หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,271,195 Views

  • 5,471 Comments

  • 13,872 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    48,569

    Overall
    1,271,195

ตอนที่ 53 : บทที่39: ซาลาเปาน้อยของเหนียง ย่างเข้าเลขหกแล้วน้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1743 ครั้ง
    16 ม.ค. 62

บทที่39: ซาลาเปาน้อยของเหนียง ย่างเข้าเลขหกแล้วน้า 100%


(จิ่นติ้งหวัง/เปาจื่อ จิ่นลี่หวัง/เมี่ยนเปา: ฟู่หวงโปรดวางพระทัย เอ๋อเฉินรวมพลังแล้ว ล้วนไร้พ่ายอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!)


ทว่ายามเฉียงหลงหวงตี้ว่าราชการที่ท้องพระโรงแล้ว เสด็จกลับมาด้วยใจหมายขยายเวลากักไป๋ฮวาเฟยที่เทียนหลงกง ไม่คาดจะพบชูกงกงมีสีหน้าย่ำแย่กราบทูล ว่าเจียงหวงไท่โฮ่วทรงส่งผู่กูกูนำทางไป๋เฟินเสียนเฟยเสด็จไปเทียนโส้วกง เพราะจิ่นติ้งหวังกับจิ่นลี่หวังประชวรพร้อมกันแต่เมื่อคืน ยิ่งทราบความบัดนี้กลางยามอู่(11.00-13.00) ต๋าน่าหลันซือซือพาเสี่ยวหวังจื่อเดินทางกลับไปพักฟื้นที่ไป๋ฮวากงแล้ว จอมคนย่อมบันดาลโทสะเฉียบพลัน เป็นเหตุให้ทรงงานประชด หวังว่าเมื่อมีคนพูดถึงหูนาง จากนั้นสาวงามคงรีบร้อนกลับมาเอาใจใส่

แต่ผลที่เกิดกลับคำนวณพลาดไปโข หลังจากเฉียงหมินหลงประทับราชลัญจกรบนฎีกาฉบับสุดท้ายแล้ว รุ่งอรุโณทัยก็สาดส่องโลกหล้าจนเรืองรอง ทำให้เทียนหลงกงสว่างไสวขึ้นในพริบตา ทั้งยังตอกย้ำบนทุกใบหน้าว่า ไม่เพียงใต้ตาข้าราชบริพารที่ชอกช้ำ เส้นผมพวกเขายังขาวสะอาดเพิ่มขึ้นหลายเส้น

ใต้หล้านี้มีเรื่องแปลกประหลาดอยู่หลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือภายใต้รัศมีตะวันดวงเดียว กลับมอบรุ่งอรุณที่แตกต่างไปในแต่ละสถานที่และแต่ละสถานการณ์ ฉะนั้นที่ไป๋ฮวากง เช้าวันใหม่จึงสดใสอย่างมาก ซาลาเปาแฝดได้เหนียงกลับมาให้พวกเขาฉอเลาะ อาการป่วยจึงคล้ายหายขาดแล้ว

สำหรับน่าหลันซือซือ นางประทับใจวิชาแพทย์ของหลางซื่อยิ่งนัก เจียงซูหยูฟังสองเปาออดอ้อนแล้ว จึงตรัสเรียกหลางไต้ฟูมาเข้าเฝ้า เพื่อให้เขาอธิบายอาการประชวรของหวงช่างโดยละเอียด เพียงพริบตา ความรู้ก็ทำให้ซาลาเปาน้อยป่วยเป็น!

หญิงสาวอยากตีบุตรชายที่หัดนิสัยเสียแบบบิดา

ทว่ายกประโยชน์ให้พวกเขาก่อนแล้วกัน!

หลังจากดูแลให้แน่ใจว่าสุขภาพพวกเขาแข็งแรงแล้ว น่าหลันซือซือค่อยส่งสองเปาไปเล่าเรียน กิจวัตรประจำวันย่อมกลับเป็นปกติ ยามเฉิน(7.00-9.00)นางก็ยกขบวนคนไปเข้าเฝ้าหวังหวงโฮ่ว จากนั้นทนฟังฝูงสาวงามแดกดันจนเหน็บกินหู ก่อนเคลื่อนย้ายมาถวายของหวานเจียงซูหยู

เจียงเลี่ยงซูยังนิยมดักคอยนาง แล้วเดินทางจากเทียนเฟิ่งหวงกงด้วยกัน ทว่าวันนี้จิ่นคงหวงไท่จื่อส่งคนตงกงมาทูลแจ้งเจียงหวงไท่โฮ่วว่า ด้วยพระพลานามัยอ่อนเพลียเล็กน้อย คณะไท่ยีลงความเห็นให้ทรงแข็งแรงขึ้นก่อน เรื่องนี้น่าหลันซือซือทราบรายละเอียดจากวิญญาณจ้าวฮองเฮา นับเป็นสภาพร่างกายสามวันดีสี่วันไข้ของเฉียงหมินฉี แม้สนิทสนมกับซาลาเปาน้อย จนมีเรี่ยวแรงทำนู่นนี่ต่างจากสมัยก่อน ทว่าอย่างไรก็มีขีดจำกัด 

“ทูลหวงไท่โฮ่ว พระอาการจิ่นคงหวงไท่จื่อคงดีขึ้นในเร็ววันเพคะ”

สีพระพักตร์ของเจียงซูหยูค่อยคลายกังวล แววพระเนตรเหมือนจะพอใจต๋าน่าหลันซือซือ ที่ไม่ได้จงชังหวงไท่จื่อเช่นหวังหวงโฮ่วแสดงออกกับเสี่ยวหวังจื่อ เจียงเลี่ยงซูย่อมเกรงน้อยหน้า จึงเอ่ยปากสนับสนุนขึ้นมาบ้าง

“ใช่แล้วเพคะ ขณะนี้หลางไต้ฟูเดินทางไปเข้าเฝ้าที่ตงกงแล้ว จิ่นคงหวงไท่จื่อย่อมทรงแข็งแรงดีในไม่ช้าเพคะ”

เจียงหวงไท่โฮ่วแย้มพระโอษฐ์ตอบ

“มีพวกเจ้าสองคนช่วยเตือนสติ อายเจียก็พอสบายใจขึ้นแล้ว หวังว่าหมินฉีจะหยุดพักวันสองวัน คงจะกลับมาสุขภาพปกติ”

น่าหลันซือซือย่อมยิ้มอ่อนหวานประสานกับเจียงกุ้ยเฟย ก่อนพระนางจะทรงอนุญาตให้คนเริ่มตั้งโต๊ะเสวย ระหว่างร่วมมื้อกลางวันกับหวงไท่โฮ่ว หญิงสาวสังเกตสองเปาแลเป็นมิตรกับเจียงเลี่ยงซู ช่วงที่นางโดนกักตัวในเทียนหลงกง บรรดาวิญญาณเล่าให้ฟังว่า เจียงเลี่ยงซูทุ่มเทเวลากับข้าวของพิชิตใจซาลาเปาสองลูกไปไม่น้อย

หลังจากอิ่มหนำ หลางซื่อก็กลับมารายงานพระอาการจิ่นคงหวงไท่จื่อพอดี อย่างที่ผีแจ้งแต่เช้า เขาแค่ป่วยตามลักษณะร่างกายอ่อนแอกว่าคนทั่วไป ถ้าได้ยาช่วยย่อมดีขึ้น เจียงเลี่ยงซูจึงถือโอกาสเสนอความช่วยเหลือเอาพระทัยเจียงหวงไท่โฮ่ว

“หากหลางไต้ฟูขาดสมุนไพรตัวใดไป สามารถสอบถามเจียงกวงลวี้ซุน เตียของหม่อมฉันได้เพคะ”

เจียงซูหยูก็ยิ้มแช่มชื่น

“อายเจียขอบใจความหวังดีของซูเอ๋อมาก หลางซื่อได้ยินแล้วหรือไม่ ถ้าคณะไท่ยีในวังหลวงขาดสมุนไพรชนิดไหนไป จงลองปรึกษาเจียงกวงลวี้ซุนช่วยจัดหาด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลางไต้ฟูได้แต่ประสานกำมือรับคำสั่ง จากนั้นเจียงซูหยูค่อยอนุญาตให้เขากลับสำนักแพทย์หลวง เปาจื่อและเมี่ยนเปาพอได้ฟังรายงาน ว่าต้าหวงซงทรงไม่เป็นอะไรมาก พวกเขาย่อมใจเบิกบาน เด็ดกิ่งไม้ออกวิ่งเล่นในสวนของเทียนโส้วกง เห็นดังนั้นเจียงเลี่ยงซูค่อยยิ้มหวานให้น่าหลันซือซือ แววตานางเป็นประกายเตือนต้องระวังแล้ว

“หม่อมฉันทราบมาว่าในปักษ์จิงเจ๋อ(ประมาณวันที่ 5 ถึง 7 มีนาคม พระอาทิตย์ทำมุม 345° ฝนตกชุกและมีฟ้าคะนอง แมลงและสัตว์จำศีลจะเริ่มออกหากิน) อาจจะเป็นวันเกิดของหมินจือหมินเหมิง”

เจียงซูหยูหันมาทางเสียนเฟย แววพระเนตรถามไถ่ชัดเจน

“จริงหรือ...”

ข่าวสารเจ้าตำหนักเทียนซงกงผู้นี้ แม่นยำอย่างมากอีกแล้ว!

น่าหลันซือซืออำพรางความประทับใจ ก่อนยิ้มเขินอายเล็กน้อย 

“ทูลหวงไท่โฮ่ว ยามอยู่ตำหนักเย็น หม่อมฉันก็จัดงานเล็กๆ ให้พวกเขาทุกปีเพคะ”

สายพระเนตรเจียงซูหยูเปลี่ยนแปลงไป คล้ายจะทรงรู้สึกผิดที่เคยละเลยพวกนาง ก่อนพระนางจะขมีขมันตรัส

“เอาละปักษ์จิงเจ๋อที่กำลังมาถึงนี้ อายเจียจะจัดงานเฉลิมฉลองให้หมินจือหมินเหมิงที่เทียนโส้วกงเอง!

หญิงงามย่อมแสดงทีท่ากริ่งเกรง ชวนให้ผู้ใหญ่เอ็นดู

“หม่อมฉันคิดว่าอาจจะ...อาจจะไม่เหมาะสมเพคะ...”

เจียงเลี่ยงซูถึงกับเปล่งเสียงรื่นเริงประดุจลั่นระฆังแก้ว

“ยังจะไม่เหมาะสมที่ใด เหม่ยเมย”

นอกจากเจียงซูหยูถนัดปันประโยชน์กับบุตรชายแล้ว พระนางยังเกื้อหนุนไร้บกพร่องกับสะใภ้รองผู้นี้

“ไม่ต้องเกรงกลัวไป มีอายเจีย มีซูเอ๋อแล้ว กระทั่งหวงตี้ก็ยังต้องเสด็จ”

อ้า...เรื่องนี้ท้ายที่สุดก็กระทบโดนหวังหวงโฮ่วอยู่ดี เป็นการคานสมดุลฝ่ายในที่โหดร้ายมาก!

น่าหลันซือซือจึงเผยเพียงสีหน้าปลาบปลื้มพระกรุณาธิคุณ แล้วผุดลุกมายอบกายต่อพระพักตร์สตรีสกุลเจียงทั้งสอง ซาลาเปาฝาแฝดเห็นทีท่ามารดา ถึงกับทิ้งกิ่งไม้ในมือ เพื่อวิ่งมาทรุดลงคุกเข่าเคียงข้าง ไม่รู้ว่าด้วยเรื่องอะไร ปากพวกเขากลับกล่าวพร้อมเพรียงกัน

“ขอบพระทัยในพระเมตตาหวงจู๋หมู่พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยในพระเมตตากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”

เจอสามแม่ลูกสามัคคีนอบน้อมดังนี้ เจียงซูหยูย่อมทวีอารมณ์แจ่มใส สองพระหัตถ์โน้มลงมาแตะต้นแขนพวกนาง

“ลุกขึ้นมาเถิด อายเจียกับซูเอ๋อ อดดูแลพวกเจ้าไปเสียหลายปี แค่นี้นับเป็นเรื่องเล็กน้อย ในเมื่อเชื้อพระวงศ์อื่นๆ ล้วนเคยมีงานฉลองที่ยิ่งใหญ่แล้ว จะมายกเว้นพวกเจ้าได้อย่างไร”

จากนั้นพวกนางจึงยิ้มแย้มสนทนา ส่วนใหญ่เจียงหวงไท่โฮ่วจะตรัสถามสองเปา ว่าพวกเขาชื่นชมงานลักษณะใดเป็นพิเศษ น่าหลันซือซือย่อมเบาแรงไปมา เมื่อมีแม่งานเป็นเจ้าตำหนักเทียนโส้วกง เห็นทีใครๆ คงไม่กล้าก่อเหตุ


เมื่อผู่เยว่จวนมาขอเข้าเฝ้าหวังสีเจี่ยภายในวันเดียวกัน พระนางย่อมทราบสาเหตุที่เจียงหวงไท่โฮ่วส่งคนมาถึงเทียนเฟิ่งหวงกง แม้เบื้องลึกจะทรงขุ่นแค้นอย่างไร ระบายออกตอนนี้ล้วนสิ้นเปลือง จึงตรัสตอบด้วยสีพระพักตร์ราบเรียบ

“เป็นปักษ์จิงเจ๋อ เปิ่นกงย่อมไปร่วมแสดงความยินดี แล้วหวงไท่โฮ่วมีพระประสงค์ให้เปิ่นกงช่วยดูแลอะไรบ้าง”

ขณะคอยคำตอบ พระนางก็ข่มกระแสพลุ่งพล่าน เจียงซูหยูชราภาพแล้ว ยังหวนมาประพฤติตนเป็นขวากหนาม ไม่เพียงต้องฤทธิ์เดชสามแม่ลูกจิ้งจอกปลุกปั่น กระทั่งเจียงกุ้ยเฟยคงทูลเสี้ยมสอนอยู่ข้างพระกรรณ ในเมื่อเคยครองมงกุฎเฟิ่งหวงก่อนหน้า เจียงหวงโฮ่วกลับล้างอดีตโชกเลือดของตนเอง ทั้งพยายามประสานเส้นแบ่งหมินฉีกับพวกมัน หาได้หวนคะนึงถึงกาลเก่าที่กำจัดกี่ชีวิตไปไม่! 

“ทูลหวงโฮ่ว หวงไท่โฮ่วตรัสว่า ธุระฝ่ายในเป็นภาระให้หวงโฮ่วทรงเหน็ดเหนื่อยแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ พระนางสามารถดูแลได้เพคะ”

รอยแย้มพระโอษฐ์กรีดลึก กลับพาให้พระโฉมเยือกเย็นผิดมนุษย์

“เปิ่นกงต้องรบกวนผู่กูกูทูลขอบพระทัยในพระกรุณา แต่หากหวงไท่โฮ่วทรงประสบเหตุขัดข้องประการใด เทียนเฟิ่งหวงกงก็พร้อมถวายการช่วยเหลือเสมอ”

ผู่เย่วจวนอาศัยกลางบรรยากาศอึมครึมหลายปี พลังใจจึงแข็งแกร่งกว่าคนปกติหลายส่วน เจียงหวงไท่โฮ่วกับหวังหวงโฮ่วต่างปฏิบัติหน้าที่ต่อกันโดยเหมาะสม ทว่าเบื้องลึกนับว่าแตกต่าง เหตุผลที่เจียงซูหยูปล่อยวังหลังในกำมือหวังสีเจี่ย ย่อมเพราะหวังไท่เว่ยกำลังพลกล้าแข็ง

“ขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะ หม่อมฉันย่อมกราบทูลหวงไท่โฮ่ว ถึงน้ำพระทัยอันกว้างขวางของหวงโฮ่วอย่างแน่นอน และหวงไท่โฮ่วยังโปรดทราบว่า...หากจิ่นคงหวงไท่จื่อทรงแข็งแรงดีแล้ว...”

ไม่ต้องรอให้ผู่กูกูสอบถามเต็มประโยค พระนางก็ตัดสินพระทัยได้

“เมื่อหมินฉีแข็งแรงดี เปิ่นกงย่อมต้องชวนไปด้วย”

แล้วหวังสีเจี่ยจึงคลี่ยิ้มเยือกเย็นออกมา ทำให้ผู่เยว่จวนพอรู้ทิศทาง ชิงยอบกายถวายพระพร ก่อนถอยกลับไปเทียนโส้วกงอย่างสงบนิ่ง ครั้นลับหลังกูกูคนสนิทของเจียงซูหยู ชุดถ้วยชาบนโต๊ะเสวยค่อยได้ฤกษ์ปลิวว่อน และสุดท้ายก็แตกกระจายเกลื่อนพื้น เศษแหลมคมเหล่านั้นเปรียบประดุจฝูงคนที่กลุ้มรุมพระนางอยู่

“หวงโฮ่วโปรดสงบพระทัย! หวงโฮ่วโปรดสงบพระทัยด้วยเพคะ!

หมี่ฉางยวี่ตวัดสายตาไล่คนที่ตะลึงจนกายแข็งทื่อ พวกเขาจึงคืนสติ แล้วก้มหน้าหลบออกไปทั้งหมด

“เจ้า!

พระนางยังเกรี้ยวกราด ไม่ทราบโต๊ะกี่ตัวแล้วที่ต้องเปลี่ยนใหม่ เช่นเดียวกับชุดเครื่องลายคราม หมี่อินกลับสวมจิตวิญญาณที่ไร้ความเจ็บปวด เพื่อปลอบประโลมพระทัยที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ มงกุฎหงสาแดงล้วนสั่นปีกพราวอยู่บนพระเศียร ดวงตาสีทับทิมนับว่าเปี่ยมไอสังหารเข้มข้นนัก

หลังจากหวังสีเจี่ยเหน็ดเหนื่อย พระนางจึงหยุดหอบหายใจ สองมือที่จิกเนื้อหนังคนสนิทค่อยคลายทิ้ง

“เจ้า...เจ้าไปตามปี๋สุ่ยมาหาเปิ่นกง!

หมี่ฉางยวี่ตลบชายแขนเสื้อลง ท่อนแขนยังสั่นเทา ทว่าน้ำเสียงของนางกลับสงบอย่างมาก

“เพคะหวงโฮ่ว”

สักครู่หนึ่งปี๋จงกงสื่อก็ก้าวเข้ามา นางอดสะพรึงไม่ได้ทุกคราวที่พบความพินาศทำนองนี้ ทว่าหวังสีเจี่ยกลับตรัสเดือดดาลขึ้นมาดึงความสนใจไปก่อน

“ดู! พวกเจ้าดู! พวกมันกำลังจะได้จัดงานวันเกิดที่เทียนโส้วกง เฮอะ! เจียงหวงไท่โฮ่วแก่แล้วปัญญาท้อถอย! ลำพังนางจิ้งจอกเจียงเลี่ยงซู เปิ่นกงก็ชังน้ำหน้ามันจะตายแล้ว จงใจบีบคั้นกันเช่นนี้ เท่ากับเจตนาไม่ให้ทางเปิ่นกง!

ปี๋สุ่ยย่อมต้องไตร่ตรองด้วยสติ ขณะที่นายหญิงของนางเอ็ดตะโรอยู่

“ทูลหวงโฮ่ว โปรดพระทัยเย็นก่อนเพคะ เรื่องนี้ หม่อมฉันทราบมาว่าเป็นการชดเชยที่หลายปี หวงไท่โฮ่วทรงวางเฉยมาก่อนเพคะ”

ทว่าแท้จริงแล้ว แม้ปี๋จงกงสื่อทราบเบื้องหลังที่ชัดเจนกว่านี้ ทว่านางจะกล้าทูลตามตรงได้หรือ อย่างน้อยต้องกล่อมให้หวงโฮ่วสงบพระทัยลงก่อน

“ได้...อยากชดใช้ให้พวกมัน เปิ่นกงย่อมจะให้ชดใช้จนสมใจทุกฝ่าย!

ขนาดกล่าวเพียงเศษเสี้ยว พระนางยังปล่อยจิตอาฆาตรุนแรงออกมา

“ทูลหวงโฮ่ว โปรดทรงพิจารณาด้วยเพคะ ขณะที่สกุลหวังยังระส่ำระสาย หม่อมฉันไม่คิดว่าการก่อเหตุใดขึ้น จะส่งผลดีกับเส้นทางใหญ่เพคะ!

เพื่อผจญไฟโทสะเช่นหมี่ฉางยวี่ ทว่าไม่กระทบแผนการที่เตรียมไว้ ปี๋สุ่ยก็พร้อมรองรับความเจ็บปวดบ้างแล้ว แต่กลับเตือนหวังสีเจี่ยจนสวมบทเยือกเย็นได้

“เปิ่นกงย่อมรู้ แต่ความเกลียดชัง ก็ทำให้อึดอัดกลางอกนัก!

หวังหวงโฮ่วเกร็งกำมือ สีพระพักตร์ก็เผยยิ้มบิดเบี้ยว ปี๋จงกงสื่อจึงใช้เวลาครู่หนึ่ง ค่อยบังเกิดความคิดขึ้นมา

“ทูลหวงโฮ่ว หากเป็นอย่างนั้น หม่อมฉันก็พร้อมถวายคำแนะนำแล้วเพคะ”

เมื่อได้ยินว่าที่ปรึกษาของพระนางมีทางเลือก หวังสีเจี่ยย่อมต้องฟังสักหน

“รีบพูดมา!

ปี๋สุ่ยจึงทูลเสียงเคร่ง

“งานเฉลิมฉลองนี้ ถึงเจียงหวงไท่โฮ่วจะตรัสว่าทรงดูแลเอง ทว่าพระนางวางพระทัยในตัวเจียงกุ้ยเฟยมาก ย่อมต้องมอบหมายงานให้แน่ บางที...หม่อมฉันอาจส่งคนไปก่อเรื่องให้เกิดรอยร้าวบนความสัมพันธ์ขึ้นได้”

นางพญาวังหลังถึงกับแสยะยิ้มโหดเหี้ยม สตรีสกุลเจียงคู่นั้นมีหรือจะแตกคอกันง่ายดาย เหตุผลที่ไม่อาจแตะต้องเจียงเลี่ยงซู สมัยเป็นเหลียงตี้ในตงกง ย่อมคือเฉียงเหล่าไท่ไท่อย่างเจียงซูหยู!

ถ้าสายใยในสกุลเจียงจะอ่อนแอเพียงนั้น ไฉนมันจะคงทนมาถึงทุกวันนี้ได้!

น่าชังที่สุด!

“ไม่ใช่แต่ต้น เจ้ายืนยันว่าเคลื่อนไหวขณะนี้ไม่ดีหรอกหรือ...”

สายพระเนตรดุร้ายที่เขม่นจ้อง เสมือนปิดกั้นอากาศไม่ให้คนหายใจ ปี๋จงกงสื่อจึงก้มศีรษะ

“หม่อมฉัน...หม่อมฉันคำนึงถึงความสบายพระทัยของหวงโฮ่วเป็นสำคัญเพคะ”

ด้วยเหตุผลประจบประแจง ทำให้สีพระพักตร์ถมึงทึงสลายหายไปบางส่วน ก่อนจะมองพิจารณานางข้าหลวงคนสนิทสกุลปี๋ แล้วอารมณ์แจ่มใสขึ้นบ้าง นับว่าปี๋จงกงสื่อคอยพัฒนาความสามารถอยู่เสมอ บัดนี้บรรลุวิธีรับมือกับนายหญิงเช่นพระนาง กลยุทธ์ตึงให้ผ่อน ผ่อนให้ตึง สุดท้ายก็ตะล่อมไปในทิศทางเดียวกันได้

“ถือว่าดีที่เปิ่นกงมีคนอย่างเจ้าใกล้ตัว”

ใบหน้าที่ก้มต่ำของปี๋สุ่ยค่อยกล้าเงยขึ้นหายใจ อย่างที่นางได้ทูลครั้งแรก การไม่เคลื่อนไหวยามนี้ย่อมส่งผลดีที่สุด หวงช่างกำลังโปรดปรานไป๋เฟินเสียนเฟย เจียงหวงไท่โฮ่วก็ทรงปกป้องหวังจื่อฝาแฝด ทว่าหวังไท่เว่ยกลับถูกมู่เฉิงเซี่ยงเขียนฎีกาก่อกวนไม่เว้นวัน สถานการณ์จึงอ่อนไหวมาก

“เจ้าก็ช่วยไปดูหมี่อินเตรียมของขวัญแทนเปิ่นกงกับหวงไท่จื่อ แล้วให้คนเข้ามาเก็บกวาดด้วย”

ยามพระทัยสงบลง หวังสีเจี่ยก็ตระหนักในสถานะและหน้าที่ พระนางไม่ควรก่อปัญหาจนเป็นภาระตกถึงบิดาดังที่ปี๋สุ่ยห้ามปราม หากบังอาจคาดหวังให้สกุลหวังเพลี่ยงพล้ำเพราะเหตุนี้ เห็นจะต้องเพิ่มตบะรับมือเหล่ามารจิ้งจอกมากวิชาแล้ว

แต่จดจำให้จงดี ทุกแรงบีบคั้นกำหนดพวกมันต้องอยู่ไม่สู้ตาย!

-

-

--ต่อค่ะ--(พอดีว่าพฤหัสและศุกร์ไม่ว่าง เลยโดนบังคับให้ปิดบทในวันนี้อิอิ เจอกันอีกทีอาจจะเป็นอาทิตย์หน้าไปเลย ยังไม่แน่ใจว่าจะวันไหนนะคะ)

กระแสฝนปักษ์จิงเจ๋อเริ่มโปรยปรายทั่วแคว้นจิ้นแล้ว ทว่าวันจัดงานเฉลิมครบรอบพระประสูติกาลจิ่นติ้งหวังและจิ่นลี่หวัง สวรรค์เบื้องบนกลับอำนวยพรแจ่มแจ้ง สาดแสงอรุณแต่รุ่งตลอดใต้หล้า ทั้งยังขับแต่งสีสันเทียนโส้วกงจนบรรยากาศคล้ายเสวยสุขบนแดนเซียน ไม่เพียงบรรเลงท่วงทำนองรื่นเริงก้องกังวาน การแสดงบนเวทีก็โลดโผนเปี่ยมชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ผู้คนที่ปรากฏตัวขวักไขว่ย่อมจำแนกสองกลุ่มใหญ่ หนึ่งข้าราชบริพารที่ติดตามเจ้านายมา และสองบรรดาเชื้อพระวงศ์ที่แต่งกายวิจิตร ส่วนใหญ่พวกเขาจะจูงทายาทรุ่นเยาว์ติดมือด้วย เสียงเด็กๆ ย่อมกระจายแจ้วทั่วตำหนักเจียงหวงไท่โฮ่ว

หลังจากเฉียงหลงหวงตี้ทรงว่าราชการช่วงเช้าเสร็จแล้ว พระวรกายสง่างามค่อยเสด็จถึงพร้อมหวังหวงโฮ่ว เบื้องหลังคู่มังกรหงส์ คือครอบครัวขุนนางใหญ่ที่ทยอยนำของขวัญมาถวายจิ่นติ้งหวังและจิ่นลี่หวัง สีพระพักตร์เจียงซูหยูแลเปล่งปลั่ง ยามทอดพระเนตรความสุขของเสี่ยวหวังจื่อ

เมื่อทุกคนร่วมเสวยพระกระยาหารกลางวันอย่างยิ้มแย้ม เจียงหวงไท่โฮ่วยังจัดเตรียมเวทีละเล่นระหว่างเด็กๆ ขึ้นมา โดยพระนางมีของพระราชทานแก่ผู้ชนะ เฉียงหมินหลงจึงถือโอกาสสังเกตลักษณะทายาทรุ่นเยาว์ไปด้วย ทว่ายามเปาจื่อและเมี่ยนเปาสนใจแสดงความสามารถ ปรากฏว่าผู้อื่นมองสีหน้าบิดามารดาของตนแล้ว กลับไม่กล้าชิงชัยสุดกำลัง ทำให้พวกเขาต้องออมมือตอบ กลายเป็นสภาพจืดชืดที่ชวนมังกรหนุ่มเบื่อหน่ายนัก!

น่าหลันซือซือได้แต่ถอนหายใจ ดูเด็กๆ ระวังฐานะของกันแล้วรู้สึกสงสารพวกเขา แทนที่จะได้ปลดปล่อยความนึกคิดตามธรรมชาติออกมา กลับต้องทนเก็บกด ช่างพาเยาวชนเสียสุขภาพจิตยิ่ง!

หวังสีเจี่ยประทับเคียงข้างหวงหลงด้วยพระเนตรเยือกเย็น และไม่ให้ความสนใจผู้ใดมากไปกว่าจิ่นคงหวงไท่จื่อ แม้ภายในเฉียงหมินฉีจะกระตือรือร้นเล่นสนุก ทว่าด้วยดำรงสถานะรัชทายาทแผ่นดินอยู่ เขาจึงวางท่าทางผึ่งผาย มีเพียงประกายตาที่ยากจะปิดบังแรงปรารถนา

ทุกคนต่างนั่งประจำโต๊ะของตน มีข้าราชบริพารคอยนำส่งสิ่งของ อาหารหรือเครื่องดื่ม เสียงพูดคุยและหัวเราะแว่วเบาๆ เมื่อเทียบกับก่อนที่หวงช่างหวงโฮ่วจะเสด็จแล้ว นับว่าสงบเงียบลงไปมาก น่าหลันซือซือพยายามไม่มองเบื้องสูง ต่อให้นางจะเสียวหลังคออยู่วาบๆ ไม่ใช่ราชกิจกำลังคึกคัก จำเป็นต้องรีบกลับเทียนหลงกงหรอกหรือ ไฉนจอมมังกรจึงประทับท่ามกลางบรรยากาศน่าเบื่อได้นาน!

สิ้นสุดการละเล่นที่มีไว้ให้เด็กๆ รับของพระราชทานเล็กๆ น้อยๆ แล้ว ซาลาเปาสองลูกก็แย่งกันถือรางวัลมาให้นาง ผิวพรรณพวกเขาแดงเรื่อเพราะอาบแดดบนเวที หยาดเหงื่อย่อมผุดพราวรอบกรอบหน้า น่าหลันซือซือเลยรับผ้าหอมชุบน้ำจากชีรัน ก่อนบรรจงเช็ดพวกเขาทีละคน หารู้ไม่ว่าขณะเจ้าสองเปาพริ้มตาหลับ แก้มอมรอยยิ้มเอียงหาไป๋เฟินเหนียงเหนียงอยู่นั้น เงามืดครึ้มก่อตัวเต็มพระเนตรจักรพรรดิ

เปาจื่อดื่มชาพอชุ่มคอแล้ว เขาค่อยสะกิดเรียกมารดา

“เหนียงๆ เสี่ยวเปาพยายามแพ้แล้ว แต่พวกเขาก็ดื้อรั้นมาก อย่างเด็กหญิงคนนั้น...”

น่าหลันซือซือมองตามทิศทางที่บุตรชายชี้ ค่อยเจอลูกสาวขุนนางใหญ่ท่านหนึ่ง จ้องรางวัลในมือเปาจื่อตาละห้อย ด้วยวัยเพียงสามสี่ขวบ ทำให้เด็กหญิงยากจะเก็บงำอารมณ์ ถ้าระหว่างแข่งขันปราศจากบิดามารดาถลึงตาบังคับ นางคงไม่ปล่อยเป้าหมายไปง่ายๆ 

หญิงสาวจำได้แล้วว่า พวกเขาแข่งขันเชาวน์ปัญญากัน เด็กหญิงทำหน้าบูดบึ้งอย่างโดดเด่น ที่แท้ก็เพราะผู้ปกครองบังคับให้แพ้เปาจื่อนี่เอง!

“แต่นี่เป็นของพระราชทานจากหวงไท่โฮ่ว ใช่ว่าอยากส่งต่อให้ใครก็ส่งต่อได้นะ”

น่าหลันซือซือเห็นใจบุตรสาวขุนนาง ทว่าอย่างไรต้องคะนึงถึงน้ำพระทัยเจียงซูหยูด้วย เปาจื่อมุ่นหัวคิ้วชั่วครู่ ค่อยยิ้มแย้มพูด

“เหนียง เสี่ยวเปามีความคิดแล้วขอรับ”

นางย่อมอยากฟังซาลาเปาลูกนี้เจรจาแย่แล้ว

“เสี่ยวเปาจะทูลหวงจู๋หมู่ว่า รางวัลพระราชทานปิ่นปักชิ้นนี้งดงามมาก แต่จะยิ่งทรงคุณค่าหากประดับที่เรือนผมเด็กหญิง มากกว่าเสี่ยวเปาหรือไป๋เฟินเหนียงเหนียง หวงจู๋หมู่เป็นหวงไท่โฮ่วผู้เปี่ยมเมตตาจิต ย่อมต้องทรงเข้าพระทัยที่เสี่ยวเปาปรารถนาจะมอบมันให้นางแทน”

น่าหลันซือซือหยุดคิด ก่อนพยักพเยิด

“ก็มีเหตุผลดี แต่เสี่ยวเปาจะตอบอย่างไร กับผู้แพ้ที่อยากจะได้ปิ่นปักชิ้นนี้เหมือนกันล่ะ”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเปาจื่อส่องประกายวาว

“ไม่ยากขอรับ เพราะถ้าไม่มีเสี่ยวเปาหรือผู้ใหญ่ขัดขวาง นางอาจเป็นผู้ชนะก็ได้ ดังนั้นเสี่ยวเปาจึงมีคำถามให้นางพิสูจน์ตัวต่อพระพักตร์หวงจู๋หมู่ ว่าคู่ควรกับรางวัลพระราชทานชิ้นนี้ขอรับ”

หญิงสาวย่อมคลี่ยิ้ม ตระหนักว่าเปาจื่อสะท้อนเงาความเจ้าเล่ห์ของฟู่หวงมา จึงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่แล้ว แผนการที่เขาเสนอมา พูดให้ฟังอาจจะง่าย แต่การเข้าหาเจียงซูหยูใช่ว่าคนธรรมดาจะทำสำเร็จ แต่เพราะเป็นซาลาเปาน้อยสกุลเฉียง ทำให้เป่าลมข้างไหน พระนางถึงคล้อยตามข้างนั้น

น่าหลันซือซือกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้วจริงๆ

“ถ้าคิดอ่านรอบคอบดีแล้ว ก็รีบไปประจบหวงจู๋หมู่เร็วเข้า”

ขณะที่เมี่ยนเปาสนใจเติมพลังด้วยขนมบนโต๊ะอยู่ เปาจื่อกลับถือปิ่นปักไปเข้าเฝ้าเจียงหวงไท่โฮ่ว เด็กน้อยทูลออดอ้อนกันพักหนึ่ง พระนางค่อยมีรับสั่งเรียกหาบุตรีขุนนางท่านนั้นมาเข้าเฝ้า เมื่อผู่กูกูแจ้งพระประสงค์ของหวงไท่โฮ่วกับครอบครัวพวกนาง สีหน้าพวกเขาล้วนขาวเผือด ตื่นตระหนกจนขวัญระหกระเหินจากร่าง

เด็กหญิงยื่นมือให้ผู่เยว่จวนจับจูง สายตาเฉลียวฉลาดของนางเหลียวหลังดูความไม่สบายใจของเตียและเหนียง ก่อนจะหันกลับไปทางหวงไท่โฮ่ว สีหน้าแลสุขุมเกินวัยขึ้นมา น่าหลันซือซือที่สังเกตอยู่ย่อมชมชอบ มิน่าเปาจื่อถึงเกิดความคิดอยากมอบของชิ้นนั้น

เมื่อบุตรีขุนนางใหญ่อยู่ต่อพระพักตร์เจียงซูหยู นางก็ยอบกายถวายพระพรฉะฉาน พระนางจึงอนุญาตให้ยืนขึ้นพลางถามชื่อสกุล เด็กหญิงยังทูลตอบอย่างหนักแน่น ไร้ซึ่งทีท่าขลาดกลัว เจียงหวงไท่โฮ่วย่อมประทับใจ 

“ที่อายเจียเรียกเจ้ามา เป็นเพราะหมินจือกล่าวว่า รางวัลปิ่นปักสตรีชิ้นนี้ หากเก็บรักษาเอาไว้เฉยๆ คงเสียดายความงามของมัน ฉะนั้นอายเจียจึงจะเป็นผู้ตัดสินว่าเจ้าคู่ควรหรือไม่ หมินจือมีคำถาม ถ้าเจ้าสามารถตอบถูก อายเจียค่อยมอบรางวัล”

เด็กหญิงอดหันไปทางจิ่นติ้งหวังไม่ได้ ใบหน้ายิ้มแย้มของเขาเหมือนเป็นพี่ชายอารมณ์ดีคนหนึ่ง แต่ด้วยเหตุผลลึกลับบางอย่าง ทำให้นางเกรงขามอีกฝ่ายกว่าจิ่นลี่หวังที่มักแสดงสีหน้าแข็งกระด้าง เตียกับเหนียงบอกว่า พวกเขาสองคนคือหวังจื่อฝาแฝดในไป๋เฟินเสียนเฟย ทั้งยังไม่ควรล่วงเกินด้วยที่สุด

เปาจื่อมีคำถามไม่ง่ายไม่ยากอยู่ในใจแล้ว จึงเป็นเจตนาที่จะมอบของให้จริงๆ

“สิ่งนี้โดยปกติหนึ่งเดียว จะมีห้ากิ่งหรือห้าก้าน นานปีก็ไม่มีใบ นานปีก็ไม่มีดอก และนานปีก็ไม่มีผล”

เหล่าคนที่ฟังปริศนาล้วนนิ่วหน้าครุ่นคิดบ้าง ต้นไม้ชนิดไหนมีจำนวนกิ่งหรือก้านแค่ห้าเท่านั้น ทั้งไม่มีใบ ไม่มีดอก และไม่มีผล นั่นยังจะเรียกเป็นต้นไม้ได้อยู่หรือ!

ตรงข้ามกับพวกเขาที่ไล่ชื่อสารพัดพันธุ์พืชในใจ บุตรีขุนนางคนนี้กลับทูลเสียงเบาออกมาแล้ว

“ทูลหวงไท่โฮ่ว สิ่งนี้เรียกว่ามือเพคะ”

มือ!

ทุกคนที่ได้ยินเฉลยต่างสำรวจนิ้วมือทั้งห้า จริงด้วยนี่มันห้ากิ่งหรือห้าก้านที่ไร้ใบ ไร้ดอก และไร้ผลชัดเจน!

เฉียงหมินหลงที่อยู่ในระยะได้ยินบทสนทนา ย่อมหรี่พระเนตรมองเจ้าซาลาเปามากเล่ห์ด้วย  

“คำตอบเป็นเช่นที่นางกล่าว สิ่งนั้นก็คือมือพ่ะย่ะค่ะ!

เจียงซูหยูปรบพระหัตถ์อย่างถูกใจ ก่อนจะรับรางวัลชิ้นนั้นคืนจากเปาจื่อ แล้วยื่นมาตรงหน้าเด็กหญิง

“ตามสัญญา อายเจียจะมอบปิ่นปักชิ้นนี้แก่เจ้า”

หลังจากนั้นนางจึงได้ผู่เย่วจวนนำทางกลับไปที่โต๊ะครอบครัว ขณะนั่งลงตอบคำถามห่วงใยของบิดามารดา มือไม้พวกเขาล้วนลูบปลอบขวัญเด็กหญิง ทว่าสายตากลับมองรางวัลพระราชทานอย่างกลัดกลุ้มในที

ที่จริงแล้ว ผู้คนต่างเกรงกลัวกันไปเองทั้งสิ้น แต่แรกเจียงซูหยูจัดงานก็เพื่อความสุขเจ้าของวันเกิดอย่างหมินจือกับหมินเหมิง ขอเพียงพวกเขาไม่กลั่นแกล้งหลานชายพระนาง เจียงหวงไท่โฮ่วย่อมไม่รังแกบิดามารดาเด็กๆ     

เฉียงหลงหวงตี้ทอดพระเนตรบุตรชายถลาลมกลับไปนั่งโต๊ะ ไม่ว่านางกับบุตรชายหวังอะไร จึงตัดสินใจตีสนิทกับเด็กหญิงสกุลจาง หากรักษาอาการกลัวผีได้ ย่อมพอจะวางใจให้เรียนรู้ราชกิจบ้าง

น่าหลันซือซือเห็นเจียงซูหยูพระราชทานรางวัลชิ้นใหม่มา นางก็ออกปากชื่นชม ทำให้เปาจื่ออารมณ์เบิกบานขึ้นทันที ทว่าขณะเมี่ยนเปาใจจดจ่อกับจานขนม จู่ๆ เขากลับใช้วิชาทะยานตัวพุ่งออกไป มือก็กระชากแส้สะบัดพุ่งปราดราวกับงูฉก เรียกเสียงหวีดร้องจากข้างสตรีเอ็ดอึง

ทว่าเขากลับใช้พลังยุทธ์เพื่อช่วยเหลือเด็กน้อยคนหนึ่งกะทันหัน ขณะที่อีกฝ่ายเดินเตาะแตะตามหลังพี่น้อง ก็ทำท่าจะพลัดตกลงไปในบึงน้ำเย็นจัด เมื่อทราบสาเหตุ จากที่กำลังกระซิบตำหนิการกระทำอุกอาจของเมี่ยนเปา ทุกคนกลับเปล่งเสียงชื่นชมขึ้นมา เจียงเลี่ยงซูยังยิ้มแย้มกล่าวที่ข้างกายหวงไท่โฮ่ว

“จือเอ๋อกับเหมิงเอ๋อ ความสามารถไม่ด้อยจริงๆ เพคะ”

หวังสีเจี่ยคงพระพักตร์สงบนิ่ง ทั้งที่ภายในเดือดดาล สมดังพระนางคาดเอาไว้ จะต้องมีการจัดฉากให้พวกมันโดดเด่นขึ้นมา บัดนี้ทุกคนต่างกล่าวกันเซ็งแซ่ ยิ่งบดบังราศีหมินฉี

เสียงเจียงกุ้ยเฟยสนทนาไม่เบา ฉะนั้นน่าหลันซือซือได้ซาลาเปาน้อยกลับมายืนข้างๆ สองลูกแล้ว ย่อมพาพวกเขาออกมาขออภัยโทษต่อเจียงหวงไท่โฮ่ว เฉียงหลงหวงตี้และหวังหวงโฮ่ว เมื่อจักรพรรดิทรงนิ่งเฉย ย่อมเป็นเจียงซูหยูโบกพระหัตถ์ไล่คน

“ในเมื่อเป็นไปเพื่อปกป้องหนึ่งชีวิต พวกเจ้าก็นั่งให้สบายใจเถิด อายเจียไม่ติดใจที่ผิด”

น่าหลันซือซือย่อเข่าขอบพระทัยอย่างอ่อนน้อม นางนับว่าเข้าใจทั้งกระแสความคิดเจียงกุ้ยเฟยและหวังหวงโฮ่ว คนหนึ่งลงมือกระพือสถานการณ์ยั่วเย้ย อีกคนหนึ่งก็สรุปความไปว่าพวกนางสมานฉันท์จัดฉากขึ้น เรียกว่าต่อให้ไปกันคนละทาง แต่ก็ลำบากนางเหมือนเดิม!

“มีคนสั่งสอนมาดี พวกเขาย่อมเจริญรอยดี”

เจียงซูหยูอาจหมายถึงพระนางทรงสั่งสอนซาลาเปามาเอง ทว่าหวังสีเจี่ยกลับใกล้กระอักเลือดแค้นออกมา เจียงหวงไท่โฮ่วผู้นี้ เวลารังแกคนก็กระทำอย่างจริงใจได้ หวังหวงโฮ่วคงเสียดายวันเวลาที่กีดกันพระนางจากจิ่นคงหวงไท่จื่อบ้างแล้ว!

เฉียงหมินหลงเห็นบุตรชายรุมออดอ้อนโฉมสะคราญที่โต๊ะ จนนางจับขนมป้อนใส่ปากคนละคำไปแล้ว กลางอกให้รู้สึกทุรนทุรายขึ้นมา จะใช้ฐานะหวงช่างสั่งสอนบุตรย่อมไม่เหมาะสม ดังนั้นพระเนตรวาวโรจน์ย่อมเพ่งเล็งไปที่ฝูงเด็กเล็ก จากนั้นวรองค์สูงค่อยประทับขึ้นจากพระเก้าอี้ ส่งผลสยบทุกสรรพสำเนียงเฉียบพลัน

“เจิ้นมีฮวาเหนี่ยวฮว่า(ภาพวาดที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับดอกไม้และนก)ฝีมือเอี้ยนส้าวเย่(คุณชายสกุลเอี้ยน) อยู่หนึ่งชิ้น มูลค่าทุกท่านย่อมทราบแก่ใจว่าล้ำเลิศขั้นใด เจิ้นจึงไม่กำหนดจำนวนคนต่อกลุ่ม ขอเพียงพวกเขากล้าเสนอตัวเข้าแข่งขัน ย่อมมีโอกาสครอบครองงานฝีมือเอี้ยนส้าวเย่!

ประกาศความจบแล้ว เฉียงหลงหวงตี้ก็ประทับลงบนที่นั่ง ทอดสายตาลึกล้ำมองความวุ่นวายที่กระแทกออกไปเป็นวงกว้าง น่าหลันซือซือที่ตั้งใจจะไม่มองจอมมารมังกร เห็นทีจะอดไม่อยู่แล้ว นี่หมายความว่าอย่างไร ภาพวาดเกี่ยวกับดอกไม้และนกของคุณชายเอี้ยน ชื่อนี้คุ้นหูนางอย่างมาก ใครเคยเอ่ยปากขึ้นมานะ!

หญิงสาวกลับระลึกถึงอดีตเสวียชงอี๋กับไอ่ชงหรง อ้า...พระนามแฝงที่เฉียงหมินหลงใช้สร้างผลงานเลื่องชื่อในหรงโหลว ก็คือเอี้ยนส้าวเย่!

น่าหลันซือซือสำรวจใบหน้ากระเหี้ยนกระหือรือของเหล่าผู้ปกครอง แล้วปวดสมองฉับพลัน นางยังควรกังขาเจตนาฟู่หวงของซาลาเปาหรือไม่!

ท่ามกลางแรงปรารถนาเชี่ยวกรากของผู้ที่คลั่งไคล้ผลงานตนเอง เขาถึงกับเปิดกว้างเรื่องจำนวนคนต่อกลุ่ม เห็นทีการแข่งขันก่อนนี้คงไร้รสชาติแน่แล้ว!

“เหนียง...”

เสียงเรียกหาล่องลอยผ่านช่องหู เมื่อนางสบสายพระเนตรดำขลับคู่หนึ่งอยู่ แนวคิ้วเข้มเหนือดวงตาเฉียบดุยังสะบัดปลายประหนึ่งท้าทายขึ้นมา น่าหลันซือซือถึงกับลอบถอนหายใจ ก่อนหันไปสำรวจทีท่าบิดามารดาคู่แข่งสองเปา แต่ละฝ่ายต่างเผยความโลภที่กระตุ้นให้กระปรี้กระเปร่า

อะไรนะที่เคยห้ามปรามเอาไว้ พวกเจ้าหลงลืมเหตุผลพวกนั้นไปเสียเถอะ ตอนนี้มีแต่ต้องแสดงความสามารถออกมาแล้ว!

“เหนียง...”

หญิงสาวหลุบเปลือกตามองซาลาเปาสองลูก ก่อนจะสอบถาม

“เสี่ยวเปาล่ะ อยากแข่งขันพิชิตรางวัลพระราชทานกับพวกเขาหรือไม่”

เปาจื่อกับเมี่ยนเปาแสดงสีหน้าแวววาวรับ ดูก็รู้ว่าไม่ได้เห็นแก่มูลค่าภาพวาด พวกเขาเพียงอยากสนุกสนานเต็มที่เท่านั้น นางจึงโคลงศีรษะน้อยๆ

“อย่างนั้นก็สู้เขาให้ได้นะ มาเหนียงจะอวยพรให้เสี่ยวเปา...จุ๊บ! จุ๊บ!

โดยไม่สนใจสายตาผู้คน น่าหลันซือซือจับพวกเขามาหอมแก้มคนละที ค่อยปล่อยตัวไปขึ้นเวที กลุ่มคนอื่นอาจจะมีหลายหัว แต่ซาลาเปาน้อยสองหัวกลับยังคงห้าวหาญอยู่ แน่นอนผู้ที่จะนั่งไม่ติดเก้าอี้ย่อมกลายเป็นเฉียงหมินหลง เขาไม่สามารถระบายออกทางตรง ย่อมต้องผ่านเงื่อนไขการแข่งขัน

น่าหลันซือซือไม่เข้าใจเหตุผลด้วยซ้ำ ว่าทำไมเขาถึงอยู่ๆ ลุกขึ้นมาเสนอรางวัลใหญ่ นอกจากกฎจะยากสำหรับเด็กๆ แล้ว ยังรวมแขนงวิชาบุ๋นบู๊เอาไว้ด้วยกัน ในเมื่อมีครอบครัวกระหน่ำส่งกำลังใจ บรรยากาศบนเวทีย่อมเข้มข้นอย่างมาก จิ่นคงหวงไท่จื่อที่ไม่อาจเข้าร่วม จึงส่งพลังให้น้องชายทั้งสองอยู่เงียบๆ

สุดท้ายเฉียงหมินหลงก็เรียกตัวซาลาเปาแฝดขึ้นไปรับรางวัลพระราชทาน ข้างที่แพ้การแข่งขันล้วนประจักษ์ความสามารถไร้พ่ายของเสี่ยวหวังจื่อคู่นี้ ต่อให้สีพระพักตร์ฟู่หวงขณะมอบรางวัลจะแลขมึงทึงเกินแปดส่วน เปาจื่อกับเมี่ยนเปาก็ยังหันมาชูม้วนภาพวาดขึ้นให้ผู้คนมอง กลายเป็นเสียงร่วมยินดีด้วยดังสนั่น

เจ๋อกงกงไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว หวังเล่นงานคนแต่ไม่สำเร็จ หยา...เห็นได้ชัดว่า หวงช่างทรงสะสมโทสะจนแน่นท้องอยู่!

 

ล่วงเข้าต้นยามเซิน(15.00-17.00) หวงช่าง หวงโฮ่ว และจิ่นคงหวงไท่จื่อจึงเสด็จกลับตำหนัก ทำให้เชื้อพระวงศ์และครอบครัวขุนนางเริ่มทูลลาเจียงหวงไท่โฮ่ว ของขวัญวันเกิดซาลาเปาก็ได้รถสองคันขนมาส่งที่ไป๋ฮวากง ส่วนเจียงกุ้ยเฟยยังประทับอยู่เทียนโส้วกง คาดว่าต้องสั่งการคนกระทั่งเรียบร้อยแล้วก่อน

ตลอดงานฉลองหวังสีเจี่ยวางท่าสง่างาม ต่างกับยามใช้พระอารมณ์เกรี้ยวกราด เหตุผลที่พระนางสวมเกราะเยือกแข็ง ไม่เพียงติดขัดที่เฉียงหลงหวงตี้และเจียงหวงไท่โฮ่ว ทว่าแฝงเงื่อนงำที่เหล่าวิญญาณสูงศักดิ์เตือนให้น่าหลันซือซือระวังความปลอดภัย

หญิงสาวฟังรายละเอียดจากผีฮองเฮา รวมถึงรับของขวัญวันเกิดแทนเสี่ยวเปาทั้งสอง แล้วค่อยให้เด็กสาวคนสนิทตามมาปรึกษาในห้องนอน

“อารันคงต้องลอบขุดสมบัติหน่อยนะ”

ชีรันย่อมไร้สงสัย เนื่องจากออกท่องวังหลวงตามลายแทงขุมทรัพย์ลึกลับจนชิน

“เพคะ เหนียงเหนียง”

ยามนี้เจ้าซาลาเปาอายุหกขวบคงมีแต่ความสุข ถึงกับกลับมารีบไปอาบน้ำอาบท่า เฝ้าคนขนย้ายกองของขวัญเข้าห้องนอน หลังจากกินข้าวค่อยอ้อนนางหอมแก้มอวยพรเฉยๆ เห็นทีทั้งคืนพวกเขาคงหลับสนิทดี น่าหลันซือซือจึงมอบหมายเผิงซู่ดูแลทั้งคู่ แต่ยังไม่อนุญาตให้นอนดึกเกินปกติ ถึงมีเวลาสอบถามข่าวสารจากอู่เหวินเหลาป่าน

“ทางนอกด่าน อารันได้รับรายงานอะไรบ้างแล้ว”

หูตาผู้คนทั่วไป๋ฮวากงนั้นยังดูแคลนมิได้ เด็กสาวชาวเผ่าจึงชะโงกตัวกระซิบ

“ค่อนข้างเป็นอย่างที่เหนียงเหนียงคาดการณ์เอาไว้เพคะ เฉียงหลงหวงตี้ทรงออกราชโองการลับมากับขบวนเสบียงและเงินสนับสนุน พวกทหารขนส่งไปถึงเจียยวี่กวนแล้ว กลับไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามราชโองการ ทั้งหมดจึงถูกแบ่งระหว่างขุนนางท้องถิ่นกับกองทัพ เหลือเพียงหนึ่งส่วนที่มอบให้เหนียนเยี่ยนเติมเสบียงเข้าเจียยวี่กวน ทั้งปริมาณแท้จริงยังมีไม่ถึงครึ่งอีกเพคะ”

นัยน์ตาสีอำพันคล้ายเจอชั้นหมอกขวางหน้า

“ขบวนการฉ้อฉลที่เจียยวี่กวนนี้มีผู้ก่อเหตุหลายฝ่าย เฉียงหลงหวงตี้กับมู่ซิ่วยังล่าถอยกลับมาแล้ว พวกเขาจะเหิมเกริมกว่าเดิมย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก”

ก่อนนางจะหรี่รูปตาฝ่าสภาพเลือนราง

“เกรงแต่เบื้องลึกจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น หากพิจารณาว่ายักยอกงบประมาณหลวงนานปีแล้ว หวงช่างก็มีราชโองการลับออกมา ในเนื้อหายังกล่าวถึงคำคาดการณ์ซิย่ะ เพื่ออำพรางความผิดต่อไป จะงดเว้นสักปีย่อมไม่เดือดร้อน ใครๆ ก็ทราบกันว่า ความโลภอันเกินพอดี มีแต่พาชีวิตล่มจม แล้วทำไมพวกเขาต้องรีบร้อนขนาดนั้น”

ชีรันไม่ออกความเห็น ถึงผ่านการลับไหวพริบบ้างแล้ว นางก็ยังเชื่องช้ากว่าเผิงซู่หลายส่วน

โฉมสะคราญทวนคิดไปมา เพราะนางรับข่าวจากคนสมทบกับผี ในหัวถึงค่อยๆ ไล่แก้ปมอยู่ เรื่องอะไรที่หวังสีเจี่ยสนทนากับหวังฟูเหริน ทั้งสกุลหวังยังหมายจะสานต่อ มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน

“อะไร...ทำให้...พวกเขาต้องเร่งร้อนยักยอกเสบียงและเงินตรา...”

นางพึมพำทบทวนไป อยู่ๆ ภายในสมองก็เสมือนมีระเบิดแสงส่องวาบขึ้น อะ...อ้า!

สกุลหวังกุมกองกำลังทหารเรือนแสนอยู่ แล้วพวกเขายังมีพฤติกรรมกระหายเสบียงกับเงินตรา!

น่าหลันซือซือเบิกตากว้าง ความพรั่นพรึงเปลี่ยนกระแสเลือดให้เย็นเยียบ ภัยพิบัติซิย่ะยังนับเป็นอะไรได้ ถ้าเทียบภัยฝีมือคนสกุลหวัง ร่างงดงามลุกขึ้นยืน หลุดตวาดเสียงตกใจออกมา

“ไม่ได้!

ชีรันย่อมขมวดคิ้วดูนายหญิงที่เริ่มต้นกิริยากระสับกระส่าย ราวกับสองเท้าบอบบางกำลังเหยียบพื้นร้อนจัด

เมื่ออันตรายนี้กระทบถูกสองเปาโดยตรง นางย่อมขวางจนถึงที่สุด!

ดวงหน้าพิลาสล้ำเลิศแม้ยามแตกตื่น ก็ยังไม่วายสูบกินจิตวิญญาณผู้คน ถ้าชีรันไม่คุ้นเคยทุกท่วงท่าของนายหญิง เห็นจะสติหลุดลอยไปชั่วขณะแล้ว

“อารัน! กำชับพวกเขาจับตาดู และสำนักประดิษฐ์จะต้องเก็บหลักฐานมาให้ได้!

น่าหลันซือซือเผยแววตาดุร้ายประดุจนางเสือ หวังสีเจี่ย...ตำแหน่งของท่านก็มั่นคงดีแล้ว ไฉนจึงยังจะขาดความอดทนอีก!

ชีรันกลับพบว่าบัดนี้ นายหญิงแลเฉิดฉายอย่างทรงพลังที่สุด ทั้งน่าเกรงขามทั้งน่าหลงใหล เสียงตอบรับจึงเปี่ยมแรงฮึกเหิมกว่าปกติ

“เพคะเหนียงเหนียง!

แล้วร่างที่เพิ่งปลดปล่อยราศีร้อนแรงค่อยย้อนกลับมานั่งลง ในอกร้อนรุ่มไปด้วยความห่วงใยถึงสวัสดิภาพบุตรชาย พวกเขามีมารดาเป็นสตรีบรรณาการจึงขาดเขี้ยวเล็บสนับสนุน ทั้งแม้นางจะดิ้นรนข้างนอกมาหลายปี ก็ยังไม่มีกำลังทหารไปต่อกรสกุลหวัง ทว่ากับบุคคลผู้หนึ่งกลับมีกองทัพเข้มแข็งไม่ด้อยกว่าหวังหลิวทง...

อย่างโอรสสวรรค์ เฉียงหมินหลง!

ภาพหญิงงามที่ตกลงสู่ห้วงภวังค์สะท้อนในกรอบคันฉ่อง การส่งสารลับออกไปกับขบวนทหารฝ่ายหวังไท่เว่ย ด้วยจิตใจที่ลึกล้ำสุดคณานับของเขา บางที... บางทีเป็นไปได้ไหมที่อาจทราบเรื่องอยู่นานแล้ว ถึงเจตนาสนับสนุนสิ่งที่พวกเขาต้องการในเวลาเหมาะเจาะ!

น่าหลันซือซือขมวดคิ้ว ระยะนี้นางต้องปรึกษาวิญญาณฮองเฮาแล้ว ทว่าผีกงกงตนหนึ่งกลับฝ่าประตูเข้ามารายงานก่อน

ทูลไป๋เฟินหนียงเหนียง เฉียงหลงหวงตี้กำลังเสด็จมาเทียนโส้วกงแล้วพ่ะย่ะค่ะ

อีกฝ่ายยังออกตัวมาราวกับมีญาณหยั่งรู้ เห็นทีจะหวังตรวจสอบปฏิกิริยานางหลังทราบเจตนาสกุลหวัง แสดงว่าที่อารันติดต่อคนของอู่เหวินฝูได้ราบรื่น เป็นเขาอนุญาตใช่หรือไม่!

“อารัน หวงช่างกำลังจะเสด็จมาไป๋ฮวากง”

จับอารมณ์ตึงเครียดในน้ำเสียงนายหญิงได้ ชีรันย่อมเปี่ยมกังวลขึ้นมา แววตาของเด็กสาวทำให้น่าหลันซือซือแข็งแกร่งประหนึ่งเสาที่ค้ำจุนตำหนัก

“ข้าไร้ซึ่งอำนาจขุนนางและกำลังทหาร ราตรีนี้คงยากจะหลบเลี่ยงหน้าที่ไป๋เฟินเสียนเฟยในหวงช่างแล้ว”

ในเมื่อหวังสีเจี่ยกับนางไม่ใช่แค่ทำศึกแก่งแย่งตำแหน่งหวงไท่จื่อให้บุตรชาย แต่กลายเป็นแผนร้ายที่ทะเยอทะยานอย่างมากของสกุลหวัง มิน่าเฉียงหมินหลงจึงเย็นชาต่อพระนาง เกรงว่าคงจะทำให้เขาหลับไม่สนิทอยู่หลายปีแล้ว

น่าหลันซือซือระดมสมองคิดทันที เวลาเผชิญหน้ายอดคนแห่งยุคอย่างเฉียงหมินหลง นางควรสะกิดหรือหยั่งเชิงอย่างไรให้ลุล่วงเป้าหมาย ทั้งสุดท้ายแล้วคงไม่รู้อยู่ดีว่า เมื่อภัยพิบัติกระจ่างพ้น ฟ้าใครจะกระจ่างใส!


คุยกับแพนด้า:

นานๆ จะบังเอิญเจอภาพฝาแฝดชายสักรูป แล้วยังอิมเมจใกล้เคียงอีกด้วย อิอิ ขอบคุณคนวาดและลงภาพในเว็บ จนอากู๋พาแพนด้ามาเจอมากเลยค่ะ อ่านๆ ไป ภาษาจะไม่คงที่กันหน่อยนะคะ เพราะแพนด้ารับสารภาพว่าไม่มีเวลาทวนเหมือนช่วงครึ่งแรกเลย และคิดว่าคงจะมีจุดหลุดรั่วเยอะมาก ถ้าใครตาไวเจอก็ทักกันได้นะคะ แพนด้าขอขอบพระคุณล่วงหน้าเลยค่ะ

ปล.อาทิตย์นี้แพนด้าค่อนข้างยุ่ง อาจจะได้ตอบบ้าง ไม่ได้ตอบบ้าง อย่าน้อยใจกันนะคะ


สถานะเรื่อง: ยังไม่จบ 

สถานะการลงเรื่อง: ยังลงต่อเนื่อง

สถานะสต็อก: ไม่มี (ปั่นสด ตรวจสด)

วันนัดเจอตอนต่อไป: ยังระบุไม่ได้ (อาจจะเป็นวันไหนก็ได้)

จะลงกี่เปอร์เซ็นต์ในหนึ่งตอน: ระบุไม่ได้ (เท่าที่มีในวันที่ลง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.743K ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #4586 ✰ MELT (@jaonookanoomwarn) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:56
    ฮือ ต้องให้เจ้าสองเปาเป็นไท่จื่อให้ได้ใช่ไหมคะ เราเห็นใจหมินฉีอะแง ยังไง ขอให้น้องไม่เสียใจ ไม่ทุกข์ใจทุกข์กายพอนะคะ ถ้าหากจะให้หนึ่งในสองเปาเป็นหวงตี้ต่อไป ขอให้ไม่ทิ้งพี่หมินฉีด้วยนะลูก
    #4586
    0
  2. #4535 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:44
    เอ็นดูสองเปา หกขวบแล้วก็จะอ้อนเหนียงต่อไป น่าหลันซือซือจะเผด็จศึกเต้เองแล้ว ตื่นเต้น!!!
    #4535
    1
  3. #4423 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 15:36
    ขอบคุณมากค่ะ
    #4423
    1
  4. #4422 Porjounju (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:30

    สนุกเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสติเวลาอ่าน

    เวลาอ่านิยายไรท์ต้องคิดตามตลอดเพราะชอบใช้สำนวนต้องแปลไทยเป็นไทยอ่านไปอ่านมาก็เหมือนมีคำคล้องจองกัน5555

    แต่ก็สนุกจริงๆค่ะ สู้ๆนะคะ

    #4422
    1
    • #4422-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:05
      สติเวลาอ่านเลย 55555 ขอบคุณนะคะ
      #4422-1
  5. #4421 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:19
    สองเปาน่ารักและเฉลียวฉลาดอย่างนี้หวงชางยังหึงหวงเสียนเฟยของตนกับลูกชายได้ลงคอ 555
    เอาใจช่วยหวงชางและหนาหลันให้ร่วมมือกันขจัดตระกูลหวังที่คิดกบฏนะคะ
    #4421
    1
    • #4421-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:05
      ดูจะมีแต่น่าหลันเหนื่อยหนัก 555555
      #4421-1
  6. #4419 pepairy (@pepairy) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:21
    เลิกนกเถอะน้าาาาา55
    #4419
    1
    • #4419-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:04
      อยากจะเลิกมาก แต่ฟ้าดินไม่สนับสนุน น่าสงสารมาก
      #4419-1
  7. #4418 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 10:20

    หวงช่างจะเลิกนกแล้วเร้อ จริงอะ 555555

    #4418
    1
    • #4418-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:04
      555555555 มีคำว่าจริงอะด้วย มีปีกแน่นวล
      #4418-1
  8. #4417 ปีใหม่ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 07:15

    หวงชางนั้นลูกนะเพคะ

    #4417
    1
    • #4417-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:04
      ช่ายๆ ลูกแท้ๆ เลย 555555
      #4417-1
  9. #4416 Khemanad (@Khemanad) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:22
    เรื่องนี้คือแบบเมื่อไหร่จะมีหนังสืออยากอ่านมากกก สนุกน่าติดตามอารมณ์เหมือนติดซีรีส์อยากดูแต่ตอนต่อไปยังไม่มา
    #4416
    1
    • #4416-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:03
      แพนด้าเร่งปั่นงานอยู่เลยค่า ดีใจที่ชอบนะคะ
      #4416-1
  10. #4415 rugwrite (@rugwrite) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:32
    อ๊ะๆ ซือซือคิดจะทำอะไร 5555 เต้ไม่นกแล้วใช่ไหมคะ

    ปัญญาถดถอยค่ะไรท์
    #4415
    1
    • #4415-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:03
      แพนด้าก็ถอยด้วยค่ะ เรื่องนกนี้ ชื่อตอนมีคำตอบ 5555555
      #4415-1
  11. #4414 H-ray (@H-ray) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 22:15
    สนุกมากกก ขอบคุณค่า
    #4414
    1
    • #4414-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:03
      ขอบคุณเช่นกันค่า
      #4414-1
  12. #4413 chrysalis_devil (@chrysalis_devil) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:19
    เหนียงเหมือนกำลังออกรบ อย่าให้มังกรได้กินเลยนะ
    #4413
    1
  13. #4412 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 13:24
    ลุ้นทั้งการเมืองและการมุ้ง
    #4412
    1
    • #4412-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:02
      การเมืองลุ้นได้ แต่การมุ้ง แฮ่มๆ มุ้งมันเจอลมก็ไปแล้วไหมน้าาา
      #4412-1
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #4410 Aewaiko8 (@Aewaiko8) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 13:17
    ชอบสองเปา ออกฉากน้อยไปหน่อย
    #4410
    1
    • #4410-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:02
      คงเพราะเรื่องยังเกี่ยวพันกับผู้ใหญ่มากกว่า บทเลยน้อยไป แต่จะพยายามเสริมนะคะ
      #4410-1
  16. #4409 unknow-me (@someone-is-me) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:15
    หวงช่างจะหวงลูกชายกะแม่ไม่ได้นะ55555555
    #4409
    1
    • #4409-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:01
      นั่นสิ แต่เฮียฟังไหมนะ
      #4409-1
  17. #4408 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:52
    ล้ำลึก ล้ำลึกจริงๆทั้งความคิดเฉียงหมินหลง และการคำนวณของไป๋เฟินเสียนเฟย
    #4408
    1
    • #4408-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:01
      แพนด้าใกล้จมน้ำลึกแล้วค่ะ 555555
      #4408-1
  18. #4407 GeeGeeJoyJoy (@4891699840) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 07:38
    เฮียแกอิจแม้กระทั่งลูก หาเรื่องแกล้งลูก(แต่ไม่สำเร็จ555) นี่ยังตามมาเก็บเบี้ยกับแม่อีก.......จะทำได้มั้ย ทำได้รึป่าว จะทำได้มั้ย ทำได้รึป่าว หึหึ😏😏😏
    #4407
    1
    • #4407-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:01
      55555555 หัวเราะอย่างนี้ เดากันได้แล้ว
      #4407-1
  19. #4406 Lee4562 (@Lee4562) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 07:16
    55555พีเต้สายนกกกกก
    #4406
    1
    • #4406-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:00
      จิ้บบบบบบบบบบ
      #4406-1
  20. #4404 winanya19 (@winanya19) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 03:12
    มาทีไร นกตลอดๆ 55555
    หวังว่าคงจิหายนกในเร็ววันนี้
    #4404
    1
  21. #4403 pookky4135 (@pookky4135) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:57
    มีลางว่าพิเต้อาจจะยังนกอยู่555555
    #4403
    2
    • #4403-1 Aom (จากตอนที่ 53)
      17 มกราคม 2562 / 08:07
      เห็นด้วยค่า
      #4403-1
    • #4403-2 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 22:01
      ทั้งสองคนนี้สัมผัสเฉียบคมมาก 55555
      #4403-2
  22. #4402 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:35
    พี่เต้จะกินเมียแล้วใช่มัย

    ติดตามติดขอบเตียง
    #4402
    1
    • #4402-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 21:59
      ขอบเตียงเปราะบางมากนะคะ 555555
      #4402-1
  23. #4401 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:33
    น้องงานเข้าตลอดเลยนะคะพี่เต้
    #4401
    1
    • #4401-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 21:59
      ช่ายๆ ควรจะตีพี่เต้มาก
      #4401-1
  24. #4400 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:02
    ให้ผีเฝ้าสืบข่าวสกุลหวังก็ได้ ผีไปได้ทุกที่
    #4400
    1
  25. #4399 Lingling99 (@Lingling99) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:30

    ตอนต่อไปพี่เต้ จะไม่นกแล้วใช่ไหม เตรียมไปแอบใต้เตียงก่อน อิอิ

    #4399
    1
    • #4399-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 53)
      22 มกราคม 2562 / 21:59
      ฮ้าย ออกมาก่อนค่าาา 55555555
      #4399-1