ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,494 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    471

    Overall
    254,494

ตอนที่ 76 : พัฒนาอย่างก้าวกระโดด (ตอน 3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    11 พ.ย. 59

แสงแดดยามสายส่องกระทบดอกไม้สีแดงที่บานอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่เรียงรายคงจะสร้างความสวยงามน่ามองหากปราศจากภัยคุกคามนับหมื่นตรงหน้า

เสียงสายฟ้าดังกึงก้องไปทั่ว สายฟ้าในวงเวทฟาดใส่ผึ้งจำนวนมากที่อยู่บริเวณปากหลุม ความรุนแรงของสายฟ้าส่งผลให้รังผึ้งที่อยู่ใต้ดินระเบิดอย่างรุนแรงฝูงผึ้งจำนวนมากบินเข้าใส่ผู้บุกรุกทั้งสี่คน เวทน้ำแข็งปกคลุมทั่วหลุมเกือบจะทันทีที่สายฟ้าสิ้นเสียงลง ฝูงผึ้งนับพันตัวถูกแช่แข็งในทันที แต่ยังมีผึ้งอีกจำนวนมากที่ทะยอยบินออกจากรังเพื่อเข้าจู่โจมผู้บุกรุกอย่างไม่กลัวตาย

บอลไฟลูกใหญ่ของมิชเชลระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สิ้นเสียงระเบิดมีซากผึ้งถูกเผาตายทันทีเกือบสิบตัว หญิงสาวยังคงร่ายเวทไฟต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แสงสีส้มส่องประกายออกจากหัวคทาอย่างต่อเนื่อง

“ออนก้า แอลฟ่าข้าฝากพวกเจ้าดูแลมิชเชลด้วย” เสียงชายหนุ่มตะโกนก้องก่อนจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อหลอกล่อแมลงฝูงใหญ่ออกห่างจากหญิงสาวทั้งสาม

ออนก้าที่อยู่ด้านซ้ายของมิชเชลพุ่งตัวเข้าหาฝูงผึ้งอย่างไม่เกรงกลัว ดาบสีดำที่ติดอยู่ปลายถุงมือเหล็กเคลื่อนไหวไปมาราวกับเธอกำลังเต้นรำ ร่างของแมลงร้ายขาดร่วงทุกครั้งที่เธอขยับมือเพียงไม่นานทั่วบริเวณที่เธอยืนอยู่มีซากแมลงสีส้มดำตกตายอยู่เป็นจำนวนมาก

แอลฟ่าขว้างโล่สีดำขนาดใหญ่เข้าใส่ฝูงผึ้งทุกที่ที่โล่หมุนผ่านล้วนมีผึ้งตกลงมาตายตลอดทาง ดาบสีเขียวถูกฟาดฟันไปในอากาศ ส่งผลให้มีผึ้งตกลงมาตายด้วยคมดาบของเธอจำนวนมาก

แม้ผึ้งฝูงใหญ่จะบินตามวินไป แต่ด้านหน้าหญิงสาวทั้งสามยังคงมีฝูงผึ้งให้เห็นอีกหลายพันตัว มิชเชลร่ายเวทไฟนานหลายสิบนาทีจนเหนื่อยหอบ เธอรู้สึกว่าขีดจำกัดของเธอคงจะใกล้ถึงอีกในไม่ช้า

ผึ้งหลายตัวบินฝ่าเวทไฟมาจนใกล้ตัวของหญิงสาว มันพยายามจะเข้าโจมตีและทำร้ายผู้บุกรุกให้จนได้ แต่เมื่อเหลือระยะทางเพียงไม่กี่เซนติเมตรห่างจากตัวของพวกเธอ ผึ้งเหล่านั้นชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นแล้วตกลงสู่พื้น ร่างของผึ้งทุกตัวที่ชนกำแพงเหล่านั้นล้วนกลายเป็นน้ำแข็ง

“เกราะธาตุน้ำแข็งของท่านวินนี่ดีจริง” มิชเชลพูดเบาๆ แต่ออนก้าและแอลฟ่าต่างได้ยิน

“แม้ว่าด้านนอกจะส่งผลให้ศัตรูที่สัมผัสมันจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่ด้านในกลับไม่หนาว มีเพียงความเย็นสบายเท่านั้น” ออนก้าพูด

การป้องกันรวมถึงการโจมตีไปพร้อมกันของเกราะน้ำแข็งของวินเกิดจากการประสานเวทที่ชายหนุ่มพัฒนาเพิ่มจากเกราะธาตุลม ข้อดีของเกราะน้ำแข็งคือมีขนาดคลอบคลุมร่างกายของผู้ใช้ทำให้สามารถใช้อาวุธในขณะที่ใช้เกราะได้ต่างจากเกราะธาตุลมที่มีขนาดใหญ่ เวทที่ร่ายผ่านเกราะน้ำแข็งจะไม่ถูกลดความรุนแรงของเวทลง ข้อเสียเพียงหนึ่งเดียวคือมันใช้มานามากกว่าเดิมถึงเท่าตัวดังนั้นกรณีที่ใช้ลูกแก้วธาตุเป็นตัวให้พลังจะสามารถใช้ได้เพียงครั้งละ 2-3 ชั่วโมง

หลังจากวินล่อฝูงผึ้งจำนวนมากให้ออกห่างจากหญิงสาวทั้งสามแล้วเขาขังพวกมันทั้งหมดด้วยเกราะธาตุลมทรงโดมขนาดใหญ่ ผึ้งทั้งหมดที่ถูกขังอยู่ภายในโดมธาตุลมไม่สามารถออกมาได้ วงเวทขนาดใหญ่ถูกกางทับซ้อนเกราะธาตุลมนั้น จากนั้นไม่นานเกิดเสียงระเบิดกึกก้องอยู่ภายในอยู่เป็นเวลาครึ่งนาที เมื่อฝุ่นที่คละคลุ้งภายในโดมสงบลงปรากฎซากผึ้งจำนวนมหาศาลที่ถูกเวทระเบิดของชายหนุ่มตายจนไม่มีเหลือ

“เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการเลื่อนขั้นเป็นอย่างยิ่ง แต่น่าแปลกที่แมลงเหล่านี้ไม่มีลูกแก้วธาตุแม้แต่ตัวเดียว” ชายหนุ่มพูดเบาๆกับตัวเอง ในตอนนี้เขาอยากให้มิชเชลสร้างเกราะธาตุได้ นั่นจะทำให้เธอสามารถเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็ว

วินกลับมายืนข้างหญิงสาวทั้งสามคน แล้วทั้งสี่เดินกลับไปยังถ้ำที่วินสร้างไว้เพื่อขังสัตว์เลี้ยงของพวกเขา หมาป่าสี่ตัวมองเห็นทั้งสี่ผ่านประตูใสธาตุลมพวกมันวิ่งชนประตูอยู่หลายครั้งจนล้มลุกคลุกคลาน เมื่อรู้ว่าด้านหน้าเป็นประตูที่มองไม่เห็นพวกมันจึงตะกายประตูใสเพื่อวิ่งมาหาเจ้านายของพวกมัน คนทั้งสี่เห็นภาพที่น่ารักของพวกมันแล้วอดยิ้มไม่ได้

“ถ้าเจ้าสามารถสร้างโดมขังผึ้งเหล่านั้นได้จะดีไม่น้อย” วินขยี้หัวเจ้าหนึ่งที่กำลังตะกายตัวเขาอย่างร่าเริง

“ทำไมหรือคะ” มิชเชลถามขึ้นอย่างสงสัยขณะที่มือของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเจ้าสี่ ขณะที่เจ้าสองและเจ้าสามวิ่งวนไปรอบๆหญิงสาวร่างเล็กอีกสองคน

“เจ้าจะได้เลื่อนขั้นได้เร็วกว่านี้นะสิ” ชายหนุ่มผละจากเจ้าหนึ่งแล้วเดินมายืนทำหน้าจริงจังตรงหน้ามิชเชล

“เรื่องนี้ไม่เห็นจะยาก” หญิงสาวหันมายิ้มให้กับชายหนุ่มท่ามกลางความงุนงงของผู้ฟังทั้งสาม

 

แม้ว่าป่าแห่งนี้จะเป็นป่าโปร่งแต่เมื่อยิ่งเข้าไปในส่วนลึกของป่าการเดินทางด้วยรถม้านั้นเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากขนาดของรถม้าที่กว้างเกินกว่าระยะห่างของต้นไม้ วินจึงต้องเก็บรถม้าแล้วคนทั้งสี่ขึ้นขี่ม้าแทน ม้าสองตัวเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่เร็วนัก ตามด้วนหมาป่าสี่ตัวที่ตามมาไม่ห่างกันนักพวกมันมักจะวิ่งซุกซนไปทั่วบริเวณอย่างไม่เกรงกลัวอะไร หรือบางทีมันอาจจะยังเล็กเกินไปที่จะรู้ถึงอันตรายที่อยู่รอบตัว

หลังออกเดินทางได้เกือบชั่วโมงออนก้าสังเกตเห็นรังผึ้งหลุมที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 200 เมตร วินรีบทำตามที่นัดแนะกับมิชเชล เขาสร้างโดมธาตุลมรัศมี 50 เมครคลุมทางเข้าออกทั้ง 5 หลุมบนพื้น ผึ้งหลุมเริ่มรู้สึกถึงการถูกรุกราน พวกมันทะยอยออกมาจากรังลึกที่อยู่ใต้ดิน

มิชเชลเดินเข้าไปชิดโดมธาตุลมที่วินได้สร้างขึ้น เธอสอดคทาเข้าไปในรูเล็กๆที่ชายหนุ่มเว้นว่างไว้

ตูม! ตูม!

ผึ้งหลายตัวกระจายตามแรงระเบิดของลูกบอลไฟที่กระทบปากหลุม มิชเชลยังคงยิงบอลไฟขนาดลูกบอลอย่างต่อเนื่อง ซากผึ้งตัวขนาดนกพิราบปลิวกระจายไปจนทั่วทั้งอาณาเขตของโดม แต่กระนั้นฝูงผึ้งยังคงออกมาจากรูดินอย่างไม่หยุดหย่อน พวกมันพยายามออกมาปกป้องถิ่นโดยที่ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง หญิงสาวผมสีดำนั่งลงกับพื้นอย่างหมดรูปพร้อมกับหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย เศษซากผึ้งหล่นเกลื่อนพื้นราวสองพันตัว นั่นเป็นจำนวนผึ้งที่ไม่ถึงหนึ่งในสี่ของผึ้งทั้งรังนี้ด้วยซ้ำแต่กระนั้นด้วยการที่เธอฆ่าผึ้งในวันนี้ทำให้เธอเลื่อนขึ้นมาอยู่ในขั้นยอดฝีมือระดับกลางได้เป็นผลสำเร็จ

“มิชเชลสู้ๆ” เสียงแอลฟ่าส่งเสียงเชียร์อยู่ห่างๆ เธอรู้สึกเบื่อกับการนั่งอยู่เฉยๆเป็นเวลานาน

“พยายามเข้ามิชเชล” ออนก้าเห็นแอลฟ่ากระโดดโลดเต้นจึงลุกขึ้นป้องปากตะโกนบ้าง

วินยืนมองหญิงสาวอย่างเงียบๆ เขารู้สึกแปลกใจที่มิชเชลอยู่ในขึ้นยอดฝีมือแล้วเธอกลับยังไม่สามารถใช้เวทขั้นกลางได้ อย่าว่าแต่การประสานเวทหรือเรียนรู้เวทอื่นๆนอกจากเวทไฟและลมเลย

หญิงสาวลุกขึ้นยืนอีกครั้งหลังนั่งพักอยู่เป็นเวลานาน เธอหันกลับไปยังโดมขนาดใหญ่ที่กักขังผึ้งจำนวนมากอยู่ภายใน ในตอนนี้ผึ้งหลายพันตัวออกมาจากหลุมจนแทบจะไม่เหลือที่ว่างภายในโดม ผึ้งธาตุน้ำและไฟต่างมาเกาะอยู่บริเวณปลายคทาจนแน่น พวกมันรู้ดีว่าบอลไฟจำนวนมากก่อเกิดจากคทาอันนี้

วินยังคงยืนมองหญิงสาวอยู่อย่างเดิม ชายหนุ่มอยากรู้ว่าเธอจะแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างไร เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยหากมิชเชลยังคงใช้เวทไฟเช่นเดิม การระเบิดอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ไม่เพียงจะไม่สามารถฆ่าผึ้งธาตุน้ำได้แต่นั่นจะเป็นอันตรายกับเธอเป็นอย่างยิ่ง เธออาจจะได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดที่ปลายคทาก็เป็นได้

มิชเชลยืนจับคทานิ่ง ขณะที่ชายหนุ่มยืนลุ้นอยู่ไม่ไกลนักเขาอยากที่จะบอกเธอแต่นั่นจะทำให้บั่นทอนการเรียนรู้เวทมนต์ของเธอลง ออนก้าและแอลฟ่ายืนมองชายหนุ่มนิ่งๆ พวกเธอรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงที่เขาแสดงออกทางสีหน้า

ฟู่ๆๆๆๆ

กระแสลมแรงสายหนึ่งพ่นออกจากปลายคทา พัดพาให้ผึ้งเหล่านั้นกระจัดกระจาย ตามติดด้วยหอกลมจำนวนมากพุ่งตรงไปยังฝูงผึ้งเหล่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกแล้วหันไปมองต้นเสียงหัวเราะเล็กๆที่ยืนอยู่ไม่ไกล ออนก้าและแอลฟ่ายืนหัวเราะคิกคักให้กับท่าทีของชายหนุ่ม

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าต้องใช้เวทลม” วินเดินเข้าไปถามมิชเชลเมื่อเธอนั่งพักอีกครั้ง

“เพราะข้าเก่ง” หญิงสาวยิ้มกวนๆ

“หืม...” ชายหนุ่มจนปัญญาเขายืนเกาหัวกับคำตอบกวนๆของหล่อน

“ข้ารู้สึกแปลกๆเมื่อเห็นฝูงผึ้งเหล่านี้ที่เข้ามาเกาะปลายคทา ต่างกับผึ้งที่เหลือที่แยกตัวออกไปอยู่บริเวณปากรัง ข้าจึงตรวจสอบพวกมันพบว่าผึ้งเหล่านี้เป็นธาตุน้ำและธาตุไฟ” มิชเชลยังคงยิ้มกวนๆ

“เก่งมาก ข้ากำลังเป็นกังวล หากเจ้าใช้เวทไฟจะเกิดการระเบิดขึ้นที่ปลายคทานั่นอาจทำให้เจ้าบาดเจ็บได้” ชายหนุ่มใช้มือขยี้หัวหญิงสาว

“ในเมื่อมีท่านคอยรักษา ข้าไม่กลัวบาดเจ็บ” มิชเชลลุกขึ้นยืนแล้วร่ายเวทอีกครั้ง

----------------------------------

เป็นเวลา 4 วันแล้วที่พวกเขาทั้งหมดอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยแมลง

“ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าจะใส่แหวนแห่งพลังชีวิต” วินพูดกับหญิงสาวทั้งสาม

“ทำไมละคะ” ออนก้าเอียงคอ

“ตอนนี้มิชเชลอยู่ในขั้นที่สูงกว่าพวกเจ้า มันจะเป็นการช้าไปหากเจ้าและแอลฟ่าฆ่าสัตว์พวกนี้เพื่อเลื่อนขั้นของตัวเอง ข้าอยากให้พวกเจ้าทั้งสามคนอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกัน ” ชายหนุ่มบอกเหตุผล

“ข้าเห็นด้วยกับท่านวิน ด้วยแหวนนี่จะทำให้พวกเจ้าเลื่อนขั้นตามข้าโดยที่ไม่เป็นภาระกับท่านวิน” มิชเชลหยิบแหวนสีทองที่มีเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่บนหัวแหวนมาสวมบนนิ้วนางของตนเอง ออนก้าและแอลฟ่ายิ้มให้มิชเชลก่อนจะหยิบแหวนของตนมาใส่บนนิ้วของตน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ช่วงนี้อาจลงน้อยกว่าเดิมนะครับ ต้องขออภัยด้วย
งานราษฎร์งานหลวงเต็มไปหมด หัวก็ตื้อๆคิดไม่ค่อยออก

แต่ให้สัญญาว่าจะไม่ดองไม่ทิ้ง

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #446 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 18:11
    ผมยังอ่านอยู่เรื่อยๆ ครับ แต่ผมชอบดองไว้อ่านทีหล่ะเยอะๆ 
    #446
    0
  2. #430 nackboy30 (@nackboy30) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 17:02
    ตามนั้นติดตามยุคับ
    #430
    0
  3. #429 Crasybart (@Crasybart) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 09:36
    ขอบคุณมากนะครับ ติดตามอยู่
    #429
    0
  4. #428 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 08:59
    สนุกดีครับ
    #428
    0