Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 37 : บทที่ 36 กุ้งอมตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 381 ครั้ง
    11 ต.ค. 60

ไม่รู้ว่าทำไมพอกดเผยแพร่แล้วไม่เผยแพร่ งงเหมือนกัน เป็นมาตั่้งแต่เมื่อวาน - -*

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 43 กลุ่มลับถึง 87


บทที่ 36 กุ้งอมตะ


ไป่เฟิงรีบจัดท่าทางของเขาก่อนที่ เพราะเขามาถึงช้า เขาจึงไม่มีเวลาเตรียมตัวก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น


การเคลื่อนไหวของเขาตอนนี้ มันดูเหมือนหนักมาก มันเหมือนกับว่ามีน้ำหนักพันจินอยู่ข้างหลังของเขา !


ไป่เฟิงอ้าแขนทั้งสองข้างออกไปบนฟ้า ราวกับเขาพยายามจะโอบกอดดวงอาทิตย์


การเคลื่อนไหวทุกครั้งมันจะมีความลึกซึ้งอยู่ แม้จะดูแปลกประหลาดในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับผู้ที่มีประสบการณ์จะตกตะลึงอย่างมากเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของไป่เฟิง ในขณะที่เขากำลังฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสง ความเร็วในเลือดและพลังภายในของเขาก็หมุนเวียนเร็วขึ้น เร็วขึ้น จนทะลุเกินขีดจำกัดของมนุษย์ !


เลือดของไป่เฟิงไหลเวียนไปทั่วร่างของเขา ด้วยความเร็วที่ทำให้เกิดไอร้อนพุ่งออกมาจากจมูกของอย่างต่อเนื่อง


ในที่สุดเมื่อเสร็จสิ้นการเคลื่อนไหวครั้งสุดท้าย ดวงอาทิตย์ก็โผล่พ้นก้อนเมฆ และปล่อยลำแสงอาบโลกออกมา !


บางทีอาจเป็นเพราะไป่เฟิงเพิ่งฟื้นคืนจากการตกอย่ในอำนาจปีศาจ ทำให้ความคืบหน้าในการฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสงของเขาก้าวกระโดดทันที แสงสีทองที่มีจุดม่วงๆ บินตรงเข้ามาที่ไป่เฟิง


"ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง"


เสียงเหมือนอะไรแตกดังออกมาจากร่างของไป่เฟิง มันเหมือนเสียงของประทัดดังอยู่ภายใน !


ลำแสงยิงเข้ามาในร่างของไป่เฟิง ทำให้ไป่เฟิงสูดเอาลมหายใจจากภายใน ออกมาภายนอก ไอสีข่วเหมือนควันถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องจากร่างของไป่เฟิง ทำให้ตอนนี้เขาเหมือนชิ้นหยกสีขาวอย่างมาก !


ในตอนนั่นเอง Extreme Arctic Frost ก็ได้แผ่พลังภายในธาตุน้ำแข็งจำนวนหาศาลไปทั่วร่างของไป่เฟิง นอกจากนี้ ผลของผลเลือดต้นกำหนดที่ยังอยู่ในร่างของเขาก็ช่วยทำให้กล้ามเนื้อของเขาคลายตัวลงด้วยเช่นกัน


ในขณะที่ทั้งสามกำลังปะทะกันในร่างของไป่เฟิง พวกมันทำลาย และฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไปพลังทั้งสามก็ค่อย ๆ หลอมรวมในร่างของไป่เฟิง


ไป่เฟิงกำลังจินตนาการถึงชิ้นส่วนโลหะ ที่ถูกพลังงานไม่ซ้ำกันผสมกันมั่วไปหมด จนสุดท้ายมันก็ได้ระเบิดออก มันดูเหมือนไป่เฟิงมากในตอนนี้ !


หลังจากที่ของเหลวสกปรกจำนวนมากถูกบังคับให้ออกมาจากร่างกายของไป่เฟิง มันได้ทิ้งความกดดันไว้ในร่างของเขา และตอนนี้ร่างกายของเขาก็เริ่มพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง !


หมอกสีขาวมัว ๆ รอบ ๆ ตัวของไป่เฟิง เริ่มแข็งตัวขึ้น ปรากฏการณ์นี้เป็นผลมาจากความเร็วในเลือดของไป่เฟิง มันปล่อยความร้อนที่สูงมากทำให้แผ่ความร้อนมากยิ่งขึ้น !


หลังจากพลังงานทั้งสามได้ผสมเข้ากับเลือดของไป่เฟิง ตอนนี้พวกมันได้กระจายไปทั่วร่างกายของเขาแล้ว


พวกมันหมุนเวียนเลือดไปทั่วร่างของเขาถึงหนึ่งร้อยแอดรอบ จากนั่นมันก็ค่อย ๆ หมุนช้าลง ๆ เหมือนรถที่น้ำมันหมด ในไม่ช้า พวกมันก็ค่อย ๆ หยุดลง แต่เลือดของเขาตอนนี้มีพลังงานภายในมหาศาลอัดแน่นอยู่ !


"ฮู้ว !"


ไป่เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และคำรามออกมา !


เสียงคำรามดังขึ้นมาในอากาศ มันดูเหมือนมังกรกับเสือที่อยู่บนภูเขา ! ฝูงนกกระจัดกระจายขึ้นฟ้าโดยพร้อมกัน !


"สำเร็จ !"


ไป่เฟิงร่าเริงทันที เขาเพิ่งสำเร็จขั้นแรกของเทคนิคการหายใจด้วยแสง มันเป็นเวลาที่สั้นมาก มันจึงทำให้เขาประหลาดใจ !


เขารีบเรียกหน้าจอระบบ ในใจของไป่เฟิง เพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง !


เผ่ามนุษย์ : ไป่เฟิง (ชาวประมง ระดับ 1)


ความแข็งแกร่ง : 28


ความเร็ว : 26


พลังจิต : 34


เทคนิคการหายใจด้วยแสง : สำเร็จขั้นแรก !


อาวุธ : Extreme Arctic Frost (ระดับ 2)


ขาดประสบการณ์เพื่อเข้าถึงชาวประมง ระดับ 2 : 6,900 !


"มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ! ตอนนี้ร่างกายของฉันมันมากกว่าผู้ชายปกติถึงสองเท่า ! นอกจากนี้พลังจิตของฉันก็เพิ่มมากกว่าเดิมถึงสองเท่าด้วยเช่นกัน !"


ไป่เฟิงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลัง ! ตอนนี้เขาสามารถฆ่าวัวได้ด้วยเพียงก่อนต่อยครั้งเดียว !


"28 จุดสำหรับพละกำลัง ตอนนี้น้ำหนักของหมัดฉันน่าจะเป็น 250-300 kgF .. หื้ม ความเร็วของฉันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่มันก็น่าจะไม่มีปัญหาถ้าจะวิ่ง 100 เมตรภายใน 10 วินาที !"


ไป่เฟิงประมาณคร่าว ๆ ในใจ เนื่องขากเขาไม่เคยทดสอบความสามารถทางร่างกายของเขาเลย


มันเหมือนกับว่าเขากำลังบินอยู่ เมื่อวิ่งผ่านป่า เขาว่องไวดั่งลิง ต้นไม้และหินเป็นอุปสวรรคเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถก้าวผ่านพวกมันไปได้สบาย


****


"ไอ้ไร้ประโยชน์ ! ทำไมฉันต้องยกโทษให้พวกแก ? แม้แต่งานง่าย ๆ พวกแกก็ทำไม่ได้ แกต้องให้ฉันอดทนกับความโง่ ๆ ของพวกแกอีกนานแค่ไหน !"


เหว่ยฮุ้ยกระแทกโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ ทั้งสำนักงานเต็มไปด้วยความเงียบ ทุกคนหวาดกลัวเข้าไปในจิตใจ ขณะเดียวกันพวกเขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก เมื่อต้องยืนอยู่เบื้องหน้าของสัตว์ร้ายที่ดูเหมือนสัตว์ตรงหน้าแบบนี้ ความเย่อยิ่งของพวกเขาหายไปได้ เหลือแต่ความสิ้นหวังที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความโกรธของเหว่ยฮุ้ย


ยิ่งเหว่ยฮุ้ยคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธ ! เมื่อสักครู่เขาได้รับแจ้งว่า Ol 'Black  หายตัวไปแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย !


"มารดามันเถอะ  ! ทำไม*** ไม่ตาย ๆ ไปให้หมด ?! อย่าให้ฉันจับนายได้ละกัน ไอ้เลวเอ้ย !"


เห่วยฮุ้ยเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ เขาแทบจะกัดฟันบดมันให้เป็นผงละเอียด พวกอันธพาลในตอนแรกที่เขาส่งไป มันก็กลับมาพร้อมกับกลิ่นปัสสาวะในรองเท้าพวกมัน ทุกคนดูกลัวอย่างมาก มันปฏิเสธที่จะเข้าใกล้บ้านหลังนั่น ในเมื่อไม่มีทางเลือก  เขาจึงส่งอันธพาลไปอีกกลุ่ม แต่พวกมันก็กลับมาไม่นานโดยมีสภาพแขนขาหัก ในที่สุดแม้แต่มือสังหารที่เขาส่งไป มันก็ยังไม่พอ เขาล้มเหลวที่จะฆ่าไป่เฟิง นอกจากนี้เขายังหายตัวไปและไม่มีแม้แต่ว่าเขาหายไปไหน ตั้งแต่นั้นมา !


เหว่ยฮุ้ยไม่สามารถรอได้อีกต่อไปแล้ว เขาให้ลูกน้องจัดการก็เหมือนกับนำความฝันของเขาทิ้งลงท่อไป หลังจากเดินไปเดินมาในสำนักงานสักพัก เหว่ยฮุ้ยก็ตัดสินใจว่าวิธีที่ดีที่สุดคือไปหาไป่เฟิงด้วยตัวเอง !


"ยกเลิกการนัดหมายในช่วงบ่าย และเตรียมรถให้ฉันทันที !"


เหว่ยฮุ้ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพูดอย่างรวดเร็ว


"ฉันอยากจะเห็นว่าไอ้เด็กที่กินใจหมีมันจะมีความกล้าที่จะเจอเสือดาวไหม"


เพื่อที่จะให้ธุรกิจของเขารุ่งเรื่องขึ้นในตลาดอสังหาริมทรัพย์ เหว่ยฮุ้ยส่วนใหญ่ได้กำไรมาจากการทุบทำลายพวกตึกหรือบ้าน แล้วจึงสร้างขึ้นมาใหม่ แน่นอนว่าคนทั่วไปไม่เต็มใจที่จะเห็นสิ่งที่พวกเขาสร้างมาพังยับเยิน แต่เพราะเหว่ยฮุ้ยนั่นไร้ยางอายมานานแล้ว เขาจึงมักบังคับให้พวกนั่นยอมขายที่ดินให้เขา แต่เจ้าเด็กเลวคนนี้ ยังคงไม่รู้ตัวและปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะตัดจัดการอุปสรรคนี้ด้วยตัวเอง !


****


ย้อนกลับมาที่บ้านหลังเก่า ๆ ไป่เฟิงกำลังถูตัวเองเหมือนคนบ้า เขาจะไม่ทำแบบนี้ได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งสกปรกที่ออกมามันมากเกินไป ไม่ว่าจะถูไปแค่ไหนมันก็ยังคงหลงเหลือไว้กับผิวหนังของเขา


ในช่วงแรก มีเพียงแค่เสี้ยวสีเทาบาง ๆ ที่ปรากฏออกมาทุกครั้งหลังจากฝึกฝนเสร็จ จากนั่นเมื่อเขาเริ่มฝึกไปเรื่อย ๆ เหงื่อสีเทานี้ก็เริ่มเข้มขึ้น เข้มขึ้น ถ้าจะพูดให้ถูกคือ มันคือของเหลวสกปรกที่ถูกขับจากเลือดของเขาให้ออกมาทางผิวหนัง !


ด้านของ เปยเซียงกำลังมองไป่เฟิงด้วยความตกใจ นอกเหนือจากความสกปรกแปลก ๆ บนร่างของไป่เฟิง เขาก็ได้แต่ถามว่ากุ้งตัวใหญ่ที่หน้าบ้านมาได้ยังไง !


ถึงเขาจะไม่ใช่คนฉลาด แต่ไป่เซียงไม่ใช่คนโง่ ! เขารู้ว่ากุ้งที่ยาว 3 เมตรไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีกุ้งที่ตัวโตขนาดนี้ในโลก !


ในท้ายที่สุดเปยเซียงก็ไม่ถามเรื่องนี้ เช่นเดียวกับไป่เฟิงที่ไม่ได้ถามเรื่องความแข็งแกร่งที่เป็นความลับของเขา เขาก็จะไม่สนใจความลับของไป่เฟิงเช่นกัน


"มา เปยเซียง มาช่วยฉันจัดการกับกุ้งตัวนี้"


ไป่เฟิงรู้สึกปวดหัวอย่างมาก เมื่อมองไปที่กุ้งยักษ์ตรงหน้าเขา เขาโดยไม่คำนึงถึงขนาดตัว แต่เปลือกของมันโคตรแข็ง ! หลังจากที่จัดการเปลือกของมันได้แล้ว เขาก็ไม่รู้จะเริ่มต้นกับมันยังไงดีกับกุ้งตัวนี้ !


"ได้ครับ ผมจะทำอะไรก่อน" ไป่เซียงช่วยไป่เฟิงทำความสะอาดกุ้งเสร็จ และถาม


"ง่าย ๆ เราไม่ต้องการหัวกับตัว เราเพียงแค่ตัดหลังของมันเป็นชิ้นใหญ่ ๆ แล้วพวกก้ามกับขาของมันเอาไว้กินทีหลังได้" ไป่เฟิงมองไปที่กุ้งอมตะและกล่าว


ไป่เซียงพยักหน้าและเหวี่ยงแขนขนาดใหญ่ของเขาเพื่อเริ่มตัดตรงจุดที่กันระหว่างคอกับหลัง ด้วยแรงทั้งหมดของเขา


"แก๊ง !"


"ดิ๊ง ดิ๊ง !"


อย่างไรก็ตาม เสียงที่ได้ยินเหมือนโลหะปะทะกับก้อนเนื้อ ดังออกมาจากทั้งคู่ก้องไปทั่วลานกว้าง เสียงที่ได้ยินนั่นเสียงทะลุของเปลือกกุ้งและมันยังบดรวมกับส่วนอื่น ๆ อีก ทำให้ไป่เฟิงแทบจะล้มหงายไปบนดิน !


"อ้าา ! เจ้านาย คุณไม่สามารถโทษผมได้ เปลือกนี้มันนิ่มเกินไป" ไป่เซียงกล่าวด้วยความใสซื่อบนใบหน้าของเขา


"ฉันยังไม่ได้โทษนายเลย ..."


ไป่เฟิงมองไปที่กุ้งอมตะ ก่อนหน้านี้เขายังไม่สามารถทำอะไรมันเลยได้ด้วยซ้ำ


"อ๊ากกก ! ฉันไม่เชื่อว่าจะทำอะไรแกไม่ได้ เปยเซียง ไปที่ร้านขายเครื่องมือในหมู่บ้านละซื้อเลื่อยไฟฟ้ามา !"


ไป่เฟิงถูกราวกับครอบงำโดยปีศาจ พ่อของแกแน่นอนว่าคืนนี้จะจับแกทำเป็นมือค่ำซะ !


บางทีอาจเป็นเพราะความตกตะลึงของเปยเซียง ทำให้เขารีบกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเลื่อยไฟฟ้าอันเล็กในมือของเขา ไป่เฟิงมองไปที่กุ้งอมตะ แล้วเขารีบเปิดใช้งานเครื่องทันที


"ชิ๊ !"


เสียงดังไปทั่วบ้าน มันดังไปไกลถึงหมู่บ้าน


ประกายไฟออกมาจำนวนมาก ในขณะที่ไป่เฟิงเริ่มเลื่อยไปที่เปลือกหนา ๆ ทันที โดยจะเห็นประกายความหวังได้จากในตาของไป่เฟิง


หลังจากที่เขาพอใจแล้ว หลังจากนั่นเขาสั่งบางอย่างกับเปยเซียงเสร็จแล้ว เขาก็กลับห้องแล้วเปิดทีวีนอนดูมันอย่างสบายใจ


ครึ่งชั่วโมงต่อมา เปยเซียงก็วิ่งอย่างตื่นเต้นมาที่ห้องของไป่เฟิง เขาได้กอดก้ามปูขนาดใหญ่ไว้ที่อกของเขา


หลังจากพูดไม่กี่คำกับเปยเซียง ไป่เฟิงก็นำก้ามปูขนาดใหญ่ไปที่ห้องครัว เขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับรสชาติของกุ้งอมตะตัวนี้อย่างมาก !


เตาแบบตั้งเดิมมันต้องเตรียมการเล็กน้อย แต่สำหรับอาหารชั้นยอดนี้แน่นอนว่าเขายอมเสียเวลา ! ไป่เฟิงใส่หญ้าแห้งแล้วโยนพวกมันลงไปเผาใต้กะทะอย่างสม่ำเสมอ ในไม่ช้าก็มีไฟมากมายปรากฏอยู่ใต้กระทะ


เขาเทน้ำลงไปในกระทะ จากนั่นก็นำใบไผ่บางส่วนใส่ลงไป แล้วตามด้วยใส่กุ้งอมตะแล้วเปิดไฟให้สุดและปิดฝา


ซอสและเครื่องปรุสรสเตรียมได้ง่ายที่สุด ซอสมีส่วนผสมของถั่วเหลือง พริกขึ้หนู และเครื่องเทศอื่น ๆ เช่นใบผักชี แน่นอนว่าต้องใช้ในปริมาณพอเหมาะ


สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับอาหารทะเลคือความสดของมัน ซอสและเครื่องปรุสรสต้องไม่มากเกินไป หรือไม่ก็ต้องทำให้ความสดกับความหวานของซอสเข้ากันได้ในอาหารทะเลจานนี้ !


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 381 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #518 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:09
    เห้ย หัวกุ้งสุดยอดนะเฟ้ย ห้ามทิ้ง.

    ขากุ้งก็ห้ามทิ้งเปลือกกุ้งต้มน้ำซุปได้อร่อย
    #518
    0
  2. #389 phrphimlx7 (@phrphimlx7) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:03
    เข้ากลุ่มลับยังไงอ่าค่ะ
    #389
    0
  3. #319 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:12
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #319
    0
  4. #251 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 16:16
    สนุกดีครับ
    #251
    0
  5. #250 Ploy peep (@0898807400) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 15:50
    หิวเลย รอจ้าาาา
    #250
    0
  6. #249 DarkCrave (@icrave) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 15:37
    ขอบคุณครับ
    #249
    0
  7. #248 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 14:03
    น่ากินนนน
    #248
    0
  8. #247 b. bow (@palida_bow) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:57
    รออ่านต่อค่าาา
    #247
    0