( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,037 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    72

    Overall
    140,037

ตอนที่ 37 : [ องค์หญิงหมิงซือซิง ที่ 36 ] ไข่มังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    22 ก.ค. 60


ไข่มังกร



ใบหน้าหวานในผ้าคลุมเก่า เหลือบมองไปยังเด็กผู้ชายรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งที่ยังนอนไม่ไหวติงอยู่ใต้ต้นไม้ แรงหายใจเริ่มรวยริน ในมือกอดถุงผ้าสีเก่าๆเอาไว้แนบกาย คนที่มาแอบดูอย่างนางถึงกับปลงสังเวชกับสิ่งที่พบเห็น


“ลูกชายข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านหมอ”เสียงผู้เป็นแม่กล่าวแทบจะขาดใจ เมื่อเห็นว่าบุตรชายของตนอาการย้ำแย่ลงทุกวัน


“ข้าเองก็จนปัญญา ปกติอาการเช่นนี้เป็นโรคขาดสารอาหารทางพลังธาตุ แต่เวลาผ่านมานาน ข้าก็ให้ยาซึมซับไปก็มากโข แต่เพราะเหตุใดบุตรชายของเจ้าถึงยังไม่ดีขึ้น มีแต่ทรงตัวหรือไม่ก็แย่ลง”คนเป็นหมอเองก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาเพิ่งจะเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก


“โถ่ อาจิวของแม่”นางตรงเข้าไปกอดบุตรชาย พลางร่ำไห้ นางไม่คิดว่านางจะต้องมานั่งมองดูผู้เป็นบุตรชายของตนเสียชีวิตไปก่อนตน ครั้งแรกเป็นบิดาของอาจิว ครั้งนี้กลับเป็นอาจิวเอง นี่วาสนานางต้องทุกข์ใจเพราะต้องมาพลัดพรากจากคนที่รักเช่นนี้หรือไร


"เยว่เอ๋อร์ เจ้าหักห้ามใจบ้างเถอะ"ท่านหมอพูดขึ้น ความสงสารนั้นจับใจ เขาเองก็หาวิธีใดมารักษาอาการเช่นนี้ลำบากเหลือเกิน สมุนไพรระหว่างการเดินทางก็สูญหาย ไม่ถูกแจกจ่ายก็เพราะมีคนขโมย เขาที่เป็นท่านหมอจากชนบทความรู้ในด้านรักษานั้นได้ถ่ายทอดมาจากท่านอาจารย์โดยตรง ไม่ได้ร่ำเรียนในเมืองใหญ่หรือสำนักศึกษาหลวงใด


บางทีเขาอาจจะต้องหาหมอผู้อื่นที่รักษาอาการเช่นนี้ได้มาช่วยอาจิวเสียแล้ว แต่ในขบวนอพยพเช่นนี้ จะมีหมอเช่นใดอาศัยอยู่กัน


ในขณะที่เยว่เอ๋อร์กอดบุตรชายตนเองนั้น องค์หญิงน้อยในชุดผ้าเก่าๆก็ได้ก้าวเดินออกมาจากที่หลบซ่อน พอเจอสถานการณ์เช่นนี้ไม่จำเป็นที่นางจะต้องมาแย่งชิงไข่มังกรกับเด็กชายใกล้ตาย


“ขอข้าดูอาการเขาได้หรือไม่?”นางกล่าวขึ้นมาท่ามกลางเสียงสะอื้น ทำให้ท่านหมอและท่านแม่ของอาจิวต้องหันกลับมามอง


“เจ้าเป็นหมอรึ?”ท่านหมอคนนั้นเอ่ยถาม ประกายตานั้นจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรู้สึกแปลกใจ สตรีรูปร่างผอมเพรียวราวกับกิ่งไผ่ ใบหน้าถูกปกปิดเอาไว้ด้วยผ้าคลุมตัวเก่าที่มีร่องรอยการปะชุน แววตานางนั้นหนักแน่นยิ่งนัก ส่งผลให้มีความน่าเชื่อถืออยู่ขุมหนึ่ง


“ข้าเพียงมีความรู้เรื่องการปรุงโอสถเจ้าค่ะ”


“แต่ปรุงโอสถกับการรักษามันไม่ได้เป็นแขนงเดียวกัน”ท่านหมอรีบค้าน เขาที่เป็นหมอรักษาคนมานับหลายปียังไม่อาจจะรักษาเด็กชายผู้นี้ได้ และสตรีผู้มีอายุไม่แน่ชัดผู้นี้เป็นใคร เขาเองจะมั่นใจฝีมือกการรักษาได้เช่นไรกัน หากปรุงโอสถผิดพลาด จากรักษากลายเป็นยาพิษ มิหนำซ้ำอาจิวไม่ตายเสียก่อนรึ?


“อย่างน้อยข้าเชื่อว่าข้าสามารถรักษาเด็กผู้นี้ได้”นางพูดเสียงจริงจัง


“จริงขอรับ ท่านแม่ช่วยได้นะขอรับ ขนาดข้าใกล้ตายท่านแม่ยังช่วยข้าได้เลย”เจียวเมิ่งบอก ที่จริงเขาอยากจะบอกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกเพราะท่านแม่เขาถึงรอดตายมาได้ แต่คนที่ถูกรับประกันกลับยิ้มแย้มตอบรับ


ถึงแม้ว่าครั้งนั้นนางไม่ได้รักษาเจียวเมิ่งแต่นางก็ช่วยชีวิตเจียวเมิ่งได้ รักษาอาการป่วยกับรักษาชีวิตมันก็คงเป็นความหมายที่ใกล้เคียงกันพอดู (?)


“จริงหรือ?”เยว่เอ๋อร์พูดทั้งน้ำตา นางเดินตรงมาหาหมิงซือซิง ก่อนจะดึงมือสตรีผู้เป็นดังเทพธิดามาถือประคองเอาไว้


“ข้าทำได้”นางยังตอบเสียงหนักแน่น


“ขอบคุณๆเจ้ามาก”เยว่เอ๋อร์ตอบรับ ก่อนจะเชื้อเชิญให้สตรีแปลกหน้าเข้าไปดูบุตรชายของตนทันที โดยไม่แม้จะสนใจท่านหมอผู้ยังไม่อยากจะยอมรับกับคำพูดของสตรีผู้นี้ เขายืนมองอยู่ไม่ไกลอย่างน้อยหากผิดพลาดอะไรไปตนยังคงจะพอช่วยแก้ไขได้บ้าง


องค์หญิงน้อยเดินเข้าหาเด็กชายนามว่าอาจิว ความรู้สึกนั้นทำให้นางต้องชะงัก เพราะสัมผัสได้อย่างที่เจียวเมิ่งว่า มันเป็นไข่ที่มีอนุภาพพอสมควร แต่หากไม่เห็นเปลือกไข่ นางเองก็คงจะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นไข่มังกรชนิดไหนกันแน่


“ท่านน้า ข้าขอน้ำสัก 1 กระบอกได้หรือไม่?”นางเหลือบมองไปเห็นน้ำที่ตั้งอยู่ไม่ห่างนั้น ทำให้คนที่เรียกท่านน้ารีบทำตามทันที


มือเรียวเอื้อมไปดึงห่อผ้านั้นหมายจะเอาออกมาห่างกาย แต่เด็กชายกลับไม่ยอมขยับ


“อาจิวไม่ยอมปล่อยห่อผ้านั้นเลย ตั้งแต่ที่ออกเดินทาง”


“อืม”นางส่งเสียงตอบรับ


ใบหน้างดงามหลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง นิ้วมือเรียวกำลังวาดอักขระอันเป็นสัญญาลักษณ์ปลดปล่อยพันธนาการ นางไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ไข่มังกรตนเดียวที่ยังเล็ก จะสามารถพันธนาการเด็กชายเอาไว้ได้ด้วยเวทย์ชั้นสูงของมังกร


ไข่มังกรใบนี้เริ่มน่าสนใจแล้วสิ!


การต่อต้านของไข่มังกรนั้นทำให้เกิดแสงสีดำส่องแสงออกมาอย่างเจือจาง คนที่เป็นแม่ของอาจิว มองไม่วางตา จนกระทั่งเจียวเมิ่งที่เป็นจ้าวอสูรสายพฤกษาต้องเป็นคนเชื้อเชิญให้นางออกห่างสักระยะหนึ่ง


“ข้าเห็นแสงสีดำ”นางบอกเสียงสั่น


“จ้ะ ท่านน้า นั่นแหละคือต้นเหตุที่ทำให้บุตรชายของท่านน้าอาการไม่ดีขึ้น”เด็กชายตัวน้อยบอก คนเป็นท่านน้าถึงกับทรุดกายลงกับพื้น


นางเองไม่รู้เลยสักนิดว่าบุตรชายของตนต้องเจอเรื่องอะไรกันแน่


องค์หญิงน้อยใช้พลังอักขระต่อต้านกับไข่มังกรตนนั้นที่พันธนาการเด็กชายเอาไว้ เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงครึ่งเค่อ ถุงผ้าสีเก่าก็หล่นออกมาจากแขนเล็กที่ออกจะแห้งเพราะขาดอาหารนั้นทันที


เจียวเมิ่งเดินเข้าไปดึงถุงผ้านั้นออกห่าง เด็กชายสัมผัสได้ว่ามีพลังสายหนึ่งกำลังจะดึงดูดเอาพลังของเขาไปเมื่อมันห่างเหยื่อผู้น่าสงสาร มันจึงมองหาเหยื่อรายใหม่ทันที


“วางมันลงที่พื้นเจียวเมิ่ง”นางออกเสียงสั่ง


เด็กชายจึงทำตาม เมื่อวางถุงผ้าใบนั้นลงที่พื้น นางจึงใช้พลังลงอักขระปิดกั้นไข่ใบนั้นเอาไว้ในถุงผ้าทันที ก่อนจะพยักหน้าให้เด้กชายเก็บถุงผ้าขาดใบนั้นไป


“ท่านน้า ข้าขอน้ำนั่น”นางพูดเสียงเบา แต่คนที่จดจ่ออยู่ก่อนแล้วกลับรีบลุกขึ้นเพื่อยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่มีน้ำนั้นให้


องค์หญิงน้อยดึงเอาโอสถที่ติดตัวเพื่อเพิ่มพลังกายและธาตุออกมาจากถุงเสื้อข้างกาย ก่อนจะเทมันลงไปในกระบอกน้ำนั้น ทันทีที่ยาทำปฏิกิริยากับน้ำเปล่า มันมีละอองควันออกมาเล็กน้อย ทำให้คนที่เฝ้ามองต่างไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่สตรีผู้นี้ทำ


ชาวบ้านธรรมดาน้อยนักจะมีพลังของผู้รักษา


นางนำโอสถปรุงแต่งให้เด็กชายจิบเล็กน้อย ก่อนที่พลังรักษานั้นจะเข้าไปช่วยฟื้นฟูร่างกายเด็กชายโดยฉับพลัน เปลือกตาเล็กๆนั้นค่อยๆเปิดออก ท่านน้าที่เฝ้ามองอยู่ถึงกับถลาเข้าไปกอดบุตรชายของตนเองทันที


ยังดีที่นี่เป็นท้ายขบวน จึงไม่ค่อยมีใครสังเกตว่าเกิดเหตุใดขึ้น


“ท่านแม่?”อาจิวเอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก


“ลูกแม่ เจ้าปลอดภัยแล้วนะ”ท่านน้าผู้นั้นบอกเสียงสั่น ก่อนจะหันไปขอบคุณสตรีผู้เป็นดั่งเทพธิดาอีกครั้ง


ภารกิจการนำไข่มังกรมาจึงสำเร็จด้วยเหตุผลเช่นนี้


ระยะเวลาการเดินทางอีก  2 วัน องค์หญิงหมิงซือซิงยังคงไม่ได้รับความสนใจมากนักจากบรรดาพี่ชายของนาง และเพราะเหตุนี้เองที่นางคิดว่าดีแล้ว เพราะทุกวันหลังพระอาทิตย์ตก นางจะต้องออกห่างจากกลุ่มคนอพยพเพื่อไปฝึกกะเทาะไข่มังกร


เวลานี้เปลือกไข่มังกรมีอักขระเกิดขึ้นมาจำนวนหนึ่ง มันเป็นอักขระที่นางเพียรพยายามมาตลอด 2 วัน ส่วนที่ไข่มังกรนี้เป็นไข่มังกรอะไรนั้นนางก็ไม่สามารถระบุได้ เพราะไม่เหมือนกับไข่มังกรที่นางเคยศึกษามา


หลายวันมานี้เจียวเมิ่งชอบไปวิ่งเล่นกับอาจิวที่ท้ายขบวนอยู่บ่อยครั้งและก็ได้ของกินเล็กน้อยกลับมาเผื่อแผ่นางบวกกับส่วนของบรรดาพี่ชายนางที่เอามาให้ นางจึงแทบไม่ต้องแสวงหาของกิน จะมีก็แต่สมุนไพรบางอย่างที่นางต้องการ


“อ้าวเสี่ยวหลุน”นางเอ่ยทักเสี่ยวหลุนครั้งแรก เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะเดินผ่านไป “เจ้ากำลังจะไปที่ใดรึ?”


“กระหม่อมกำลังจะไปตักน้ำพะย่ะค่ะ”เขาเอ่ยเสียงอย่างระมัดระวัง


“ตักน้ำ? ที่ลำธารนะหรือ?”


“พะย่ะค่ะ”เสียวหลุนยิ้มตอบกลับ


“งั้นข้าขอไปด้วยได้หรือไม่? “


“แต่มันค่อนข้างไกลนะพะย่ะค่ะ”เสี่ยวหลุนค้าน องค์หญิงน้อยมองเสี่ยวหลุนที่ส่งแววตาใสซื่อให้ตนและก็แย้มรอยยิ้มกลับ


“อยู่ที่นี่ข้าก็ไม่ได้มีอะไรทำอยู่แล้วนิ ไปกับเจ้าน่าจะดีกว่า แล้วอีกอย่างนะ ที่นี่ข้าไม่มีตำแหน่ง เจ้าเรียกข้าว่าเสี่ยวซิงก็ได้”


“แต่...”


“ข้าแค่อยากจะมีสหายบ้าง”นางพูด


ณ เวลานี้นางคิดถึงเพื่อนพ้องของนางที่แคว้นหมิงซืออย่างมาก เพียงแต่นางไม่ทันได้ล่ำลา พระบิดากับท่านแม่ของนาง นางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร การหนีออกมาเช่นนี้มันจะส่งผลดีต่อแคว้นนางงั้นหรือ?


“ก็ได้พ่ะย่ะ....”


“พูดธรรมดาเถอะ สหายข้าทุกคนไม่มีใครแทนยศศักดิ์หรอก”นางกล่าว เสี่ยวหลุนจึงพยักหน้า


เสี่ยวหลุนมองดวงตาสุกสว่างที่ออกมาจากผ้าคลุมแล้วก็นึกขึ้นได้ ว่าหลายวันมานี้เขาไม่เคยเห็นองค์หญิงผู้นี้ป้วนเปี้ยนอยู่กับองค์ชายของตนเลย ในขณะที่องค์ชายของเขาเองก็ไม่คิดจะเอ่ยถึง ราวกับนางไร้ตัวตนไปโดยสิ้นเชิง


“หลายวันมานี้เฟิงหยางเป็นยังไงบ้างล่ะ”นางเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ก่อนที่สายตาจะทอดมองพงไม้ตลอดเส้นทาง เผื่อว่าจะพอมีสมุนไพรอยู่แถวนี้บ้าง นางจะได้เก็บเอาไว้ตุนเป็นเสบียงยามศึก


“สบายดีพ่ะ..เอ่อ ขอรับ”เสี่ยวหลุนว่าโดยไม่คิดเลยว่าคนข้างกายจะมีสีหน้าเช่นไร


หึ! สบายดีงั้นหรือ? นางล่ะอยากจะเข้าไปด่าเจ้าองค์ชายผู้นั้นนัก กล้าดีอย่างไรเมินนาง ไม่สนใจนาง และยังกล้าที่จะเฝ้ามองสตรีผู้อื่นที่งดงาม โดยไม่สนใจว่านางจะคิดเช่นไร


นางก็ประกาศชัดเจนอยู่แล้วว่าในอนาคตเขาต้องเป็นสามีของนาง แล้วเหตุใดถึงไม่คิดรักษาน้ำใจนางบ้าง


“แล้วองค์หญิงรั่วซีผู้นั้นเล่า”


“ขอรับ?”เสี่ยวหลุนเลิกคิ้วถาม


“เฟิงหยางชอบนางงั้นรึ?”


“เอ่อ..”เสี่ยวหลุนไม่รู้จะตอบอย่างไรกับคำถามขององค์หญิงผู้นี้ดี เพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจองค์ชายของตนเช่นกัน


“เจ้าไม่ต้องปฏิเสธหรอก ข้าเห็นเจ้าเฟิงหยางมององค์หญิงผู้นั้นทุกวัน”


นางเห็นแล้วก็อยากจะควักลูกตาเจ้านั่นออกมาล้างแล้วเอากลับเข้าไปใหม่เสียให้รู้แล้วรู้รอดไป


“ไม่ทราบขอรับ”เสี่ยวหลุนเลือกที่จะไม่พูดอะไร เขานิ่งเงียบ ฝ่ายองค์หญิงน้อยก็เงียบไปด้วยเช่นกัน


ตอนเส้นทางการเดินไปตักน้ำนั้น นางได้แต่มองหาสมุนไพร แต่ในหัวใจกลับยังมีความหม่นหม่องขุมหนึ่งอาศัยวนเวียนอยู่ มันเป็นที่คัดใจนางยิ่งนัก


เสี่ยวหลุนตักน้ำใส่เข้าไปในกระบอกน้ำที่หอบมาเกือบสิบอัน ทำให้นางต้องเข้าไปช่วยถือประคองกระบอกน้ำนั้นเอาไว้ ผ้าคลุมที่ปกปิดตลอดวัน ได้มีโอกาสเลื่อนออกมาบ้าง แต่เป็นเสี่ยวหลุนที่ได้แต่ก้มหน้า เหม่อมองไปยังเส้นทางอื่น เขาทราบดีว่าการจะจ้องมองใบหน้าสตรีงดงามและมีฐานะสูงกว่าถือเป็นเรื่องเสียมารยาท


“ทำไมไม่มีใครมาช่วยเจ้าเลยนะเสี่ยวหลุน”นางบ่นอุบ มือเสี่ยวหลุนก็มีแค่  2 มือ เหตุไฉนเลยให้กระบอกมาตักน้ำตั้งมากมาย


“ข้าเป็นคนอาสามาเองแหละขอรับ”เขาตอบ


“เอ่อนี่เสี่ยวหลุน ข้าขอถามเจ้าสักอย่าง เจ้าจะว่าอะไรข้าหรือไม่?”นางเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย ใบหน้ามองไปยังดวงตาอีกข้างที่มีหนังสัตว์สีดำคาดเอาไว้


“ขอรับ”


“ดวงตาของเจ้าบอดงั้นรึ?”นางเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่เบาหวิว แต่คนที่ทำใจกับเรื่องนี้มานานก็ได้แต่ตอบกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไร


“ขอรับ ข้าตาบอดเสียข้างหนึ่งเพราะถูกยาพิษ”


“ยาพิษ?”นางเลิกคิ้วสูง


“ใช่ขอรับ ยาพิษที่ไม่มีใครทราบว่าเป็นยาพิษชนิดไหน แต่ดวงตาของข้าที่ได้รับพิษมันจึงบอดสนิท ยังดีที่มีเพียงข้างเดียว”


“แล้วเจ้าไปทำเช่นไรได้ ถึงได้ถูกยาพิษเช่นนี้เข้า”นางถามต่อ เสียงของหนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรีที่พูดคุยกันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ แต่นัยน์ตาคมเข้มของใครบางคนที่ออกมาเดินหาเสี่ยวหลุน กลับเฝ้ามองอยู่มุมๆหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนรู้ตัวตนของเขาเอง


“เป็นเรื่องที่ข้าเดินไม่ระวังไปอยู่ตรงจุดที่ธนูอาบยาพิษกำลังจะยิงมาพอดีขอรับ”เขาตอบสีหน้ายิ้มแย้ม


“มันไม่ได้ตั้งใจจะยิงเจ้าหรือ?”นางเลิกคิ้วอีกครั้ง


“ขอรับ เป็นข้าที่ไม่ดูทางให้ดี”เสี่ยวหลุนตอบกลับ เขาเบี่ยงประเด็นที่ตนได้ช่วยเหลือองค์ชายโจวเฟิงหยางเอาไว้ได้ไป


“ไหนๆขอข้าดูตาของเจ้าได้หรือไม่?”ใบหน้าหวานที่ปราศจากผ้าคลุมเงยหน้าขึ้นมองบุรุษข้างกาย นางกำลังคิดหาอะไรทำอยู่พอดีเชียว


“มันไม่น่าดูหรอกขอรับ”


“เอาเถอะน่า ข้าซือซิงนะ มีฝีมือด้านการปรุงโอสถ บางทีข้าอาจจะมองหาสมุนไพรที่พอจะขับเอาพิษในตาของเจ้าออกมาได้ก็ย่อมจะเป็นไปได้”


เสี่ยวหลุนฟังแล้วก็ชั่งใจอยู่พักใหญ่ องค์ชายเคยบอกเขาว่าองค์หญิงสิบสี่นั้นมีความชำนาญในการปรุงโอสถและไหนจะมีพลังของผู้รักษาอีก หากเขาจะลองวางตนเป็นคนป่วยของนางจะผิดอะไร


“มานั่งตรงนี้สิ”ซือซิงเอ่ยบอก นางวางกระบอกน้ำไว้ที่โขดหินก่อนจะหันไปบอกเสี่ยวหลุน ชายหนุ่มรับคำก่อนจะนั่งลงที่หินก้อนไม่ใหญ่มาก ข้างๆนาง


มือใหญ่เอื้อมไปเปิดตาที่บอดสนิทและก็ได้แต่แอบอับอายอยู่ในใจตน แต่คนที่ตั้งใจจะรักษาหาได้สนใจไม่ นางเอื้อมมือน้อยๆนั้นไปประคองใบหน้าของชายหนุ่มเอาไว้ แล้วก้มมองดวงตาอีกข้างที่ไร้แววทันที ลมหายใจอ่อนๆจะพลอยรินรดใบหน้าของเสี่ยวหลุน


เขารู้สึกถึงใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ช่วยไม่ได้จริงๆที่เขาจะเขินอายต่อสตรีผู้งดงามเช่นนี้ ดวงตาอีกข้าง มองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้อย่างหลงใหล โดยลืมคิดไปถึงฐานะที่เป็นตัวขว้างกั้นเอาไว้


“เป็นพิษแมงป่องดินแดง”นางมองแค่แว๊บเดียวก็ระบุได้


“แมงป่องดินแดง?”เขาพึมพำ เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน


ส่วนคนบอกก็ได้แค่คิดคำนวณ เช่นนี้ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากที่จะมีใครสักคนนำพิษแมงป่องดินแดนออกมาได้ ไม่แปลกที่จะมีคนไม่รู้จัก เพราะน้อยคนนักจะรู้ว่าแมงป่องดินแดงเป็นแมงป่อง 2 คู่สามีภรรยาที่อาศัยเขตแดนที่กั้นกลางของดินแดนหลวงและดินแดนหลิ่งซานเอาไว้ ซึ่งเขตแดนนั้นเป็นป่าสนธยาอันลึกลับซับซ้อนเลยทีเดียว คนที่เข้าไปแล้วออกมาได้คงมีความสามารถพอตัว


ซึ่งแมงป่องดินแดนนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นแมงป่องต้องสาป หากใครได้รับพิษของมันเองก็ต้องเป็นพิษต้องสาปด้วยเช่นกันและมันเป็นแมงป่องจำศีล เฝ้าคำสาป แม้แต่มังกรก็ยังสามารถที่จะพ่ายแพ้ให้กับเจ้าแมงป่องดินแดงได้อย่างง่ายดาย


“เจ้าโชคดีมากเสี่ยวหลุนที่เจ้ายังไม่ตายขณะที่รับพิษมา”นางเอ่ยบอก ชายหนุ่มจึงพยักหน้า


เขาเองก็ใกล้ตาย หากไม่ได้โอสถจักรพรรดิที่องค์ชายโจวเฟิงหยางมีประคองชีวิตเอาไว้เขาก็คงตายไปแล้ว โอสถชนิดนี้เป็นโอสถที่ร้อยปีจะมีครั้งเดียว และก็นับว่าเขามีวาสนาที่ได้ใช้มัน


“ขอรับ”เขารับคำ


“เดี๋ยวข้าจะลองหาวิธีรักษาเจ้าดูนะเสี่ยวหลุน”


“นับว่าเป็นวาสนาของข้าขอรับ”เสี่ยวหลุนแย้มรอยยิ้ม ขณะที่สายตากลับเหลือบมองไปเห็นบุรุษมาดน้ำแข็งกำลังยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก ใบหน้านั้นยังนิ่งเฉย แต่เสี่ยวหลุนกับรีบลุกขึ้นจากโขดหินทันที


“องค์ชาย”


“ข้าเห็นพี่ชายของเจ้าตามหาเจ้าจนทั่ว”เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่านางเห็นเขาแล้ว


“อ่อ...ข้าแค่มาช่วยเสี่ยวหลุนตักน้ำ”นางบอกเสียงเรียบ น่าแปลกที่นางรู้สึกไม่ชอบใจบุรุษผู้หมายมั่นเอามาเป็นสามีผู้นี้ ยิ่งโดยเฉพาะแววตาที่เอาไว้ใช้มองสตรีผู้นั้น


เหอะ! มองเมินนางแล้วอย่างไร คิดว่านางสนใจรึ?


“กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”เขาพูดแล้วออกเดินนำ


ใบหน้าหวานเบ้ปาก ก่อนจะเอาผ้ามาคลุมใบหน้าเหมือนเดิม


ย่ามันเถอะ! ถ้าหาเป้าหมายที่ดีกว่านี้นางจะไม่สนใจใยดีบุรุษแดนหนาวผู้นี้เลยสักนิดเดียว แต่เพราะตอนนี้ไม่มีหรอก นางถึงยังต้องรีบเกาะติดเอาไว้


“นี่ เฟิงหยาง เจ้ารอข้าก่อนสิ”นางเดินไปยืนเคียงข้างบุรุษแดนหนาว ในขณะที่บุรุษอีกคนที่อยู่ข้างหลังได้แต่เฝ้ามองเงียบๆก่อนจะถอนหายใจ


ไม่แปลกที่บุรุษที่ดีย่อมคู่กับสตรีที่ดี (?)


แต่องค์หญิงรั่วซีผู้นั้น เขากำลังหวั่นใจว่าอาจจะเป็นชนวนสำคัญที่อาจจะทำให้องค์ชายของเขาพลาดสตรีที่ดี (?) ผู้นี้ไปครอบครองได้

 



....

มาอัพแล้วนะคะ อย่างอลจนหนีหายไปน๊าอิอิ ท่านแม่ทัพเป็นสตรีที่ดีนา (?) อย่างน้อยก็ในสายตาเสี่ยวหลุน หุหุ ^-^

16/07/2017



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #1431 Missy Meaw (@30012005) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:31
    โอ้ยโดนไรท์เท. สนุกมีกเลยอ่า ไรท์อยู่หนายยย ลืมรหัสเข้าหร่อค่ะ แงๆ มาอีพเถอะน่ะ
    #1431
    0
  2. #1422 Miss.L (@1818hibarikyoya) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 19:42
    สนุกมากค่ะ แต่ความสงสัยมันค้างในใจแรงมากกก ว่าเมื่อไหร่แม่ทัพจะรู้เรื่องลูกซะที ติดใจมากค่ะ
    #1422
    0
  3. #1417 Sujinthara Saekhor (@snowprinceszanne) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:02
    จะมาต่ออีกมั้ยอะ บอกซักนิด ถ้าไม่มาจะไม่คอยแล้วน้าาาาา
    #1417
    0
  4. #1416 Sujinthara Saekhor (@snowprinceszanne) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:02
    จะมาต่ออีกมั้ยอะ บอกซักนิด ถ้าไม่มาจะไม่คอยแล้วน้าาาาาสา
    #1416
    0
  5. #1415 KT IS MY LIFE (@toytao) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 00:08
    มาต่อเถอะนะคะ
    #1415
    0
  6. #1413 jirarat2287 (@jirarat2287) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 10:13
    เข้ามาทวง อิอิ ไรต์หายไปไหน คิดถึงค้าา ^^
    #1413
    0
  7. #1412 m_mod951 (@m_mod951) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 17:58
    รออออออ
    #1412
    0
  8. #1411 _BAMBAM_1403 (@beamjiraphon14) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:09
    มาอัพเร็วๆนะคะ ไรท์ สู้ๆ
    #1411
    0
  9. #1410 airry001 (@airry001) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 15:45
    มาต่อเร็วนะคะ
    #1410
    0
  10. #1409 Sujinthara Saekhor (@snowprinceszanne) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 23:18
    คิดถึงท่านแม่ทัพ อยากให้ไข่มังกรฟักตัวแล้วเนี่ยยย
    #1409
    0
  11. #1408 meow1910 (@meow1910) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 19:28
    คิดถึงค่ะไรท์
    #1408
    0
  12. #1405 aomsunday9 (@aomsunday9) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 20:20
    รอนะคะไรท์
    #1405
    0
  13. #1404 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 11:02
    รออ่านนะคะ มาต่อเร็วๆนะ
    #1404
    0
  14. #1403 meow1910 (@meow1910) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 17:45
    คิดถึงท่านเเม่ทัพ
    #1403
    0
  15. #1402 m_mod951 (@m_mod951) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:24
    รอออออออ
    #1402
    0
  16. #1395 KT IS MY LIFE (@toytao) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 23:30
    คิดถึง...อ่านวนไปจ้าาา
    #1395
    0
  17. #1392 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 18:06
    อัพด่วนจร้า อัพเยอะๆด้วย
    #1392
    0
  18. #1391 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 17:50
    ลองให้แม่ทัพเชิดใส่เสียบ้าง ลองไม่สนใจเลยเดี๋ยวเป้าหมายรู้ว่าคนที่เคยตามถอยหนีคงได้ตามมาเองนั้นแหละ
    #1391
    0
  19. #1388 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:25
    อ่านไปนานๆทเริ่มเพลียกับแม่ทัพ ว่ามัวแต่จะหาแต่ชายมาประดับชีวิตตนเอง หยิ่งๆบ้างก็ได้ค่ะท่านแม่ทัพ
    #1388
    0
  20. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    เมินน้ำแข็งเถอะ เอาเสี่ยวหลุนก็ได้สร้างยาเสริมความหล่อให้หล่อกว่าองค์ชายเลย~
    #1387
    0
  21. #1386 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:21
    ทำไมเราเชียร์เสี่ยวหลุนม่ายยยยย//เรือองค์ชายจงกลับมา  ลาก--ลาก--
    #1386
    0
  22. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:31
    ขอบคุณครับ
    #1385
    0
  23. #1384 THIP02112528 (@T02112528) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:12
    นึกว่ามาต่อออ่ะโธ่ๆๆๆ
    #1384
    0
  24. #1383 Okie (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:07
    งื้อออออ..นึกว่าอัพเพิ่มดีใจเก้อเลยยยย...T^ T
    #1383
    0
  25. #1382 rolypcy. (@roziie2536) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:35
    น้ำแข็งพันปีก้อนนี้ท่านแม่ทัพจะละลายได้มั้ยเนี้ยยย55555
    #1382
    0