ก็แค่ปัญหา
หลายคนอาพบอาจเจอปัญหามาไม่มากก็น้อย บางคนก็กล้าที่จะเผชิญปัญหา บางคนอาจอยากจะหนีปัญหานั้น เฉกเช่นเดียวกับฉันที่พอเจอปัญหาทีไร ฉันก็แทบจะหนีมันทุกทีเลย เพราะคิดว่ายังไงก็ต้องมีคนแก้ให้อยู่แล้ว
แต่ชีวิตที่ดีก็อยู่ได้ไม่นาน ทุกคนต้องมีปัญหาบ้างแค่มันจะหนักมากน้อยหรือป่าว แต่สำหรับฉันมันหนักเหลือเกิน เกินกว่าจะรับมันไหว สามีทำงานรับเหมาขาดทุนเป็นหนี้มากมาย ทั้งธนาคารและนอกระบบ ต้องเอาบ้านไปจำนองเขาไว้ ทำให้สามีฉันคิดมากจนล้มป่วย และเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด สามีฉันป่วยเป็นโรคร้ายนั่นก็คือ โรคมะเร็ง ครั้งแรกที่ฉันได้ยินความสดใสที่เคยพบมามันกลายเป็นความมืดมิดไปเลยทันที กลัวและก็กลัวกับทุกสิ่งที่จะตามมา คิดไปต่างๆนาๆในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น
ฉันเคยคิดจะตัดปัญหาด้วยการหนีหรืออะไรก็ได้อย่างที่ฉันเคยทำมาเพื่อฉันจะได้ไม่ต้องรับรู้มันอีก และฉันก็เกือบที่จะแบบนั้นแล้ว ถ้าไม่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไปนั่นก็คือ “ ลูก”
ฉันเริ่มคิดหางานที่จะทำแต่ด้วยอายุก็มากอีกทั้งภาระที่สามีนอนป่วยและลูกยังเล็กอีกล่ะ ถ้าออกไปทำงานข้างนอกใครจะมาดูแลพวกเขาตอนฉันทำงาน ฉันเลยคิดที่จะค้าขาย แต่การค้าขายก็ไม่ใช่จะเริ่มได้ง่าย ไม่รู้จะขายอะไร ไม่รู้คนจะชอบหรือเปล่า เลยลองศึกษาดูตามตลาดพื้นที่ที่จะขาย ซึ่งส่วนมากปัจจัยหลัก คือการกินหรือของกินนั่นเอง ฉันจึงคิดจะขายกับข้าวเป็นกับข้าวถุงสำเร็จ
อีก2-3วันต่อมา ฉันลองทำอาหารไปขายที่ตลาด แรกๆทำไปทีล่ะ4-5อย่าง มีหมูพะโล้ แกงเผ็ด ผักผัก แกงจืด และก็ลาบหมู แต่การค้าขายแบบนี้ก็ใช่จะได้กำไรมากซะเท่าไหร่ แค่พอกินพอใช้ไปวันๆ บางวันเหลืออาหารกลับ ก็ต้องเอามาอุ่นกินเองบ้าง ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่นานคงไปไม่รอด ฉันคิดเพราะในการค้าขายก็มีการแข่งขันสูง เราต้องอดทนจนกว่าจะมีลูกค้าเยอะๆแต่สำหรับฉันคงอดทนรอไม่ได้ ฉันต้องหาทางแก้
ฉันเลยเกิดไอเดียขึ้นมาว่า บ้านเราก็อยู่ละแวกศูนย์ราชการ มีคนทำงานเยอะแยะ บางทีเห็นพวกเขาตอนเที่ยงต้องออกมาหากินข้าวกันข้างนอกกว่าจะรออาหารอีก กว่าได้กินอีกตั้งนาน อาหารก็คล้ายๆอาหารที่เราทำไปขายนี่ ถ้าเราลองไปเสนอ ทำข้าวกล่องไปขายอาจมีคนสนใจสั่งก็ได้ ฉันคิดในตอนนั้น ฉันเลยลองไปเสนอขายดู ฉันทำเมนูอาหารให้เหมือนในร้าน เพื่อให้พวกเขาได้สั่งตามที่เขาต้องการ ราคาไม่แพง แถมส่งถึงที่ ฉันจะให้พวกเขาสั่งล่วงหน้า 1 วัน พออีกวัน ก่อนเที่ยง 10 นาที หรืออาจจะมีเลยบ้างก็ไม่เกิน 5 นาที ข้าวพร้อมอาหารที่สั่งก็จะส่งถึงที่
แรกๆก็ได้ 30-40 กล่อง พอเริ่มมีคนรู้จักก็เพิ่มขึ้น บางวันได้ถึง 100 กล่องก็ยังมี แถมตอนเย็นฉันยังไปขายกับข้าวต่อที่ตลาดโต้รุ่งอีก แต่อย่างว่าใครจะกินข้าวกล่องทุกๆวันใช่ไหม พวกเขาก็ต้องออกไปหากินไรบ้างข้างนอก ฉันเลยคิดได้ว่าคนเรา กินข้าวก็ต้องกินน้ำ ฉันเลยลองทำไปขายดูบ้าง ฉันปั่นน้ำแครอทบ้าง แต่แครอทราคามันแพง เลยลองทำน้ำกระเจี๊ยบ น้ำลำไย น้ำมะตูม น้ำเฉาก๊วย ซึ่งฉันไม่คิดเลยว่า น้ำจะขายดีกว่าข้าวเสียอีก เพราะบางคนสั่งที่ 2-3 ขวด บางคนสั่งเป็นโหล เพื่อเอากลับไปกินที่บ้าน ทำให้ฉันมีรายได้เพิ่มมากขึ้น ฉันสามารถทยอยใช้หนี้ เก็บไว้รักษาสามีและส่งลูกเรียน
ตอนนี้ฉันได้เปิดร้านขายอาหารตามสั่ง และผลิตน้ำผลไม้ขายอย่างเป็นหลักแหล่งไม่ต้องไปตะลอนขายที่ตลาดอีก มีคนรู้จักมากมาย เปิดขายตั้งแต่ 8โมง ถึง บ่าย4โมงเย็น ถ้าคิดย้อนไปถ้าตอนนั้นฉันหนีปัญหา ฉันอาจจะมีความสุขแบบที่ได้เป็นอยู่ในตอนนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าการที่หนีปัญหาไปจะเจออะไรบ้าง ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ยอมรับนะว่าเหนื่อย แต่ฉันยังโชคดีที่ยังมีสามีอยู่เคียงข้าง ถึงเขาตอนนี้จะไม่ได้ไปทำงานเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่เขาก็ช่วยฉันทำงานที่บ้าน เป็นเหมือนการทำงานในครอบครัว ให้กำลังใจซึ่งกันและกันเวลาเหนื่อย พูดคุยหยอกล้อทำให้ชีวิตที่มีความสุขอย่างที่เคยเป็นมา มันกลับคืนมาและอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
ตอนนี้ ฉันไม่คิดไม่กลัวเรื่องปัญหาอีกแล้ว ฉันแทบจะท้ามันด้วยซ้ำว่า เข้ามาเลย และก็จะไม่หนีจะตั้งรับมัน ดีไม่ดี ฉันคิดว่าปัญหาต่างหากที่ต้องกลัวฉัน...
คอนโดแมว , พัดลมมือถือ , หมอนผ้าห่ม , หมอนหัวทุย , เก้าอี้หัดนั่ง
ความคิดเห็น