดขึ้นจากความทรงจำเมื่อครั้งที่เจอกับท่านอลันเชียร์เมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มวาดไปได้ส่วนหนึ่งเขานิ่งค้างเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง

 

“ท่านอลันเชียร์” วินส่งเสียงเรียกแสงสีเขียวที่ปรากฎขึ้นท่ามกลางความมืด

“ใช่...ข้าเองท่านวิน” แสงสีเขียวกระพริบตอบกลับ

“ก่อนอื่นข้าต้องฝากขออภัยแก่องค์เทพฮีฟีทัสด้วยที่ข้าบังอาจใช้ชื่อของพระองค์หลอกลวงชาวเมืองอากิม่า”

“เทพฮีฟีทัสทรงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว พระองค์ไม่ถือโทษโกรธพวกเจ้า อีกทั้งยังฝากข้ามาบอกว่า ขอบใจที่ทำให้ชาวบ้านกลับมาศรัทธาพระองค์อีกครั้ง ส่วนแร่และของรางวัลทั้งหมดนั้นเป็นของเจ้า” แสงสีเขียวกระพริบอย่างต่อเนื่อง สาเหตุที่เทพฮีฟีทัสไม่โกรธเรื่องที่ชายหนุ่มสร้างเรื่องโกหกโดยอ้างชื่อของพระองค์นั้นเนื่องจากที่ผ่านมาชาวเมืองแห่งนี้ให้ความเคารพกับองค์เทพฮีฟีทัสลงลด แม้ว่าพระองค์จะเป็นผู้สร้างเมืองๆนี้ให้เจริญรุ่งเรืองแต่นั่นก็เป็นเวลาที่ผ่านมานับร้อยปี เมื่อผ่านไปหลายยุคหลายสมัยความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เทพที่ผู้คนไม่เคยเห็นย่อมลดลงเป็นธรรมดา

“เรื่องสุดท้ายสำหรับวันนี้ข้าอยากให้เจ้าจดจำแผนที่นี่ให้ดี มันเป็นหนทางสู่การตามหาอสูรร้ายอีก 7 ตัวที่เหลืออยู่” เบื้องหน้าชายหนุ่มปรากฎแผนที่ขนาดใหญ่ผืนหนึ่ง ชายหนุ่มจำได้แม่นว่ามันคือทวีปทั้งสามของโลกซิฟิอูสใบนี้

 

“ท่านวิน ท่านวิน” ออนก้าตะโกนใส่หูชายหนุ่มจนเขาสะดุ้ง

“ท่านวินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ข้าเห็นท่านเหม่ออยู่นาน” ออนก้าถามขึ้นอย่างห่วงไย

“ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่คิดถึงแผนที่ที่ท่านอลันเชียร์บอกเมื่อคืนนี้” ชายหนุ่มตอบคำถามแล้วก้มลงเขียนแผนที่ต่อ

“เราจะหาที่พักแถวนี้ก่อนไหม” เสียงมิชเชลดังขึ้นจากด้านหน้ารถม้า

“ใกล้ค่ำแล้วหรือนี่ หาลานกว้างเพื่อจะตั้งบ้านพักแรมแถวนี้ละกัน” วินม้วนแผ่นหนังขนาดใหญ่ที่เขาใช้ทำเป็นแผนที่แล้วเก็บลงในแหวนมิติของเขา

 

บ้านหินสองชั้นถูกตั้งบริเวณลานดินลึกเข้าไปในป่าประมาณ 100 เมตร ความสงบกลับมาอีกครั้งหลังจากที่พวกเขาวุ่นวายกับการกำจัดสัตว์ร้ายอยู่นานหลายวัน เสียงแมลงขนาดเล็กร้องประสานเสียงกันเหมือนกับเพลงขับกล่อมในยามเย็น สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีเค้ารางเมฆดำ

ออนก้าจัดโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็วอาหารในวันนี้ล้วนเป็นอาหารที่ได้รับจากพระราชวังเมื่อวานนี้ทั้งสิ้น เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะๆ ไม่ทำให้บ้านหลังนี้เงียบเหงาจนเกินไป

“ท่านอลันเชียร์บอกกับข้าว่าในไม่นานนี้ข้าจะได้พบกับผู้ใช้เวทอีกคนหนึ่ง” วินหั่นสเต็กชิ้นใหญ่ใส่ปากก่อนจะใช้มือหยิบผักสดมาวางไว้ที่จานของตน

“เอ๋...แล้วท่านอลันเชียร์ได้บอกไหมคะว่าเขาคนนั้นเป็นหญิงหรือชาย” แอลฟ่าทำท่าครุ่นคิดก่อนจะหันไปหัวเราะกับมิชเชลที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“นั่นสินะ เขาหรือเธอคนนั้นจะมีนิสัยเป็นอย่างไรนะ” ออนก้าถามขึ้นอย่างสงสัย

“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” วินรวบช้อนส้อมวางบนจานบ่งบอกว่าเขากินอิ่มเรียบร้อยแล้ว

“พวกท่านกินเสร็จแล้วใช่ไหมเดี๋ยวข้าเก็บจานพวกนี้เอง” ออนก้าลุกขึ้นก่อนจะเก็บของบนโต๊ะ

“ท่านวินกับแอลฟ่าไปอาบน้ำกันก่อนเดี๋ยวข้าช่วยออนก้าเอง” มิชเชลลุกขึ้นพรวดพราด เธอผลักแอลฟ่าเบาๆ

“โอ๊ยๆ หัวข้า”

โครม!!

เสียงมิชเชลร้องขึ้นจากนั้นเธอก็ล้มลงบนพื้น สองมือของเธอกุมที่หัว ขณะที่กลิ้งไปมาอย่างเจ็บปวด

“มิชเชล!” คนทั้งสามหันกลับมาพร้อมกัน

“ข้าปวดหัว ปวดมาก ปวดเหลือเกิน”

“มิชเชล เจ้าเป็นอะไรไป ออนก้าไปเตรียมน้ำอุ่น แอลฟ่าเปิดประตูห้องให้ข้าที” ชายหนุ่มสั่งงานอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงอุ้มร่างหญิงสาวผมดำเข้าไปในห้องนอน เขาวางเธอลงบนเตียงนอนอย่างนุ่มนวน ขณะที่สายตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเป็นห่วง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #445 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:40
    กำเนิดจอมเวท แน่ๆ วิธีการืำให้คนเป็นนักเวทย์ช่างเป้นวิธีที่ .... 
    #445
    0
  2. #404 Pisit16 (@Pisit16) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 14:28
    ขอบคุณครับ
    #404
    0
  3. #403 nungsowaju (@nungsowaju) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 21:08
    โดนวางยา เฮือก! มิเชลเจ้าต้องปลอดภัย
    #403
    0
  4. #402 tigerfish (@tigerfish) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 19:30
    ขอบคุณมากครับ
    ปวดหัวจ๊ะไม่ได้ปวดท้อง
    #402
    0
  5. #401 maxcimsd1667 (@maxcimsd1667) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 18:49
    ท้องแน่นอน....
    #401
    0