[นิยายแปล] ฮูหยินหม้าย 弃夫 (BL, Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 195,652 Views

  • 2,676 Comments

  • 7,913 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,281

    Overall
    195,652

ตอนที่ 61 : พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    18 ส.ค. 59

ตอนที่ 61 พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน




            วันรุ่งขึ้นตอนที่ผมกลับไปถึงหอนางโลมก็เป็นจริงอย่างที่อาจารย์ว่า พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินกันเลยทีเดียว 


            ในห้องโถงใหญ่มีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด มีทั้งป้าเฝิง เจ้าเจ็ด แล้วก็ยังมีคณิกาในหอ แล้วทำไมถึงได้มีอ๋องจิ้งนั่งอยู่ด้วยล่ะ? สีหน้าของแต่ละคนล้วนไม่ค่อยดี ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องทำให้วุ่นวายใจนะ


            ผมเดินเข้าไปในห้องโถงพร้อมกับรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ ยามเช้าเช่นนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”


            พอทุกคนได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองมาทางผมเป็นตาเดียว ทำแบบนี้ผมก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ “ทุกคนอย่ามองข้าแบบนี้สิ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!” พอพูดเสร็จก็แสร้งก้มหน้าลง


            “นายน้อย...ท่านกลับมาแล้ว! ข้าคิดว่าท่านจะหนีไปอีก แล้วท่านก็ไม่ต้องการเจ้าเจ็ดคนนี้อีกแล้ว ฮือ...” เงาร่างหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาก่อนจะรวบผมไปกอดพร้อมกับร้องไห้ แล้วก็ดันตัวผมให้ชิดมากกว่าเดิมด้วย


            ผมตบหลังเจ้าเจ็ดเบาๆ “เด็กดี ไม่ร้องนะ นายน้อยจะไม่ต้องการเจ้าได้ยังไงกัน? ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง หลังจานี้หากข้าไปไหนข้าก็จะพาเจ้าไปด้วยดีไหม” ผมบอกเจ้าเจ็ด แต่ความจริงแล้วผมอยากจะบอกเจ้าเจ็ดว่า เจ้าเจ็ดเอ๋ย ร้องก็ร้องไปสิ จะกอดฉันก็กอดไป แต่ว่าอย่าเอาน้ำมูกน้ำตามาถูเสื้อผ้าฉันได้ไหม


            พอเจ้าเจ็ดได้ยินที่ผมบอกก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกผมทันที “นายน้อย ท่านพูดจริงหรือขอรับ?”


            ผมดีดหน้าผากเจ้าเจ็ดเบาๆ “เด็กโง่”


            ป้าเฝิงเดินมาทางผมก่อนจะพูดว่า “อู๋ฉิง เจ้าหายไปไหนมาทั้งคืน? พวกเราตามหาเจ้าตั้งหลายที่ก็ไม่พบ จะไปไหนใยจึงไม่บอกไม่กล่าวกันบ้าง?”


            ผมดึงแขนป้าเฝิงเดินไปอีกทางก่อนจะเอ่ย “ป้าเฝิง วางใจเถอะ หากข้าคิดจะไปจะต้องบอกท่านก่อนแน่นอน ต้องขออภัยด้วย เพราะเมื่อวานเกิดเรื่องกะทันหันข้าเลยไม่ทันได้บอกพวกท่าน ทำให้พวกท่านต้องเป็นกังวล ทำให้พวกทท่านต้องตามหาข้าทั้งคืน ต้องขอโทษด้วย” ผมรู้สึกผิดต่อป้าเฝิงไม่น้อยเลยจริงๆ


            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร กลับมาก็ดีแล้ว ทุกคนเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว ข้าจะพาพวกเขาไปพักก่อนแล้วกัน เจ้าเจ็ดกับคุณชายคนนั้นมารอเจ้าตั้งแต่เช้าแล้ว พวกเจ้าก็คุยกันให้ดีๆ ล่ะ พวกเราไม่รบกวนเจ้าแล้ว” พูดจบป้าเฝิงก็พาคนทั้งหมดไปพักผ่อน ภายในห้องโถงจึงเหลือแค่ผม เจ้าเจ็ด เยี่ยนเอ๋อร์แล้วก็อ๋องจิ้ง


            เอ๋...ผมลืมอ๋องจิ้งได้ยังไงกัน จากที่เห็นท่าทีของเจ้าเจ็ดเมื่อกี้แล้ว แม้แต่คนโง่ก็ยังเดาออกเลยว่าผมเป็นใคร ผมมองอ๋องจิ้งที่นั่งอยู่อีกทาง เขาไม่พูดไม่จาอะไรซ้ำสีหน้ายังดูประหลาดใจระคนเศร้าเสียใจ เห็นสีหน้าท่าทางของเขาแล้วก็คงมีเรื่องอยากจะพูดมากมาย ในเมื่อเขารู้แล้วผมก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป “กลับไปที่ห้องค่อยพูดกัน” ผมเอ่ยปากพูดก่อน ระหว่างทางเยี่ยนเอ๋อร์ที่ผมจูงมือเดินตลอดทางก็คอยหันกลับไปมองว่าคนด้านหลังเดินตามมาหรือไม่ แต่ผมรู้ดีว่าเจ้าเจ็ดกับอ๋องจิ้งจะต้องตามมาแน่ๆ


            ทั้งสี่คนนั่งอยู่รอบภายในห้อง หากแต่ไม่มีใครเปิดปากพูดออกมา เพราะมีแขกมาเยือนผมจึงรินน้ำให้กับทุกคนได้ดื่ม ลักษณะท่าทีของสามคนแตกต่างกันออกไป เจ้าเจ็ดก้มหน้าลงคล้ายกับกำลังขอโทษผมในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อยู่ สองมือของเยี่ยนเอ๋อร์จับใบหน้าเอาศอกเท้ากับโต๊ะ หากแต่ดวงตากลับจับจ้องที่อ๋องจิ้งกับเจ้าเจ็ดไม่กระพริบ คล้ายกับกำลังรอดูละคนฉากใหญ่ ส่วนอ๋องจิ้งก็มองผมอยู่ตลอดเวลา


            พอรินน้ำเสร็จแล้ว ผมก็รินให้กับตัวเองบ้างก่อนจะนั่งลง ดื่มไปน้ำอึกก่อนจะเอ่ยปากพูด “มีอะไรอยากจะถามก็ถามมาเถิด” ถึงแม้ว่าผมจะพูดกับอ๋องจิ้งกับเจ้าเจ็ด หากแต่ใบหน้าของผมกลับกันไปมองอ๋องจิ้งเพียงคนเดียว เพราะผมรู้ว่ามีเพียงแต่อ๋องจิ้งเท่านั้นที่มีคำถามมากมายอยากจะเอ่ยถามผม เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ต้องพูดถึง เจ้าเจ็ดก็ไม่มีข้อสงสัยอะไร คนที่มีข้อสงสัยอยากจะถามผมก็มีเพียงอ๋องจิ้งที่ไม่ยอมเอ่ยปากถามเท่านั้นเอง


            “ขอถาม เจ้าคือ...” คำพูดของอ๋องจิ้งยังคงรักษามารยาทไว้เสมอ ทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร แต่คงเป็นเพราะว่าผมใช้ผ้าหลุมหน้าอยู่ เขาเลยไม่แน่ใจนัก


            ผมเองก็มีมารยาทเหมือนกัน ในเมื่อเขารักษามารยาทกับผมขนาดนี้ ผมจะเสียมารยาทกับเขาไม่ได้ “ท่านอ๋องจิ้ง ในเมื่อท่านรู้อยู่แล้วว่าข้าคือใคร ไหนเลยต้องถามเช่นนี้อีก?” ผมหยิบยกจอกน้ำขึ้นมาดื่มอีกอึก


            “เรียนคุณชายด้วยความสัตย์จริง เรานั้นก็คาดเดาไปโดยไม่มีหลักฐาน ไหนเลยจะกล้าสรุปง่ายๆ เช่นนี้ คุณชายโปรดแสดงตัวด้วย”


            “เอ...” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ “จิ้งหยาง เจ้าอยากจะรู้จริงๆ น่ะหรือ? ในเมื่อรู้หรือไม่รู้ก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลยสักนิด” ผมพูดพลางใช้มือข้างหนึ่งดึงหมวกที่มีผ้าคลุมออก เพื่อเผยให้เห็นใบหน้าที่ได้ชื่อว่า งามล่มเมือง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1993 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 02:47
    แล้วไงมายุ่งทำไม
    #1993
    0
  2. #1788 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 02:40
    เจอแล้วทำไรได้คะท่านอ๋อง?
    #1788
    0
  3. #1650 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 04:49
    ไม่ค่อยจะยอตัวเองนะอี้ 555555
    #1650
    0
  4. วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 09:15
    ขอบคุณที่แปลห้อ่านค่ะ
    #1237
    0
  5. #1213 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 23:47
    อ่าได้เจอ กันบ้างแล้ว
    #1213
    0