( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,039 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    140,039

ตอนที่ 18 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 17 ] หนทางสว่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    24 ก.พ. 60

หนทางสว่าง?

 

ซุนฮวาเดินนำองค์หญิงสิบสี่ไปทางทิศบูรพาของสำนักศึกษาหลวงแรกๆทางเดินยังคงมีศิษย์อยู่บางตาแต่พอเดินไปได้ไม่ห่างกันมากบริเวณรอบด้านก็ปราศจากศิษย์ของสำนักศึกษาหลวง ชุดขาวดำที่ควรจะมีอยู่เกลื่อนก็ไม่มีให้ปรากฎ ท่านแม่ทัพที่เดินมาอยู่ข้างๆถึงกับขมวดคิ้วเรียวอย่างแปลกใจ

“เจ้าแน่ใจนะว่านี่คือเส้นทางไปสวนดอกไม้?”ท่านแม่ทัพเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่เพคะ”

อ้าว! ท่านแม่ทัพร้องลั่นในใจ แต่ท่าทางเขาก็ยังวางเฉย

“หม่อมฉันเองก็ได้ยินรุ่นพี่พูดให้ฟังอยากจะเห็นจึงเดินมา”ซุนฮวายิ้มตอบ

นางโกหก! ไม่มีรุ่นพี่คนไหนบอกกับนางหรอก มีแต่นางนี่แหละพูดขึ้นมาเอง สวนดอกไม้ที่สำนักศึกษาหลวงจะอยู่ที่ฝั่งผู้ปรุงโอสถ เพราะดอกไม้ที่ปลูกมีหลายชนิดที่ไว้ใช้ทำยารักษาโรค องค์หญิงสิบสี่ช่างไม่สนใจใคร่ศึกษาหาความรู้เลยก่อนที่จะเดินทางเข้ามาศึกษาที่สำนักศึกษาหลวงแห่งนี้

“ข้าว่าเจ้าคงมาผิดเส้นทางแล้วล่ะมั้ง”เป็นเสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากยอดไม้

ซุนฮวาได้ยินแล้วถึงกับชะงัก ไม่ต่างจากท่านแม่ทัพที่เดินมาติดๆ

การมาอยู่ในร่างนี้ทำให้ประสาทการรับรู้ของเขาตื้นขื้นเกินไปเสียแล้วสินะ แม้แต่มีคนอาศัยอยู่ใกล้เพียงนี้ยังไม่อาจจะรับรู้ได้

“สวนดอกไม้ของแพทย์โอสถสายผู้ปรุงโอสถนั้นย่อมจะอยู่ที่ฝั่งสายผู้ปรุงโอสถ จะมาอยู่อะไรที่ทิศบูรพาของสายพลังยุทธ์ได้อย่างไรกันเล่า”เสียงนั้นยังดังขึ้นไม่ได้เห็นแม้แต่ใบหน้าที่นอนอยู่บนยอดไม้

“แต่ไม่แน่นะ เจ้าอาจจะจงใจพาน้องสิบสี่ของข้ามาชมการประลองยุทธ์ของศิษย์ใหม่ก็เป็นไปได้”

น้องสิบสี่?

ท่านแม่ทัพอุทานขึ้นในใจ นี่คงเป็นหนึ่งในบรรดาพี่ชายทั้งสิบสามของเขาอีกสินะ โลกมันช่างน่าชังนัก มองหาสตรีกลับได้เจอแต่บุรุษ หรือชะตาองค์หญิงสิบสี่ผู้นี้จะเป็นชะตาดอกท้อกันเล่า

คนคิดได้แต่นึกกระฟัดกระเฟียดในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ขะ..ข้าเปล่า”ซุนฮวาปฏิเสธ มือเรียวที่กำขวดยาให้อยู่ในชายแขนเสื้อไว้ได้แต่สงบนิ่ง

“คุณหนูซุนฮวา อย่าหลงนึกนะว่าเป็นน้องสาวของพระสนมซุนแล้วเจ้าจะคิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ ตำแหน่งท่านมหาราชครูกับพระสนมซุนอาจจะขาดสะบั้นได้อย่างง่ายดาย หากน้องสิบสี่เป็นอันใดไป”เสียงของชายหนุ่มยังดังขึ้น แต่ช่างเป็นเสียงรู้ทันจนคนฟังถึงกับสะอึก

“ขะ..ข้า มิได้บังอาจ”

“แล้วขวดโอสถอันใดเล่าที่อยู่ใต้ชายแขนเสื้อเจ้า”

พูดจบ บุรุษผู้นั้นก็หันใบหน้ากลับมาสบตากับซุนฮวา เด็กหญิงร่างบอบบางชะงักขวดโอสถที่กำไว้แน่นเกิดลื่นไถลตกจากมือเรียวเล็กทันที

เพล้ง!

ขวดที่ทำขึ้นจากแก้วใสนั้นแตกละเอียดเมื่อมันกระทบเข้ากับก้อนหินที่อยู่ด้านล่าง ซุนฮวานั้นเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดถึงกับตัวสั่นงั่นงก คิดไม่ถึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

โอสถชนิดนี้เป็นโอสถผงที่บดเอาจากโอสถลูกกลอนอีกทีหนึ่งมันมีผลด้านอารมณ์เศร้าโศรกเสียใจ ใครที่สูดดมโอสถชนิดนี้เข้าไปจะร้องไห้อย่างหนักและคิดถึงเฉพาะเรื่องที่ทำให้ตนศร้าเสียใจ คนผู้นั้นจะระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจให้คนอื่นฟัง เป็นยาอับอายที่ขายกันเฉพาะในโรงประมูลเท่านั้น มันยังไม่มียาแก้ คนผู้นั้นจะหายเองภายในเวลา 12 ชั่วยาม (24 ชั่วโมง) หรือก็คือหนึ่งวันนั้นเอง

ท่านแม่ทัพที่อยู่ใกล้คุณหนูซุนฮวาก้าวถอยอย่างรู้ตัวว่าหากโดนยาชนิดนี้เข้าไปคงจะไม่ดีเป็นแน่ แต่ซุนฮวาเองแม้จะรู้แต่ก็กลับถอยออกมาไม่ทันเสียแล้ว วินาทีนั้นนางสูดดมยาชนิดนี้เข้าไปอย่างแรง ความรู้สึกผิดและสูญเสียเริ่มคืบคลานเข้ามา

“อ้าว”คนบนต้นไม้อุทานเบาๆแต่ก็แย้มรอยยิ้มพราวระยับเมื่อเห็นว่าเด็กหญิงที่คิดร้ายเริ่มแพ้ภัยตนเอง

“องค์ชายสิบสอง ฮือๆ”ซุนฮวาเริ่มร้องไห้เบาๆ แววตาจดจ้ององค์ชายสิบสองหมิงซือหลี่ที่อยู่บนต้นไม้อย่างตัดพ้อ

“ท่านใจร้ายกับฮวาเอ๋อร์นัก ฮือๆ”

ท่านแม่ทัพเมื่อเห็นซุนฮวาร้องไห้คร่ำครวญก็ได้แต่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ สัญญาณเตือนว่าอย่าเพิ่งไปเข้าใกล้บริเวณที่มีผงโอสถชนิดนั้นอยู่จะเป็นผลดีกับตัวนางมากกว่า

“พี่สิบสอง นี่มันโอสถชนิดใดกัน?”องค์หญิงสิบสี่เอ่ยถาม เขาไม่กล้าเข้าไปตรวจสอบสักเท่าไหร่

“โอสถอับอาย เป็นโอสถที่ปรุงยากแต่ราคาแพงมาก เพราะมันผสมความรู้สึกส่วนนั้นของผู้ปรุงลงไปด้วย”

เพ้ย! คนปรุงโอสถชนิดนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก

“มีโอสถแก้หรือไม่พี่สิบสอง”

“น้องสิบสี่เจ้านี่ช่างจิตใจดีเกินไปแล้ว พี่เคยสอนเจ้าว่าเช่นไรเจ้าไม่จำหรือไรกัน”คนเป็นพี่กระโดดลงมาจากต้นไม้ที่ผิงนอนก่อนจะตรงเข้าไปหาผู้เป็นน้องสาวทันที แววตากวนๆนั้นทำให้ท่านแม่ทัพเริ่มแปลกใจ

องค์ชายสิบสองนี่สอนอะไรองค์หญิงสิบสี่กัน!

“อันสตรีมารยานั้นมากมี หากอยากอยู่อย่างปลอดภัยดีเจ้าต้องมีมากกว่าสตรีธรรมดา”

เพ้ย! มิน่าเล่า ผู้คนถึงได้เกลียดชังองค์หญิงสิบสี่นัก คนสอนอยู่ตรงหน้านางนี่เอง

องค์ชายสิบสอง!

“คราแรกข้าก็นึกว่าน้องสิบสี่จะเข้าใจดีซะอีก เหตุใดไปๆมาๆถึงได้เป็นคนจิตใจดีเช่นนี้ โอสถแก้นะไม่มีหรอกนะ ถึงมีพี่ก็ไม่ให้ โอสถอับอายใครโดนจะหายเองภายใน 12 ชั่วยาม”

นั่นมันหนึ่งวันเต็มเลยนะ ร้องไห้แบบนี้คงน้ำหมดตัวกันพอดี

ท่านแม่ทัพคิดก่อนจะมองไปยังซุนฮวาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว นางแพ้ภัยตัวนางเองนี่

“ฮือๆ เป็นเพราะพระองค์ ฮึกๆ องค์ชายสิบสอง”ซุนฮวาเริ่มร้องไห้เสียงดัง

ท่านแม่ทัพเริ่มหน้าเสียเมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น ส่วนองค์ชายสิบสองกลับแย้มยิ้มร่าก่อนจะหันไปแลบลิ้นล้อเลียนคุณหนูซุนฮวาทันที

“พี่ไปก่อนละ ส่วนเจ้าก็กลับไปห้องได้แล้วทิ้งนางไว้ที่นี่แหละ”องค์ชายสิบสองบอกก่อนจะขยิบตาให้น้องสาวคนเล็กแล้วรีบชิ่งหนี

เอ่อดีจริงๆ มีพี่ชายแต่ละคนมันช่างน่าสรรเสริญเอาไว้บนก้อนเมฆซะจริงๆ

ท่านแม่ทัพคร่ำครวญบ้าง พอหันไปสบตาซุนฮวาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอีกรอบ เพราะเด็กหญิงร้องไห้ออมาอย่างหนัก นี่นานไปหากไม่ขาดใจตายก็คงไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับเขาเป็นแน่

เขาจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษสักครั้งก็ยังดี อย่างน้อยอนาคตนางก็เป็นสาวงามผู้หนึ่ง

ท่านแม่ทัพคิดในใจ

 

...

 

แสงแดดยามเที่ยงทอประกายระยิบระยับกระทบกับยอดไม้ที่มีกระแสลมเย็นพัดผ่าน พอจะทำให้ความเย็นยะเยือกนั้นหายไปได้บ้าง ใบหน้างดงามนั้นถอนหายใจเมื่อหันกลับมาสบเข้ากับนัยน์ตาแวววาวด้วยหยาดน้ำไม่ไกลตัวมากนัก เสียงแจ้วๆยังดังเป็นระยะไม่ขาดหายไปไหน

“เป็นเพราะเจ้างดงามโดดเด่นกว่าข้า ฮือ เจ้ามากลบรัศมีข้าหมดสิ้น ทำให้ความงามของข้าในรุ่นเดียวกันต้องเป็นสอง”

คำพูดนี้น่าจะพูดได้เป็นหนที่ร้อยแล้วละมั้งหากเขาคาดคะเนไม่ผิด

“เจ้าก็งดงามนักฮวาเอ๋อร์ ความงามของสตรีนั้นมันมีความแตกต่าง เจ้าก็งามของเจ้าข้าก็งามของข้า”และคำปลอบโยนของเขาเองก็ดังเป็นหนที่ร้อยแล้วเช่นกัน

“ใช่สิ! เมื่อก่อนเจ้าเป็นพวกมีดีไม่กี่อย่าง ฮึกฮือ แต่วันนี้...วันนี้”

“ข้ารู้ๆ”

“ฮือๆ เจ้ามีพู่ถึง 4 สี ฮึก มีมากกว่าข้าตั้งหนึ่งสี”นางก็พูดแล้วก็ร้องไห้ไปด้วยเช่นเดิม

“แค่มากกว่าสีเดียวเอง”ท่านแม่ทัพตอบปัด มือเรียวเล็กยื่นน้ำให้ซุนฮวาดื่ม อย่างน้อยก็เพื่อบำรุงน้ำที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

“ไม่ได้! ฮือๆ มากกว่าสีเดียวก็ไม่ได้!

“อ่ะๆ เดี๋ยวข้าจะใช้พลังปกปิดมันเอาไว้ก็ได้”ท่านแม่ทัพพูดอย่างเอือมระอา

นี่เขาต้องมาปลอบมายอมสตรีตัวเล็กที่นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนี้หรือเนี่ย

“เจ้าอย่ามาพูดดี ฮือๆ พู่ประจำตัวศิษย์ปกปิดพลังไม่ได้ ฮือๆ”

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง?”ท่านแม่ทัพเริ่มเข้าโหมดหงุดหงิด

“ฮือๆ เป็นเพราะเจ้าแหละ ทำไมเจ้าต้องเก่งต้องงามกว่าข้า ฮือๆ ข้าอยากเป็นที่หนึ่ง ข้าไม่อยากเป็นรองใคร ฮือๆ แม้ว่าเจ้าจะเป็นองค์หญิงก็ตามเถอะ”

“จ้ะ เจ้าก็พยายามเข้านะ”

“ฮือๆๆ เป็นเพราะองค์ชายสิบสองด้วย เขาน่ากลัว”

“หืม”ท่านแม่ทัพเลิกคิ้ว

“เขาชอบแกล้งข้า ฮือๆ เขาบอกไม่ชอบข้า ข้าแต่งตัวขัดใจเขา”

“อันนี้เป็นเรื่องจริง ข้าไม่เถียง”

“โฮ้ๆๆฮือ เจ้า...”นางร้องไห้นักกว่าเก่า

ตายละหว่า! เขาตั้งใจจะปลอบอยู่แล้วเชียว

“ทะ...ทำไม?”แววตาวาววับซ่อนความสงสัย

“สีสรรมันฉูดฉาดเกินไป สตรีรุ่นเยาว์เช่นเจ้ากับข้าไม่ควรใส่กัน”ท่านแม่ทัพยกความคิดเห็นของเขาขึ้นมา “บุรุษทุกคนย่อมใฝ่หาสตรีที่มองแล้วเย็นกายสบายใจเมื่ออยู่ใกล้ แต่สำหรับเจ้าแม้แต่สีของเสื้อผ้ายังเป็นไปได้ถึงเพียงนั้น...เอ่อ...ข้าคิดว่าเจ้าควรจะเปลี่ยนความนิยมของตัวเองก่อน”

“จริงรึ?”นางถาม เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งค้นพบทางสว่าง เขาจึงพยักหน้า

“ฮือๆ แต่เจ้าก็งามกว่าข้า เก่งกว่าข้า”

นางยังไม่จบ

“แต่ข้าเป็นองค์หญิงนะ”เขายกเหตุผลมาอ้าง

“องค์หญิงแล้วไง ฮือๆ ใช่ว่าเกิดเป็นองค์หญิงต้องเก่งนี่น่า ฮือ ดูยะ..อย่าง ฮึกๆ พี่ชายของเจ้าแต่ละคนสิ”

“นั่นมันส่วนของพี่ชายข้า พวกเขาเป็นผู้ชาย”

“ฮือๆๆ”

“หากเก่งเกินไปกว่าพี่ใหญ่ที่เป็นองค์รัชทายาทก็ไม่เป็นการดี เดี๋ยวเขาจะว่าคิดจะชิงบัลลังก์”

เขายกอีกเหตุผล เมื่อตอน 500 ปีก่อนเกิดเรื่องราวชิงบัลลังก์จากองค์ชายมากมาย กว่าจักรพรรดิองค์ที่ 2 จะสามารถก้าวสู่บัลลังก์ได้ก็ต้องสู้รบกับบรรดาพี่น้องตัวเองอีกมากมาย เขาเองก็ยังนึกแปลกใจเมื่อมาในรัชสมัยนี้ ที่องค์ชายทั้งสิบสามหาได้มีความรู้สึกหรือนึกคิดเรื่องนี้สักคนเดียว

พวกเขานิยมชมชอบแตกต่างกันไม่ฝักใฝ่ในอำนาจ หายากนักในราชวงศ์ที่ใหญ่โตเช่นนี้

“ฮึกๆ..เจ้าพูดถูก”นางคิดตาม

องค์หญิงสิบสี่พูดด้วยเหตุผลที่นางมองไม่ออก เป็นเหตุผลที่ความว้าวุ่นในใจเริ่มเบาบาง

“แต่เจ้าเป็นสตรี”

“ใช่ไง ข้าเป็นองค์หญิงคนเดียวในราชวงศ์ ย่อมจะอ่อนด้อยกว่าสตรีทั่วไปไม่ได้”

“ฮือๆๆเจ้าว่าข้าเป็นสตรีทั่วไป”นางร้องไห้อย่างหนัก

“ก็เจ้าไม่ใช่องค์หญิงเช่นข้า”

“แต่ข้าเป็นน้องพระสนมซุนและเป็นบุตรสาวท่านมหาราชครูแห่งแคว้นหมิงซือแห่งนี้เชียวนะ!”อารมณ์โกรธทำให้นางลืมตัวไม่เผลอร้องไห้ออกมา แต่หลังจากพูดประโยคนี้เสร็จนางก็สะอึกร้องไห้อย่างหนัก เช่นเดิม

หากร้องไห้อย่างหนักแบบนี้ทั้งวันคงจุกตายเป็นแน่

“ฮือๆ ฮึก ฮือๆๆ”

“เอาน่า ไว้เจ้าเกิดเป็นองค์หญิงก่อนเจ้าจะรู้เองว่าการเกิดเป็นเพียงคุณหนูท่านมหาราชครูนะดีถมไปแล้ว”

“อย่างไร?”

“ก็ดีที่เจ้าใฝ่เรียนโดยไม่มีใครบังคับ ส่วนข้านั้นเพราะเป็นองค์หญิงหากด้อยกว่าเจ้าข้าก็จะถูกหัวเราะเยาะ ถูกคนสมเพชเวทนา ที่มีศักดิ์เป็นถึงเชื้อพระวงศ์แต่ก็กลับทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่าผู้อื่น พวกเขาจะนินทาว่าร้ายข้าลับหลัง จะประณามหยามเหยียดให้แก่ข้าว่าเป็นองค์หญิงที่ไม่มีดีอันใดเลยนอกจากความงดงาม”เขาว่าพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าสร้อยไม่แพ้คนร้องไห้มาหนึ่งชั่วยามอย่างคุณหนูซุนฮวา

“ฮือๆ ปกติก็เป็นเช่นนั้น ฮึก ไม่ใช่รึ?”

นั่นเป็นองค์หญิงสิบสี่คนเก่าต่างหากเล่า!

เขานึกเถียงแต่ก็ทำไม่ได้เพราะไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าเขาหรอก องค์หญิงสิบสี่สิ้นไปแล้ว แล้วอย่างไรในเมื่อเขามาเกิดใหม่แทนที่ อย่างน้อยเวลานี้เขาก็เป็นองค์หญิงสิบสี่ผู้งดงามกว่าสตรีมากมายนัก

และข้อนี้แหละที่ทำให้เขาอดกลั้นใจฆ่าตัวตายตอนรู้ความจริงว่าเกิดเป็นเด็กผู้หญิงไม่ได้

เห้อ! แค่คิดถึงน้ำตาบุรุษของเขาก็ชักจะไหล

“เจ้าไม่รู้อะไรฮวาเอ๋อร์ ข้านะต้องช้ำใจมากเพียงใด”เขาพูดแล้วน้ำตาก็เอ่อล้นขอบตา ก่อนจะไหลรินออกมาอาบแก้มนวลที่มีเลือดฝาดนั้นอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮือๆ”ซุนฮวาร้องไห้ตาม

นางอดสงสารผู้เกิดเป็นองค์หญิงสิบสี่ไม่ได้ จริงอย่างเหตุผลที่องค์หญิงน้อยพูด บางทีการเป็นนางก็ดีมากพออยู่แล้ว เป็นรองไม่เป็นไรหากจะอยู่อย่างสุขใจกว่าการเป็นเอก

“อันตัวข้านั้นอยากเกิดเป็นบุรุษนัก แต่สวรรค์ก็กลั่นแกล้งข้า”

...ทำให้ข้าต้องมาเกิดในร่างสตรีเช่นนี้ แล้วยังเป็นสตรีที่รูปโฉมงดงามเสียด้วย

ประโยคหลังเขาไม่ได้เอ่ยตามออกมา เพราะรู้ว่าพูดออกมาไม่ได้

“ฮือๆ ข้าเข้าใจๆ ฮึกๆ”ซุนฮวาตบมือเรียวลงบนมือเล็กขององค์หญิงตรงหน้าอย่างเข้าใจ

นางคงช้ำใจกว่าข้าเป็นแน่

นั่นคือความคิดของบุตรสาวท่านมหาราชครูในเวลานี้

“เจ้าไม่เข้าใจหรอกฮวาเอ๋อร์ ฮือๆ ข้านะทุกข์หนักกว่าเจ้าซะอีก อยากจะทำอะไรก็ไม่ได้ทำดั่งใจคิด”

....เช่น การไปเที่ยวสังสรรค์ตามประสาบุรุษหนุ่มเจ้าเสน่ห์ หรือแม้แต่การเด็ดบุปผาที่งดงามมาไว้เคียงกาย การสัมผัสความอ่อนโยนของสตรีอันเป็นที่รัก และอีกต่างๆมากมาย ข้าช่างเกิดมาเสียชาติเกิดยิ่งนัก

ท่านแม่ทัพคร่ำครวญทั้งน้ำตา เกิดมาเป็นสตรีเขาจะเอาความสุนทรีย์แบบนี้จากที่ไหนกันเล่า

“พระองค์อย่าร้องไห้เลยองค์หญิงสิบสี่ ฮือๆ ร้องไห้แล้วไม่งดงามนะเพคะ”ซุนฮวายกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ผู้ที่งดงามเหนือตนอย่างอดสงสารไม่ได้

นี่องค์หญิงสิบสี่ทุกข์ขนาดนี้เชียวรึ? นางก็คิดว่าพระองค์คงจะมีความสุขกับชีวิตองค์หญิงเสียอีก

บางทีหากองค์หญิงเกิดเป็นองค์ชายคงทำอะไรได้ตามใจเหมือนกับบรรดาพี่ชายของนางสินะ

ซุนฮวาเข้าใจในแบบของนางแต่ผู้ถูกเข้าใจกลับไม่ใช่ในแบบเดียวกัน

“เจ้ารู้ไหม? ข้านะเคยคิดจะฆ่าตัวตายมาหลายหนเชียวละ ฮือๆ”

เป็นความจริงที่เขาคิดจะฆ่าตัวตาย แต่เพราะเห็นรูปโฉมของตนในกระจกก็ตัดสินใจทำอะไรไม่ลง ในเมื่อองค์หญิงสิบสี่นั้นงดงามจนเขาเองยังไม่กล้าจะสลักแผลบนร่างกายนี้ด้วยซ้ำ จะให้ทำเช่นไรได้

“การฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกนะเพคะ ฮือๆ”คนปลอบก็ร้องไห้ด้วย ทั้งสงสารและก็เพราะฤทิ์โอสถอับอายที่ยังไม่คลายนั่นเอง

“แต่ข้าไม่ ฮึกๆ ไม่อยากมีชีวิตที่สูญเสียเป้าหมายเช่นนี้”เขาคร่ำครวญอย่างสุดจะทานทน

เป้าหมายใต้ร่มผ้าของสตรีงดงามนั้น เขาอาจจะไม่มีวันได้พบเจออีกแล้ว ความหรรษาในเตียงนอนยามค่ำคืนเขาก็ไม่อาจจะได้พบเจอกับมันอีก

“ชีวิตข้าช่างไร้ค่ายิ่งหนัก ฮือๆ”

คนที่เคยปลอบกลับมาเป็นฝ่ายคร่ำครวญรัญจวนใจเสียเอง คนที่เปลี่ยนหน้าที่ก็ไม่รู้จะทำยังไงได้จึงได้แต่ตบมือเบาที่หลังมือเรียวเล็กนั้นเพื่อให้กำลังใจทั้งน้ำตา

“หากองค์หญิงไม่มีเป้าหมาย ฮึก แล้วทำไมไม่ทำตัว ฮึก ให้เป็นเป้าหมายเสียเองเล่าเพคะ”

คำพูดของซุนฮวาทำให้การร้องไห้ขององค์หญิงสิบสี่เริ่มเงียบลง สายตางดงามที่มีคราบน้ำตาหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาเรียวหงส์ของอีกฝ่ายทันที

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ฮึก ทำตัวให้งดงามและสูงค่า ฮึก เก่งกาจและเฉลียวฉลาด ข้าเชื่อว่าทั่วทั้งดินแดนหลิ่งซานแห่งนี้ องค์หญิงจะเป็นเป้าหมายในใจของบุรุษที่มีค่าควรแก่แผ่นดินเพคะ”

คำพูดของซุนฮวาดังก้องภายในใจขององค์หญิงสิบสี่อย่างเด่นชัด

ใช่สิ! หากเป็นบุรุษไม่ได้ก็เป็นสตรีที่งดงามและสูงค่า เก่งกาจและเฉลียวฉลาดก็ย่อมได้ ถึงจะได้แต่งให้กับบุรุษเพียงผู้เดียว แต่มันก็จบที่เตียงนอนเหมือนกันนี่น่า

เพ้ย! ทำไมเขาไม่คิดแบบนี้ตั้งแต่แรกกันเล่า

 

 

.....

อ้าวๆ ไหงท่านแม่ทัพคิดแต่เรื่องแบบนี้เล่าเจ้าค่ะ คนเขียนไม่ได้ตั้งจั๊ยให้เป็นเช่นนี๊เล้ย(เสียงสูง) อะแฮ่ม เรื่องนี้เราไม่แน่นดราม่านะคะ อย่าไปจ้องจับผิดอะไรท่านแม่ทัพมากเลย นางแค่สูญเสียความเป็นชาย กว่าจะรู้ตัวก็ต้องใช้เวลานานสักนิดหน่อย แบบนี้ต้องขอบใจฮวาเอ๋อร์นะเจ้าค่ะ นางเป็นเสมือนผู้ชี้หนทาง

ตอนต่อไปหลังจากนี้มาดูวีรกรรมความงดงามและเจ้าเล่ห์ของนางกันเถอะค่ะ และที่แน่ๆคือตอนหน้านางเติบโตแล้ว และเป็นการเติบโตที่สมบูรณ์แบบเสียด้วยสิ 555+ rพระเอกเรอะ? เอาน่าเดี๋ยวมันก็โผล่มาเองแหละ

24/02/2017



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #1531 FREINFORW (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 20:24

    แต่ท่านโดนกดนะเฮ้ย!

    #1531
    0
  2. #1494 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:55
    มันจบที่เตียงนอนแต่จบคนละแบบนะท่านแม่ทัพ 555 เป็นฝ่ายโดนกดนะเฮ้ย
    #1494
    0
  3. #1480 ~[P]u[M]ki[N]~ (@pinkhina) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 00:46

    น้องซุนฮวาจริงๆเป็นคนดีนะ ได้มิตรมาเพิ่มย่อมดีต่อท่านแม่ทัพ แถมชี้ทางสว่างให้อีก สาวงามล่มเมืองคงไม่ไกลเกินเอื้อม
    #1480
    0
  4. #1390 เมลเฟียร์ (@Rliw) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:43
    เดี๋นวๆๆๆ แต่งบุรุษ?
    ยอมละหรอท่านแม่ทัพ
    555555555555
    #1390
    0
  5. #1286 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:27
    เอิ่ม ตั้งนานพึงคิดด้ายยยยยย เก่ง!
    #1286
    0
  6. #1239 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:59
    ตอนนี้ 2 คนนี้อยู่ด้วยกันน่ารักมาก ว่าแต่ทำไมท่านแม่ทัพถึงคิดแต่เรื่องบนเตียงล่ะ ~.~
    #1239
    0
  7. #1173 Satan girl (@0877850357) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:05
    ขรรม 5555555555
    #1173
    0
  8. #1168 salmonz (@bamchaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:58
    แม่ทัพหื่นกาม5555
    #1168
    0
  9. #1127 Nattalop Bunloy (@galcial) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 01:04
    ท่านแม่ทัพเมาปะนี่
    #1127
    0
  10. วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 14:41
    ท่านแม่ทัพคะ ใจเย็นๆก่อนนะค่อยๆคิดค่อยๆทำก็ได้ 55555
    #1120
    0
  11. #1084 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 01:02
    แม่ทัพใจเย็นๆก่อนนะ
    #1084
    0
  12. #1038 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:18
    ปวดตับกับความคิท่านแม่ทัพ
    #1038
    0
  13. #958 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:38
    อยากให้ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกันมากๆ
    #958
    0
  14. #952 Kaktinum (@kaktinum) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:48
    ใจเย็นๆ ท่านแม่ทัพ ใจเย็นๆ
    #952
    0
  15. #890 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 16:50
    ท่านแม่ทัพเริ่มปลงแล้วหรอเพคะ5555
    #890
    0
  16. #884 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:31
    อ้าวว เดี๋ยวนะ 555555 ไม่แน่ใจว่าอ่านถูกไหมถึงกับต้องอ่านซ้ำ ใจเย็นนะท่านแม่ทัพ 55555
    #884
    0
  17. #849 แฝดจอมซน (@mook59) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 09:55
    เดี๋ยวนะท่านแม่ทัพ แบบนี้ก็ได้เหรอ!? 5555555
    #849
    0
  18. #845 May I love you? (@feifern) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 09:17
    เพ้ย เป็นบุรุษไม่ได้ก็เป็นสตรี จบที่เดียวกันอยู่ดี 55555
    #845
    0
  19. #782 Chalida Chomboonma (@dai45) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 18:17
    กริ๊ดดีมากลูกเอาเป็นเป้าหมายซะจะได้ฟินซะที=\\\\,.\\\\=
    #782
    0
  20. #771 ReaderMastet (@lastathenaclub) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 05:44
    เดี๋ยววววววววว โดนล้างสมองไปแล้วเรอะะ
    #771
    0
  21. #756 eve_yuri (@eve_yuri) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:59
    ท่านแม่ทัพ....ท่านจะทิ้งปณิธานเดิมแล้วใช่มั้ย~
    #756
    0
  22. #738 Nett1617 (@Nett1617) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 15:31
    ทำไมอ่านแล้วฮาท่านแม่ทัพ 5555555
    #738
    0
  23. #712 PickPik (@Tpik) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 23:02
    อ่านคลายเครียดดีค่ะ ท่านแม่ทัพจะได้ ไล่จับผู้ชายแล้ว รอลุ้น ความเปิ่น โก้ะแตก เพราะจีบผู้ชายไม่เป็น
    #712
    0
  24. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 21:23
    ตลกสวดๆ ชอบมากๆ ขอให้พลังสถิตจงอยู่กับ โบว์นะแจะ
    #709
    0
  25. #704 ง่วงทั้งวัน (@Minerrian) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:42
    มันร้องไห้ด้วยกันแต่คิดไปคนละอย่างอะ สงสารดีปะ
    #704
    0